Paniek door de herbelevingen - deel V

Gefeliciteerd, Selune!!! Da's alvast één! Ik blijf duimen dat je ze allebei gehaald hebt! Goed ook dat je naar huis gaat, dat zal je meer rust geven dan langer blijven, zo te lezen.

Pruttel, heb je je was schoon gekregen en jezelf droog? Of hebben alle stortbuien jullie camping op miraculeuze wijze gemist?

Knuffel, het lijkt wel alsof die deeltjes ook allemaal een andere biologische klok hebben. Of is het meer aflossen? Nu letten wij op en als wij slapen, nemen jullie het over?

Diva en Sofie, geniet van jullie vakanties!!!

Lief van jullie dat jullie denken dat veel werk een goed resultaat is. Helaas betekent veel werk in dit geval dat het niet zo goed is. Nou is het ook niet allemaal mijn schuld. Het is zelfs niet alleen mijn verantwoordelijkheid om het op te lossen, behalve dan dat er drie weken zijn om het werk gedaan te krijgen, het echt heel veel werk is, en ik twee van de drie weken de enige ben die werkt. Echt even aanpoten dus, de komende twee weken. Over twee weken heb ik pas de luxe om het werk te delen, ook omdat ik die week een training heb die ik niet kan verzetten.

Vandaag had ik overigens twee leuke dingen ingepland (eentje ging niet door, maar toch). Woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag heb ik ook al leuke dingen gepland. En ik heb net stroopwafels gegeten (ik ging fruit eten, maar de uitvoering van dat plan liet te wensen over). Ik ben er nog niet helemaal uit of dat goed voor mezelf zorgen in tijden van stress is of stress-eten, maar voorlopig hou ik het maar op het eerste.

Gelukkig dat je ook leuke dingen doet Tobbie. Dat deze weken dan maar snel voorbij mogen zijn

Selune, die heb je alvast binnen! Wat goed van je!

Sterkte Tobbie, met alle werk.

Iedereen die nog op vakantie is, geniet ervan (zo mogelijk).
Goede beslissing Selune, als het echt niet gaat zo. Heb je wel een klein beetje kunnen genieten van de vakantie?

Hier zo naar psych.
Ik heb inmiddels precies door wat de kern is van alles wat er speelt, hoe je het zou kunnen samenvatten.
Dat voert toch allemaal weer terug naar het prille begin van mijn leven.
Ik hoop dat zij er iets mee kan.... moet nog echt vertrouwen krijgen.
Haar vakantie is nu voorbij en we zullen nu, als het goed is, elke week een afspraak hebben.

Zondag erg fijne dag gehad bij vriendin. Heerlijk gewandeld in de natuur (die ik zo erg mis hier in de stad, de rust ook en de stilte), BBQ met haar en haar vriend en ze hebben bemiddeling aangeboden wb de situatie met ZH en onze kinderen. Spreken beiden de taal. Ik weet niet wat ik ermee zal doen. Ik hoor niets meer van die kant en zou ik dan weer een stap moeten gaan zetten? Ik weet het niet, ik denk dat het me alleen maar weer heel veel meer teleurstelling en pijn gaat opleveren.

Misschien iets om met je psych te bespreken, wat bemiddelen of niet-bemiddelen voor je kan betekenen en wat het kan oproepen?

Goedemorgen,

Lastig Elmer, wat Tobbie zeg is denk ik een goed begin. Dit eerst met een hulpverlener bespreken die aan jouw kant staat.

Tobbie, stroopwafel en 1 fruit volgende keer wil do the trick! En dan eerst 1 fruit, kwartiertje wachten en dan de stroopwafel(s).
Dan heb je het fruit binnen, eet je mooi rustig en is een stroopwafeltje of 2, helemaal niet erg. Ik eet ze altijd per 2 trouwens. 1 stroopwafel is het net niet he

Wat je werk betreft, "leuk" dat je er alleen voor staat, maar dat is natuurlijk nooit helemaal zo he. Je hebt een verantwoordelijke voor jou, die moet kunnen inschatten of iets op een normale manier haalbaar is. Als dat niet zo is, en je red het niet, dan is dat de schuld van je leidinggevende die een inschattingsfout heeft gemaakt. Jij doet gewoon heel erg je best en dat is dan goed genoeg.

Selune, wat goed en wat fijn dat je de helft al in je zak hebt! Ben je zelf ook wel een beetje trots? Mag hoor!!!

Lieve, lieve Knuf. Blijf schrijven, want je helpt jezelf (denk ik) maar je helpt mij er ook mee.
Mij laat jouw verhaal zien hoe loyaliteit kan werken, hoe je als kind je ouders gewoonweg gelooft. De volwassenen om je heen gelooft.

Dat brengt mij rechtstreeks weer bij mijn eigen kinderen.
En helpt mij om in te zien dat ze, al zijn ze dan nu 21 en bjna 19, wel afhankelijk zijn van die ene ouder, en zijn familie, en dan nu ook nog eens het mooi-weer-spel van mijn familie en anderen voorgespiegeld krijgen (die doen alsof ik niet besta).

Ik zie ook in jouw verhaal terug hoe boos het je maakt als mensen nu nog zo met je omgaan.
Dat zie ik ook in mijn leven terug.

Het maakt mij heel, heel erg boos dat ZH, dochter, familie en anderen zo met mij omgaan.
Ik stik bijna in de boosheid. Ik heb fantasiën over hoe ik het ze allemaal in hun gezicht zou willen gooien wat ze met me doen en hoe ik dat beleef, ongecensureerd. Hoe ik ze met de koppen tegen elkaar zou willen slaan en nog erger dan dat. Ik zie een stukje wreedheid in het karakter van ZH wat ik ook terugzie in dochter. Hoe erg het ook is om dit te moeten zien van mijn eigen kind, het is wel zo.

En ik heb nooit eerder echt boosheid gevoeld. Nee, zegt psych, want je hebt nooit geleerd als kind, om grenzen te voelen. Laat staan om ze te kunnen aangeven. Mijn 'grenzen' zijn elastisch (mijn woorden). Nu is de boosheid, het verdriet en weet ik allemaal wat voor meer gevoelens overweldigend. En weet ik er niet mee om te gaan, en keert het zich tegen mezelf. De overweldigende wanhoop en er niet meer willen zijn. Knuf jij herkent het, en anderen hier ook.

Psych ziet aan mijn lichaamsbouw en voorkomen hoeveel ik vroeger tekort ben gekomen. Logisch, want er was geen rust. Altijd lag 'hij' op de loer en 'zij' deed niks, of vice versa. Hoe kun je als kind daarin groeien en je veilig voelen? Niet. Helemaal niet. Ik ben met minimaals in leven gebleven, ook al kreeg ik eten (giftige borstvoeding ja, denk ik nu). Mijn zussen en broer die na mij komen hebben een normaal voorkomen en lichaamslengte. Zijn een stuk groter dan ik. Gek, maar het voelt als erkenning, als geloofd worden, als einde van jarenlange verwarring en twijfel aan mezelf, als zij dit nu zegt. Het is allemaal echt gebeurd. En ik heb het echt meegemaakt.

Tegen psych ben ik tot op de bodem eerlijk geweest over hoe wanhopig ik mij kan voelen en hoezeer ik mij nu echt afvraag wat ik hier nog doe. Het kon. En ze viel niet achterover, ze schrok niet en ze keerde zich niet walgend van me af. Het is superpijnlijk wat ik meemaak vindt ze, Iemand die normaal is opgegroeid, in een veilig nest, zou al onderuit gaan en een trauma oplopen van de Irak-situatie (om het zo maar even samen te vatten), laat staan jij, met de jeugd die je gehad hebt.

Feit is dat ik sinds november, sinds hij met zoon naar NL kwam, heel erg veel getriggerd ben (en steeds weer) in het oude gevoel van vroeger. Ik denk dat het heel goed is dat ik hulp heb gezocht, juist deze laatste maanden en vooral de laatste weken voelt het zo ondraaglijk. Ik weet niet hoe verder met mijn leven. Ik weet niet hoe ik hiermee moet leven.

Zij zegt dat rust en me veilig voelen mij gaat helpen. Heeft ook advies gegeven over de slaapmeds. En misschien een middel voor in de avonden, om dan al rustiger te worden. Dat bekijken we nog. Maar ze vindt dat ik een goed emotioneel kompas heb, ik mag er alleen meer naar gaan luisteren. En ze begrijpt dat ik me inhoud tegen anderen, omdat het zo'n heftig verhaal is en mensen machteloos staan en iets willen doen voor me, maar ik hoef me niet kleiner te maken (inhouden, afzwakken etc.). Ik zou tegen anderen kunnen zeggen dat luisteren genoeg is, dat ze niets hoeven te doen. Veiligheid is ook al het kunnen uiten zoals je het voelt. Natuurlijk wel daar waar het kan.

Ik heb ook advies gevraagd over het bemiddelen. Waarbij ik zelf eigenlijk al voel dat ik dat nu echt niet kan aangaan. Dat ik me veel te zwak en wankelig voel. Als ik me ex en dochter voorstel, beiden zo totaal niet bereid om ook maar iets open te staan voor mijn gevoel en beleving, dan weet ik al dat het vergeefse moeite is om dit zelfs maar te willen. Zij gaf niet direct een advies, want ze kent hen niet, zei ze (klopt natuurlijk ook), maar afgaande op mijn verhaal vond ze het verstandig om dit niet te doen. Eigenlijk heb ik dat gewoon zelf geconcludeerd. Ik ga wat dat betreft dus maar op mijn handen zitten, want het gaat me niets opleveren.

Nu bijkomen, Het was zo zwaar. Het was goed, maar heel erg zwaar.

@Knuff, bedankt voor dat wat jij zelf ego-posts noemt. Ik vind het dapper dat je schrijft over de boosheid die je voelt richting je (stief)ouders en je broertje. Ook vind ik het heel heel heel cool dat je schrijft over wat je zelf richting je broertje hebt gedaan. Met zoveel meer begrip richting jezelf dan ik eerder van je heb gelezen. Fijn! Echt mooi dat je dit niet meer wegstopt.

Je drang om te schrijven en muziek te luisteren, herken ik bij mezelf. Schrijven heeft me enorm geholpen in het verleden en helpt me nu nog steeds. Voor mij is het een manier om dingen helder te krijgen, maar ook een eerste manier van uiten.
Heel veel schaamtevolle gebeurtenissen heb ik voor het eerst onder ogen gezien door ze op te schrijven. Dat was echt confronterend genoeg.
Muziek gebruik ik, enerzijds om mezelf af te sluiten van anderen (de 'oortjes-in-zonder-muziek-op-te-zetten-tactiek' is mij heel bekend ), anderzijds om bepaalde herinneringen opnieuw te doorvoelen. Beetje moeilijk uit te leggen, maar dan luister ik steeds opnieuw naar dezelfde nummers die me op de een of andere manier door de verdrietige herinneringen heen helpen.

Fijn dat je schrijft Knuff!

@EV, goed dat je afspraak met je therapeut zo prettig verlopen is. Wat ik de laatste tijd van je heb gelezen, is steeds meer zelfkennis en ook steeds meer handelen naar die zelfkennis. ZH en alles daarom heen triggeren constant die onveilige, onbetrouwbare basis. Je hebt het door en je leert meer en meer om jezelf hierin te remmen. Ik krijg de indruk dat je daar echt in aan het groeien bent. Goed dat je hierover 'spart' met de psycholoog en hierin daarna je eigen standpunt inneemt.

@Tobbert,

@Selune: Dubbel Yes! Een keer Yes voor het halen van je tentamen en nog een keer Yes voor het maken van de keuze om naar huis te gaan . Ik weet dat dit soort keuzes niet makkelijk voor je zijn en ik vind het echt echt echt GAAF dat je deze keuze hebt durven maken.

Ik ben even thuis na een paar dagen kamperen met LV. Het was heel tof. @Pruttel, ik herken álles wat je schrijft over kamperen in eigen land . Meer kleren vies gemaakt dan normaal in drie weken tijd.
Net genoten van een heerlijke douche, die warm was en warm bleef .
De nachten waren niet best. Afgelopen nacht heb ik een heel akelige nachtmerrie gehad.
Ik droomde over mezelf in het nu, die probeerde een kleine Sofie te troosten. Dat klinkt heel fijn, maar het verdriet van die kleine Sofie ging door merg en been. Het was echt hartverscheurend, intens, diep verdriet. Ik kreeg haar niet getroost, het was zo immens pijnlijk.
Eenmaal wakker leek het wel alsof het verdriet in mijn hele zijn zat. Ik ben opgestaan (om kwart over 2 's nachts ) en heb een rondje over de camping gewandeld. Al mijn zintuigen heb ik aan het werk gezet om weer een beetje in het hier en nu te komen.
Dat is gelukt en ik heb daarna zelfs nog een paar uurtjes geslapen.
Verder heb ik plezier gehad. Veel gelachen, af en toe een serieus gesprek, lekker gegeten (en dat was maar een beetje moeilijk), mooie boeken gelezen, genoten van de natuur, echt fijn!

Nu ben ik een docu over Diana aan het kijken, jeugdsentiment, ik ga al huilen als ik 'Candle in the wind' hoor....

Dag allemaal!

Heel moe hier inderdaad.
Goed bezig lieve Knuf.

Ik heb vanavond in de binnentuin hier gezeten, daar staat een hele grote boom met zo'n bank eromheen. Boom met van die hangende, wuivende takken... bewogen zo'n beetje langs me heen en ik hoorde, ondanks de stadsgeluiden (niet fijn) ook vogels (fijn) en voelde me toch een soort van in de natuur. Boek mee, koffie en water, en zo heb ik daar een tijdlang gezeten. Was heerlijk. Eigenlijk heb ik dit al maanden niet meer gedaan, niet meer sinds de hond niet meer bij me woont. Maar het was ineens een spontaan idee, een ingeving zou je kunnen zeggen.

Wat fijn ook dat je je zo gelukkig voelt met vriend, Knuf. Dat je dat nu zo kunt voelen.
Hier het therapieverhaal aan MM geappt en hij heeft er heel lief op gereageerd. En morgen zie ik BV, gaan we wandelen.
Voel me heel verbonden met MM, steeds meer eigenlijk (eng! eng! fijn!).

Ook al voelde ik het dagen geleden helemaal niet, er zijn wel degelijk mensen om me heen die anders zijn dan degenen die ik hierboven noemde. Die wel om me geven en dat laten merken. Dat geeft weer nieuwe moed, als ik dat weer kan zien.

Sofie, ik zie nu je post, we waren tegelijkertijd aan het schrijven.
voor de nachtmerries (daar heb ik het vandaag trouwens ook over gehad met psych), is zo naar.
En wat fijn dat je ook plezier hebt gehad!

Ik ga nu ook naar NF. Fijne avond nog allemaal en voor straks welterusten.
Hier 'mag' ik nu slaapmedicatie nemen, met toestemming psych. Hoef ik zelf even niet meer te denken: wel of niet doen, en hoeveel, of niet; dat gedoe. Het is nu even voorgeschreven, zeg maar. Ik kijk uit naar eindelijk iets beter slapen.

Tweede tentamen niet gehaald, ben er onwijs verdrietig van.

Oh Selune..... wat jammer

He Selune, wat een rotnieuws. Natuurlijk baal je ervan! Maar weet je, ik weet nog hoeveel moeite je een tijdje terug had met überhaupt naar tentamens gaan en hoe moeilijk concentreren is, dus ik ben supertrots op je dat je gegaan bent en het geprobeerd hebt! Het maakt het niet minder rot, maar ik hoop dat je die trots zelf ook een beetje kunt voelen.

Als je nog niet toe bent aan denken 'hoe verder' dan nu stoppen met lezen:
- sowieso afspraak maken om inzage te krijgen. Dat gaat je helpen bij de volgende keer.
- afspraak maken met de studie-adviseur om te kijken of en hoe je toegelaten kan worden tot de master, ook als er regels over doorstroom zijn. Je bent geen jong studentje meer, maar een volwassen vrouw die serieus met haar opleiding bezig is. Een jaar studievertraging kun je niet gebruiken en studieadviseurs zijn er om daarover mee te denken.

Enne... ik ben dus nog steeds trots op je

Tobbert schreef: ↑

02-08-2017 17:11

He Selune, wat een rotnieuws. Natuurlijk baal je ervan! Maar weet je, ik weet nog hoeveel moeite je een tijdje terug had met überhaupt naar tentamens gaan en hoe moeilijk concentreren is, dus ik ben supertrots op je dat je gegaan bent en het geprobeerd hebt! Het maakt het niet minder rot, maar ik hoop dat je die trots zelf ook een beetje kunt voelen.

De woorden die ik niet kon vinden, maar ik ben het er helemaal mee eens. Ook hier trots op je, Selune.

@Selune, wat rot voor je.
Gun jezelf even de tijd er van te balen. Ik hoop wel dat je jezelf nu niet naar beneden gaat praten.
Want het is volgens mij wel zoals Tobbert zegt: een tijdje geleden raakte je nog zo in paniek van een tentamen in het vooruitzicht, dat je het nauwelijks kon maken. Nu heb je er, onder zware omstandigheden (vanwege al het andere wat er op je bordje kwam) twee gemaakt, waarvan je er een gehaald hebt en een niet.
Dus ook hier zit iemand ontzettend trots op jou te zijn.


@Tobbert, gaat het goed met je berg werk en deadline?

Doorstroomregeling is simpel. Geen bachelor afgerond, geen toegang tot de master. Dat heb ik vorig jaar al besproken. Ik heb zojuist mijn tentamen opgevraagd en gisteravond al een verzoek aan de examencommissie gestuurd om een extra tentamenmogelijkheid. Daarnet bij het telefonisch opvragen van het tentamen in huilen uitgebarsten, ze gaat de docent vragen contact op te nemen. Ik weet het gewoon even niet meer. Blijf er steeds om huilen, ik trek het idee van nog een jaar zo door sukkelen ook echt niet.

Pfff wat *** zeg
Veel sterkte en hoop dat er een regeling ofzo kan gelden ivm jouw situatie!!

Rest lees ik natuurlijk ook en leef mee/leer veel/ben trots op jullie groei
Sta zelf in doordenderstand tot vakantie start, dan met gezin twee weekjes weg.

Lieve Selune, ik hoop dat je ook nu lief voor jezelf kunt zijn. Je bent zo goed bezig, ondanks alles heb je zo gestudeerd en nu ook alweer actie ondernomen. Ik zou je zo graag gunnen dat alles goed komt.

Herkenbaar ook wat je schrijft, Knuf. Ik kijk al nooit naar horrorfilms of andere enge films, want ik schrik dus heel gauw.
Dat met die kinderen had ik gisteren ook. Ik was met BV in een park cq kinderboerderij met speeltoestellen en zwembadje; heel leuke plek hier in de stad. En dan kijk ik naar die kindjes, die onbevangen bewegen en spelen, en ik denk aan het kind wat ik zelf nooit was. Want ik liep bang en verlegen rond en durfde nauwelijks ruimte in de nemen, zo onveilig voelde ik me. Die woorden kan ik overigens nu pas vinden. Nu ik er met psych over praat. Veiligheid zit 'm in veel dingen, begin ik te beseffen. En ook besef ik nu dat mijn gevoel van veiligheid op heel veel manieren aangetast is, vroeger is dat begonnen en ZH heeft er nog flinke scheppen bovenop gedaan.

Toch.. ik heb na het gesprek dinsdag met psych een beter gevoel. En nu ook twee nachten goed geslapen met de meds. Dat is zo fijn. Scheelt echt. Straks afspraak met drie vriendinnen en ik word opgehaald. Ook al lekker. Vantevoren de verwachtingen bijstellen want het zijn geen close vriendinnen (meer), dan komt het wel goed.

FIjne dag allemaal

Selune schreef: ↑

03-08-2017 10:01

[...]Blijf er steeds om huilen, ik trek het idee van nog een jaar zo door sukkelen ook echt niet.

Ik meen me te herinneren dat augustus sowieso een moeilijke en beladen maand voor je is.



Ik wil je wel graag meegeven dat ik vind dat je niet aan het doorsukkelen bent. Je neemt zoveel meer regie voor je eigen leven dan je deed. je probeert af en toe om je eigen belang ook te horen, in plaats van enkel en alleen in dienst te zijn van man, kinderen en anderen. Kortom, je groeit in zoveel dingen en daarbij doe je ook nog een opleiding. Waarbij je het op hebt gebracht om er energie in te steken, ondanks alles. Daar heb ik heel veel respect voor.

@Ernie, en nog even en dan is je psych weer terug, toch? Lukt het je de weken een beetje goed door te komen?

Knuffelbeertjes schreef: ↑

03-08-2017 12:10

[...]
We hebben al genoeg aan onze eigen horror films, beelden en nachtmerries

[...]
Ik besef me heus dat drie maanden voor veel mensen een hele korte tijd is, en niks voorstelt, maar voor ons betekende het heel veel. Verwachtingen en fantasieën en wensen, en in één keer was er niks meer. Dat snijdt soms nog wel heel erg door mij heen, en maakt me verdrietig.

[...]
Maar hier, op vakantie, waar ik amper dissocieer, raakt het me allemaal vreselijk. Niet leuk, maar wel realistisch..

Lieve Knuff, bedankt voor je post met fijne woorden voor mij en voor andere schrijvers hier. En ook, niet eens tussen de regels door, maar echt een beetje zichtbaar, lieve woorden voor jezelf. Dat lezen, doet me heel goed.
Het verzacht me van binnen nu ik lees dat je met steeds meer mededogen en zorgzaamheid naar jezelf kijkt. Al vinden heel veel delen Knuff dit lastig, het doet je ook echt goed (èn je doet het goed ).

Ik heb er een paar stukjes die je schrijft uitgepikt, omdat die bij mij reactie opriepen.
Over die horrorfilms, ik werd dan altijd helemaal naar van binnen. Alsof er twee Sofies waren, eentje die uitstraalde dat hoe meer horror, hoe beter (en ondertussen staarde naar: inderdaad, hoofden van mensen voor me, of een hoek van het scherm) en eentje die van binnen helemaal naar en misselijk was.
Nu nog krijg ik rillingen als ik alleen maar iemand hoor vertellen over een horrorfilm, of laatst, toen ik hoorde dat de bijnaam van een bekende voetballer "Chucky" was, daar werd ik misselijk van . Pas nu, door wat ik las bij jou, begrijp ik die reactie....
En nee, ik kijk geen horrorfilms meer, ook geen detectives trouwens en liever ook geen thrillers. Ik vind het soms wel leuk om een spannend boek te lezen, als ik het afwissel met andere boeken.

Fijn om te lezen dat je op vakantie goed bij je gevoel kunt blijven zonder te dissociëren. Heel gezond dat je af en toe afleiding zoekt, waardoor je niet wordt meegezogen in je verdriet, maar het gewoon kan voelen.
Hetzelfde geldt voor de pijn die je in je lichaam voelt.

@EV: tof!

Een laatste ego post voordat ik op vakantie ga. Ik heb er heel veel zin in en tegelijkertijd zie ik er enorm tegenop. De minivakantie met LV van afgelopen week was heel fijn. LV weet veel van mij en bij haar durf ik best wel wat van mezelf te laten zien. Dan is het makkelijker voor me om stomme slimme dingen zoals het slapen in aparte tentjes, het mogen kiezen van een fijne restaurant-zitplekje (dus met overzicht, niemand in mijn rug, een vluchtweg) te doen.
Komende week ga ik weg met een vriendin met wie ik dit niet zo goed kan. Ze heeft heel snel een oordeel over anderen en dit vind ik lastig. Tegen mij is ze altijd heel lief en ze geeft me veel ruimte, alleen voel ik me nog best wel geremd om deze ook in te nemen. Ik weet dat ik het wel gewoon moet doen en dit heb ik me ook echt voorgenomen.

Het meest zie ik op tegen het slapen.
We slapen in één tweepersoonsbed met gelukkig wel aparte dekens. Toen we gingen boeken, heb ik aangegeven in een apart bed te willen slapen. Maar deze accommodatie had alleen tweepersoonsbedden en toen heeft deze vriendin aan me gevraagd of het dan niet toch oké was, anders moesten we iets anders zoeken. Ik heb met mijn onnozele, debiele, pleasende hoofd 'ja' gezegd terwijl in mij heel veel deeltjes Sofie NEE schreeuwden. Die deeltjes vragen zich nu af wat me in hemelsnaam bezield heeft.
Tja.
Ik heb nog gemaild met de mensen van de accommodatie, maar het gaat niet anders.
Dus nu heb ik een plan B en C bedacht:
Ik heb een extra deken die ik kan oprollen en tussen haar en mijn 'beddeel' kan leggen.
Voor echte noodgevallen neem ik een matje en slaapzak mee.
Ik weet dat het voor heel veel mensen geen enkel probleem zou zijn om met iemand anders in een bed te slapen, maar ik vind het echt heel eng. Juist misschien wel omdat het een vriendin van me is. Er liggen zoveel directe 'linkjes' met het misbruikverleden.
Het maakt niet uit dat ik weet dat mijn vriendin niet op vrouwen valt.
Het maakt niet uit dat ik weet dat zij niet geïnteresseerd is in seks met mij.
Of, eigenlijk is dat niet waar. Het maakt wel een beetje uit, alleen is de Sofie van vroeger zo ontzettend enorm bang dat ze alleen maar signalen van angst, boosheid en verdriet op me afvuurt.
En probeer ik daar heel lief naar te luisteren, heel geduldig uit te leggen hoe het nu zit en hoe ik het aan ga pakken, zonder dat ik zelf in de paniek schiet.
Best wel lastig.

Verder heb ik er dus echt zin in. We gaan naar een prachtig gebied, heel rustig, waar we fijn kunnen wandelen, mountainbiken en waar ik ook mijn rondjes kan hardlopen.
De vriendin is een heel relaxt, vrolijk figuur met wie ik heel veel lol kan maken.
En stokbrood met brie is mijn lievelingseten, dus dat maakt het eten misschien ook wel een beetje makkelijker.

We gaan het zien.
Ik wens jullie heel fijne dagen, op vakantie zal ik niet posten, misschien wel af en toe iets lezen. Ik zal zeker aan jullie denken en af en toe een knuffel en wat positieve energie naar jullie toesturen!