Paniek door de herbelevingen - deel IV

Hallo allemaal,



Eind nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de traumatherapie is inmiddels geweest (eind januari) en vanaf maart zal ik wekelijks die therapie volgen.

De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!

Van herkenning tot troostende woorden, van borrelnootjes tot paaseitjes, en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 4. De originele post is terug te lezen in deel 1, 2 en 3.



Link naar deel 1:

Paniek door de herbelevingen



Link naar deel 2:

Paniek door de herbelevingen - deel II



Link naar deel 3:

Paniek door de herbelevingen - deel III

Dank je lieverd



Doe wat jou helpt en waar jij behoefte aan hebt

Ik lees je graag, altijd

Goedemorgen lieve allemaal

Nacht was best goed, alleen zo verschrikkelijk moe nu nog, en alles doet inderdaad zeer...

Ik ben nu redelijk van het wazige gevoel af en dan voel ik hoe veel dat met m'n lichaam gedaan heeft....



Ik wens jullie een mooie dag

Sofie1979 schreef op 16 maart 2017 @ 06:50:

Kun je je lichaam nu zorgzaam en liefdevol behandelen?

Dank je Sofie

Ik heb vanmorgen afspraken en vanmiddag en besloten tussendoor thuis rust te pakken. Vanavond thuis en al aan vriend aangegeven dat koken lastig kan gaan worden

Hij is zelf ook weg voor werk maar zei dat we dat vanavond dan wel bekeken

Dus kan ik vanavond uit m'n werk (rond zessen) ook even rust pakken en zonder schuldgevoel het koken laten voor wat het is



Misschien neem ik ook wel extra medicatie zodat ik me ook aan deze afspraken kan houden...

Wat zowel positief als negatief is: de gedachten zijn niet van plan mij te helpen

Pijn doen heeft vandaag geen enkele zin zeggen zelfs zij (tot zover het positieve), want de zooi die je nu van je leven gemaakt hebt mag je zelf opruimen (dat is dan weer hun negatieve twist ).



Het is nu druk qua overleggen wie dan wel naar voren geschoven gaat worden, om vandaag staande te blijven en vooral hoe. Dat ga ik zo dan maar ontdekken.



Oh ja en basis zelfzorg heb ik ook geregeld: ontbeten, lekkere kleding aan die toch goed genoeg is voor m'n werk, warm gedoucht en al wat gedronken

Hanke

Pittig hoor

Natuurlijk word je daar niet blij van

Misschien dat je in de rust er achter komt waar dat verdrietige gevoel nou vandaan komt, maar het is sowieso iets om rekening mee te houden in de zin van: lief zijn voor jezelf, op jezelf passen en jezelf (lichaam en gevoel) serieus te nemen





Elmervrouw fijn is dat, een goede nachtrust!



Ik probeer me voor te houden dat deze dag al voor de helft voorbij is qua verplichtingen...



En heb deze week moeten constateren dat hele dagen werken er nog niet in zit



Net geluncht En ga nu liggen tot half twee, daarna nog vier uurtjes werken en dan weer rust... In elk geval even, want spanningen voor morgen bouwen zich razendsnel op...



Angstig omdat ik oude peut zelf om een extra afspraak heb gevraagd, ben bang dat er nu heel veel van me verwacht wordt morgen ..

En bang voor nieuwe peut want is eerste afspraak dat vriend niet mee gaat, pff..

Kan wel wat geruststellende gedachten gebruiken wat morgen betreft maar ik heb ze totaal niet



Maaaarr, over 24 uur is het allemaal voorbij en hoef ik even niks Het is te triest voor woorden dat ik zo denk en de dagen door kom, maar zo is het wel...

Ik zou moeten genieten van de zon en m'n leven en alles, maar het lukt me niet, het is teveel...

Lieve Selune je hebt gelijk hoor dat het geen doel op zich moet zijn, maar ik voel me zo ondankbaar... Ik heb alles wat ik kan wensen behalve een gezond hoofd en ik zou zo graag meer invloed daarop willen hebben...

Ik werk keihard aan gezonder worden, maar het voelt alleen maar of het slechter gaat



Tobbie een ommetje was een verplichting van de gedachten.. Ik had een uur tussen werkafspraken vanmorgen en vanmiddag. In dat uur heb ik alleen maar naar het plafond liggen staren, mijn lichaam is zo bekaf... Maar de gedachten vinden het verschrikkelijk en schamen zich voor mij.. Het is zo'n mooie lente dag en dan zit jij binnen, stomme trut, zeggen ze... En logisch dat je zo enorm bent, je moet in beweging!!



Maar ik ben zo moe, echt zo moe

X

gedeelde smart Appeltje, dus dat helpt zeker, ook al hoop ik ook voor jou dat de tijd snel voorbij vliegt



Verder doe ik mee met jullie (bijna) lege agenda voor dit weekend



Selune, bedankt voor je lieve reactie



Ik probeer mij altijd wel op het positieve te richten, en op wat ik allemaal wél kan,

en wél gedaan heb... maar het is altijd te weinig.

Ik zat daarover na te denken, en vroeg aan de gedachten wanneer vandaag wel geslaagd was geweest voor ze...

Toen ze de dag van uur tot uur doornamen en hun utopische kijk erop gaven,

dacht ik: oké dat is dus never nooit niet haalbaar.

Conclusie is dus dat hoe hard ik ook werk, hoe leuk ik ook doe, hoe aardig anderen ook zijn, etc. etc.

het nooit goed genoeg is voor ze...



Daar gaven ze me ook gelijk in, ze zeiden: 'het is ook nooit goed genoeg, want jij bent nooit goed genoeg.

Je kunt daar wel je best voor doen, maar in onze ogen schiet je altijd te kort. Omdat de bewijzen er liggen,

dat jij slecht bent en continu sturing, verbetering, begeleiding, correcties, en een harde hand nodig hebt.

Van ons. Daar zijn wij voor. Dat is de reden dat je het gered hebt in het leven. Je hebt ons gewoon kei hard nodig.'



Ik kan ze geen ongelijk geven..



Concreet betekent het dat bij alles wat ik doe, een opmerking, kritische noot en commentaar komt..

Het begint zodra ik opsta en stopt zodra ik (naar) droom.

In contact is het er minder, omdat de gedachten niet met anderen willen praten.

Ze zijn zeer wantrouwend naar andere mensen, en houden zich dan vaak schuil.

Ze zijn er wel en observeren alles en houden ook alles bij,

maar in contact kan ik er niet bij, want ze willen niet zichtbaar zijn voor anderen.

Ze hebben zich nog nooit vertoond aan mijn beste vriendin.

Inmiddels wel vaak richting vriend, maar ook richting een andere vriendin.

Dat is vreselijk, want ze zijn zo hatelijk, en gemeen, en zo wil ik niet zijn...

Dus daarna is er enorm, enorm veel schaamte en durf ik vriend en vriendin niet onder ogen te komen...



Maar verder houden ze zich schuil zodra ik met iemand praat,

maar ze zijn er altijd bij.

Dat betekent ook dat, als ik wel een lijstje zou maken van alles wat ik wel doe en kan,

ze het totaal belachelijk maken..

Wat ik wel begrijp, want je houdt jezelf ermee voor de gek...

Je ontkent namelijk wat allemaal niet lukt, door te benoemen wat wel lukt..

Zo doen zij dat bijvoorbeeld:



Het is vandaag wel gelukt te werken

'Nee niet echt, want je hebt minder uren gemaakt dan zou moeten'

Ik heb een compliment gekregen

'Waarbij je rood werd en iedereen zag hoe onzeker je bent'

Het is gelukt om te douchen en te ontbijten en lunchen

'Dat lukt ieder normaal functionerend mens, dat is geen prestatie.'

Het lukte mij vandaag om leuke kleding aan te doen.

'Leuk?? Je ziet er uit als een dikke zeekoe.'

Ik heb tussendoor even een rust moment gepakt, omdat ik merkte hoe moe mijn lichaam is.

'Achterlijk, echt te gek voor woorden. Normale mensen hebben geen rust momenten nodig,

die werken gewoon een paar uren achter elkaar. Je stelt je zo verschrikkelijk aan.

Wij worden misselijk van jou.'

Ik had leuk app contact met m'n beste vriendin.

'Alleen maar omdat zij het initiatief toonde. En jij hebt niet leuk genoeg gereageerd.'

Ik heb de container bij de weg gezet.

'Dat doet iedereen.'

Ik heb komend weekend vrij gepland.

'Ook zoiets achterlijks inderdaad Je moet je auto nog van binnen wassen,

je moet naar je (stief)ouders, en grootouders, of je gaat met je vriend mee voor z'n werk,

je kunt een grote lente schoonmaak houden, of bezig voor je scholing,

je kunt de koelkasten schoonmaken, en nieuwe recepten proberen,

uitgebreid boodschappen doen, etc. etc.'

Ik durf geen eens een supermarkt in.

'Dat is óók achterlijk, jij bent zo achterlijk. Wie durft dat nou niet?? Geloof je zelf wat je zegt?

Het is gewoon een rot excuus om op je luie reet te blijven zitten.'

Maar ik ben best wel moe, en denk dat wat rust me goed zal doen...

'Nee hoor, moe kun je niet zijn. Waar ben jij nou moe van?? En rusten doe je maar als je bejaard bent,

je bent nu een jonge vrouw en moet leven.'



De héle dag door....

Soms laat ik ze maar praten, ga ik de discussie niet meer aan zoals hierboven.

Maar dan gaan ze zelf wel met een ander deel praten...

Word ik bang van (ik voel me dan gestoord) of moe (het kost veel energie die gesprekken in m'n hoofd)..

En soms oefen ik met ze gerust te stellen, te troosten..

Dan zeg ik: ik begrijp wel dat jullie het lastig vinden dat we rustig aan gaan doen dit weekend.

'Dat vinden we niet lastig, we vinden het een achterlijke beslissing.'

Ja, dat kan, maar toch gaan we het doen. En jullie mogen daar best overstuur over zijn,

dat vind ik wel verdrietig voor jullie.

'Ach rot toch op mens, je begrijpt ons niet.'

En dan gaan ze alsnog op zoek naar andere delen, die sterk zijn,

maar ook delen die zwak en kwetsbaar zijn, om alles en iedereen er van te overtuigen dat ik verkeerd bezig ben...



En dat maakt het gewoon zwaar,

de hele dag die strijd.

Ik wil die helemaal niet voeren, maar ze blijven dingen zeggen.

Discussie werkt niet, troosten niet, negeren niet...