Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel IV
donderdag 16 februari 2017 om 09:35
Hallo allemaal,
Eind nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de traumatherapie is inmiddels geweest (eind januari) en vanaf maart zal ik wekelijks die therapie volgen.
De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden, van borrelnootjes tot paaseitjes, en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad
(hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 4. De originele post is terug te lezen in deel 1, 2 en 3.
Link naar deel 1:
Paniek door de herbelevingen
Link naar deel 2:
Paniek door de herbelevingen - deel II
Link naar deel 3:
Paniek door de herbelevingen - deel III
Eind nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de traumatherapie is inmiddels geweest (eind januari) en vanaf maart zal ik wekelijks die therapie volgen.
De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden, van borrelnootjes tot paaseitjes, en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad
(hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 4. De originele post is terug te lezen in deel 1, 2 en 3.Link naar deel 1:
Paniek door de herbelevingen
Link naar deel 2:
Paniek door de herbelevingen - deel II
Link naar deel 3:
Paniek door de herbelevingen - deel III
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 22:03
:
Andere situatie in mijn geval, maar zo herkenbaar. Ik voel m'n maag nog omdraaien en mezelf misselijk van angst worden als ik aan die gebeurtenissen terugdenk.
En misschien is het nog wel het ergst dat ik tot ik jouw berichtje las niet eens besefte dat dit misschien niet normaal is
Wat verdrietig en heftig Tobbie
Ik durf ook niet te lang stil te staan bij deze gebeurtenis want het doet heel heel erg zeer..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 22:09
:
Ik keek naar moordvrouw op RTL4 en zag een meisje herbeleving ondergaan van een trauma en dacht: hoe sterk je ook in je schoenen staat.....
Knuf, leed kun je niet vergelijken of een cijfer geven en daar dan gedrag en gevoel aankoppelen. Het duurt zolang als het duurt. En er is altijd wel iemand die het erger heeft dan jij.
En net nog..... toen ik mijn lip verbrande en erover klaagde.... op de schaal van erg is dat natuurlijk een dikke vette 0 ( als het per ongeluk één gebeurd zoals net bij mij ) maar het doet pijn zolang als het pijn doet. En ik kreeg twee knuffels. Terwijl ik supersterk in mijn schoenen sta, kon een drupje hete spinazie mij al pijn laten voelen.
Dus relativeren oke, maar andere kant op graag
Moeilijk hoor... Ik zei tegen vriend: niet iedereen met trauma's ontwikkelt ptss
Nee niet iedereen die rookt krijgt kanker zei hij...
Toen wilde ik zeggen: dat is niet vergelijkbaar want een ziekte. Maar dat is dit helaas ook, dan van m'n hoofd.. En die wil ik sterker hebben... Vriend pakte m'n hoofd vast en klopte er zachtjes op en zei: ga eruit gedachten, niet zulke leugens aan Knuffel vertellen
Vroeger sprak ik per ongeluk wel eens luid tegen de gedachten en zei dan: stil even allemaal
Nu zei ik laatst een paar keer 'sssst' tegen vriend en hij reageerde niet. Toen ik hem daarop aansprak zei hij: oh sorry ik dacht dat je het tegen je hoofd had
Hmmm
Voel me dan zo stom en gestoord en wil dat het met een knopje weg kan gaan en dat ik daarop druk en morgen beter wakker word omdat dit gewoon niet vol te houden is
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 22:13
:
[...]
Ja... zo is het precies inderdaad.. heel beangstigend vind ik het, de paar keer dat ik het ervaren heb
Ik liet als kind natuurlijk wel bepaalde signalen zien wb seksueel misbruik en m'n ouders gaven dan aan dat ik die signalen moest stoppen... Ik begreep niet waarom en vroeg ze om uitleg. Die ik nooit kreeg. Maar toen kwam alles uit en kwam ik bij een therapeut elke week en zei m'n moeder: vraag hem maar waarom je bepaalde dingen in het openbaar niet mag doen. Ik zei: dat durf ik niet, daar wil ik niet met therapeut over praten. Nee zei m'n moeder dan doe ik het wel. Dus de volgende afspraak zei ze: Knuffel wil nog wat vragen. Nee hoor zei ik. Jawel zei m'n moeder maar ze durft het niet dus ik zeg het wel even. Vervolgens gaf de peut aan dat ik me daar niet voor hoefde te schamen (eh) en gaf hij aan dat de signalen die ik liet zien, dingen waren die alleen voor volwassen mensen waren en ik het dus inderdaad in het openbaar niet mocht laten merken.
Dat was een van de naarste momenten qua herinneringen want toen kwam ik erachter dat ik m'n ouders beter ook niks meer kon vertellen, dat zij ook onveilig waren en wat ik ze vertelde, heel makkelijk doorverteld werd zonder dat ik dat wilde (ook vertrouwen in peut was weg, maar die was altijd al laag door de verhalen van m'n moeder)... Als ik er zo over nadenk waren alle omstandigheden gewoon niet heel fijn voor mij...
Maar door dit soort dingen praat ik heel moeilijk met anderen als ik ergens over twijfel, ik ben zo vaak afgekeurd terecht gewezen en veroordeeld ..
Lieve lieve Knuff,
Het is dat ik niet privé zit nu ik dit typ maar echt ik had de neiging in huilen uit te barsten toen ik dit stuk las. En ook dat en passant vertellen over dat je echt wel af en toe warm eten kreeg...
zondag 5 maart 2017 om 22:21
:
Tobbie
Wil je het vertellen? Of liever niet?
Weet je, ik herinner me heel veel uit mijn jeugd gewoon niet. Totaal niet. Dit soort situaties herinner ik me wel, bij dokters en therapeuten (mijn ouders vonden er dat er letterlijk en figuurlijk nogal wat aan mijn houding mankeerde), maar wat en hoe precies... Ik weet het niet meer.
Een voorbeeld dat ik wel nog weet is [...]
En nu bedenk ik me gelijk allemaal redenen waarom dat wel goed (bedoeld) was van mijn moeder, en ik gewoon niet zo'n aansteller moet zijn.
Dit haal ik zo weer weg.
zondag 5 maart 2017 om 22:32
Ze wilde er niks over weten of over praten, het misbruik was volgens haar zoiets walgelijks dat ik daar na die ene keer niet meer met haar over mocht praten... Ze gaf dus wel aan dat ik bepaald gedrag niet mocht hebben maar de uitleg liet ze aan die therapeut over (terwijl het nou niet meteen een zeer ingewikkeld antwoord was, later heb ik er wel over nagedacht en het was echt wel iets wat ze zelf had kunnen bedenken, maar ze wilde er niet over praten).
En m'n vader deed er al net zo geheimzinnig over, het was een vreselijk geheim en dat moest doodgezwegen worden.
Achteraf was het inderdaad best een verwarrende tijd; van de therapeut moest ik alsmaar het verhaal vertellen (wat ideaal was want ik werd er erg getraind in en gebruikte dat in latere therapieën) maar van m'n ouders moest ik het verzwijgen... En er werd vanaf toen steeds gezegd: wat erg he voor de familie van *naam dader*; z'n dochter schijnt het heel zwaar te hebben en z'n vrouw ook en de jongens ook etc. Het was echt alsof ik een moord had gepleegd, zo voelde het sowieso.... En elke keer naar de peut toe vertelde m'n moeder dat ook: het is je eigen schuld, jij hebt dat verhaal verteld
'Dat verhaal' wilde ik helemaal niet
Ze had toch ook iets troostend kunnen zeggen... is het gek dat ik dat fijn had gevonden..?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 22:41
:
[...]
En elke keer naar de peut toe vertelde m'n moeder dat ook: het is je eigen schuld, jij hebt dat verhaal verteld
'Dat verhaal' wilde ik helemaal niet
Ze had toch ook iets troostend kunnen zeggen... is het gek dat ik dat fijn had gevonden..?
Op volgorde:
- nee, het was niet jouw schuld. Ook niet omdat je het verteld had. Het is de schuld van de dader, en natuurlijk moest je dat wel vertellen. Wat had je anders gemoeten, zwijgen voor de lieve vrede en hem de kans geven meer slachtoffertjes te maken?
- natuurlijk wil je dat verhaal niet, dat wil niemand. Heel logisch.
- ze had iets troostends kunnen zeggen. Sterker nog: dat had ze moeten doen. En het is heel logisch dat je dat graag wil(de).
zondag 5 maart 2017 om 22:41
Nee. En ben zo blij dat je nu die gedachten mag hebben. En tegelijk doet het als medemens die je graag ziet echt pijn dat je zo lang hierin verscheurd en niet gezien bent geweest.:
[...]
Ze wilde er niks over weten of over praten, het misbruik was volgens haar zoiets walgelijks dat ik daar na die ene keer niet meer met haar over mocht praten... Ze gaf dus wel aan dat ik bepaald gedrag niet mocht hebben maar de uitleg liet ze aan die therapeut over (terwijl het nou niet meteen een zeer ingewikkeld antwoord was, later heb ik er wel over nagedacht en het was echt wel iets wat ze zelf had kunnen bedenken, maar ze wilde er niet over praten).
En m'n vader deed er al net zo geheimzinnig over, het was een vreselijk geheim en dat moest doodgezwegen worden.
Achteraf was het inderdaad best een verwarrende tijd; van de therapeut moest ik alsmaar het verhaal vertellen (wat ideaal was want ik werd er erg getraind in en gebruikte dat in latere therapieën) maar van m'n ouders moest ik het verzwijgen... En er werd vanaf toen steeds gezegd: wat erg he voor de familie van *naam dader*; z'n dochter schijnt het heel zwaar te hebben en z'n vrouw ook en de jongens ook etc. Het was echt alsof ik een moord had gepleegd, zo voelde het sowieso.... En elke keer naar de peut toe vertelde m'n moeder dat ook: het is je eigen schuld, jij hebt dat verhaal verteld
'Dat verhaal' wilde ik helemaal niet
Ze had toch ook iets troostend kunnen zeggen... is het gek dat ik dat fijn had gevonden..?
zondag 5 maart 2017 om 22:44
Zo herkenbaar Tobbie, tot dit aan toe, alles dus... Ongelofelijk hoe loyaal kinderen naar hun ouders blijven, ik heb ook enorme neiging ze te beschermen door het goed te praten... ten koste van mezelf, altijd
Zij waren de ouders en hebben dus hun best gedaan
Want dat doen ouders toch...
Dapper wat je deelt, maar vreselijk dat dat gebeurt is lieverd, wat een verdrietige herinnering
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 22:53
Bedankt Hanke en Tobbie
Wat zijn jullie weer lief vanavond, dat geeft troost want ik vind deze dingen toch wel pittig om te delen maar ook fijn om er eindelijk over te mogen schrijven en gehoord te worden. Dank jullie wel
Wat zijn jullie weer lief vanavond, dat geeft troost want ik vind deze dingen toch wel pittig om te delen maar ook fijn om er eindelijk over te mogen schrijven en gehoord te worden. Dank jullie wel
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 5 maart 2017 om 22:58
Tobbie, dan is jouw vertrouwen ook gruwelijk beschaamd. 
Ik denk trouwens dat mensen vaak helemaal niet doorhebben hoe waardevol het is, als iemand ze wat in vertrouwen durft te zeggen. Of dat ze automatisch vertouwelijke dingen weten/horen ( in geval van bijv ouders ) en dan niet eens doorhebben hoe gevoelig en vertrouwelijk die informatie is.
Mensen zijn zo onzorgvuldig en op zichzelf gericht. In jouw specifieke geval was dat zo, doordat degene die het vertelde bezig was met was diegene zelf belangrijk vond.... daarbij jouw grenzen niet eens willen zien! Al gaf je het wel goed aan.
Dat is een beschadiging. Eentje die niet had gemoeten.
Ik denk trouwens dat mensen vaak helemaal niet doorhebben hoe waardevol het is, als iemand ze wat in vertrouwen durft te zeggen. Of dat ze automatisch vertouwelijke dingen weten/horen ( in geval van bijv ouders ) en dan niet eens doorhebben hoe gevoelig en vertrouwelijk die informatie is.
Mensen zijn zo onzorgvuldig en op zichzelf gericht. In jouw specifieke geval was dat zo, doordat degene die het vertelde bezig was met was diegene zelf belangrijk vond.... daarbij jouw grenzen niet eens willen zien! Al gaf je het wel goed aan.
Dat is een beschadiging. Eentje die niet had gemoeten.
zondag 5 maart 2017 om 23:01
Ik ben er zodat ik naar bijeenkomsten rond dat zelfhulpgedoe kan gaan. Vanaf hier zijn die tamelijk dichtbij. Lang reizen trek ik niet en zo kan ik aan mijn herstel werken op een manier die voor mij te doen is.
Het is dus meer werken aan herstel en tussendoor daarvan bijkomen dan wat anders. Kan het wel sjiek en smeuïg vertellen omdat t zo lekker avontuurlijk klinkt maar eigenlijk komt t hierop neer. Iig dit weekend en de keer ervoor ook.
En zie jullie graag. Verdrietig of niet.
Het is dus meer werken aan herstel en tussendoor daarvan bijkomen dan wat anders. Kan het wel sjiek en smeuïg vertellen omdat t zo lekker avontuurlijk klinkt maar eigenlijk komt t hierop neer. Iig dit weekend en de keer ervoor ook.
En zie jullie graag. Verdrietig of niet.
maandag 6 maart 2017 om 06:42
@Tobbert, ik heb je berichtje niet meer kunnen lezen, maar kan uit wat je schrijft wel opmaken dat het verdrietig is. Ik vind het dapper dat je het geschreven hebt (ook al kan ik dan niet meer precies lezen wat het is 
)
Het goedpraten voor je moeder (en jezelf als aansteller wegzetten) is een logisch mechanisme van je brein, maar daarmee zeker niet gerechtvaardigd. Vroeger was dit, om te overleven, nodig, maar nu niet meer. Dus je mag jezelf vertellen dat je daar niet meer in hoeft te geloven. Je bent geen aansteller en je hebt dit niet verdiend.
Het is de worsteling tussen: begrijpen, vanuit de situatie waarin je moeder zat (misschien? weet ik niet?) dat ze niet beter wist of kon, en begrenzen: ook al is dit allemaal zo, dan nog wil dit niet zeggen dat het mag.
Dat jou nooit geleerd is dat er grenzen zijn aan dat wat mensen je mogen aandoen, betekent dit dat je dit nu kunt leren.
Pfff, moeilijk!
Knuff, het is goed om je te realiseren dat mensen nare dingen meemaken. Je hoeft dit niet te gaan vergelijken en je hoeft hier zeker geen conclusies aan te verbinden als: ik stel me aan, ik ben niet sterk genoeg, enzovoorts. Jouw verdriet en pijn is niet minder waard dan dat van een ander.
Voor wat het waard is, mijn mening: het zou prachtig geweest zijn als je moeder je getroost had. Ik vind het niet zo'n vreemd verlangen. Sterker nog, ik vind het ontzettend verdrietig en verwaarlozend dat ze dit niet heeft gedaan. En ook een beetje verdrietig voor haar dat ze dit niet heeft gekund. Maar nog VEEL EN VEEL VERDRIETIGER voor kleine Knuff.
Ik vind het dapper dat je het geschreven hebt (ook al kan ik dan niet meer precies lezen wat het is )Het goedpraten voor je moeder (en jezelf als aansteller wegzetten) is een logisch mechanisme van je brein, maar daarmee zeker niet gerechtvaardigd. Vroeger was dit, om te overleven, nodig, maar nu niet meer. Dus je mag jezelf vertellen dat je daar niet meer in hoeft te geloven. Je bent geen aansteller en je hebt dit niet verdiend.
Het is de worsteling tussen: begrijpen, vanuit de situatie waarin je moeder zat (misschien? weet ik niet?) dat ze niet beter wist of kon, en begrenzen: ook al is dit allemaal zo, dan nog wil dit niet zeggen dat het mag.
Dat jou nooit geleerd is dat er grenzen zijn aan dat wat mensen je mogen aandoen, betekent dit dat je dit nu kunt leren.
Pfff, moeilijk!
Knuff, het is goed om je te realiseren dat mensen nare dingen meemaken. Je hoeft dit niet te gaan vergelijken en je hoeft hier zeker geen conclusies aan te verbinden als: ik stel me aan, ik ben niet sterk genoeg, enzovoorts. Jouw verdriet en pijn is niet minder waard dan dat van een ander.
Voor wat het waard is, mijn mening: het zou prachtig geweest zijn als je moeder je getroost had. Ik vind het niet zo'n vreemd verlangen. Sterker nog, ik vind het ontzettend verdrietig en verwaarlozend dat ze dit niet heeft gedaan. En ook een beetje verdrietig voor haar dat ze dit niet heeft gekund. Maar nog VEEL EN VEEL VERDRIETIGER voor kleine Knuff.
maandag 6 maart 2017 om 06:55
Even een EGO momentje hier, het is even nodig.
Gisteren een mooie avond gehad met mijn beste vriendin. We trokken samen de conclusie dat het best goed met me ging. Er waren momentjes dat ik heel veel geluk voelde, dankbaar, blij. Hoe kort en klein ook, het voelde heel fijn.
Ergens deze avond hebben we grapjes gemaakt over Sofie's toekomstige vriendje, hoe hij er uit zou zien, wat hij allemaal zou moeten kunnen om met mijn kronkels om te kunnen gaan. Het voelde prima, die grapjes, gewoon, gezellig, luchtig.
Vannacht ergens is dat luchtige overgenomen door andere deeltjes Sofie:
a. die het helemaal niet grappig vinden.
b. die bestraffend zijn dat ik überhaupt over zulke dingen nadenk.
c. die me er aan herinneren dat ik dit hele therapiegedoe 'mag' doen omdat ik heb afgesproken dat dit het komend jaar zonder vriendjes, seks, enzovoorts zou zijn.
d. die me er op wijzen dat het sowieso een kansloze onderneming is, want wie wil er nou met Sofie?
e. die me uitlachen.
f. die er verdrietig van worden.
g. die voelen hoe vies VIES VIES VIES zoenen en seks is.
h. die moedeloos worden van alle gedachten die ik nu net heb opgeschreven.
Oké, ik begrijp nu weer waarom het zo belangrijk is dat de psych en ik hebben afgesproken dat er in 2017 geen ManMens (dank je EV) in beeld komt, dat ik in kleine stapjes moet blijven denken. Het 'grote' plaatje zorgt voor ruimte voor al die overtuigingen die er alleen maar zijn om mij te beschermen. Dat seks vies is. En dat Sofie het niet waard is om lief te hebben. Om maar eens twee voorbeelden te noemen.
Nou, weet ik dat ook weer
Ik wens jullie allemaal een goede dag, Zelf ga ik aan het werk, hoop vanavond nog even hier te lezen hoe het met jullie is.
Gisteren een mooie avond gehad met mijn beste vriendin. We trokken samen de conclusie dat het best goed met me ging. Er waren momentjes dat ik heel veel geluk voelde, dankbaar, blij. Hoe kort en klein ook, het voelde heel fijn.
Ergens deze avond hebben we grapjes gemaakt over Sofie's toekomstige vriendje, hoe hij er uit zou zien, wat hij allemaal zou moeten kunnen om met mijn kronkels om te kunnen gaan. Het voelde prima, die grapjes, gewoon, gezellig, luchtig.
Vannacht ergens is dat luchtige overgenomen door andere deeltjes Sofie:
a. die het helemaal niet grappig vinden.
b. die bestraffend zijn dat ik überhaupt over zulke dingen nadenk.
c. die me er aan herinneren dat ik dit hele therapiegedoe 'mag' doen omdat ik heb afgesproken dat dit het komend jaar zonder vriendjes, seks, enzovoorts zou zijn.
d. die me er op wijzen dat het sowieso een kansloze onderneming is, want wie wil er nou met Sofie?
e. die me uitlachen.
f. die er verdrietig van worden.
g. die voelen hoe vies VIES VIES VIES zoenen en seks is.
h. die moedeloos worden van alle gedachten die ik nu net heb opgeschreven.
Oké, ik begrijp nu weer waarom het zo belangrijk is dat de psych en ik hebben afgesproken dat er in 2017 geen ManMens (dank je EV) in beeld komt, dat ik in kleine stapjes moet blijven denken. Het 'grote' plaatje zorgt voor ruimte voor al die overtuigingen die er alleen maar zijn om mij te beschermen. Dat seks vies is. En dat Sofie het niet waard is om lief te hebben. Om maar eens twee voorbeelden te noemen.
Nou, weet ik dat ook weer
Ik wens jullie allemaal een goede dag, Zelf ga ik aan het werk, hoop vanavond nog even hier te lezen hoe het met jullie is.
maandag 6 maart 2017 om 08:22
Goedemorgen allen! De werkweek is weer begonnen voor sommige. Succes, en sterkte! 
Sofie, klinkt als een mooie, fijne en gezellige avond met je vriendin.
Wat ongelofelijk naar dat het s'nachts volledig wordt afgebroken door die nare deeltjes.
Zo herkenbaar! En dan midden in de donkere, sombere nacht. Je hebt dan weinig kracht en mogelijkheid tegen deze deeltjes in te gaan.
Ik hoop dat je later vandaag weer bij dat fijne gevoel van gisteren kunt komen.
Er zijn gisteravond hele verdrietige dingen besproken. Dikke voor jullie!
Heb er niet zoveel woorden voor, sorry..
Sofie, klinkt als een mooie, fijne en gezellige avond met je vriendin.
Wat ongelofelijk naar dat het s'nachts volledig wordt afgebroken door die nare deeltjes.
Zo herkenbaar! En dan midden in de donkere, sombere nacht. Je hebt dan weinig kracht en mogelijkheid tegen deze deeltjes in te gaan.
Ik hoop dat je later vandaag weer bij dat fijne gevoel van gisteren kunt komen.
Er zijn gisteravond hele verdrietige dingen besproken. Dikke
voor jullie! Heb er niet zoveel woorden voor, sorry..
