Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel V
dinsdag 11 april 2017 om 19:31
Hallo allemaal,
Eind nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in (c)PTSS.
Ondertussen zijn we alweer toe aan deel 5, wat betekent dat er meer dan 12.000 berichtjes geschreven zijn
Iedereen is altijd heel erg welkom om mee te schrijven!
Heel graag zelfs, voel je vrij, er schrijven zelfs mensen mee die maar één woord herkennen (.......) tot forummers die alles herkennen; wat je achtergrond en verhaal ook is, voel je welkom!
We hopen dat iedereen respecteert dat we het topic graag een veilige plek willen houden voor alle schrijvers en meelezers
Speciaal voor iedereen die al meeschrijft: bedankt voor de afgelopen tijd, voor dit nieuwe topic, voor jullie steun en woorden, jullie begrip, geduld en wijsheid, herkenning, humor en liefde die zelfs door het beeldscherm heen voelbaar is. Dit topic betekent meer voor mij dan woorden duidelijk kunnen maken.
Als je al wat langer mee schrijft zijn de begrippen LV, ZH en MM je bekend, evenals de betekenis van iets omSnowen en ge-Pruttel.
Maar om het voor iedereen een fijn en leesbaar topic te houden hierbij een verklarende woordenlijst
in tabelvorm:
De originele post is terug te lezen in deel 1, 2 en 3.
Link naar deel 1:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen/lis ... 5#25123775
Link naar deel 2:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#25448419
Link naar deel 3:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#25720379
Link naar deel 4:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#26082179
Eind nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in (c)PTSS.
Ondertussen zijn we alweer toe aan deel 5, wat betekent dat er meer dan 12.000 berichtjes geschreven zijn
Iedereen is altijd heel erg welkom om mee te schrijven!
Heel graag zelfs, voel je vrij, er schrijven zelfs mensen mee die maar één woord herkennen (.......) tot forummers die alles herkennen; wat je achtergrond en verhaal ook is, voel je welkom!
We hopen dat iedereen respecteert dat we het topic graag een veilige plek willen houden voor alle schrijvers en meelezers
Speciaal voor iedereen die al meeschrijft: bedankt voor de afgelopen tijd, voor dit nieuwe topic, voor jullie steun en woorden, jullie begrip, geduld en wijsheid, herkenning, humor en liefde die zelfs door het beeldscherm heen voelbaar is. Dit topic betekent meer voor mij dan woorden duidelijk kunnen maken.
Als je al wat langer mee schrijft zijn de begrippen LV, ZH en MM je bekend, evenals de betekenis van iets omSnowen en ge-Pruttel.
Maar om het voor iedereen een fijn en leesbaar topic te houden hierbij een verklarende woordenlijst
in tabelvorm: | begrip | betekenis |
|---|---|
| LV | Lieve Vriendin |
| MM | Manmens |
| ZH | Zak Hooi |
| BV | Beste Vriend |
| WWD | WeggeWaaid Dakraam |
| OmSnowen | iets wat eerst een negatieve lading voor je had veranderen in iets positiefs |
| GePruttel | woorden en activiteiten die je een vrolijk, fijn gevoel bezorgen |
| Plantjesdag | een dag waarop het niet gaat. Je lichaam werkt niet en heeft liefdevolle berichtjes (via het topic of telefoon of irl), zelfzorg en mensen nodig |
| Mosdag | een dag waarop je je minder dan een plant voelt. Je zit gevangen in een waas van angst en paniek, wat ervoor zorgt dat zelfs de meest basale lichaamsfuncties niet vanzelfsprekend zijn. Er is weinig tot geen taal, wat contact maken moeilijk maakt. |
| PT | Pittige Therapie. Zorg voor, tijdens en na een PT extra goed voor jezelf  |
| ODS teken | Over De Streep teken. Een lief, warm, steunend gebaar voor iemand die dapper bezig is |
| Dansen | Een stapje vooruit, een stapje terug, het gaat niet om alleen maar vooruitgaan, je bent gewoon aan het dansen |
| nog leeg | nog leeg |
De originele post is terug te lezen in deel 1, 2 en 3.
Link naar deel 1:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen/lis ... 5#25123775
Link naar deel 2:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#25448419
Link naar deel 3:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#25720379
Link naar deel 4:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#26082179
knuffelbeertjes wijzigde dit bericht op 29-08-2017 22:41
51.76% gewijzigd
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zaterdag 10 juni 2017 om 08:51
@Knuff, dank je wel voor het delen van je ervaringen van gisteren. Ik heb het gelezen en vind alles mooi.
Het stuk wat je schrijft over het gesprek met je beschermende gedachten, daarvan kreeg ik tranen in mijn ogen. Ik vind het zo gaaf dat je echt met dat deel (van jezelf, inderdaad, dat heeft je psych goed gezien!) in gesprek bent gegaan. Dat je echt geluisterd hebt, waardoor dat deel ook echt heeft verteld.
Door het als een deel van jezelf te zien (en te voelen) zet je het niet langer buiten je. Deze beschermende gedachten horen er ook bij, ze worden niet buitengesloten. Je begrenst ze heel goed door aan te geven op welke manier ze hun angst en ideeën kenbaar mogen maken. En doordat ze erbij horen, hoeven ze minder hard te schreeuwen.
Het is voor mij heel herkenbaar. Alles.
Dank je wel.
@EV, je maakt me nieuwsgierig. Laat dat niet de beste reden zijn om te schrijven, maar als je wilt, lees ik je verhaal zeker.
Hier stilte voor de storm. Ik merk dat ik neig naar me terugtrekken, voor de therapie van komende week.
De angst is heel groot, mijn gedachten dat ik het niet aan ga kunnen, dat ik het niet durf, dat het onmogelijk is, dat ik nooit ergens ga komen, zijn sterk (een geweldig krachtige combinatie van mijn perfectionistische deel en mijn beschermende deel).
Het hiernaar luisteren, geruststellen, troosten, is energieverslindend. Gelukkig lukt het en is het nog behapbaar.
Mijn lieve vriendinnen laten het terugtrek-gedrag niet toe, ze dwingen niet, forceren niets, maar prikken her en der en hebben heel sneaky lief allebei iets leuks met me gepland, op maandag en op vrijdag. Met de uitdrukkelijke boodschap dat ik het af mag zeggen als ik het t.z.t. niet zie zitten. Wat een lieverds zijn het.
Ondertussen nemen ze genoegen met de flintertjes informatie die ik geef over wat de beide therapiemomenten inhouden. Dat vind ik zo fijn, want ik weet totaal niet welke woorden ik er aan moet geven.
En ik heb geen energie om ook nog eens op zoek te gaan naar die woorden.
En ook geen energie om mezelf uit te leggen dat ook dat soort dingen niet perfect, niet foutloos hoeven.
Ik ben gewoon blij dat het even niet hoeft
voor jullie allemaal.
Het stuk wat je schrijft over het gesprek met je beschermende gedachten, daarvan kreeg ik tranen in mijn ogen. Ik vind het zo gaaf dat je echt met dat deel (van jezelf, inderdaad, dat heeft je psych goed gezien!) in gesprek bent gegaan. Dat je echt geluisterd hebt, waardoor dat deel ook echt heeft verteld.
Door het als een deel van jezelf te zien (en te voelen) zet je het niet langer buiten je. Deze beschermende gedachten horen er ook bij, ze worden niet buitengesloten. Je begrenst ze heel goed door aan te geven op welke manier ze hun angst en ideeën kenbaar mogen maken. En doordat ze erbij horen, hoeven ze minder hard te schreeuwen.
Het is voor mij heel herkenbaar. Alles.
Dank je wel.
@EV, je maakt me nieuwsgierig. Laat dat niet de beste reden zijn om te schrijven, maar als je wilt, lees ik je verhaal zeker.
Hier stilte voor de storm. Ik merk dat ik neig naar me terugtrekken, voor de therapie van komende week.
De angst is heel groot, mijn gedachten dat ik het niet aan ga kunnen, dat ik het niet durf, dat het onmogelijk is, dat ik nooit ergens ga komen, zijn sterk (een geweldig krachtige combinatie van mijn perfectionistische deel en mijn beschermende deel).
Het hiernaar luisteren, geruststellen, troosten, is energieverslindend. Gelukkig lukt het en is het nog behapbaar.
Mijn lieve vriendinnen laten het terugtrek-gedrag niet toe, ze dwingen niet, forceren niets, maar prikken her en der en hebben heel sneaky lief allebei iets leuks met me gepland, op maandag en op vrijdag. Met de uitdrukkelijke boodschap dat ik het af mag zeggen als ik het t.z.t. niet zie zitten. Wat een lieverds zijn het.
Ondertussen nemen ze genoegen met de flintertjes informatie die ik geef over wat de beide therapiemomenten inhouden. Dat vind ik zo fijn, want ik weet totaal niet welke woorden ik er aan moet geven.
En ik heb geen energie om ook nog eens op zoek te gaan naar die woorden.
En ook geen energie om mezelf uit te leggen dat ook dat soort dingen niet perfect, niet foutloos hoeven.
Ik ben gewoon blij dat het even niet hoeft
voor jullie allemaal.
zaterdag 10 juni 2017 om 11:11
@Elmervrouw, bij een telefoongesprek dat je te lang duurt, kan je zeggen dat je een afspraak hebt waardoor je nu weg moet, dat je nu moet plassen, dat je eten op hebt staan, dat er iemand aanbelt, dat er iemand op je vaste of juiste mobiele telefoon belt en dat je dat telefoontje moet aannemen. Ik raak ook snel de draad kwijt bij telefoongesprekken, ik schrijf en lees veel liever of gewoon dat je elkaar ziet. Dus ik pak meestal een poetsdoek en ga tegelijk met het telefoongesprek het fornuis poetsen ofzo, ik merk dat ik door actief te zijn, beter kan opletten.
Sorry verder, er is nogal veel gebeurd hier, dus van mijn plan om het topic weer te gaan bijhouden is niks terecht gekomen.
Wel 's voor iedereen.
Sorry verder, er is nogal veel gebeurd hier, dus van mijn plan om het topic weer te gaan bijhouden is niks terecht gekomen.
Wel
's voor iedereen.
zaterdag 10 juni 2017 om 11:43
Dank je, Snow. Als ik een telefoongesprek heb, ben ik vaak aan het droedelen (krabbelen op een papiertje of in agenda) of aan mijn planten aan het friemelen, dode blaadjes wegplukken en dat soort dingen. Maar deze keer hing mijn telefoon aan de oplader, aan een kort draadje en kon ik geen kant op. Ik denk dat dat ook nog eens meespeelde in mijn 'benauwde' gevoel. Dus dat actiever zijn werkt bij mij ook inderdaad wel om beter te kunnen opletten.
Knuf, hoe was je nacht na al deze intensiteit?
Sofie, ik vind het altijd zo bijzonder hoe je bezig bent, jezelf respecteert, stapjes zet en je daar heel bewust van bent. Wat fijn dat je ook lieve vriendinnen in je buurt hebt.
Ik ga morgenvroeg weg, 2 weken op het huis van vriendin passen. Zoals ook wat eerdere keren, het is dezelfde vriendin. Het leuke is dat ik deze keer 3 workshops ga begeleiden, en dat in mijn eentje. Dat is voor het eerst. Beetje eng, maar ik heb het eigenlijk al zo vaak gedaan en ik weet dat ik het kan, en het leuke is dat ik het nu dus echt helemaal op mijn eigen manier kan doen en me niet op mijn vingers gekeken ga voelen. In deze twee weken geen therapie-afspraak. En ook mooi de tijd om dat van gisteren te laten zakken, en te kijken hoe en wat. Of dingen gewoon maar eens een keer te laten gebeuren zoals het gebeurt, zonder al die controle en planning. En nu ik toch heb over dingen laten gebeuren en achterover leunen, zoals mijn psych zei: wat mijn kinderen en ZH betreft gebeurt er dus gewoon helemaal niets meer..
Knuf, hoe was je nacht na al deze intensiteit?
Sofie, ik vind het altijd zo bijzonder hoe je bezig bent, jezelf respecteert, stapjes zet en je daar heel bewust van bent. Wat fijn dat je ook lieve vriendinnen in je buurt hebt.
Ik ga morgenvroeg weg, 2 weken op het huis van vriendin passen. Zoals ook wat eerdere keren, het is dezelfde vriendin. Het leuke is dat ik deze keer 3 workshops ga begeleiden, en dat in mijn eentje. Dat is voor het eerst. Beetje eng, maar ik heb het eigenlijk al zo vaak gedaan en ik weet dat ik het kan, en het leuke is dat ik het nu dus echt helemaal op mijn eigen manier kan doen en me niet op mijn vingers gekeken ga voelen. In deze twee weken geen therapie-afspraak. En ook mooi de tijd om dat van gisteren te laten zakken, en te kijken hoe en wat. Of dingen gewoon maar eens een keer te laten gebeuren zoals het gebeurt, zonder al die controle en planning. En nu ik toch heb over dingen laten gebeuren en achterover leunen, zoals mijn psych zei: wat mijn kinderen en ZH betreft gebeurt er dus gewoon helemaal niets meer..
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 11 juni 2017 om 11:02
Goedemorgen allemaal. Ik ben intussen in mijn logeerhuis na een onrustige nacht. Vriendin is nog hier, Straks als ze weg is ga ik op mijn gemak uitpakken en settelen. ZH heeft vannacht een lang bericht gestuurd, en het komt neer op de vraag of we weer als een familie een open gesprek kunnen hebben. Tenminste, dat is wat ik begrijp van het google-vertaalde bericht. Misschien beter kijken of we kunnen bellen. Oh, en ik hou van je, dat zei hij ook. Ik moet zeggen dat het woorden zijn die me meteen aanspreken, dat 'als een familie, een gezin' dus... dan wil ik er wel heen gaan rennen, maar het is misschien niet verstandig. Of zou ik ze beter hier kunnen uitnodigen dan dat ik er zelf naartoe ga? Nog maar even laten zakken, geloof ik. En denken aan de woorden van mijn psych: je hoeft niet meteen op afroep klaar te staan!
Hoe is het met iedereen?
Hoe is het met iedereen?
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 11 juni 2017 om 11:17
Knuffel, ik heb je berichten gelezen. Gister wist ik niet zo goed hoe ik moest reageren (of op welk deel/welke delen van je verhaal). Nu wil ik graag dit zeggen: vooraf schreef ik dat ik vertrouwen had in je psych en wauw, dit is waarom. Het zou natuurlijk standaard moeten zijn - een kundige psycholoog die gemotiveerd afwijkt van (sommige) protocollen en haar behandeling afstemt op wie ze voor zich heeft - maar we weten hier allemaal dat er ook veel klojo's rondlopen in de psychologie. Je hebt het zo met haar getroffen. Dat gecombineerd met hoe jij je open durft te stellen en het proces aangaat, zorgt voor de stappen die je maakt. Denk daaraan op moeilijke momenten, dan ben je een van de mensen die met behulp van een psych echte stappen kunt maken.
En ik wilde even zeggen dat je oude psych gelijk heeft, hoe paradoxaal het ook klinkt. Als je steeds in je hoofd mogelijke bedreigingen en gevaar probeert onschadelijk te maken, mis je het hier en nu. De eventuele gevaren (die er echt niet zoveel zijn) maar vooral ook het leuke, mooie en fijne.
Thee, berichtjes hier hoeven niet helemaal mooi te zijn. Iedereen is hier wel eens te moe of heeft te veel chaos in haar hoofd om goed te kunnen formuleren. Gelukkig kunnen we allemaal goed begrijpend lezen!
Snow, ik hoop dat het vooral goede en leuke dingen zijn die je bezig houden!
EV, je hoeft zeker niet op stel en sprong af te reizen naar ZH en kinderen. Sterker nog, ik raad je dringend aan om sowieso pas te reageren als je a) zijn bericht hebt laten bezinken en b) voor jezelf een goede manier hebt bedacht hoe te reageren en wat je dan gaat zeggen - al dan niet in overleg met BV, MM, of psych. En omdat vreemde ogen dwingen en er heel veel is voorgevallen en ik het jammer zou vinden als er weer iets voorvalt waardoor jij van slag raakt, is het misschien te overwegen om een gesprek te laten begeleiden door een (door jou gekozen!!) mediator. Misschien je psycholoog?
En ik wilde even zeggen dat je oude psych gelijk heeft, hoe paradoxaal het ook klinkt. Als je steeds in je hoofd mogelijke bedreigingen en gevaar probeert onschadelijk te maken, mis je het hier en nu. De eventuele gevaren (die er echt niet zoveel zijn) maar vooral ook het leuke, mooie en fijne.
Thee, berichtjes hier hoeven niet helemaal mooi te zijn. Iedereen is hier wel eens te moe of heeft te veel chaos in haar hoofd om goed te kunnen formuleren. Gelukkig kunnen we allemaal goed begrijpend lezen!
Snow, ik hoop dat het vooral goede en leuke dingen zijn die je bezig houden!
EV, je hoeft zeker niet op stel en sprong af te reizen naar ZH en kinderen. Sterker nog, ik raad je dringend aan om sowieso pas te reageren als je a) zijn bericht hebt laten bezinken en b) voor jezelf een goede manier hebt bedacht hoe te reageren en wat je dan gaat zeggen - al dan niet in overleg met BV, MM, of psych. En omdat vreemde ogen dwingen en er heel veel is voorgevallen en ik het jammer zou vinden als er weer iets voorvalt waardoor jij van slag raakt, is het misschien te overwegen om een gesprek te laten begeleiden door een (door jou gekozen!!) mediator. Misschien je psycholoog?
zondag 11 juni 2017 om 11:45
Tobbie, ik heb intussen voorgesteld om te bellen, om precies te weten wat hij nu eigenlijk wil.
Eerlijk gezegd was ik alweer een beetje hoteldebotel, vooral door de suggestie van 'als een familie/gezin'. Dan wil ik er meteen heen gaan rennen. Qua afstand is het nu dichterbij dan vanuit mijn woonplaats, kwartiertje met de trein.
Pas door jouw overwegingen begin ik te denken: oh ja. Is het wel slim dat ik dat weer in mijn eentje ga doen? Het is al overweldigend omdat ik dochter weer ga terugzien na 2,5 jaar (!) - zolang is het weerzien in Iran alweer geleden. Kan/mag/wil ik steun hierbij zoeken en zo ja wie? Want BV, MM en psych zijn allemaal (best) ver weg..
Eerlijk gezegd was ik alweer een beetje hoteldebotel, vooral door de suggestie van 'als een familie/gezin'. Dan wil ik er meteen heen gaan rennen. Qua afstand is het nu dichterbij dan vanuit mijn woonplaats, kwartiertje met de trein.
Pas door jouw overwegingen begin ik te denken: oh ja. Is het wel slim dat ik dat weer in mijn eentje ga doen? Het is al overweldigend omdat ik dochter weer ga terugzien na 2,5 jaar (!) - zolang is het weerzien in Iran alweer geleden. Kan/mag/wil ik steun hierbij zoeken en zo ja wie? Want BV, MM en psych zijn allemaal (best) ver weg..
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 11 juni 2017 om 11:53
@EV Dit is in mijn beleving een geval: STOP. STOP. STOP.
Je hebt super goed in de gaten dat hij, met bepaalde woorden, een diep verlangen in jou triggert. Waardoor je geneigd bent om direct te reageren. Niet doen. Echt, niet doen. Je gooit niets weg door niet meteen, direct, nu, ogenblikkelijk, acuut te reageren.
Eerst bespreken met je psych, een gezamenlijk plan maken met psych, MM, BV, voordat je hierin stapt. Zodat je er in stapt als EV en niet als het stukje EV wat zo graag een gezin wil vormen, deel wil uit maken van, enzovoorts.
Sorry voor mijn strenge, dwingende woorden. Je hoeft niet te luisteren. Maar ik zou het verstandig vinden als je dit wel doet
Je hebt super goed in de gaten dat hij, met bepaalde woorden, een diep verlangen in jou triggert. Waardoor je geneigd bent om direct te reageren. Niet doen. Echt, niet doen. Je gooit niets weg door niet meteen, direct, nu, ogenblikkelijk, acuut te reageren.
Eerst bespreken met je psych, een gezamenlijk plan maken met psych, MM, BV, voordat je hierin stapt. Zodat je er in stapt als EV en niet als het stukje EV wat zo graag een gezin wil vormen, deel wil uit maken van, enzovoorts.
Sorry voor mijn strenge, dwingende woorden. Je hoeft niet te luisteren. Maar ik zou het verstandig vinden als je dit wel doet
zondag 11 juni 2017 om 12:03
Wat Sofie zegt.
EV, er zijn twee dingen mogelijk:
1) ZH probeert je met woorden als 'samen' en 'als gezin' te manipuleren. In dat geval is het verstandig om een goed plan te hebben om met hem en de situatie om te gaan. Dat zal hij je waarschijnlijk niet in dank afnemen, maar is wel in jouw belang.
2) ZH wil echt zonder bijbedoelingen of manipulaties 'samen' praten 'als gezin'. Als hij oprecht is, is hij dat over een paar dagen ook nog wel. In dat geval zal hij ook begrijpen dat het - na 2,5 jaar je dochter niet gezien te hebben en alles wat er gebeurd is - je het rustig aan wilt pakken, in jouw - en hun - belang. Je loopt immers niet voor niets bij een psych, en iemand die het goede met je voorheeft, zal er begrip voor hebben dat je even met je psych wil overleggen over hoe je dit nu het beste aan kunt pakken. Want het is heel heftig.
In beide gevallen is overleggen en voorbereiden met veilige mensen dus verstandig.
(En - heel eerlijk - denk ik dat de kans op optie 1 vele malen groter is dan op optie 2, sorry
)
EV, er zijn twee dingen mogelijk:
1) ZH probeert je met woorden als 'samen' en 'als gezin' te manipuleren. In dat geval is het verstandig om een goed plan te hebben om met hem en de situatie om te gaan. Dat zal hij je waarschijnlijk niet in dank afnemen, maar is wel in jouw belang.
2) ZH wil echt zonder bijbedoelingen of manipulaties 'samen' praten 'als gezin'. Als hij oprecht is, is hij dat over een paar dagen ook nog wel. In dat geval zal hij ook begrijpen dat het - na 2,5 jaar je dochter niet gezien te hebben en alles wat er gebeurd is - je het rustig aan wilt pakken, in jouw - en hun - belang. Je loopt immers niet voor niets bij een psych, en iemand die het goede met je voorheeft, zal er begrip voor hebben dat je even met je psych wil overleggen over hoe je dit nu het beste aan kunt pakken. Want het is heel heftig.
In beide gevallen is overleggen en voorbereiden met veilige mensen dus verstandig.
(En - heel eerlijk - denk ik dat de kans op optie 1 vele malen groter is dan op optie 2, sorry
)
zondag 11 juni 2017 om 13:28
Bedankt lieve Elmervrouw, Hanke, ImaginaryDiva, Tobbie, Sofie en Theekransjes voor jullie lieve berichtjes.
Voor mij heel fijn om te lezen, en ontzettend lief dat jullie me willen lezen, bedankt,
ik waardeer dat heel erg
En Snow ook een dikke voor jou.
Bijhouden mag maar hoeft niet, je mag hier ook altijd 'zo' binnenvallen he?
Sofie, ja het schreeuwen begint te veranderen, omdat ze doorkrijgen dat er naar ze geluisterd wordt,
en op welke manier ze hun angsten wel kenbaar mogen maken.
Ook het besef dat zij een soort van opgesloten zitten in vroeger, heeft me geholpen.
Logisch dat ze dan zo bang zijn...
En wat mijn taak dus is, is om ze gerust te stellen, en steeds weer uit te leggen dat het voorbij is,
dat we volwassen zijn en dat het nu anders is.
Herkenbaar inderdaad, want zulke dingen lees ik ook in jouw posts.
En hoe krachtig de combinatie van beschermende gedachten met perfectionistische is,
daar loop ik steeds weer tegen aan.
Ik kan me dus goed voorstellen hoe pittig het nu voor je moet zijn,
maar als ik lees hoe je ermee omgaat, doe je het zo goed!!
Kom je de dagen wat door, en helpt het idee van leuke dingen met je lieve vriendinnen?
Tobbie, wat een fijne woorden van jou, dank je wel.
Ik ga proberen dat te onthouden op moeilijke momenten.
Het vertrouwen in m'n peuten neemt wel sterk toe,
en hoe gruwelijk eng dat ook is, het is ook fijn.
Het helpt me namelijk in de stappen die ik nooit heb durven nemen,
maar met zo'n sterk iets om op terug te vallen wel steeds meer durf (en dus doe).
En ik kom er ook achter dat wanneer ik steun van hen ontvang,
dat niet gelijk staat aan afhankelijk van ze zijn.
Ze geven me handvatten, tips, adviezen, steun, troost, en bescherming,
waardoor ik de stapjes durf te zetten, maar die zet ik dus wel zélf....
Dat blijven ze ook benadrukken.
'Een basis om op terug te vallen, ouders die je nooit hebt gehad,
dat heb je nu nodig en dat bieden wij daarom nu' aldus oude peut.
Het zeggen is één ding, het daadwerkelijk doen en nakomen,
dat had ik nooit verwacht, en ben ik ze heel dankbaar voor.
Betekent wel dat het besef nog meer en meer binnenkomt
dat ik nooit ouders heb gehad om op terug te vallen.
Ouders die steunend, troostend, beschermend en helpend waren.
Als dat wel zo was, hadden m'n peuten dat nooit nu hoeven doen,
want dan had ik het van mijn ouders kunnen leren,
en het mij eigen kunnen maken
Nu begin ik dat wel langzaam te leren, en gelukkig dat zij er zijn,
en tegelijk intens verdrietig dat m'n ouders dat niet hebben kunnen bieden..
Hier dus wederom een pittig weekend, met veel emoties die zich afwisselen,
en een vermoeidheid die blijft sluimeren in mijn lichaam.
Ik ben op, ik kan niet meer, het is zo veel om te bevatten..
Lieve Elmervrouw, jeetje, wat bijzonder wat er nu gebeurt;
jij gaat iets heel leuks doen, iets waarbij je je zelfverzekerd voelt,
iets waarbij je wat van jezelf kunt laten zien.
Je vooruitzicht om eens een beetje te kunnen ontspannen en tijd voor jezelf te nemen.
Oh, wat was ik blij voor je toen ik je berichtje gisteravond las,
je hebt dit soort dingen zo verdiend!
En binnen een paar uren krijg je een berichtje van ZH.
Hoeveel is er na dat berichtje over van je fijne vooruitzichten,
en je goede gevoelens, en je voornemen om een beetje tot rust te komen?
Wat ik lees is dat je zegt 'dan wil ik er wel heen gaan rennen.'
Ja... heel begrijpelijk, echt waar. En zo ontzettend herkenbaar.
Hij weet wat hij moet zeggen, hij weet welke woorden bij jou reden zijn om te denken:
oh dat spreekt me aan, dat wil ik!
En natuurlijk kom je dan meteen in een andere modus terecht.
Als je jaren en jaren gewend bent klaar te staan en op te springen,
dan is dat je primaire reactie.
Maar dat betekent niet dat je daaraan toe hoeft te geven,
en wat ben ik blij te lezen dat je dat doorhebt.
Je bent er nog wat onzeker over, omdat het nieuw is,
maar je vragen zijn zo goed!
Nee, dit is niet verstandig in je eentje te gaan doen,
ja, je mag hier alle steun bij vragen en ontvangen die nodig is,
juist nu!
En ook al zijn de mensen ver weg, ze staan dichtbij je om je te helpen,
je hoeft geen keuze te maken.
Je mag hier de steun vragen en ontvangen,
en daarnaast van BV, MM, je psych, echt doen hoor,
dat zijn de mensen die je nu om je heen wilt hebben,
al is het via de app of mail.
Zij willen er voor je zijn,dat weet ik zeker na alles wat ik gelezen heb.
Oh ja en wat Sofie en Tobbie zeggen.
Voor mij heel fijn om te lezen, en ontzettend lief dat jullie me willen lezen, bedankt,
ik waardeer dat heel erg
En Snow ook een dikke
voor jou.Bijhouden mag maar hoeft niet, je mag hier ook altijd 'zo' binnenvallen he?
Sofie, ja het schreeuwen begint te veranderen, omdat ze doorkrijgen dat er naar ze geluisterd wordt,
en op welke manier ze hun angsten wel kenbaar mogen maken.
Ook het besef dat zij een soort van opgesloten zitten in vroeger, heeft me geholpen.
Logisch dat ze dan zo bang zijn...
En wat mijn taak dus is, is om ze gerust te stellen, en steeds weer uit te leggen dat het voorbij is,
dat we volwassen zijn en dat het nu anders is.
Herkenbaar inderdaad, want zulke dingen lees ik ook in jouw posts.
En hoe krachtig de combinatie van beschermende gedachten met perfectionistische is,
daar loop ik steeds weer tegen aan.
Ik kan me dus goed voorstellen hoe pittig het nu voor je moet zijn,
maar als ik lees hoe je ermee omgaat, doe je het zo goed!!
Kom je de dagen wat door, en helpt het idee van leuke dingen met je lieve vriendinnen?
Tobbie, wat een fijne woorden van jou, dank je wel.
Ik ga proberen dat te onthouden op moeilijke momenten.
Het vertrouwen in m'n peuten neemt wel sterk toe,
en hoe gruwelijk eng dat ook is, het is ook fijn.
Het helpt me namelijk in de stappen die ik nooit heb durven nemen,
maar met zo'n sterk iets om op terug te vallen wel steeds meer durf (en dus doe).
En ik kom er ook achter dat wanneer ik steun van hen ontvang,
dat niet gelijk staat aan afhankelijk van ze zijn.
Ze geven me handvatten, tips, adviezen, steun, troost, en bescherming,
waardoor ik de stapjes durf te zetten, maar die zet ik dus wel zélf....
Dat blijven ze ook benadrukken.
'Een basis om op terug te vallen, ouders die je nooit hebt gehad,
dat heb je nu nodig en dat bieden wij daarom nu' aldus oude peut.
Het zeggen is één ding, het daadwerkelijk doen en nakomen,
dat had ik nooit verwacht, en ben ik ze heel dankbaar voor.
Betekent wel dat het besef nog meer en meer binnenkomt
dat ik nooit ouders heb gehad om op terug te vallen.
Ouders die steunend, troostend, beschermend en helpend waren.
Als dat wel zo was, hadden m'n peuten dat nooit nu hoeven doen,
want dan had ik het van mijn ouders kunnen leren,
en het mij eigen kunnen maken
Nu begin ik dat wel langzaam te leren, en gelukkig dat zij er zijn,
en tegelijk intens verdrietig dat m'n ouders dat niet hebben kunnen bieden..
Hier dus wederom een pittig weekend, met veel emoties die zich afwisselen,
en een vermoeidheid die blijft sluimeren in mijn lichaam.
Ik ben op, ik kan niet meer, het is zo veel om te bevatten..
Lieve Elmervrouw, jeetje, wat bijzonder wat er nu gebeurt;
jij gaat iets heel leuks doen, iets waarbij je je zelfverzekerd voelt,
iets waarbij je wat van jezelf kunt laten zien.
Je vooruitzicht om eens een beetje te kunnen ontspannen en tijd voor jezelf te nemen.
Oh, wat was ik blij voor je toen ik je berichtje gisteravond las,
je hebt dit soort dingen zo verdiend!
En binnen een paar uren krijg je een berichtje van ZH.
Hoeveel is er na dat berichtje over van je fijne vooruitzichten,
en je goede gevoelens, en je voornemen om een beetje tot rust te komen?
Wat ik lees is dat je zegt 'dan wil ik er wel heen gaan rennen.'
Ja... heel begrijpelijk, echt waar. En zo ontzettend herkenbaar.
Hij weet wat hij moet zeggen, hij weet welke woorden bij jou reden zijn om te denken:
oh dat spreekt me aan, dat wil ik!
En natuurlijk kom je dan meteen in een andere modus terecht.
Als je jaren en jaren gewend bent klaar te staan en op te springen,
dan is dat je primaire reactie.
Maar dat betekent niet dat je daaraan toe hoeft te geven,
en wat ben ik blij te lezen dat je dat doorhebt.
Je bent er nog wat onzeker over, omdat het nieuw is,
maar je vragen zijn zo goed!
Nee, dit is niet verstandig in je eentje te gaan doen,
ja, je mag hier alle steun bij vragen en ontvangen die nodig is,
juist nu!
En ook al zijn de mensen ver weg, ze staan dichtbij je om je te helpen,
je hoeft geen keuze te maken.
Je mag hier de steun vragen en ontvangen,
en daarnaast van BV, MM, je psych, echt doen hoor,
dat zijn de mensen die je nu om je heen wilt hebben,
al is het via de app of mail.
Zij willen er voor je zijn,dat weet ik zeker na alles wat ik gelezen heb.
Oh ja en wat Sofie en Tobbie zeggen.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 11 juni 2017 om 13:37
Te laat, en niet verstandig.
Ik heb hem (telefonisch) gesproken.
En het was één verhaal over hoe hij zich voelt, hij wil mij terug, ik ben het begin en het einde, hij mist me zo erg, hij wil mij, hij wil familie, gezin. Een paar keer vroeg ik naar de bedoeling van zijn bericht, en dat ging (na veel doorvragen kwam ik er eindelijk achter) dus over hem en wat hij voelt en wil.
Ik bleef doordrammen over de vragen die ik zelf heb, over de kinderen, over de bedoeling van dochter, en met heel veel moeite kreeg ik daar een kort antwoord op. Blijkbaar is het zo dat ze in NL wil blijven, en zich ingeschreven heeft bij de gemeente daar.
Maar steeds weer wilde hij terug naar 'onze relatie', waar ik ben, waar hij mij kan vinden (dat bedoelt hij niet letterlijk). Er viel eigenlijk niet mee te praten. En ik moest er maar over nadenken, en hem wat laten weten. Of zoiets. Ik weet het niet eens meer precies.
Ik denk dat er niet met hem te praten valt als ik het buiten dit persoonlijke ('onze relatie') om wil. Dat er niet te praten valt over hoe contact herstellen, hoe verder, hoe met de kinderen en mij... al deze dingen. Het gaat om wat hij wil en wat hij voelt.
Ik voel me overdonderd. Overruled. Stom ook om weer iets van medelijden te hebben dat hij het zo zwaar heeft. Dat is pas echt stom. Niet dat ik iets heb toegegeven, of gewild, of weer een relatie wil, maar om dit ook nog te voelen. ZO stom. Ik blijf nergens, en ik kom nooit van hem af. Hij zal nooit, nooit ECHT horen wat IK te zeggen heb. Ik heb geen idee hoe dit allemaal moet.
Ik heb hem (telefonisch) gesproken.
En het was één verhaal over hoe hij zich voelt, hij wil mij terug, ik ben het begin en het einde, hij mist me zo erg, hij wil mij, hij wil familie, gezin. Een paar keer vroeg ik naar de bedoeling van zijn bericht, en dat ging (na veel doorvragen kwam ik er eindelijk achter) dus over hem en wat hij voelt en wil.
Ik bleef doordrammen over de vragen die ik zelf heb, over de kinderen, over de bedoeling van dochter, en met heel veel moeite kreeg ik daar een kort antwoord op. Blijkbaar is het zo dat ze in NL wil blijven, en zich ingeschreven heeft bij de gemeente daar.
Maar steeds weer wilde hij terug naar 'onze relatie', waar ik ben, waar hij mij kan vinden (dat bedoelt hij niet letterlijk). Er viel eigenlijk niet mee te praten. En ik moest er maar over nadenken, en hem wat laten weten. Of zoiets. Ik weet het niet eens meer precies.
Ik denk dat er niet met hem te praten valt als ik het buiten dit persoonlijke ('onze relatie') om wil. Dat er niet te praten valt over hoe contact herstellen, hoe verder, hoe met de kinderen en mij... al deze dingen. Het gaat om wat hij wil en wat hij voelt.
Ik voel me overdonderd. Overruled. Stom ook om weer iets van medelijden te hebben dat hij het zo zwaar heeft. Dat is pas echt stom. Niet dat ik iets heb toegegeven, of gewild, of weer een relatie wil, maar om dit ook nog te voelen. ZO stom. Ik blijf nergens, en ik kom nooit van hem af. Hij zal nooit, nooit ECHT horen wat IK te zeggen heb. Ik heb geen idee hoe dit allemaal moet.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 11 juni 2017 om 13:59
Elmer, vraag hulp! Aan iemand die buiten deze situatie staat. Je ziet hier al, dat wij stuk voor stuk zeggen dat je hier niet zomaar in kunt springen. Het is onverstandig en in emotioneel opzicht gevaarlijk voor jou! ZH is een ZH! Een gemene gevaarlijke manipulatieve ZH. Niet meer alleen dit soort contacten aangaan. Juist nu moet je aanvaarden dat je kwetsbaar bent. En hij heeft niet het beste met je voor. Alleen met zichzelf! Geloof tante Pruttel nou maar.
anoniem_27346 wijzigde dit bericht op 11-06-2017 14:17
0.21% gewijzigd
zondag 11 juni 2017 om 14:03
Knuffie, wat een mooie berichten schreef je over je samenzijn met Peut. Het woord samenzijn zet ik er heel bewust neer. Want jullie doen het echt samen!
Heerlijk om de rust te lezen die je berichten uitstralen. Voelt dat ook zo daar, zo kalm, ondanks de paniek? Want rust is een goeie modus om door paniek heen te komen. En ik heb het idee dat jouw peut die rust in jou bewaakt en zelfs naar voren weet te trekken. Zodat je op een goeie manier met jezelf in beraad kunt gaan.
Het is nu al twee dagen later. Lees je berichtjes zelf ook nog eens terug en kijk eens wat jullie al bereiken!
Heerlijk om de rust te lezen die je berichten uitstralen. Voelt dat ook zo daar, zo kalm, ondanks de paniek? Want rust is een goeie modus om door paniek heen te komen. En ik heb het idee dat jouw peut die rust in jou bewaakt en zelfs naar voren weet te trekken. Zodat je op een goeie manier met jezelf in beraad kunt gaan.
Het is nu al twee dagen later. Lees je berichtjes zelf ook nog eens terug en kijk eens wat jullie al bereiken!
zondag 11 juni 2017 om 14:04
Precies! Wat goed dat je dit door hebt!Elmervrouw schreef: ↑11-06-2017 13:37Ik denk dat er niet met hem te praten valt als ik het buiten dit persoonlijke ('onze relatie') om wil. Dat er niet te praten valt over hoe contact herstellen, hoe verder, hoe met de kinderen en mij... al deze dingen. Het gaat om wat hij wil en wat hij voelt.
Weet je waarom het niet verstandig was hem te bellen?
Omdat het contact met hem jou geen goed doet.
Omdat jij belangrijk bent, en het dus ook belangrijk is dat jij je goed voelt.
En contact met hem is niet goed voor jou.
Het is nu wel gebeurd, en dat is geen wereldramp.
Want je hebt het heel goed gedaan!
Dat je zelfs na zo'n gesprek meteen door hebt: het gaat alleen maar om hem.
Ja, precies. Dus jij verdwijnt, en daarom moet je dit niet willen.
Het is nu gebeurd, en je hebt je goed staande weten te houden,
je hebt niks toegegeven en je hebt het gesprek geprobeerd naar iets te leiden wat jij wilde.
Hoe hij ermee omgaat is zijn probleem.
Maar nu jij. Jij bent belangrijk, jij moet voor jezelf zorgen.
Je hebt contact met hem gehad, en natuurlijk zorgt dat voor verwarring en veel emoties.
Eerst even een paar dingen recht zetten wat dat betreft (hoe ik het zie, maar ik kan er naast zitten hoor):
'Stom om medelijden te hebben dat hij het zo zwaar heeft. Dat is echt stom.'
Nee. Dat is hoe het werkt, dat is wat hij continu probeert.
Het is niet stom van jou, het is knap. Knap dat je dit nu door hebt.
Knap dat je ondanks hem gesproken te hebben zo duidelijk weet wat jij wel wilt.
En het is begrijpelijk. Begrijpelijk dat er medelijden is voor hem, want dat ben je gewend en zo stelt hij zich op.
Maar nu ga jij daar niet meer in mee.
Hij is niet zielig. Hij heeft het niet zwaar.
Jij hebt het zwaar, jij hebt je kinderen jarenlang niet gezien door hem en mede daardoor is contact nu zo moeilijk.
Jij hebt zorgen nodig, en mensen om je heen die op je passen.
Heb je contact met iemand?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 11 juni 2017 om 14:13
pruttel schreef: ↑11-06-2017 14:03Heerlijk om de rust te lezen die je berichten uitstralen. Voelt dat ook zo daar, zo kalm, ondanks de paniek? Want rust is een goeie modus om door paniek heen te komen. En ik heb het idee dat jouw peut die rust in jou bewaakt en zelfs naar voren weet te trekken. Zodat je op een goeie manier met jezelf in beraad kunt gaan.
Bedankt voor je woorden lieve Pruttel!
Ja, het is bewonderenswaardig hoe rustig en kalm zij blijft,
terwijl ik met vrachtwagens vol spanningen (en dus bijbehorende symptomen) bij haar kom
Het is een verademing om bij zo'n ontspannen iemand te komen.
Geen onverwachte bewegingen, geen spanningen als ik alweer afwijk van, inderdaad zoals Tobbie al zei, een of ander protocol
Nee hoor, alles bij haar straalt rust, en veiligheid, en vertrouwen uit.
En gelukkig niet op een saaie, vervelende geitenwollensokken manier, waardoor ik meteen zou afhaken,
met van die achterlijke stiltes of vragen 'wat voel je nu.'
Nee, ze weet wel hoe ik me voel (gespannen, emotioneel, bang), en lijkt me juist te helpen daaraf te komen.
Overigens wel heel naar om te merken dat zelfs bepaalde vragen mij triggeren.
Ze vroeg één keer iets wat een standaard peuten zin is en ik dus te vaak in mijn leven heb gehoord,
en meteen kwam er echt een partij wantrouwen om de hoek kijken, waar ik niet blij van werd
(ik heb toen wel alles op alles gezet om mezelf gerust te stellen, omdat ik niet vind dat ik door 1 vraag zo wantrouwend mag zijn
).Ik denk dat er best wat peuten in mijn leven zijn geweest die het vertrouwen niet opgebouwd hebben,
en het geen raar iets is dat beide peuten het over hertraumatisering door therapie hebben.
Denk ook dat het allemaal best gevoelig ligt....
Grote verschil bij alles nu is volgens mij onder andere dat ik de regie heb en steeds van ze krijg,
al is dat slechts één onderdeel van waarom het (tot) nu (toe) wel goed gaat.
En ja, ik lees mijn berichtjes best vaak terug.
En zie heus wel dat we wat bereiken, al zie ik vooral de enorme berg die nog voor me/ons ligt
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 11 juni 2017 om 14:22
Schatjes, die katten van jou
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 11 juni 2017 om 19:25
Niet stom hoor EV, echt niet stomElmervrouw schreef: ↑11-06-2017 13:37[..
Ik denk dat er niet met hem te praten valt als ik het buiten dit persoonlijke ('onze relatie') om wil. Dat er niet te praten valt over hoe contact herstellen, hoe verder, hoe met de kinderen en mij... al deze dingen. Het gaat om wat hij wil en wat hij voelt.
Ik voel me overdonderd. Overruled. Stom ook om weer iets van medelijden te hebben dat hij het zo zwaar heeft. Dat is pas echt stom. Niet dat ik iets heb toegegeven, of gewild, of weer een relatie wil, maar om dit ook nog te voelen. ZO stom. Ik blijf nergens, en ik kom nooit van hem af. Hij zal nooit, nooit ECHT horen wat IK te zeggen heb. Ik heb geen idee hoe dit allemaal moet.
. Lastig, dat wel. Lastig om dit soort dingen te voelen. En enorm knap dat je, ondanks dat je dit soort dingen voelt, niet hebt toegegeven. Zo'n telefoontje is topsport. Alles wat je daarna voelt toelaten zonder er iets mee te doen, is topsport. Ik geloof dat je vandaag een wereldprestatie hebt geleverd, vergelijkbaar met de winst van Nadal op Roland Garros.
Knap gedaan!
En nou lief zijn voor jezelf, in plaats van jezelf afrekenen op een naar gevoel!
zondag 11 juni 2017 om 19:36
Hoe is het vanmiddag gegaan EV? Ik hoop dat je met iemand hebt kunnen delen, hier mag altijd
Ook een dikke knuffel voor verder iedereen Hoop dat jullie een fijne zondag hadden.
Ik ben met vriend naar een winkel geweest. In de winkel was het rustig, en het was een fijne ervaring, want doordat ik inmiddels afval ipv aankom, pas ik veel weer in m'n 'oude' maat.
Er moet mag nog wel meer af, en ik walg nog steeds van m'n spiegelbeeld, maar dit was al wel fijn om te merken.
Maar over straat, pff. Het was niet heel druk, maar ook niet heel rustig. Meteen een notitie voor mezelf gemaakt: met mooi weer zitten mensen buiten! Op het terras. Met drank. Oh man oh man, wat een geluiden, geuren en indrukken. Wat heerlijk dat ik die nooit meekreeg.
Zorgt nu ook wel voor 'grappige' momenten: we liepen ergens en ik keek naar vriend en zei: volgens mij loopt hier iemand die z'n voeten echt slecht wast. Bleken we langs een kaaswinkel te lopen...
Ja, dat heb ik nooit mee gekregen, maar nu lijkt alles 'open' te staan, ik word helemaal gek buiten (was ik al). Net of alles ook keer honderd binnenkomt: ik had de neiging m'n neus dicht te knijpen, hoe konden al die mensen er gewoon langs lopen? En verderop had ik die neiging ook, met daarnaast m'n oren dicht te drukken, en me te verstoppen
Sinds wanneer maakt iedereen zoveel lawaai?
Nou ja, zo ging dat dus, gelukkig was vriend er, alhoewel hij het niet helemaal waardeerde dat z'n hand fijn geknepen werd. Maar hij begrijpt inmiddels zoveel meer, en blijft zo lief
En ik maar dieper ademen en bedenken welke mf oefening ik nog niet uitgeprobeerd had etc etc. Het was onvermijdelijk dat ik ging dissociëren maar ik had mezelf snel 'terug.' Maar terug betekent dus terug naar al die enge indrukken...
Eenmaal in de auto ging het gelukkig eerst wel weer, maar gingen m'n gedachten toch steeds meer naar: ik kan ook niks, ik kan niet eens over straat, en er is geen enkel verschil met vier maanden geleden, ik maak geen vorderingen. En thuis kon ik alleen nog maar denken aan hoe slecht ik ben, en kansloos, en mislukt.. Ik voel me zo'n loser
Ik weet niet wat ik moet doen. Ik voel me zo slecht. Alles wat ik doe maakt m'n leven uiteindelijk makkelijker, en dat is zo verkeerd. Ik straf mezelf bijna op geen enkele manier meer, zelfs het slapen pak ik nu aan, en dat betekent dus een fijner leven. Maar waar heb ik dat nou aan verdiend? De dader heeft in elk geval nog gevangenisstraf gekregen. Ik was net zo verkeerd door het praten, maar niemand straft mij. Iedereen doet aardig en lief tegen mij, dat klopt niet.
Het klopt gewoon allemaal niet.
Ook een dikke knuffel voor verder iedereen
Hoop dat jullie een fijne zondag hadden.Ik ben met vriend naar een winkel geweest. In de winkel was het rustig, en het was een fijne ervaring, want doordat ik inmiddels afval ipv aankom, pas ik veel weer in m'n 'oude' maat.
Er moet mag nog wel meer af, en ik walg nog steeds van m'n spiegelbeeld, maar dit was al wel fijn om te merken.
Maar over straat, pff. Het was niet heel druk, maar ook niet heel rustig. Meteen een notitie voor mezelf gemaakt: met mooi weer zitten mensen buiten! Op het terras. Met drank. Oh man oh man, wat een geluiden, geuren en indrukken. Wat heerlijk dat ik die nooit meekreeg.
Zorgt nu ook wel voor 'grappige' momenten: we liepen ergens en ik keek naar vriend en zei: volgens mij loopt hier iemand die z'n voeten echt slecht wast. Bleken we langs een kaaswinkel te lopen...
Ja, dat heb ik nooit mee gekregen, maar nu lijkt alles 'open' te staan, ik word helemaal gek buiten (was ik al). Net of alles ook keer honderd binnenkomt: ik had de neiging m'n neus dicht te knijpen, hoe konden al die mensen er gewoon langs lopen? En verderop had ik die neiging ook, met daarnaast m'n oren dicht te drukken, en me te verstoppen
Sinds wanneer maakt iedereen zoveel lawaai? Nou ja, zo ging dat dus, gelukkig was vriend er, alhoewel hij het niet helemaal waardeerde dat z'n hand fijn geknepen werd. Maar hij begrijpt inmiddels zoveel meer, en blijft zo lief
En ik maar dieper ademen en bedenken welke mf oefening ik nog niet uitgeprobeerd had etc etc. Het was onvermijdelijk dat ik ging dissociëren maar ik had mezelf snel 'terug.' Maar terug betekent dus terug naar al die enge indrukken...
Eenmaal in de auto ging het gelukkig eerst wel weer, maar gingen m'n gedachten toch steeds meer naar: ik kan ook niks, ik kan niet eens over straat, en er is geen enkel verschil met vier maanden geleden, ik maak geen vorderingen. En thuis kon ik alleen nog maar denken aan hoe slecht ik ben, en kansloos, en mislukt.. Ik voel me zo'n loser
Ik weet niet wat ik moet doen. Ik voel me zo slecht. Alles wat ik doe maakt m'n leven uiteindelijk makkelijker, en dat is zo verkeerd. Ik straf mezelf bijna op geen enkele manier meer, zelfs het slapen pak ik nu aan, en dat betekent dus een fijner leven. Maar waar heb ik dat nou aan verdiend? De dader heeft in elk geval nog gevangenisstraf gekregen. Ik was net zo verkeerd door het praten, maar niemand straft mij. Iedereen doet aardig en lief tegen mij, dat klopt niet.
Het klopt gewoon allemaal niet.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
zondag 11 juni 2017 om 19:42
Dank je wel Knuff, voor je lieve woorden.
Vandaag was niet zo'n fijne dag. Het heeft wel een paar 'oude' inzichten opgefrist en dat was nodig.
Ik heb het weer gevoeld, dat er soms 'oud zeer' tussendoor fietst wat alles nog een beetje ingewikkelder maakt dan het al is. Ik weet nu weer dat bepaalde gedachtekronkels van mezelf niet kloppen, dat ik die niet hoef te geloven.
En dat geeft ook wel wat lucht.
Het ervaren dat het fijn kan zijn als iemand een arm om me heen slaat, of een knuffel geeft. De geborgenheid, de veiligheid die ik dan voel. Die doet verlangen naar meer. Die wijst me ook op het gemis van vroeger. Het is geen pijn van nu, het is de pijn van dat kleine meisjesdeel van mij. Wat schreeuwt om die arm en tegelijkertijd laat weten dat het 'te laat' is.
Nu ik dat deel en de rest van mijzelf uit elkaar heb weten te halen, besef ik dat het niet te laat is. Wel te laat voor toen, niet te laat voor nu. Vooral heel fijn voor nu.
Het schuldgevoel richting het gezin waar ik uitkom, viel ergens vanmiddag van mijn schouders. Tot toen, was ik me er niet van bewust dat het er zat. Schuldgevoel, omdat ik hen met 'mijn verhaal' een schuldgevoel heb bezorgd. Omdat ze vanaf dat moment elke keer als ze naar me kijken, ze een steek van pijn voelen. Niet dat ze dit ooit uitgesproken hebben. Het is wat ik zie, wat ik voel, als ik bij hen ben. Nu voelt het anders. Het voelt als hun pijn waarmee ze zelf mogen leren dealen. Ik heb genoeg aan de pijn van mezelf.
Nu voel ik me beter. De opdracht die ik mezelf heb gegeven, blijft even pittig. De weg die ik te gaan heb, is even lang, heuvelachtig en ingewikkeld. Maar de rugzak die ik heb mee te slepen, is wat minder zwaar. En ik sjouw alleen nog maar voor mezelf. In plaats van vier rugzakken, is het er nog maar eentje. Of zoiets.
Ik ga offline voor vandaag.
Fijne avond allemaal, goede nacht en een dikke
Vandaag was niet zo'n fijne dag. Het heeft wel een paar 'oude' inzichten opgefrist en dat was nodig.
Ik heb het weer gevoeld, dat er soms 'oud zeer' tussendoor fietst wat alles nog een beetje ingewikkelder maakt dan het al is. Ik weet nu weer dat bepaalde gedachtekronkels van mezelf niet kloppen, dat ik die niet hoef te geloven.
En dat geeft ook wel wat lucht.
Het ervaren dat het fijn kan zijn als iemand een arm om me heen slaat, of een knuffel geeft. De geborgenheid, de veiligheid die ik dan voel. Die doet verlangen naar meer. Die wijst me ook op het gemis van vroeger. Het is geen pijn van nu, het is de pijn van dat kleine meisjesdeel van mij. Wat schreeuwt om die arm en tegelijkertijd laat weten dat het 'te laat' is.
Nu ik dat deel en de rest van mijzelf uit elkaar heb weten te halen, besef ik dat het niet te laat is. Wel te laat voor toen, niet te laat voor nu. Vooral heel fijn voor nu.
Het schuldgevoel richting het gezin waar ik uitkom, viel ergens vanmiddag van mijn schouders. Tot toen, was ik me er niet van bewust dat het er zat. Schuldgevoel, omdat ik hen met 'mijn verhaal' een schuldgevoel heb bezorgd. Omdat ze vanaf dat moment elke keer als ze naar me kijken, ze een steek van pijn voelen. Niet dat ze dit ooit uitgesproken hebben. Het is wat ik zie, wat ik voel, als ik bij hen ben. Nu voelt het anders. Het voelt als hun pijn waarmee ze zelf mogen leren dealen. Ik heb genoeg aan de pijn van mezelf.
Nu voel ik me beter. De opdracht die ik mezelf heb gegeven, blijft even pittig. De weg die ik te gaan heb, is even lang, heuvelachtig en ingewikkeld. Maar de rugzak die ik heb mee te slepen, is wat minder zwaar. En ik sjouw alleen nog maar voor mezelf. In plaats van vier rugzakken, is het er nog maar eentje. Of zoiets.
Ik ga offline voor vandaag.
Fijne avond allemaal, goede nacht en een dikke
zondag 11 juni 2017 om 19:44
@Knuff, het klopt allemaal niet, doordat het anders in ons hoofd zit. We zijn verkeerd geprogrammeerd. En onze hersenen bouwen voort op ervaringen die we hebben gehad. Je krijgt nieuwe ervaringen en daarmee verandert het beeld in je hoofd uiteindelijk ook.
Je bent nu langzaam aan het begrijpen dat je een goed mens bent wat het waard is om van te houden.
Dat is alles wat er nu gebeurt. Gewoon dat. Verder niets.
Je bent nu langzaam aan het begrijpen dat je een goed mens bent wat het waard is om van te houden.
Dat is alles wat er nu gebeurt. Gewoon dat. Verder niets.
zondag 11 juni 2017 om 19:46
Lieve Knuf, wat zei je nou eerder tegen mij? Toen ik tegen mezelf zei: wat stom dit, wat stom dat?
Dat mag je ook tegen jezelf zeggen.
Ik kan niks....? Hoezo? Ik zie steeds alleen maar heel veel dingen die jij wel kunt, en doet. En de vorderingen die je maakt. En het steeds meer voelen.
Weet je hoeveel ik nog steeds wegdruk? Ik heb het afgelopen vrijdag met BV heel duidelijk gemerkt, toen we samen zaten. Ik merkte constant op hoe vaak ik mezelf schrap zet, en dat is niet omdat hij eng is of omdat er dingen gebeuren die ik niet wil, maar omdat we samen naar de foto's van Iran keken (ja, heel toevallig... en nu dan ineens dat bericht van ZH!) en ik dan vanalles voel, en dat niet wil voelen. Blijkbaar zet mijn lijf zich dan 'vanzelf' schrap. En zo heb ik vele manieren, begin ik te ontdekken, waarop ik voelen in het moment, in het hier en nu, onderdruk.
Het opmerken is dan al iets goeds, en vooruitgang, hou ik mezelf maar even voor.
Vanmiddag ben ik een heel eind gaan lopen hier door mijn geboorteplaats waar ik verblijf in het logeerhuis. Ook een manier om alles wat ik voel weer een beetje op een rijtje te krijgen. Ik heb met niemand kunnen praten, maar wel geappt met MM en gemaild met een goede vriendin.
Fijn te lezen Knuf, dat je jezelf steeds sneller terugvindt.
Dat mag je ook tegen jezelf zeggen.
Ik kan niks....? Hoezo? Ik zie steeds alleen maar heel veel dingen die jij wel kunt, en doet. En de vorderingen die je maakt. En het steeds meer voelen.
Weet je hoeveel ik nog steeds wegdruk? Ik heb het afgelopen vrijdag met BV heel duidelijk gemerkt, toen we samen zaten. Ik merkte constant op hoe vaak ik mezelf schrap zet, en dat is niet omdat hij eng is of omdat er dingen gebeuren die ik niet wil, maar omdat we samen naar de foto's van Iran keken (ja, heel toevallig... en nu dan ineens dat bericht van ZH!) en ik dan vanalles voel, en dat niet wil voelen. Blijkbaar zet mijn lijf zich dan 'vanzelf' schrap. En zo heb ik vele manieren, begin ik te ontdekken, waarop ik voelen in het moment, in het hier en nu, onderdruk.
Het opmerken is dan al iets goeds, en vooruitgang, hou ik mezelf maar even voor.
Vanmiddag ben ik een heel eind gaan lopen hier door mijn geboorteplaats waar ik verblijf in het logeerhuis. Ook een manier om alles wat ik voel weer een beetje op een rijtje te krijgen. Ik heb met niemand kunnen praten, maar wel geappt met MM en gemaild met een goede vriendin.
Fijn te lezen Knuf, dat je jezelf steeds sneller terugvindt.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 11 juni 2017 om 19:58
Het lastige is dat ik wel denk dat hij écht oprecht is als hij zegt dat hij mij mist, ons leven mist, dingen samen wil doen als gezin; dat alles. Toen ik destijds bij hem wegging is hij zo van slag geweest dat hij hulp zocht bij een maatschappelijk werkster en bij een psycholoog. En hij hoopte dat we na een jaartje of zo weer bij elkaar zouden komen (maar ik was zo'n overloper die zomaar een nieuwe relatie begon, nl met inmiddels ex-man - die vlucht werkte dus niet). Ik denk echt dat hij op zijn manier van mij houdt, en dat hij terugwil wat we ooit hadden. Dat was voor mij ook heel speciaal. Hij zei nu ook dat we ons allebei niet volwassen opstellen door contact uit de weg te gaan, terwijl we eerder zo goed bezig waren door als volwassenen alles uit te praten.
Zei ik gisteren of zo nog hier dat ik niets meer hoorde van ZH en de kinderen? Hoe snel verandert alles ineens weer, en dat zat ik al met een dilemma. Sjonge, wat het leven een mens toch allemaal voorschotelt..... waar is de handleiding?
Zei ik gisteren of zo nog hier dat ik niets meer hoorde van ZH en de kinderen? Hoe snel verandert alles ineens weer, en dat zat ik al met een dilemma. Sjonge, wat het leven een mens toch allemaal voorschotelt..... waar is de handleiding?
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 11 juni 2017 om 22:27
@Knuffelbeertjes, wauw wat een gebeurtenissen vrijdag, daar mag je zeker trots op zijn! Dapper dat je het gesprek met de gedachten weer bent aangegeven en in het hier en nu komt/blijft! Heel knap dat je de lamp kon blijven zien als oefening en een manier hebt gevonden die een beetje werkt Vooral de rol die jouw peut(en) spelen, is mooi om te lezen. Ik wilde gisteren nog enthousiast typen over de hoop die je voelt, maar kon en kan het slecht verwoorden. In elk geval lijkt me dat een heel fijn gevoel, dat je weer weet/merkt/misschien alleen maar erop vertrouwd, dat het beter wordt en dit ook kan delen met bijvoorbeeld vriend, probeer dat vast te houden
Daarnaast over al die prikkels van vandaag, dat is best te begrijpen toch..? Eergisteren heb je nog weer topsport bedreven (twee (!) keer geoefend met de lamp) en vandaag wil je eigenlijk opnieuw een prestatie op topniveau leveren. Het is heel gek, want als ik jou lees denk ik, lieve Knuffelbeertjes, je doet zoveel en het is niet verwonderlijk als je dan even dissocieert of niet te lang in een drukke stad kan lopen. Terwijl ik van mezelf precies hetzelfde vind als jij dan van jezelf vindt.. Wat ben ik een sukkel dat ik nu niet eens door de stad kan lopen, wat ben ik mislukt en waardeloos dat ik niet eens een halfuur (of minder) buiten kan wandelen zonder erna of te slapen of flauw te vallen, wat heb ik nou voor zin op deze wereld als niemand iets aan me heeft. Frustrerend, want terwijl ik het hier typ probeer ik te denken, nee Thee, je doet ook veel, het is niet altijd gek, en dan is er meteen weer iets dat roept: HAHA, sukkel, wat doe je nou dan, Knuffel werkt tenminste nog, jij doet echt niks. En zo raak ik weer verstrikt. Sorry, ik probeerde te zeggen dat ik je een doorzetster vind en dat je in elk geval alweer vooruitgang boekt in het snel(ler) terughalen van jezelf!
@Sofie, stilte voor de storm Wat EV al zegt, je respecteert jezelf en zet stappen, dat is knap!
@Snow, en rustig aan!
@EV, spannend die workshops begeleiden, maar ook goed dat je daar een stuk vertrouwen in jezelf vandaan haaltEn inderdaad, je hoeft niet gelijk naar ZH hoor. Laat het even bezinken en probeer je ook voor te stellen wat jouw beeld/verwachting is, die je misschien kunt maken met BV, MM en psych. Sorry, ik zie nu dat hij als een ZH heeft gereageerd, de ***. Ik denk eigenlijk dat alsnog de voorgaande zinnen gelden, bezinken en hulp vragen. Zoals Pruttel zegt, iemand die erbuiten staat (of wel de psych). Hoe bevalt het verder in je tijdelijke huis?
@Tobbert, hoe gaat het inmiddels bij jou? Heb je wat adem kunnen halen na de drukke werkdagen?
@Sofie nogmaals, Ik durf het alleen bijna niet uit te spreken of te ervaren, omdat ik denk of bang ben dat zij er ook geen zin meer in heeft. Moeilijk te omschrijven en ik doe al bijna de hele avond over dit bericht, dus nu ga ik slapen.
voor iedereen!!
Vooral de rol die jouw peut(en) spelen, is mooi om te lezen. Ik wilde gisteren nog enthousiast typen over de hoop die je voelt, maar kon en kan het slecht verwoorden. In elk geval lijkt me dat een heel fijn gevoel, dat je weer weet/merkt/misschien alleen maar erop vertrouwd, dat het beter wordt en dit ook kan delen met bijvoorbeeld vriend, probeer dat vast te houden Daarnaast over al die prikkels van vandaag, dat is best te begrijpen toch..? Eergisteren heb je nog weer topsport bedreven (twee (!) keer geoefend met de lamp) en vandaag wil je eigenlijk opnieuw een prestatie op topniveau leveren. Het is heel gek, want als ik jou lees denk ik, lieve Knuffelbeertjes, je doet zoveel en het is niet verwonderlijk als je dan even dissocieert of niet te lang in een drukke stad kan lopen. Terwijl ik van mezelf precies hetzelfde vind als jij dan van jezelf vindt.. Wat ben ik een sukkel dat ik nu niet eens door de stad kan lopen, wat ben ik mislukt en waardeloos dat ik niet eens een halfuur (of minder) buiten kan wandelen zonder erna of te slapen of flauw te vallen, wat heb ik nou voor zin op deze wereld als niemand iets aan me heeft. Frustrerend, want terwijl ik het hier typ probeer ik te denken, nee Thee, je doet ook veel, het is niet altijd gek, en dan is er meteen weer iets dat roept: HAHA, sukkel, wat doe je nou dan, Knuffel werkt tenminste nog, jij doet echt niks. En zo raak ik weer verstrikt. Sorry, ik probeerde te zeggen dat ik je een doorzetster vind en dat je in elk geval alweer vooruitgang boekt in het snel(ler) terughalen van jezelf!
@Sofie, stilte voor de storm
Wat EV al zegt, je respecteert jezelf en zet stappen, dat is knap!@Snow,
en rustig aan!@EV, spannend die workshops begeleiden, maar ook goed dat je daar een stuk vertrouwen in jezelf vandaan haalt
En inderdaad, je hoeft niet gelijk naar ZH hoor. Laat het even bezinken en probeer je ook voor te stellen wat jouw beeld/verwachting is, die je misschien kunt maken met BV, MM en psych. Sorry, ik zie nu dat hij als een ZH heeft gereageerd, de ***. Ik denk eigenlijk dat alsnog de voorgaande zinnen gelden, bezinken en hulp vragen. Zoals Pruttel zegt, iemand die erbuiten staat (of wel de psych). Hoe bevalt het verder in je tijdelijke huis?@Tobbert, hoe gaat het inmiddels bij jou? Heb je wat adem kunnen halen na de drukke werkdagen?
@Sofie nogmaals,
Dit ben ik met je eens, we maken onze wereld zelf klein. Ik wil geen excuses bedenken, maar vroeger werd ik gepest en viel ik er meestal buiten. Redelijk recent, mensen die ik als vriendinnen beschouwde (en niet in mijn woonplaats wonen) hebben mij daadwerkelijk gezegd dat ze mij niet meer als vriendin zien, omdat ik al een tijd niet meer aanwezig was bij bijvoorbeeld feestjes. Ik heb daarin geprobeerd ruimte in te nemen, door aan te geven dat ik het moeilijk kon uitleggen maar dat ik er even niet meer bij kon zijn. Dat vond en vind ik erg moeilijk, kan het niet goed omschrijven hier. Ik probeer dus te leren ruimte in te nemen, vanuit de kracht die in mij zit. Maar ik geloof niet dat er zo'n kracht in mij zit. Ik weet in elk geval niet waar die vandaan moet komen. Ik heb 1 vriendin redelijk betrokken in mijn proces, daar ben ik al van onder de indruk. Zij pakt het wél goed op en dat is prettigSofie1979 schreef: ↑09-06-2017 08:26Ik denk eigenlijk (en als het niet zo is, moet je het gewoon zeggen!) dat we onze wereld zelf klein maken, kleiner dan dat die wereld is. Het gaat vaak om ruimte innemen bij de mensen die we als onze vrienden beschouwen. Mensen waarvan we misschien ergens bang zijn dat we ze kwijt raken als we ze lastig vallen belasten vermoeien vertellen over onszelf en hoe het met ons gaat.
Ik durf het alleen bijna niet uit te spreken of te ervaren, omdat ik denk of bang ben dat zij er ook geen zin meer in heeft. Moeilijk te omschrijven en ik doe al bijna de hele avond over dit bericht, dus nu ga ik slapen. voor iedereen!!
zondag 11 juni 2017 om 23:41
EV elk recht op een samenzijn, en echt gezin met jou vormen heeft ZH jaren geleden zelf weggegooid. Door jezelf geen geweld met aan voor hem, je verdiend zoveel beter
Knuff je bent een heldin. Zoals je vrijdag met de lamp om bent gegaan, het gesprek aangaat met de gedachten, toch de stad ingaat en het allemaal aangaat
Snow wat fijn dat je er weer bent
Sofie ik lees bij jou ook hele hele mooie, grote, bijzondere stappen om al vind jij het stapjes. Ook jij bent zo dapper bezig echt heel knap
Tobbert, pruttel en ernie ik weet niet zo goed iets te zeggen, maar vind het wel heel fijn om jullie te lezen
Theekransje dat velen ik wel heel erg. Ja het zal vast dat we onze wereld daarmee nog kleiner maken, maar de mensen om ons heen bellen om niet altijd in dat tegengaan en dat voedt de angst om nog meer alleen te komen staan zo erg dat we wellicht zelf teveel afstand nemen. Voorbeeld bij mij. Twee weken terug had ik al mijn moed bij elkaar geraapt om m'n schoonzusje een berichtje te sturen met mijn lieve vriendin. Ze reageerde lief en we zouden snel iets af spreken, dat zou ze direct even gaan bekijken. We zijn twee weken verder en ik heb helemaal niets meer van haar gehoord. En dan zal het vast heel laf zijn, maar de vorige twee keer ging hetzelfde en hoorde ik ook niets meer, ik durf inmiddels niet meer. Ik heb haar nu in de afgelopen 4 maanden 2x met op een verjaardag gezien en verder niet meer echt gesproken, terwijl we het afgelopen jaar toch wel wekelijks ofzo even echt contact hadden. En ik weet het, het is lastig waar ik inzit, en vermoeiend en zwaar ook voor m'n omgeving, ik mag niet van iemand verwachten er altijd te zijn. Het maakt alleen wel dat ik nog onzekerder ben en me nog meer afsluit, want waar ik altijd al de angst had teveel te zijn en dat mensen me zat worden als ze me beter leren kennen, voelt het als bewijs. Ik heb haar teveel verteld en ze zegt niet recht in m'n gezicht wat ze van me vind, maar ze keert zich wel van me af en de angst dat mijn lieve vriendin dat ook zal doen uiteindelijk is enorm toegenomen.
voor iedereen. Ik weet het ik deel erg veel s uit, maar ze zijn virtueel, dus niemand hoeft het te voelen als je niet wil.
Knuff je bent een heldin. Zoals je vrijdag met de lamp om bent gegaan, het gesprek aangaat met de gedachten, toch de stad ingaat en het allemaal aangaat
Snow wat fijn dat je er weer bent
Sofie ik lees bij jou ook hele hele mooie, grote, bijzondere stappen om al vind jij het stapjes. Ook jij bent zo dapper bezig echt heel knap
Tobbert, pruttel en ernie ik weet niet zo goed iets te zeggen, maar vind het wel heel fijn om jullie te lezen
Theekransje dat velen ik wel heel erg. Ja het zal vast dat we onze wereld daarmee nog kleiner maken, maar de mensen om ons heen bellen om niet altijd in dat tegengaan en dat voedt de angst om nog meer alleen te komen staan zo erg dat we wellicht zelf teveel afstand nemen. Voorbeeld bij mij. Twee weken terug had ik al mijn moed bij elkaar geraapt om m'n schoonzusje een berichtje te sturen met mijn lieve vriendin. Ze reageerde lief en we zouden snel iets af spreken, dat zou ze direct even gaan bekijken. We zijn twee weken verder en ik heb helemaal niets meer van haar gehoord. En dan zal het vast heel laf zijn, maar de vorige twee keer ging hetzelfde en hoorde ik ook niets meer, ik durf inmiddels niet meer. Ik heb haar nu in de afgelopen 4 maanden 2x met op een verjaardag gezien en verder niet meer echt gesproken, terwijl we het afgelopen jaar toch wel wekelijks ofzo even echt contact hadden. En ik weet het, het is lastig waar ik inzit, en vermoeiend en zwaar ook voor m'n omgeving, ik mag niet van iemand verwachten er altijd te zijn. Het maakt alleen wel dat ik nog onzekerder ben en me nog meer afsluit, want waar ik altijd al de angst had teveel te zijn en dat mensen me zat worden als ze me beter leren kennen, voelt het als bewijs. Ik heb haar teveel verteld en ze zegt niet recht in m'n gezicht wat ze van me vind, maar ze keert zich wel van me af en de angst dat mijn lieve vriendin dat ook zal doen uiteindelijk is enorm toegenomen.
voor iedereen. Ik weet het ik deel erg veel s uit, maar ze zijn virtueel, dus niemand hoeft het te voelen als je niet wil.
Forever is a hell of a long time
