Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel IV
donderdag 16 februari 2017 om 09:35
Hallo allemaal,
Eind nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de traumatherapie is inmiddels geweest (eind januari) en vanaf maart zal ik wekelijks die therapie volgen.
De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden, van borrelnootjes tot paaseitjes, en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad
(hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 4. De originele post is terug te lezen in deel 1, 2 en 3.
Link naar deel 1:
Paniek door de herbelevingen
Link naar deel 2:
Paniek door de herbelevingen - deel II
Link naar deel 3:
Paniek door de herbelevingen - deel III
Eind nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de traumatherapie is inmiddels geweest (eind januari) en vanaf maart zal ik wekelijks die therapie volgen.
De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden, van borrelnootjes tot paaseitjes, en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad
(hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 4. De originele post is terug te lezen in deel 1, 2 en 3.Link naar deel 1:
Paniek door de herbelevingen
Link naar deel 2:
Paniek door de herbelevingen - deel II
Link naar deel 3:
Paniek door de herbelevingen - deel III
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 17:52
Ik geloof daar wel in Elmervrouw, juist nu, voor een beetje natuurlijk evenwicht. Er staat altijd iets goeds regenover het kwade.
En hier mag je emotioneel over zijn. Het is toch fijn! Fijn is ook emotioneel. En ik vind emotioneel een goede eigenschap. Een heel menselijke eigenschap.
Emotioneel word wel eens gezien als zwak, maar dat is natuurlijk best raar. Want zonder emotie zouden we geen mensen zijn maar planten. Hoezo is emotie zwak? Ik hou van mijn emoties, die maken mij een levend gevoelig persoon. En daar is weer eens helemaal niks mis mee.
En hier mag je emotioneel over zijn. Het is toch fijn! Fijn is ook emotioneel. En ik vind emotioneel een goede eigenschap. Een heel menselijke eigenschap.
Emotioneel word wel eens gezien als zwak, maar dat is natuurlijk best raar. Want zonder emotie zouden we geen mensen zijn maar planten. Hoezo is emotie zwak? Ik hou van mijn emoties, die maken mij een levend gevoelig persoon. En daar is weer eens helemaal niks mis mee.
zondag 5 maart 2017 om 18:03
Ergens ben ik ook blij dat ik zoiets weer kan voelen, Pruttel. Na heel lange tijd altijd maar rationeel etc. reageren. Nu gaf ze mij die bloemen, dat kwam onverwacht, ik voelde iets, en 'iets' in mij besloot ter plekke dat het er mocht zijn, en daar kwamen tranen. Heel ongebruikelijk voor mij. En ik vond het ook wel een beetje genant, maar aan de andere kant: degen die erbij waren reageerden helemaal niet raar; sterker nog: die oude vrouw die ik al langer kende ging mij omhelzen en ik stond dat ook toe.... ook al zoiets nieuws. Het was heel troostend en bijna moederlijk..
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 5 maart 2017 om 18:12
je haalde je inspiratie voor dit bericht vast uit het uitzicht op je nieuwe plant 
Ik lees je altijd graag Pruttel, je kunt dingen zo fijn in (een ander )perspectief plaatsen waardoor de lading/spanning voor mij altijd wat lager wordt als ik lees hoe jij er tegen aan kijkt..
Dank je wel daarvoor. Fijn ook dat je je vriendin zo steunt
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 19:34
Ik heb mijn mond verbrand net, had bladerdeegflapjes gemaakt met zalm en spinazie en bij een hap, kwam die gloeiend hete spinazie op en in mijn mondhoek 
Dat doet zeer!!!!
Moest meteen aan hier denken, dat dit gevoel niet tegenhoud om door te eten omdat je anders niks krijgt
Dat is echt heel erg hoor.
Dat doet zeer!!!!Moest meteen aan hier denken, dat dit gevoel niet tegenhoud om door te eten omdat je anders niks krijgt
Dat is echt heel erg hoor.
zondag 5 maart 2017 om 19:49
:
Moest meteen aan hier denken, dat dit gevoel niet tegenhoud om door te eten omdat je anders niks krijgt
Dat is echt heel erg hoor.
Voor jou ja, voor mij normaal en daarom is het fijn nu ik kan delen zodat ik erachter kom dat dat soort dingen misschien inderdaad wel heel erg zijn...
Ik hield mijn tong heel vaak in een glas koud water na het eten, omdat het zo zeer deed van het te hete eten. Ook dronk ik heel langzaam koud water en gorgelde omdat mijn mond en keel zeer deden...
Sinds weken al niet meer hoeven doen en dat is een hele vooruitgang. Al is eten echt een vreselijk moeilijk iets... Zeker nu vriend weer thuis is, ervaar ik meer paniek. Als tijdelijke oplossing koop ik nu van alles twee bij de boodschappen maar het is niet bepaald ideaal
Sterkte met je mondhoek
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 20:02
Klinkt pijnlijk, Pruttel. Ik hoop dat het snel beter voelt.
Knuffel, als ik je in het echt zou kennen, zou ook voor je willen koken en dan alleen maar dingen maken die je lauw of koud hoort te eten maken. En je vertellen dat ik het echt niet weghaal voor je genoeg hebt gehad (sterker nog: de kans bestaat dat je een bakje met kliekjes meekrijgt).
Knuffel, als ik je in het echt zou kennen, zou ook voor je willen koken en dan alleen maar dingen maken die je lauw of koud hoort te eten maken. En je vertellen dat ik het echt niet weghaal voor je genoeg hebt gehad (sterker nog: de kans bestaat dat je een bakje met kliekjes meekrijgt).
zondag 5 maart 2017 om 20:04
Knuf, ik vind het gewoon echt heel erg. Mijn pijn is al minder, gelukkig hersteld je mond sneller dan andere dingen, maar de gedachte dat jij ( en anderen ) gewoon niet genoeg of soms zelfs niks kregen, die blijft langer branden dan mijn mondhoek. Ik stuur je een denkbeeldig niet te warm stukje verse appeltaart. Kun je je niet aan verbranden, en hij is denkbeeldig, dus zitten ook geen calorieën in.
zondag 5 maart 2017 om 20:06
Wat ik me wel begin af te vragen nu vriend en ik alleen nog intiem zijn als het goed voelt en er geen beelden zijn en ik niet dissocieer, is of het normaal is dat het zo lekker is... Dat voelt nog steeds als iets wat heel slecht is en niet mag, en dat wordt alleen maar erger door de nieuwe ervaringen die niks negatiefs meer bevatten en enkel gebaseerd zijn op dat wat goed voelt en dus lekker en fijn is. Ik vind dat extreem verwarrend en durf dat niet met m'n oude peut (die seksuoloog is dus vast wat onderwerpen gewend is?) te bespreken. Iets wat bijvoorbeeld heel verwarrend is: als iets heel fijn voelt, kom je ook in een soort roes terecht, wat anders is dan dissociëren maar is het wel goed dan?? Bij intimiteit met vriend is er ook sprake van controle verlies en dat kan niet goed zijn toch? Ik ben echt heel erg in de war erover. M'n gedachten niet, die vinden me smerig en slecht en heel erg fout..
Vriend herkent die roes niet dus ik vraag me ook af of het niet stiekem wel dissociatie is, ik weet het echt niet... Soms raak ik nog wel even 'weg' maar continu 'erbij' zijn lijkt me onmogelijk?
Vriend herkent die roes niet dus ik vraag me ook af of het niet stiekem wel dissociatie is, ik weet het echt niet... Soms raak ik nog wel even 'weg' maar continu 'erbij' zijn lijkt me onmogelijk?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 20:07
Ja Tobbie, dat heb ik dus ook. Die enorme behoefte om het beter te maken. Om Knuffie eens een avondje culinair in de watten te gaan leggen met vooraf gestelde zekerheden over temperaturen en hoeveelheden.
Oh, en de mensen die dit veroorzaakt hebben, die zou ik ook graag een avondje verzorgen
( maar dat zou die lieve Knuf dan weer niet nodig vinden vrees ik )
Oh, en de mensen die dit veroorzaakt hebben, die zou ik ook graag een avondje verzorgen
( maar dat zou die lieve Knuf dan weer niet nodig vinden vrees ik )
zondag 5 maart 2017 om 20:13
Als ik fijne goede seks heb, dan ga ik er wel behoorlijk in op. Ik ben er verstandelijk 100% bij. Lichamelijk ook, maar ik zit wat meer "in" mijn eigen hoofd dan anders en ben gericht op wat ik voel. En als ik iets echt heel lekker vind, dan maak ik geluid, wat anders is dan bewust geluid maken. Ik ben iets afwezig inderdaad, maar op een hele veilige natuurlijke manier. Dus ik begrijp denk ik precies wat je bedoeld knuf. En dat is oke. Het is een bepaald soort ander concentratieniveau.
zondag 5 maart 2017 om 20:15
Ahh wat zijn jullie toch lief Tobbie en Pruttel, jullie woorden raken me
Tobbie ik vind het eng bij anderen te eten, maar vind je idee heel lief
Als ik kliekjes van mensen meekrijg gooi ik ze weg omdat het eng voelt, ik vertrouw eten gewoon niet zo snel
Pruttel, ja nu ik er over na begin te denken, merk ik dat ik daar best wat boosheid over heb.. Die issues die ik met eten heb kan ik goed verbergen maar dat had natuurlijk nooit zo hoeven zijn als ik een andere (op)voeding had gehad... Mijn ouders hebben daarin duidelijk schade aangericht en daar begin ik toch wel flink van te balen...
Ik merk dat ik ze daarin ook wil beschermen, het goed praten, want: broertje en ik waren er aan gewend en dus was het niet zo erg... En er was af en toe wel gekookt, dus misschien moet ik daar de focus op leggen...Maar dat slaat misschien ook nergens op...
Die denkbeeldige appeltaart ging er wel in hoor
Tobbie ik vind het eng bij anderen te eten, maar vind je idee heel lief
Als ik kliekjes van mensen meekrijg gooi ik ze weg omdat het eng voelt, ik vertrouw eten gewoon niet zo snel
Pruttel, ja nu ik er over na begin te denken, merk ik dat ik daar best wat boosheid over heb.. Die issues die ik met eten heb kan ik goed verbergen maar dat had natuurlijk nooit zo hoeven zijn als ik een andere (op)voeding had gehad... Mijn ouders hebben daarin duidelijk schade aangericht en daar begin ik toch wel flink van te balen...
Ik merk dat ik ze daarin ook wil beschermen, het goed praten, want: broertje en ik waren er aan gewend en dus was het niet zo erg... En er was af en toe wel gekookt, dus misschien moet ik daar de focus op leggen...Maar dat slaat misschien ook nergens op...
Die denkbeeldige appeltaart ging er wel in hoor
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 20:22
:
Ja Tobbie, dat heb ik dus ook. Die enorme behoefte om het beter te maken. Om Knuffie eens een avondje culinair in de watten te gaan leggen met vooraf gestelde zekerheden over temperaturen en hoeveelheden.
Oh, en de mensen die dit veroorzaakt hebben, die zou ik ook graag een avondje verzorgen
Ja... nu vriend steeds meer te weten komt, houdt hij me soms wat meer in de gaten, gelukkig niet op een belerende manier maar verzorgend... Dan zegt hij: het eten is eigenlijk nog te heet om te eten lieverd... Of: ik zie dat je al wat gegeten hebt maar het is heel heet dus doe maar rustig aan.
En hij staat er steeds minder om te springen om naar m'n vader en stiefmoeder te gaan, alhoewel hij sinds de uitleg over autisme van vrijdag veel gedrag van m'n vader beter kan plaatsen (maar nog niet goedkeurt...). Vriend is wel heel subtiel hierin, want als hij erg boos reageert op wat ik vertel, klap ik alsnog dicht.. Ik wil niet dat een ander verkeerd over ze spreekt, ze hebben vast op hun manier hun best gedaan
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 20:27
Het is inderdaad wel erg Knuf. Heel erg zelfs. Bij ons thuis, waar we best arm waren vroeger, was er altijd eten. Elke dag werd er voor ons gekookt. Altijd. Ik ben nog nooit met honger naar bed gegaan en ik weet zeker, dat mijn ouders er alles aan gedaan zouden hebben om dat nooit te laten gebeuren. Ze zouden liever zelf niks eten dan hun kinderen iets ontzeggen.
En dat hoort zo!
Je hoeft ze niet te beschermen Knuf. Ze hebben dit gewoon gedaan. En daar hoef je niks mee te doen als je dat niet wilt, want gebeurd is gebeurd. Maar je moet wel voor jezelf weten dat dit dus niet normaal was.
En dan "hoor" ik je vader nog over het kerstdiner.... wat voor een eisen de man allemaal durfde te stellen! Wat een lef!
En dat hoort zo!
Je hoeft ze niet te beschermen Knuf. Ze hebben dit gewoon gedaan. En daar hoef je niks mee te doen als je dat niet wilt, want gebeurd is gebeurd. Maar je moet wel voor jezelf weten dat dit dus niet normaal was.
En dan "hoor" ik je vader nog over het kerstdiner.... wat voor een eisen de man allemaal durfde te stellen! Wat een lef!
zondag 5 maart 2017 om 20:34
Ja... zo is het precies inderdaad.. heel beangstigend vind ik het, de paar keer dat ik het ervaren heb
Maar fijn dat je het herkent, bedankt voor je reactie Pruttel en ook je andere berichtje. Ik heb helaas heel veel schaamte wat dit betreft... Ik liet als kind natuurlijk wel bepaalde signalen zien wb seksueel misbruik en m'n ouders gaven dan aan dat ik die signalen moest stoppen... Ik begreep niet waarom en vroeg ze om uitleg. Die ik nooit kreeg. Maar toen kwam alles uit en kwam ik bij een therapeut elke week en zei m'n moeder: vraag hem maar waarom je bepaalde dingen in het openbaar niet mag doen. Ik zei: dat durf ik niet, daar wil ik niet met therapeut over praten. Nee zei m'n moeder dan doe ik het wel. Dus de volgende afspraak zei ze: Knuffel wil nog wat vragen. Nee hoor zei ik. Jawel zei m'n moeder maar ze durft het niet dus ik zeg het wel even. Vervolgens gaf de peut aan dat ik me daar niet voor hoefde te schamen (eh) en gaf hij aan dat de signalen die ik liet zien, dingen waren die alleen voor volwassen mensen waren en ik het dus inderdaad in het openbaar niet mocht laten merken.
Dat was een van de naarste momenten qua herinneringen want toen kwam ik erachter dat ik m'n ouders beter ook niks meer kon vertellen, dat zij ook onveilig waren en wat ik ze vertelde, heel makkelijk doorverteld werd zonder dat ik dat wilde (ook vertrouwen in peut was weg, maar die was altijd al laag door de verhalen van m'n moeder)... Als ik er zo over nadenk waren alle omstandigheden gewoon niet heel fijn voor mij...
Maar door dit soort dingen praat ik heel moeilijk met anderen als ik ergens over twijfel, ik ben zo vaak afgekeurd terecht gewezen en veroordeeld ..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 20:43
Ja ik begrijp wel wat je zegt Pruttel maar alle omstandigheden waren al anders...Mijn vader die lichamelijk ziek was en m'n moeder die het geestelijk zwaar had... Ik vond het niet normaal elke dag structuur te krijgen wat eten betreft zoals ontbijt lunch avondeten.. dat zat er gewoon niet in. En toch was er wel avondeten bepaalde avonden, maar vaak werd er dan zoveel geschreeuwd dat rustig eten er niet in zat.. Mijn broertje en moeder hadden ook veel driftbuien bij het avondeten en daardoor was snel eten wel zo handig want regelmatig gooiden ze met dingen die op tafel stonden (en over dat snelle eten kreeg ik dan weer op m'n kop bij de huisarts als ik weer een zalfje tegen de aambeien kreeg omdat ik langzamer moest eten en meer vezels... Ja zei m'n moeder dan tegen de dokter, je kunt ze niet dwingen langzaam te eten he
). Ik denk dat bij ons de omstandigheden dus in de basis al heel anders waren en het dus niet te vergelijken is met een normale situatie?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 20:50
Klopt Knuf, het klinkt als een omgeving waar geen enkel kind ongeschonden uit zou komen. Heel onveilig. En ook absoluut niet leuk.
Dat hoeft gelukkig nooit meer! Jij bent nu, samen met je vriend de baas aan jullie tafel. En bij andere mensen zal dit ook niet gauw zo zijn.
Toch is het niet heel zeldzaam. Een bevriende agent vertelde mij laatst, dat rond etenstijd vaak de vlam in de pan vliegt. Ik kan me er ook heel veel bij voorstellen. Bij mensen die niet stabiel en harmonieus zijn, is dat hét moment dat je er allemaal bent en dat je helemaal los kunt gaan omdat de emmer eigenlijk allang vol zit. Maar dat praat het niet goed.
Je ziet het ook bij opvoedprogramma's als de nanny. Het gaat mis aan de eettafel
En daaruit volgt vaak heel bizar gedrag van zowel ouders als kinderen.
zondag 5 maart 2017 om 21:30
Ja klopt Pruttel, een goed moment om je uit te leven blijkbaar of hét moment waarop het duidelijk is dat het allemaal even teveel is... Vind het wel jammer, hoop wel dat eten steeds meer een veilige activiteit kan worden.
Zat een programma te kijken en dacht toen: iedereen maakt erge dingen mee in zijn/haar leven. Dat gebeurt want hoort bij het leven. Voelt dan weer extreem slecht dat ik er al vier topics moeilijk over loop te doen en therapie voor volg, dat is dan toch wel erg overdreven... Zou ik niet wat sterker in m'n schoenen moeten staan..?
Zat een programma te kijken en dacht toen: iedereen maakt erge dingen mee in zijn/haar leven. Dat gebeurt want hoort bij het leven. Voelt dan weer extreem slecht dat ik er al vier topics moeilijk over loop te doen en therapie voor volg, dat is dan toch wel erg overdreven... Zou ik niet wat sterker in m'n schoenen moeten staan..?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 21:47
zondag 5 maart 2017 om 21:51
Ik keek naar moordvrouw op RTL4 en zag een meisje herbeleving ondergaan van een trauma en dacht: hoe sterk je ook in je schoenen staat.....
Knuf, leed kun je niet vergelijken of een cijfer geven en daar dan gedrag en gevoel aankoppelen. Het duurt zolang als het duurt. En er is altijd wel iemand die het erger heeft dan jij.
En net nog..... toen ik mijn lip verbrande en erover klaagde.... op de schaal van erg is dat natuurlijk een dikke vette 0 ( als het per ongeluk één gebeurd zoals net bij mij ) maar het doet pijn zolang als het pijn doet. En ik kreeg twee knuffels. Terwijl ik supersterk in mijn schoenen sta, kon een drupje hete spinazie mij al pijn laten voelen.
Dus relativeren oke, maar andere kant op graag
Knuf, leed kun je niet vergelijken of een cijfer geven en daar dan gedrag en gevoel aankoppelen. Het duurt zolang als het duurt. En er is altijd wel iemand die het erger heeft dan jij.
En net nog..... toen ik mijn lip verbrande en erover klaagde.... op de schaal van erg is dat natuurlijk een dikke vette 0 ( als het per ongeluk één gebeurd zoals net bij mij ) maar het doet pijn zolang als het pijn doet. En ik kreeg twee knuffels. Terwijl ik supersterk in mijn schoenen sta, kon een drupje hete spinazie mij al pijn laten voelen.
Dus relativeren oke, maar andere kant op graag
