Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel V
dinsdag 11 april 2017 om 19:31
Hallo allemaal,
Eind nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in (c)PTSS.
Ondertussen zijn we alweer toe aan deel 5, wat betekent dat er meer dan 12.000 berichtjes geschreven zijn
Iedereen is altijd heel erg welkom om mee te schrijven!
Heel graag zelfs, voel je vrij, er schrijven zelfs mensen mee die maar één woord herkennen (.......) tot forummers die alles herkennen; wat je achtergrond en verhaal ook is, voel je welkom!
We hopen dat iedereen respecteert dat we het topic graag een veilige plek willen houden voor alle schrijvers en meelezers
Speciaal voor iedereen die al meeschrijft: bedankt voor de afgelopen tijd, voor dit nieuwe topic, voor jullie steun en woorden, jullie begrip, geduld en wijsheid, herkenning, humor en liefde die zelfs door het beeldscherm heen voelbaar is. Dit topic betekent meer voor mij dan woorden duidelijk kunnen maken.
Als je al wat langer mee schrijft zijn de begrippen LV, ZH en MM je bekend, evenals de betekenis van iets omSnowen en ge-Pruttel.
Maar om het voor iedereen een fijn en leesbaar topic te houden hierbij een verklarende woordenlijst
in tabelvorm:
De originele post is terug te lezen in deel 1, 2 en 3.
Link naar deel 1:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen/lis ... 5#25123775
Link naar deel 2:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#25448419
Link naar deel 3:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#25720379
Link naar deel 4:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#26082179
Eind nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in (c)PTSS.
Ondertussen zijn we alweer toe aan deel 5, wat betekent dat er meer dan 12.000 berichtjes geschreven zijn
Iedereen is altijd heel erg welkom om mee te schrijven!
Heel graag zelfs, voel je vrij, er schrijven zelfs mensen mee die maar één woord herkennen (.......) tot forummers die alles herkennen; wat je achtergrond en verhaal ook is, voel je welkom!
We hopen dat iedereen respecteert dat we het topic graag een veilige plek willen houden voor alle schrijvers en meelezers
Speciaal voor iedereen die al meeschrijft: bedankt voor de afgelopen tijd, voor dit nieuwe topic, voor jullie steun en woorden, jullie begrip, geduld en wijsheid, herkenning, humor en liefde die zelfs door het beeldscherm heen voelbaar is. Dit topic betekent meer voor mij dan woorden duidelijk kunnen maken.
Als je al wat langer mee schrijft zijn de begrippen LV, ZH en MM je bekend, evenals de betekenis van iets omSnowen en ge-Pruttel.
Maar om het voor iedereen een fijn en leesbaar topic te houden hierbij een verklarende woordenlijst
in tabelvorm: | begrip | betekenis |
|---|---|
| LV | Lieve Vriendin |
| MM | Manmens |
| ZH | Zak Hooi |
| BV | Beste Vriend |
| WWD | WeggeWaaid Dakraam |
| OmSnowen | iets wat eerst een negatieve lading voor je had veranderen in iets positiefs |
| GePruttel | woorden en activiteiten die je een vrolijk, fijn gevoel bezorgen |
| Plantjesdag | een dag waarop het niet gaat. Je lichaam werkt niet en heeft liefdevolle berichtjes (via het topic of telefoon of irl), zelfzorg en mensen nodig |
| Mosdag | een dag waarop je je minder dan een plant voelt. Je zit gevangen in een waas van angst en paniek, wat ervoor zorgt dat zelfs de meest basale lichaamsfuncties niet vanzelfsprekend zijn. Er is weinig tot geen taal, wat contact maken moeilijk maakt. |
| PT | Pittige Therapie. Zorg voor, tijdens en na een PT extra goed voor jezelf  |
| ODS teken | Over De Streep teken. Een lief, warm, steunend gebaar voor iemand die dapper bezig is |
| Dansen | Een stapje vooruit, een stapje terug, het gaat niet om alleen maar vooruitgaan, je bent gewoon aan het dansen |
| nog leeg | nog leeg |
De originele post is terug te lezen in deel 1, 2 en 3.
Link naar deel 1:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen/lis ... 5#25123775
Link naar deel 2:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#25448419
Link naar deel 3:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#25720379
Link naar deel 4:
psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#26082179
knuffelbeertjes wijzigde dit bericht op 29-08-2017 22:41
51.76% gewijzigd
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 juni 2017 om 09:14
Sorry het heeft niet echt met het onderwerp van dit topic te maken, maar ik heb niemand anders om het mee te delen en moet het ergens kwijt. Vanmorgen weer een hele ochtend ruzie met mijn zoontje gehad. Ik wordt er zo moedeloos van. Hij vind me een stomme, gemene, liegende rotmoeder. Luistert totaal niet naar me, want alles wat ik zeg is onzin. Ik heb begrip voor hem, hij is vannacht een paar keer wakker geworden met een nachtmerrie, ik snap zijn frustratie en het rotgevoel maar al te goed. Ik heb al ruim twee jaar alle begrip van de wereld voor hem, maar ik kan het even niet meer opbrengen en ik ben er zo ontzettend verdrietig van.
Forever is a hell of a long time
maandag 12 juni 2017 om 10:00
Goedemorgen allemaal
Sofie, het is weer zo herkenbaar wat je schrijft, over het kleine meisjesdeel wat aangeeft wat het gemist heeft en dat het te laat is, voor mij voelt het zelfs als een soort rouwen, echt verdriet hebben om wat je als kind nodig had, gemist hebt, en nooit meer zult krijgen. En tegelijk dankbaar dat het er nu wel is, ook al blijft het te laat, ik blijf herhalen dat het nu anders is...
En wauw! Wat mooi om te lezen dat je dat schuldgevoel van je af hebt voelen glijden. Sowieso dat je door had dat dat er zat. Wat een stappen maak je ook weer. Ik hoop dat je iets 'lichter' wakker hebt kunnen worden vanmorgen oa hierdoor. Bedankt voor je geruststellende woorden van gisteren. Ik kon er toen niet op reageren, maar ze lezen is heel fijn
Elmervrouw fijn dat je wat beweging hebt kunnen hebben en ook wat (app)contact met mensen. Is het nu, een dag later, wat rustiger bij je, of heb je nog veel last van de onrust? Jij ook bedankt voor je lieve woorden
Theekransjes dank je wel voor je lieve berichtje. Het is heel fijn wat hoop te voelen, al is dat nu alweer weg, en kan ik me niet voorstellen dat het beter wordt.. Herkenbaar om te lezen wat je schrijft over je niks waard voelen etc, verdrietig ook voor jou Wat fijn dat je een vriendin in vertrouwen hebt durven nemen, wat dapper van je! En ze klinkt als een lieve vriendin, dus je kunt op jouw tempo je open stellen in kleine stapjes, doe waar jij aan toe bent zodat dat vertrouwen kan groeien. Mooi hoor! Over je berichtjes, volgens mij schreef iemand (Tobbie?) het al: ze hoeven niet goed te zijn, je mag hier ook halve berichtjes typen of alleen over jezelf of met kromme zinnen. Iedereen begrijpt dat hier. Ik herken het wel hoor, mijn concentratie is bijv super slecht en dan schrijf ik een zin maar vergeet halverwege wat ik wilde schrijven. En ik gebruik soms (vaak) honderden woorden om het duidelijk te maken, terwijl het wel korter zou kunnen. Maar dat lukt me momenteel niet en dat is hier niet erg, dus schrijf wat lukt is de boodschap. Ik lees je graag
Sun bedankt lieverd voor je woorden Dat van je schoonzusje is verdrietig zeg, verdrietig voor jou bedoel ik. Ik lees dat het veel triggert, zoals het gevoel teveel te zijn, zelf maar afstand nemen, onzeker zijn, anderen tot last te zijn, etc etc. Dat zijn nogal wat emoties en gedachten om mee te slepen, ik kan me voorstellen dat je heel erg moe bent (of vul ik nu teveel in?). En dat is nog maar voor een situatie en een voorbeeld, en zo zullen er dagelijks triggers en situaties zijn. Ik zou willen dat ik dat weg kon nemen voor je, al die angsten en onzekerheden en minderwaardigheidsgevoelens, want ze zijn zo pittig. En dan vanmorgen gedoe met je zoontje, voor jullie beiden verdrietig
Weet je jij bent ook maar gewoon mens he, dus soms ook moe of klaar ermee, dat zegt niks over hoe enorm veel je van hem houdt. Dat zegt wat over jouw grenzen en draagkracht, je hebt het al jarenlang heel zwaar, en kunt alle steun gebruiken. Kun je er met je man over praten? Hoe gaat hij ermee om? Hoe ontlast hij jou? Jullie zijn samen ouders van jullie prachtige kinderen. Blijf vooral schrijven wat je kunt en wilt, dan zorg ik voor voldoende virtuele knuffels
Sofie, het is weer zo herkenbaar wat je schrijft, over het kleine meisjesdeel wat aangeeft wat het gemist heeft en dat het te laat is, voor mij voelt het zelfs als een soort rouwen, echt verdriet hebben om wat je als kind nodig had, gemist hebt, en nooit meer zult krijgen. En tegelijk dankbaar dat het er nu wel is, ook al blijft het te laat, ik blijf herhalen dat het nu anders is...
En wauw! Wat mooi om te lezen dat je dat schuldgevoel van je af hebt voelen glijden. Sowieso dat je door had dat dat er zat. Wat een stappen maak je ook weer. Ik hoop dat je iets 'lichter' wakker hebt kunnen worden vanmorgen oa hierdoor. Bedankt voor je geruststellende woorden van gisteren. Ik kon er toen niet op reageren, maar ze lezen is heel fijn
Elmervrouw fijn dat je wat beweging hebt kunnen hebben en ook wat (app)contact met mensen. Is het nu, een dag later, wat rustiger bij je, of heb je nog veel last van de onrust? Jij ook bedankt voor je lieve woorden
Theekransjes dank je wel voor je lieve berichtje. Het is heel fijn wat hoop te voelen, al is dat nu alweer weg, en kan ik me niet voorstellen dat het beter wordt.. Herkenbaar om te lezen wat je schrijft over je niks waard voelen etc, verdrietig ook voor jou
Wat fijn dat je een vriendin in vertrouwen hebt durven nemen, wat dapper van je! En ze klinkt als een lieve vriendin, dus je kunt op jouw tempo je open stellen in kleine stapjes, doe waar jij aan toe bent zodat dat vertrouwen kan groeien. Mooi hoor! Over je berichtjes, volgens mij schreef iemand (Tobbie?) het al: ze hoeven niet goed te zijn, je mag hier ook halve berichtjes typen of alleen over jezelf of met kromme zinnen. Iedereen begrijpt dat hier. Ik herken het wel hoor, mijn concentratie is bijv super slecht en dan schrijf ik een zin maar vergeet halverwege wat ik wilde schrijven. En ik gebruik soms (vaak) honderden woorden om het duidelijk te maken, terwijl het wel korter zou kunnen. Maar dat lukt me momenteel niet en dat is hier niet erg, dus schrijf wat lukt is de boodschap. Ik lees je graag Sun bedankt lieverd voor je woorden
Dat van je schoonzusje is verdrietig zeg, verdrietig voor jou bedoel ik. Ik lees dat het veel triggert, zoals het gevoel teveel te zijn, zelf maar afstand nemen, onzeker zijn, anderen tot last te zijn, etc etc. Dat zijn nogal wat emoties en gedachten om mee te slepen, ik kan me voorstellen dat je heel erg moe bent (of vul ik nu teveel in?). En dat is nog maar voor een situatie en een voorbeeld, en zo zullen er dagelijks triggers en situaties zijn. Ik zou willen dat ik dat weg kon nemen voor je, al die angsten en onzekerheden en minderwaardigheidsgevoelens, want ze zijn zo pittig. En dan vanmorgen gedoe met je zoontje, voor jullie beiden verdrietig Weet je jij bent ook maar gewoon mens he, dus soms ook moe of klaar ermee, dat zegt niks over hoe enorm veel je van hem houdt. Dat zegt wat over jouw grenzen en draagkracht, je hebt het al jarenlang heel zwaar, en kunt alle steun gebruiken. Kun je er met je man over praten? Hoe gaat hij ermee om? Hoe ontlast hij jou? Jullie zijn samen ouders van jullie prachtige kinderen. Blijf vooral schrijven wat je kunt en wilt, dan zorg ik voor voldoende virtuele knuffels
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 juni 2017 om 10:42
Ik snap dat het je uitput, maar het lukt je wel knuff en dat is ongelooflijk goed van je! Is het rustig douchen en ontbijten gelukt en ook om de boel daarna de doel te laten?
Ik snap mijn zoontje wel en ik begrijp ook objectief gezien wel dat het voor allebei gewoon rot is. Het velt alleen zo anders. Ik voel me zo schuldig naar hem toe en ik heb het gevoel de slechtste moeder ter wereld te zijn. Voor hem, voor allebei, voor al mijn kinderen. Gewoon een waardeloze moeder. Ik moet weg. Eerst naar de tandarts, waar ik bang voor ben en omdat ze gaat boren weet ik ook al van te voren dat 'erbij' blijven me alles gaat kosten. Dan vanmiddag vrijwilligerswerk en vanavond heb ik een afspraak waar ik niet onderuit kan. En ja ik ben moe, lichamelijk, maar vooral in m'n hoofd. Ik ben er zo moe van en het zo spuugzat allemaal.
Ik snap mijn zoontje wel en ik begrijp ook objectief gezien wel dat het voor allebei gewoon rot is. Het velt alleen zo anders. Ik voel me zo schuldig naar hem toe en ik heb het gevoel de slechtste moeder ter wereld te zijn. Voor hem, voor allebei, voor al mijn kinderen. Gewoon een waardeloze moeder. Ik moet weg. Eerst naar de tandarts, waar ik bang voor ben en omdat ze gaat boren weet ik ook al van te voren dat 'erbij' blijven me alles gaat kosten. Dan vanmiddag vrijwilligerswerk en vanavond heb ik een afspraak waar ik niet onderuit kan. En ja ik ben moe, lichamelijk, maar vooral in m'n hoofd. Ik ben er zo moe van en het zo spuugzat allemaal.
Forever is a hell of a long time
maandag 12 juni 2017 om 10:58
Even kort en praktisch tussendoor....
Sun, vanmiddag afzeggen met de boodschap: Ik ben net bij de tandarts geweest en het was heftig en ik voel me niet zo goed.
Geef dat alsjeblieft kado aan jezelf, even rust! Je hebt vanavond ook al een afspraak. Je vraagt teveel van jezelf.
Je bent GEEN slechte moeder!
Jij maakt die nachtmerries niet bij je zoon en je kunt ze ook niet weghalen.
Dat is heel vervelend voor hem en je bent verder gewoon lief tegen hem geweest, maar er zijn dus grenzen.
Als hij nu tegen jou aan gaat lopen ruziemaken, is dat niet fair van hem.
En dat maakt hem geen rotjong of zo, maar hij is een kind, die testen uit en zoeken grenzen op.
Aan jou om de grenzen aan te geven. Dat doen moeders!
En zeg je vrijwilligerswerk af meis
Sterket bij de tandarts.
Ook veel knuffels voor de rest
Gauw weer door hier
Sun, vanmiddag afzeggen met de boodschap: Ik ben net bij de tandarts geweest en het was heftig en ik voel me niet zo goed.
Geef dat alsjeblieft kado aan jezelf, even rust! Je hebt vanavond ook al een afspraak. Je vraagt teveel van jezelf.
Je bent GEEN slechte moeder!
Jij maakt die nachtmerries niet bij je zoon en je kunt ze ook niet weghalen.
Dat is heel vervelend voor hem en je bent verder gewoon lief tegen hem geweest, maar er zijn dus grenzen.
Als hij nu tegen jou aan gaat lopen ruziemaken, is dat niet fair van hem.
En dat maakt hem geen rotjong of zo, maar hij is een kind, die testen uit en zoeken grenzen op.
Aan jou om de grenzen aan te geven. Dat doen moeders!
En zeg je vrijwilligerswerk af meis
Sterket bij de tandarts.
Ook veel knuffels voor de rest
Gauw weer door hier
maandag 12 juni 2017 om 11:21
Sun ik sluit me aan bij alle goede dingen die Pruttel zegt.
Ik vrees alleen dat jij denkt dat je vr.werk afzeggen geen optie is...
Die optie is er wel hoor, iedereen is wel eens ziek,
en na een tandarts bezoek met boren heb je echt tijd nodig om bij te komen!
Je kunt dat niet vergelijken met iemand anders die naar de tandarts gaat,
jij gaat erheen mét ptss, dus met de kans op herbelevingen, of dissociëren.
Dat vraagt heel veel van je, en kost bergen energie.
Hopelijk lukt het je vandaag ergens je rust te pakken..
Ik herken overigens wel wat je schrijft, ik had ook geen idee waar ik m'n rust kon pakken,
en was het ook spuugzat, en kon niet meer,
maar toch wel, want elke keer sta je weer op, al ben je kapot,
en sta je er weer en ga je door en door en door, terwijl je allang op bent...
Dat is zo vreselijk pittig.
Natuurlijk ben je dat zat.
En als je dan vandaag hebt gehad, is er morgen weer,
weer een dag met allerlei verplichtingen, etc.
Vanmiddag je vr.werk afzeggen zou een heel fijn iets zijn om even jezelf rust te gunnen,
ik hoop dat dat lukt, maar ik weet ook dat er morgen weer genoeg op je ligt te wachten.
Ik zeg dit om je te laten weten dat het herkenbaar is,
en ik blij ben dat je het in elk geval hier van je afschrijft.
Jij hebt ook nog kinderen om voor te zorgen, die afhankelijk van je zijn,
dus dat lijkt me heel erg pittig en vermoeiend allemaal.
Je bent een geweldige moeder, maar wij kunnen dat wel honderd keer zeggen,
ik gun het je dat je het zelf gelooft, ervaart en weet.
Ik hoop dat je snel de intake hebt bij je nieuwe peut lieverd
Sterkte vandaag met alles
Ik vrees alleen dat jij denkt dat je vr.werk afzeggen geen optie is...
Die optie is er wel hoor, iedereen is wel eens ziek,
en na een tandarts bezoek met boren heb je echt tijd nodig om bij te komen!
Je kunt dat niet vergelijken met iemand anders die naar de tandarts gaat,
jij gaat erheen mét ptss, dus met de kans op herbelevingen, of dissociëren.
Dat vraagt heel veel van je, en kost bergen energie.
Hopelijk lukt het je vandaag ergens je rust te pakken..
Ik herken overigens wel wat je schrijft, ik had ook geen idee waar ik m'n rust kon pakken,
en was het ook spuugzat, en kon niet meer,
maar toch wel, want elke keer sta je weer op, al ben je kapot,
en sta je er weer en ga je door en door en door, terwijl je allang op bent...
Dat is zo vreselijk pittig.
Natuurlijk ben je dat zat.
En als je dan vandaag hebt gehad, is er morgen weer,
weer een dag met allerlei verplichtingen, etc.
Vanmiddag je vr.werk afzeggen zou een heel fijn iets zijn om even jezelf rust te gunnen,
ik hoop dat dat lukt, maar ik weet ook dat er morgen weer genoeg op je ligt te wachten.
Ik zeg dit om je te laten weten dat het herkenbaar is,
en ik blij ben dat je het in elk geval hier van je afschrijft.
Jij hebt ook nog kinderen om voor te zorgen, die afhankelijk van je zijn,
dus dat lijkt me heel erg pittig en vermoeiend allemaal.
Je bent een geweldige moeder, maar wij kunnen dat wel honderd keer zeggen,
ik gun het je dat je het zelf gelooft, ervaart en weet.
Ik hoop dat je snel de intake hebt bij je nieuwe peut lieverd
Sterkte vandaag met alles
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 juni 2017 om 11:24
En oh ja, je schreef over geestelijke vermoeidheid,
ja die kan vele malen erger zijn dan lichamelijke.
Jouw hoofd heeft een boel te doen gedurende de dag.
Betekent dus dat je heel veel rust nodig hebt,
of om te beginnen: je rust pakt waar je die pakken kunt
(ik herhaal dit stiekem ook even voor mezelf hoor
)
ja die kan vele malen erger zijn dan lichamelijke.
Jouw hoofd heeft een boel te doen gedurende de dag.
Betekent dus dat je heel veel rust nodig hebt,
of om te beginnen: je rust pakt waar je die pakken kunt
(ik herhaal dit stiekem ook even voor mezelf hoor
)
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 juni 2017 om 11:55
Selune, je bent geen slechte moeder omdat je dit gedoe hebt met je zoontje. Ik weet dat ik eigenlijk geen recht van spreken heb omdat ik aan de zijlijn sta qua opvoeding en kinderen grootbrengen, maar toch, ik weet wel dat kinderen grenzen opzoeken en dat lijkt mij juist heel gezond. Verdrietig wel voor jullie beiden, ik hoop dat het straks of misschien nu al beter voelt. Hebben ze al vakantie eigenlijk?
Sterkte bij de tandarts en eens met de anderen: tijd om bij te komen daarna. Gun jezelf dat.
... Moet ik zeggen, jezelf iets gunnen. Ik merk ook dat ik dat zelf moeilijk vind, maar bekijk het dan maar als 'werk in uitvoering'.
En elke stap is er één.
Gisteravond nog uitgebreid kunnen bellen met MM over de situatie, en ik zie hem vandaag.
Met BV ook appcontact gehad en hij benadrukt nog eens dat mijn gevoel en mijn beleving belangrijk zijn, en herinnert me aan het gesprek met psych, wat nu heel relevant is aangezien ik zelf alweer wilde gaan 'rennen' bij wijze van spreken....
Dochter appte me namelijk gisteravond laat, en zei dat ze cadeautjes voor me had, ook van een familielid. En als ik dan kwam, zou ze het aan me geven. Ik vroeg meteen wanneer we elkaar konden zien, blij met het feit dat ze zelf contact met me zocht en ook dat ze een cadeautje voor me heeft meegenomen uit Irak, en onzeker was of het wel goed genoeg is (!)... maar ze zei dat ze overdag slapen ivm Ramadan en wist niet wanneer we elkaar konden zien. Vroeg ik of het ook op een avond kon. Nou ja, het ligt nu bij haar. Ze weet dat ik 2 weken in plaats-vlakbij-hun ben én ik bedacht ook later pas dat ze er automatisch van uitging dat ik naar hun zou komen.
ZH stuurde vanmorgen alweer 3 sentimentele liedjes en werkt me zo op het gemoed. Ik denk dat het geen goed idee is om daarheen te gaan. Toch, ik zal hem misschien in zijn gezicht moeten gaan zeggen dat er geen sprake meer van kan zijn dat wij nog een relatie hebben, anders dan als ouders-van. Al heb ik hem eerder al duidelijk gemaakt dat onze relatie over is, dat ik geen vertrouwen meer heb, dat het kapot is. Luisterde hij maar eens écht naar wat IK voel!
Sterkte bij de tandarts en eens met de anderen: tijd om bij te komen daarna. Gun jezelf dat.
... Moet ik zeggen, jezelf iets gunnen. Ik merk ook dat ik dat zelf moeilijk vind, maar bekijk het dan maar als 'werk in uitvoering'.
En elke stap is er één.
Gisteravond nog uitgebreid kunnen bellen met MM over de situatie, en ik zie hem vandaag.
Met BV ook appcontact gehad en hij benadrukt nog eens dat mijn gevoel en mijn beleving belangrijk zijn, en herinnert me aan het gesprek met psych, wat nu heel relevant is aangezien ik zelf alweer wilde gaan 'rennen' bij wijze van spreken....
Dochter appte me namelijk gisteravond laat, en zei dat ze cadeautjes voor me had, ook van een familielid. En als ik dan kwam, zou ze het aan me geven. Ik vroeg meteen wanneer we elkaar konden zien, blij met het feit dat ze zelf contact met me zocht en ook dat ze een cadeautje voor me heeft meegenomen uit Irak, en onzeker was of het wel goed genoeg is (!)... maar ze zei dat ze overdag slapen ivm Ramadan en wist niet wanneer we elkaar konden zien. Vroeg ik of het ook op een avond kon. Nou ja, het ligt nu bij haar. Ze weet dat ik 2 weken in plaats-vlakbij-hun ben én ik bedacht ook later pas dat ze er automatisch van uitging dat ik naar hun zou komen.
ZH stuurde vanmorgen alweer 3 sentimentele liedjes en werkt me zo op het gemoed. Ik denk dat het geen goed idee is om daarheen te gaan. Toch, ik zal hem misschien in zijn gezicht moeten gaan zeggen dat er geen sprake meer van kan zijn dat wij nog een relatie hebben, anders dan als ouders-van. Al heb ik hem eerder al duidelijk gemaakt dat onze relatie over is, dat ik geen vertrouwen meer heb, dat het kapot is. Luisterde hij maar eens écht naar wat IK voel!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 12 juni 2017 om 17:08
maandag 12 juni 2017 om 17:21
Knuff megatrots ben ik op wat je allemaal aanpakt. Hoe je liefdevol en duidelijk samenwerkt, begrenst, waarneemt, observeert...je maakt supervorderingen!
Ik heb het idee achter te blijven in de schaduw. In het hoekje van niet meedoen. Moe. Alleen. Het lukt me niet. Blij zijn. Initiatief tonen. Mijn leven vorm geven. Ik verzand in angst en paniek. Voel me alleen vooral tekort schieten. Merk dat ik nergens zin in heb. Toon oo geen initiatief.
Neig nu tot ondereten. Durf de keuken niet in want dan zien anderen me misschien wel
Slapen is drama. Duurt tot ver in de nacht voor ik naar bed ga/durf/wil.
Mijn stemming daalt. Niet Blij.
Glimlach op mijn hoofd plakken en dan maar hopen dat t gaat...ik doe het en geniet er van zoals net t vrijwilligerswerk en tegelijk put het me uit.
Voor morgen staat afspraak met HA omdat ik een doorverwijzing ga vragen. Heb de afgelopen dagen het internet afgestruind naar plekken waar ik evt. therapie zou kunnen vinden. Ik ga verder stug door met t zelfhulp gedoe want daar haal ik echt het eea uit.
Maar toegeven at ik Niet Blij ben en dat mijn wereldje steeds kleiner wordt en mijn oordelen me vastzetten...dat is een Dingetje.
Ik heb het idee achter te blijven in de schaduw. In het hoekje van niet meedoen. Moe. Alleen. Het lukt me niet. Blij zijn. Initiatief tonen. Mijn leven vorm geven. Ik verzand in angst en paniek. Voel me alleen vooral tekort schieten. Merk dat ik nergens zin in heb. Toon oo geen initiatief.
Neig nu tot ondereten. Durf de keuken niet in want dan zien anderen me misschien wel
Slapen is drama. Duurt tot ver in de nacht voor ik naar bed ga/durf/wil.
Mijn stemming daalt. Niet Blij.
Glimlach op mijn hoofd plakken en dan maar hopen dat t gaat...ik doe het en geniet er van zoals net t vrijwilligerswerk en tegelijk put het me uit.
Voor morgen staat afspraak met HA omdat ik een doorverwijzing ga vragen. Heb de afgelopen dagen het internet afgestruind naar plekken waar ik evt. therapie zou kunnen vinden. Ik ga verder stug door met t zelfhulp gedoe want daar haal ik echt het eea uit.
Maar toegeven at ik Niet Blij ben en dat mijn wereldje steeds kleiner wordt en mijn oordelen me vastzetten...dat is een Dingetje.
maandag 12 juni 2017 om 17:30
Er zijn mensen niet in staat tot empathie (ik ervaar deze mensen niet persé als echt mens, ervaar ze meer als een soort -vals- dier). Niet in staat zich in een ander in te leven en die vóór te laten gaan. ZH zou best zo iemand kunnen zijn. Dan ben je niet meer dan een instrument (ding) ter verheerlijking van zijn ego/zelfbeeld. Heb jij dingen te bieden die de ander wel handig uitkomen. Ben je een soort publiek.Elmervrouw schreef: ↑12-06-2017 17:08Ik weet het niet, ik blijf blijkbaar altijd hopen dat het me zal lukken iemand écht te bereiken.
(Bij mijn moeder is het overigens ook nooit gelukt... zouden sommige mensen het werkelijk niet kunnen? Of niet willen?)
Er zijn ook mensen die empathie aan en uit kunnen zetten. Die zijn gevaarlijk. Ze kunnen je tot ding maken en aan je binden en jezelf compleet doen verliezen, omdat de verwarring zo groot is. Bij deze mensen ben je kansloos als je geen gezonde eigenwaarde hebt. Want in daden zal jouw belang nóóit voorop staan...het aan en uit zetten is ook nooit voor de ander. Is altijd eigenbelang.
Wat jij ook doet...niets van jou en jouw invloed gaat de ander in staat doen zijn tot empathie.
Als je dat wel blijft willen geloven dan ben je indirect bezig met een machtsstrijd. Wat het je oplevert is de illusie van invloed hebben. Vastklampen aan willen willen. Willen kunnen. Willen begrijpen.
Terwijl jouw belang voorop stellen jouw prioriteit is/zou moeten zijn. Wat lastig is als je dat nooit geleerd hebt.
maandag 12 juni 2017 om 18:51
Even een aanvulling op Pruttels bericht. Ik denk dat je GEEN slechte moeder bent OMDAT je zoon zich veilig genoeg voelt om ruzie te zoeken, vervelend te zijn, te klieren. Dat gedrag is deel van zijn ontwikkeling (hoewel hij ongetwijfeld soms het bloed onder je nagels vandaan kan halen), een gezonde ontwikkeling. Die jij hem biedt, de kans zich te ontwikkelen, op te groeien, bij een veilige, stabiele, liefhebbende moeder. Dat wilde ik even zeggen.pruttel schreef: ↑12-06-2017 10:58
Je bent GEEN slechte moeder!
Jij maakt die nachtmerries niet bij je zoon en je kunt ze ook niet weghalen.
Dat is heel vervelend voor hem en je bent verder gewoon lief tegen hem geweest, maar er zijn dus grenzen.
Als hij nu tegen jou aan gaat lopen ruziemaken, is dat niet fair van hem.
En dat maakt hem geen rotjong of zo, maar hij is een kind, die testen uit en zoeken grenzen op.
Aan jou om de grenzen aan te geven. Dat doen moeders!
Ook veel knuffels voor de rest
Gauw weer door hier
Ik hoop dat je het iets rustiger krijgt, want er ligt veel op je bordje. En ik hoop vooral dat je vriendin dan weer contact opneemt!
tobbert wijzigde dit bericht op 12-06-2017 19:03
Reden: iets vergeten
Reden: iets vergeten
6.38% gewijzigd
maandag 12 juni 2017 om 22:53
@Selune, Het is al gezegd, maar ik sluit me helemaal aan bij Pruttel, Tobbert en EV! Je bent een geweldige moeder en in alles lees ik zoveel liefde en genegenheid voor hen.. Ik ken jouw situatie niet helemaal (waardoor ik misschien niet goed begrijp waarom je je schuldig voelt), en ben geen moeder, maar ik denk wel echt dat een kind zich juist veilig voelt als het ook vervelend kan zijn/klieren, als het allerlei verschillende emoties mag uiten. Ik hoop dat je jezelf de rust hebt gegund en het vrijwilligerswerk hebt afgezegd. Soms heb je alleen maar het gevoel dat je dingen echt niet kunt afzeggen, terwijl iedereen het begrijpt en je zelfs aanmoedigt het te doen. Misschien zijn er kleine afspraakjes waar je mee kan beginnen om te oefenen.
Het stuk over je schoonzusje en die andere vriendin heb ik gelezen, ook dat je ze meermaals vragen had gestuurd in de hoop op contact. Dat doe ik ook altijd. Heel erg naar en verdrietig voor je dat het zo afwijzend voelt Die angst is begrijpelijk, hopelijk kan je je schoonzusje gauw weer eens echt zien en misschien kun je het er dan nog even over hebben? Hoe jij je nu voelt, nadat je haar dit verteld hebt? Ik ben niet de beste die je hierin van advies kan voorzien sorry.
@Knuffelbeertjes, dank voor je lieve reactie! Mijn stapjes zijn hele kleine dwergstapjes, helemaal in openstellen. Jouw avonden zijn pittig, helemaal nu het 'nieuwere' gevecht met het slapen. Je doet het zo fantastisch! Je kan de gedachten geruststellen, maar natuurlijk blijft het angstig. Je zeurt absoluut niet, wat je al zegt, het is hoe jij je voelt en dat mag je uiten! Je doet het goed
@EV, in mijn sarcastische humor zou ik echt Single Ladies van Beyonce terugsturen. Maar helaas is het geen grap, hij weet hoe hij op je gemoed kan spelen. Neem je afstand en bespreek met verschillende mensen wat je eventueel kan doen.
@Hanke, succes morgen bij HA! Het toegeven is zeker een Dingetje, maar je maakt nu al een grote stap.
Ergens vind ik het moeilijk om te lezen hoe lastig het is (voor een aantal) om afspraken af te zeggen, rust te nemen voor jezelf en je problemen en dat we allemaal maar door en door blijven gaan. Bij mezelf is mijn lichaam keihard in protest gegaan, na vele jaren van 'roofbouw' zoals ze het noemen. Dat is iets wat ik niemand wens, maar in berichten lees ik sommigen daarop afstevenen. Achteraf had ik graag dit forum eerder ontdekt en misschien een waarschuwing hierover willen hebben.. Het woord nee ken(de) ik niet. Signalen van mijn lichaam negeer(de) ik, moe zijn bestond niet. Nu zit ik in mijn kleine wereld. Het gevoel waardeloos, mislukt, slecht en kansloos te zijn in combinatie met mezelf te straffen en tegelijkertijd altijd vinden dat ik perfect moet voorkomen, met een baan, vriend, vriendinnen, huis en straks kinderen, is iets dat in deze kleine wereld gaat wiebelen. Het perfect voorkomen is nu officieel wel mislukt. Dus krijgt het gevoel slecht en mislukt te zijn meer ruimte, maar wat betreft het straffen word ik ook in de gaten gehouden. Dus het is chaotisch in mijn hoofd en dit bericht heeft me nu bijna 1,5 uur gekost, ik hoop dat iemand het begrijpt en kan ontcijferen. In elk geval voor iedereen virtuele!
Het stuk over je schoonzusje en die andere vriendin heb ik gelezen, ook dat je ze meermaals vragen had gestuurd in de hoop op contact. Dat doe ik ook altijd. Heel erg naar en verdrietig voor je dat het zo afwijzend voelt
Die angst is begrijpelijk, hopelijk kan je je schoonzusje gauw weer eens echt zien en misschien kun je het er dan nog even over hebben? Hoe jij je nu voelt, nadat je haar dit verteld hebt? Ik ben niet de beste die je hierin van advies kan voorzien sorry.@Knuffelbeertjes, dank voor je lieve reactie! Mijn stapjes zijn hele kleine dwergstapjes, helemaal in openstellen. Jouw avonden zijn pittig, helemaal nu het 'nieuwere' gevecht met het slapen. Je doet het zo fantastisch! Je kan de gedachten geruststellen, maar natuurlijk blijft het angstig. Je zeurt absoluut niet, wat je al zegt, het is hoe jij je voelt en dat mag je uiten! Je doet het goed
@EV, in mijn sarcastische humor zou ik echt Single Ladies van Beyonce terugsturen. Maar helaas is het geen grap, hij weet hoe hij op je gemoed kan spelen. Neem je afstand en bespreek met verschillende mensen wat je eventueel kan doen.
@Hanke, succes morgen bij HA! Het toegeven is zeker een Dingetje, maar je maakt nu al een grote stap.
Ergens vind ik het moeilijk om te lezen hoe lastig het is (voor een aantal) om afspraken af te zeggen, rust te nemen voor jezelf en je problemen en dat we allemaal maar door en door blijven gaan. Bij mezelf is mijn lichaam keihard in protest gegaan, na vele jaren van 'roofbouw' zoals ze het noemen. Dat is iets wat ik niemand wens, maar in berichten lees ik sommigen daarop afstevenen. Achteraf had ik graag dit forum eerder ontdekt en misschien een waarschuwing hierover willen hebben.. Het woord nee ken(de) ik niet. Signalen van mijn lichaam negeer(de) ik, moe zijn bestond niet. Nu zit ik in mijn kleine wereld. Het gevoel waardeloos, mislukt, slecht en kansloos te zijn in combinatie met mezelf te straffen en tegelijkertijd altijd vinden dat ik perfect moet voorkomen, met een baan, vriend, vriendinnen, huis en straks kinderen, is iets dat in deze kleine wereld gaat wiebelen. Het perfect voorkomen is nu officieel wel mislukt. Dus krijgt het gevoel slecht en mislukt te zijn meer ruimte, maar wat betreft het straffen word ik ook in de gaten gehouden. Dus het is chaotisch in mijn hoofd en dit bericht heeft me nu bijna 1,5 uur gekost, ik hoop dat iemand het begrijpt en kan ontcijferen. In elk geval voor iedereen virtuele
!
dinsdag 13 juni 2017 om 08:09
theekransjes schreef: ↑12-06-2017 22:53[...]
Nu zit ik in mijn kleine wereld. Het gevoel waardeloos, mislukt, slecht en kansloos te zijn in combinatie met mezelf te straffen en tegelijkertijd altijd vinden dat ik perfect moet voorkomen, met een baan, vriend, vriendinnen, huis en straks kinderen, is iets dat in deze kleine wereld gaat wiebelen. Het perfect voorkomen is nu officieel wel mislukt. Dus krijgt het gevoel slecht en mislukt te zijn meer ruimte, maar wat betreft het straffen word ik ook in de gaten gehouden. Dus het is chaotisch in mijn hoofd en dit bericht heeft me nu bijna 1,5 uur gekost, ik hoop dat iemand het begrijpt en kan ontcijferen. In elk geval voor iedereen virtuele
mooi geschreven Thee, echt mooi. Het perfect overkomen is niet gelukt, gelukkig. Gelukkig heb je dat niet meer vol kunnen houden. Dat het gevoel slecht en mislukt te zijn nu meer ruimte krijgt, is heel logisch. Niet terecht, dat bedoel ik niet. Het is wat je geleerd hebt door het leven wat je altijd hebt geleid: niet perfect=fout=mislukt=waardeloos. Dat was jouw waarheid.
Die nu geleidelijk kan veranderen in een àndere waarheid. Die van: het is waardevol dat je er bent. Het is prachtig dat je dingen probeert en die dingen kunnen mislukken. Dan ben jij niet mislukt, maar leer je iets van wat je hebt gedaan. Dat een beetje perfect ook goed genoeg kan zijn. Je bent aan het ontdekken wat een beetje perfect is. En wat 'goed genoeg' inhoudt.
Niet alles is het daar al over eens. Het stukje Thee (zoals ik zo vaak praat over stukjes en deeltjes) wat zich hier niet zo oké bij voelt, wil je heel graag duidelijk maken dat je waardeloos, slecht, mislukt enzovoorts bent. Omdat dat deel nog onvoldoende heeft ervaren dat het ook anders kan. Ze kan zich er helemaal niets bij voorstellen. Dat geeft niet. Het komt wel.
Geleidelijk.
Lief dat je hier waarschuwt voor het over je eigen grenzen heen gaan. Voor wat daarvan het gevolg kan zijn. Ik weet zeker dat er mensen zijn die jouw verhaal lezen en daardoor hun gedrag bijstellen. En ja, er zijn minstens zoveel mensen die het lezen en dit niet doen. Voor mijzelf geldt: ik lees je, ik probeer het als een waarschuwing te zien en soms stel ik daardoor mijn gedrag bij. Te vaak niet. Ik weet het.
Er zijn delen van mijzelf die eerst moeten ervaren voordat ze geloven dat het anders moet. Die de voor- en nadelen van bepaalde dingen eerst echt moeten voelen, voordat ze er iets mee kunnen. Tenminste, ik denk dat het zo werkt bij mij.
@Selune: er is al veel over geschreven. Ik weet niet goed hoe het precies voor je voelt. Behalve schuldgevoel omdat je je zoontje zo graag deze pijn had bespaard. Dat je het onvermogen voelt dat dit je niet is gelukt en dat je dit vertaalt naar schuldgevoel en jezelf de slechtste moeder ever voelen. Ik begrijp het. Waarmee ik echt niet bedoel dat ik het schuldgevoel terecht vind, begrijp ik het wel.
Je wilde het voor hem anders en dit is je niet gelukt. Omdat je nou eenmaal niet alles in het leven in de hand hebt. Je had hem willen beschermen en dit lukt je elke dag, tegen heel veel dingen, maar niet tegen wat hem is overkomen.
Het maakt je een lieve, dappere, goede moeder dat je het anders had gewild voor hem.
Je bent ergens onmachtig in geweest. En als je een almachtig iemand was, had ik je 'slecht' gevonden. 'Slecht' is in mijn beleving als je opzettelijk (dus expres) iemand pijn doet omdat je hier zelf plezier uithaalt.
Dus voor mij ben je niet slecht.
Het is mijn invulling van slecht, dat hoeft niet de jouwe te zijn.
Maar zo zie ik het dus.
Wat je nu voor hem kunt doen, is hem opvoeden. Daar horen inderdaad grenzen bij. Daar hoort erkenning bij voor zijn verdriet, zijn angst, zijn machteloosheid. En begrenzing in wat hierin wel en niet acceptabel is wat betreft gedrag. Dat jij jezelf een slechte moeder voelt, mag hem nooit het recht geven jou pijn te doen. Dat is iets wat hij moet leren. Zijn hele leven kan hij daar veel aan hebben.
@Hanke:
Wat een dappere actie van je. In het hele 'zelfhulpgebeuren' ben je voor mij een voorbeeld. Voor mijn gevoel geef je met de stap richting de HA aan jezelf aan dat je het waard bent om in te investeren. En daar ben ik het volledig mee eens
dinsdag 13 juni 2017 om 08:52
Ik werd net opgebeld door assistente (adrenaline piekt tegen t plafond dat de telefoon zo vroeg ging) dat mijn HA op een andere locatie zat en of het ipv vanochtend dan vanmiddag kon. Ik gaf aan naar die andere locatie te kunnen komen en dus gaat de afspraak gewoon door. Mooi wat ik schijt al 7 kleuren str#nt.
Ik weet niet of ik het mezelf waard vind Sofie, als ik heel eerlijk ben. Juist dáár ben ik zo van geschrokken. Dat hele gedoe met (contact met) ma en of het mij zou schaden...er is toen iets ouds van er-niet-toe-doen geraakt en ik krijg het niet uit mijn systeem. Een onverschilligheid naar mezelf. Alléén om anderen niet tot last te zijn was ik zorgvuldig...tot op zekere hoogte...
Deze afspraak is een Dingetje. Ik ben panisch voor hulp. Echt panisch. Heb in mijn jongvolwassen tijd slechte ggz gehad die me nog meer heeft getraumatiseerd. (Waardoor ik vervolgens bij wat nu trtc heet de eerste 2 jaar alléén maar als behandeldoel 'er mogen zijn' had, ik was nagenoeg onbehandelbaar door mijn eerdere ervaringen).
Heb op die verkeerde plek dingen naar mijn hoofd gehad als 'Pas als je het normaal kunt zeggen luister ik naar je' (en dan hebben we het niet over een aandachttrekkerige driftbui zoals je dat bij kleine kinderen kan doen, nee dit ging over zaken die Er Toe Deden).' Groepsgenoot: 'heb niks met je en moet niks van je'. En sociotherapeuten die groepleden daarin steunden...
En op latere leeftijd ook ggz die als ik aan de bel trok mijn dossier erbij haalden, hun schouders optrokken en me dan vroegen wat ik kwam doen/van hen verwachtte, want een borderliner zoals ik
zou toch nooit beter worden 
. Dat laatste was zo'n 7 jaar geleden....
Dus...dat ik nu op zoek ga naar een vrijgevestigde praktijk waar complex trauma niet als een overdreven aandachttrekkerige term wordt beschouwd....is nogal een overwinning.
Ik ben doodsbang dat er dingen van me verlangd gaan worden die ik niet kan. Dat er conclusies worden getrokken die mij geen recht doen. Dat ik oefeningen moet doen die ik niet aankan. Dat ik dat niet kan of durf aan te geven of waar kan nemen. Ik ben bang me zo aan te passen net als bij ma vroeger en bij die ggz die me niks wilde geven.
Maar na 6 jr zelfhulp gedoe (nog paar weken en ik ben kleuter af daarin ) waarin ik met meerdere zelfhulppersonen intensief en goed heb samengewerkt én ondertussen al 5 jaar zélf dat voor anderen ben geweest....durf ik meer uit te gaan van ook bij mij een gezondere houding. Zelfredzamer.
Ik ben langzaamaan van 'red mij van mijzelf' naar 'hoe ga ik hiermee om' gegaan. En dat laatste kan een ggz er wat mee hoop ik. Dat eerste was een claim die lastig te beantwoorden is. Al had ook dáár het zelfhulpgedoe een antwoord op. Liefde en acceptatie binnen begrensde/gezonde kaders.
Ik bid wat af en dan krijg ik door...niet zoveel in woorden omdat ik te bang ben en weinig snap nu maar het is irritant liefdevol. Wat aangeeft dat ik t veel zwaarder heb dan ik toe wil geven.
Toch ook maar met HA overleggen of ze mee wil denken over de wachttijd overbruggen...
Ik weet niet of ik het mezelf waard vind Sofie, als ik heel eerlijk ben. Juist dáár ben ik zo van geschrokken. Dat hele gedoe met (contact met) ma en of het mij zou schaden...er is toen iets ouds van er-niet-toe-doen geraakt en ik krijg het niet uit mijn systeem. Een onverschilligheid naar mezelf. Alléén om anderen niet tot last te zijn was ik zorgvuldig...tot op zekere hoogte...
Deze afspraak is een Dingetje. Ik ben panisch voor hulp. Echt panisch. Heb in mijn jongvolwassen tijd slechte ggz gehad die me nog meer heeft getraumatiseerd. (Waardoor ik vervolgens bij wat nu trtc heet de eerste 2 jaar alléén maar als behandeldoel 'er mogen zijn' had, ik was nagenoeg onbehandelbaar door mijn eerdere ervaringen).
Heb op die verkeerde plek dingen naar mijn hoofd gehad als 'Pas als je het normaal kunt zeggen luister ik naar je' (en dan hebben we het niet over een aandachttrekkerige driftbui zoals je dat bij kleine kinderen kan doen, nee dit ging over zaken die Er Toe Deden).' Groepsgenoot: 'heb niks met je en moet niks van je'. En sociotherapeuten die groepleden daarin steunden...
En op latere leeftijd ook ggz die als ik aan de bel trok mijn dossier erbij haalden, hun schouders optrokken en me dan vroegen wat ik kwam doen/van hen verwachtte, want een borderliner zoals ik
zou toch nooit beter worden . Dat laatste was zo'n 7 jaar geleden....Dus...dat ik nu op zoek ga naar een vrijgevestigde praktijk waar complex trauma niet als een overdreven aandachttrekkerige term wordt beschouwd....is nogal een overwinning.
Ik ben doodsbang dat er dingen van me verlangd gaan worden die ik niet kan. Dat er conclusies worden getrokken die mij geen recht doen. Dat ik oefeningen moet doen die ik niet aankan. Dat ik dat niet kan of durf aan te geven of waar kan nemen. Ik ben bang me zo aan te passen net als bij ma vroeger en bij die ggz die me niks wilde geven.
Maar na 6 jr zelfhulp gedoe (nog paar weken en ik ben kleuter af daarin
) waarin ik met meerdere zelfhulppersonen intensief en goed heb samengewerkt én ondertussen al 5 jaar zélf dat voor anderen ben geweest....durf ik meer uit te gaan van ook bij mij een gezondere houding. Zelfredzamer. Ik ben langzaamaan van 'red mij van mijzelf' naar 'hoe ga ik hiermee om' gegaan. En dat laatste kan een ggz er wat mee hoop ik. Dat eerste was een claim die lastig te beantwoorden is. Al had ook dáár het zelfhulpgedoe een antwoord op. Liefde en acceptatie binnen begrensde/gezonde kaders.
Ik bid wat af en dan krijg ik door...niet zoveel in woorden omdat ik te bang ben en weinig snap nu maar het is irritant liefdevol. Wat aangeeft dat ik t veel zwaarder heb dan ik toe wil geven.
Toch ook maar met HA overleggen of ze mee wil denken over de wachttijd overbruggen...
dinsdag 13 juni 2017 om 09:55
Lieve Hanke, ik vind het heel sterk en knap van je dat je nu hulp gaat zoeken. Hulp erbij, moet ik zeggen, want wat ik eerder vaak van je heb gelezen is dat het zelfhulpgebeuren je ook steunt en helpt. Het zelfhulpgedoe zoals je het zelf noemt.
Ik wens je heel veel sterkte voor de afspraak straks.
Even nog aan jou, Selune: eens met de anderen die zeggen dat je zoon zich veilig genoeg voelt om te durven dwarsliggen en vervelen. Ikzelf kan er nog met walging aan terugdenken wat voor een ontzettend vreselijk braaf kind ik was, een brave tiener, en ook heel lang een brave volwassene. Zo gedrild en gehoorzaam en bang, eigenlijk durfde ik me nauwelijks te bewegen, of het nu letterlijk of figuurlijk was. Klinkt eigenlijk heel stom, maar zo was het wel echt en ik stel me niet aan (ook een Ding, om dit toe te geven).
Dat is een goeie ja: mijn belang vooropstellen.
Ik merk steeds weer dat dat zoiets lastigs blijft.
Wat ZH en de kinderen betreft heb ik wel een soort besluit genomen dat ik nu niets ga doen en zeker niet erheen zal gaan als een vanzelfsprekendheid. Ik wacht af hoe dochter reageert na mijn vraag wanneer we elkaar kunnen zien, en dat ik een avond heb voorgesteld (vanwege Ramadan). Hierbij denk ik aan de woorden van mijn psych: leun maar eens achterover en kijk maar wat er gebeurt; jij hoeft niet op afroep klaar te staan als zij weer eens iets willen.
Ik wens je heel veel sterkte voor de afspraak straks.
Even nog aan jou, Selune: eens met de anderen die zeggen dat je zoon zich veilig genoeg voelt om te durven dwarsliggen en vervelen. Ikzelf kan er nog met walging aan terugdenken wat voor een ontzettend vreselijk braaf kind ik was, een brave tiener, en ook heel lang een brave volwassene. Zo gedrild en gehoorzaam en bang, eigenlijk durfde ik me nauwelijks te bewegen, of het nu letterlijk of figuurlijk was. Klinkt eigenlijk heel stom, maar zo was het wel echt en ik stel me niet aan (ook een Ding, om dit toe te geven).
Dat is een goeie ja: mijn belang vooropstellen.
Ik merk steeds weer dat dat zoiets lastigs blijft.
Wat ZH en de kinderen betreft heb ik wel een soort besluit genomen dat ik nu niets ga doen en zeker niet erheen zal gaan als een vanzelfsprekendheid. Ik wacht af hoe dochter reageert na mijn vraag wanneer we elkaar kunnen zien, en dat ik een avond heb voorgesteld (vanwege Ramadan). Hierbij denk ik aan de woorden van mijn psych: leun maar eens achterover en kijk maar wat er gebeurt; jij hoeft niet op afroep klaar te staan als zij weer eens iets willen.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 13 juni 2017 om 10:12
Thee ik begrijp je en ik vind je waarschuwing ontzettend lief Ik probeer het wel. Snap dat het tempo niet is vol te houden, maar echt nee zeggen, dingen laten liggen, het is zo moeilijk. Ik voel me al totaal nutteloos en waardeloos, als ik dan ook nog niks doe. Het zit hem voor mij in bestaansrecht hebben, dat is er alleen als ik nuttig ben voor anderen en dat ben ik al amper.
Hanke ik hoop dat je al bij de ha bent, maar zo niet dan heel veel succes voor dalijk. Je kunt het lieverd en ook al voel je het zelf niet, je bent het waard. Meer dan waard. Je bent zo goed al bezig en het is zo kan om te zien waar je dan extra hulp bij nodig hebt. Ik begrijp ook heel goed dat je het dood- en doodeng vind, dat vind ik nog steeds elke keer als ik binnenstap bij de psych en zeker nu ik weer naar een ander ga. Doodeng en mijn angst voor verkeerde conclusies is ook enorm. Extra knap dat je het toch doet en heel goed als je ook vraagt wat ze ter overbrugging zou kunnen doen. Ik hoop zo op iets positiefs voor je
EV
Tobbert en pruttel dan jullie voor je lieve woorden. Voor mij voelt het zo anders. Ik hoor zijn verwijten en ik zie ergens wel dat mijn hoofd ze zelf verder aanvult, maar de essentie van zijn verwijten voel ik ook. Ik zie dat het een logische achtergrond heeft. Hij verdient een moeder die het veel beter kan allemaal. Nou ja, het raakt allemaal.
Knuff
Ik probeer het wel. Snap dat het tempo niet is vol te houden, maar echt nee zeggen, dingen laten liggen, het is zo moeilijk. Ik voel me al totaal nutteloos en waardeloos, als ik dan ook nog niks doe. Het zit hem voor mij in bestaansrecht hebben, dat is er alleen als ik nuttig ben voor anderen en dat ben ik al amper. Hanke ik hoop dat je al bij de ha bent, maar zo niet dan heel veel succes voor dalijk. Je kunt het lieverd en ook al voel je het zelf niet, je bent het waard. Meer dan waard. Je bent zo goed al bezig en het is zo kan om te zien waar je dan extra hulp bij nodig hebt. Ik begrijp ook heel goed dat je het dood- en doodeng vind, dat vind ik nog steeds elke keer als ik binnenstap bij de psych en zeker nu ik weer naar een ander ga. Doodeng en mijn angst voor verkeerde conclusies is ook enorm. Extra knap dat je het toch doet en heel goed als je ook vraagt wat ze ter overbrugging zou kunnen doen. Ik hoop zo op iets positiefs voor je
EV
Tobbert en pruttel dan jullie voor je lieve woorden. Voor mij voelt het zo anders. Ik hoor zijn verwijten en ik zie ergens wel dat mijn hoofd ze zelf verder aanvult, maar de essentie van zijn verwijten voel ik ook. Ik zie dat het een logische achtergrond heeft. Hij verdient een moeder die het veel beter kan allemaal. Nou ja, het raakt allemaal.
Knuff
Forever is a hell of a long time
dinsdag 13 juni 2017 om 11:03
Hanke, wat ben je toch een lieverd, en wat is het toch een strijd wat ik lees,
het slapen, eten, alle emoties, het is nogal wat.
En dan vanmiddag naar de huisarts. Wauw.
Ik wilde schrijven dat ik trots op je ben, maar dat ben ik sowieso al,
om hoe je het nu doet, om hoe je het de afgelopen tijd hebt aangepakt,
om alles wat ik van je heb gelezen. Dus trots was en ben ik al.
Dapper vind ik het van je dat je dit gaat doen.
Een onbekend weg, op onbekend terrein, waar nogal een lading op zit,
vanuit het verleden.
Nu is het anders, want ben jij anders en heb je gelukkig inmiddels ervaren hoe het ook kan,
liefdevol samenwerken, echt betrokken contact.
Het kan, ook bij hulpverleners, en dat gun ik je ontzettend,
het is een basis van waaruit meer kan ontstaan.
Maar het begint bij de eerste moeilijke, dappere stap, die jij al gezet hebt,
door de afspraak bij de ha te maken. En vanmiddag er naar toe te gaan.
Ik vond het eng er wat over te schrijven, omdat ik bang ben het verkeerde te zeggen,
ik hoop dat het goed overkomt, het is zo'n gevoelig onderwerp....
Zet 'm op lieverd, ik zal aan je denken
Elmervrouw, Tobbie, Sun, Sofie, Snow (?)
Theekransjes, jij ook bedankt voor je lieve woorden
Ook al voelen al onze stappen als dwerg stapjes, we zijn wel in beweging,
en mogen ons eigen tempo aanhouden. Je doet het zelf ook hartstikke goed!
Wat lief dat je waarschuwt, maar ook verdrietig dat het voor jou te laat kwam,
te laat om nog door te kunnen gaan zonder ziek te worden.
Ik weet bijna zeker dat het voor mij ook te laat kwam, de waarschuwingen,
alhoewel ze er wel waren, maar ik ze niet wilde horen, zien en voelen.
Nu is mijn wereldje ook heel klein.
Ik kan geen supermarkt in (gisteren weer geprobeerd en paniekaanval gekregen),
ik kan niet over straat, buiten durf ik niet te zijn,
ik heb bijna dagelijks hyperventilatie aanvallen, ik ben zo moe dat ik mijn ene been amper voor de andere krijg,
ik heb last van duizelingen, misselijkheid en het gevoel te stikken (niet kunnen slikken),
ik heb dagelijks hoofdpijn en buikpijn, en ben zo vergeetachtig dat mijn vriend me bijna overal bij moet helpen.
Dat laatste vind ik een van de moeilijkste dingen.
Ik kan niks meer onthouden, en moet alles noodgedwongen opschrijven.
Het is een wonder dat ik mijn werk kan uitvoeren, maar dat is het enige wat nog een beetje lukt
(op 20% van wat ik zou willen).
Ik heb nu geen moeite meer afspraken af te zeggen. Het is op, ik ben op.
Ik zeg overal nee tegen. Ik ga nergens meer naar toe, behalve m'n werk (paar uurtjes) en therapie.
Soms zie ik mijn beste vriendin nog, anderen heb ik wat app contact mee, maar ook zeer weinig,
omdat ik gewoon niet meer kan.
Ik heb er trouwens wél moeite mee, maar die moeite kost me al energie, die ik niet heb,
dus echt: nee is het enige wat overgebleven is....
Ik herken enorm van wat je schrijft over dat het perfect zijn niet gelukt is.
Maar ik herken ook wat Sofie erover schrijft.
De eerste weken/maanden was ik nog wanhopig aan het proberen te redden wat er te redden viel.
Totdat ik gewoon niet meer overeind kon komen,
ik moest dus ook noodgedwongen nee zeggen.
Ik dacht dat m'n wereld zou instorten, maar niks is minder waar.
Ja, het is ontzettend klein, en ik vind het afschuwelijk wat ik nu zowel lichamelijk als geestelijk meemaak.
Maar het leert me ondertussen wel dat er niks instort.
Ik mag imperfect zijn. Ik mag menselijk zijn.
Ik mag na jarenlang voor alles en iedereen 300% te geven, nu mezelf deze rust geven.
Er gebeurt niks. Behalve dan dat ik minder vaak hyperventileer en minder paniekaanvallen heb.
Omdat ik bijna niks meer doe. Maar zodra ik iets te ver ga, beland ik weer in een fysieke staat van ziek zijn.
Ik ben meer dan eens teruggereden van mijn werk, terwijl ik nog maar op de heenreis was.
Ik heb meer dan eens huilend in de auto gezeten op de terug weg, de auto noodgedwongen moeten parkeren.
Ik heb me laten versuffen door medicatie om de dagen door te komen.
Het is zo overduidelijk dat alles in mij op is en niet meer kan, maar ik heb heel lang mijn ogen ervoor gesloten.
Het was een eye-opener voor mij om te horen, maar vervolgens ook te ervaren:
als je zo doorgaat, gebeurt juist waar je bang voor bent, dat je niks meer kunt.
Ja... maar ik moest het ook zelf ervaren.
Mijn peut noemt het een burn out wat ik heb, maar ik vind dat een veel te grote term.
Bovendien kan ik nog werken (een paar uurtjes, en heel veel thuis, maar goed).
Ik durfde het hier niet te schrijven, want de schaamte is groot,
en de ontkenning nog groter. Ik wil en kan het niet accepteren.
Maar door te doen alsof het er niet is, verdwijnt het helaas niet.
Nu heb ik dus geen moeite meer nee te zeggen.
Omdat nee het enige is wat ik nog kan.
Ik kan niet gezellig ergens koffie drinken, op een terrasje zitten, een boek lezen,
vrolijk zijn, of een maaltijd koken. Ik kan het gewoon niet meer, het zijn teveel handelingen achter elkaar.
Soms lukt iets, maar moet ik er uren van bijkomen.
Ik kom erachter dat opstaan, ontbijten, douchen en aankleden energie kosten.
Energie die ik niet meer heb, dus ook daar moet ik al van bijkomen.
Alle energie moet verdeeld worden, omdat ik dat nooit gedaan heb.
Het is een nachtmerrie, maar tegelijk leert het me zoveel.
Het is een hele harde les, en ik gun het inderdaad niemand.
Ik heb er hier nog niet eerder zo eerlijk over geschreven, omdat ik het confronterend vind,
maar dankzij jullie openheid (en nu die van jou Thee, en eerder Tobbie al, maar ook anderen),
durf ik het wel. Al vind ik het heel moeilijk. Want het voelt als falen,
toegeven dat ik het leven niet aan heb gekund....
Al zie ik wel steeds meer dat ik er anders naar kan kijken, maar dat is nog moeilijk.
Sorry voor het verhaal. Ik wilde alleen maar zeggen dat ik veel herken van wat je schrijft lieve Thee,
en het lief vind dat je waarschuwt, en verdrietig dat het voor jou nu zo voelt als het nu voelt
Ik zou willen dat ik iets troostend of fijns kon zeggen, maar herkenning is het enige wat ik even heb, sorry.
het slapen, eten, alle emoties, het is nogal wat.
En dan vanmiddag naar de huisarts. Wauw.
Ik wilde schrijven dat ik trots op je ben, maar dat ben ik sowieso al,
om hoe je het nu doet, om hoe je het de afgelopen tijd hebt aangepakt,
om alles wat ik van je heb gelezen. Dus trots was en ben ik al.
Dapper vind ik het van je dat je dit gaat doen.
Een onbekend weg, op onbekend terrein, waar nogal een lading op zit,
vanuit het verleden.
Nu is het anders, want ben jij anders en heb je gelukkig inmiddels ervaren hoe het ook kan,
liefdevol samenwerken, echt betrokken contact.
Het kan, ook bij hulpverleners, en dat gun ik je ontzettend,
het is een basis van waaruit meer kan ontstaan.
Maar het begint bij de eerste moeilijke, dappere stap, die jij al gezet hebt,
door de afspraak bij de ha te maken. En vanmiddag er naar toe te gaan.
Ik vond het eng er wat over te schrijven, omdat ik bang ben het verkeerde te zeggen,
ik hoop dat het goed overkomt, het is zo'n gevoelig onderwerp....
Zet 'm op lieverd, ik zal aan je denken
Elmervrouw, Tobbie, Sun, Sofie, Snow (?)
Theekransjes, jij ook bedankt voor je lieve woorden
Ook al voelen al onze stappen als dwerg stapjes, we zijn wel in beweging,
en mogen ons eigen tempo aanhouden. Je doet het zelf ook hartstikke goed!
Wat lief dat je waarschuwt, maar ook verdrietig dat het voor jou te laat kwam,
te laat om nog door te kunnen gaan zonder ziek te worden.
Ik weet bijna zeker dat het voor mij ook te laat kwam, de waarschuwingen,
alhoewel ze er wel waren, maar ik ze niet wilde horen, zien en voelen.
Nu is mijn wereldje ook heel klein.
Ik kan geen supermarkt in (gisteren weer geprobeerd en paniekaanval gekregen),
ik kan niet over straat, buiten durf ik niet te zijn,
ik heb bijna dagelijks hyperventilatie aanvallen, ik ben zo moe dat ik mijn ene been amper voor de andere krijg,
ik heb last van duizelingen, misselijkheid en het gevoel te stikken (niet kunnen slikken),
ik heb dagelijks hoofdpijn en buikpijn, en ben zo vergeetachtig dat mijn vriend me bijna overal bij moet helpen.
Dat laatste vind ik een van de moeilijkste dingen.
Ik kan niks meer onthouden, en moet alles noodgedwongen opschrijven.
Het is een wonder dat ik mijn werk kan uitvoeren, maar dat is het enige wat nog een beetje lukt
(op 20% van wat ik zou willen).
Ik heb nu geen moeite meer afspraken af te zeggen. Het is op, ik ben op.
Ik zeg overal nee tegen. Ik ga nergens meer naar toe, behalve m'n werk (paar uurtjes) en therapie.
Soms zie ik mijn beste vriendin nog, anderen heb ik wat app contact mee, maar ook zeer weinig,
omdat ik gewoon niet meer kan.
Ik heb er trouwens wél moeite mee, maar die moeite kost me al energie, die ik niet heb,
dus echt: nee is het enige wat overgebleven is....
Ik herken enorm van wat je schrijft over dat het perfect zijn niet gelukt is.
Maar ik herken ook wat Sofie erover schrijft.
De eerste weken/maanden was ik nog wanhopig aan het proberen te redden wat er te redden viel.
Totdat ik gewoon niet meer overeind kon komen,
ik moest dus ook noodgedwongen nee zeggen.
Ik dacht dat m'n wereld zou instorten, maar niks is minder waar.
Ja, het is ontzettend klein, en ik vind het afschuwelijk wat ik nu zowel lichamelijk als geestelijk meemaak.
Maar het leert me ondertussen wel dat er niks instort.
Ik mag imperfect zijn. Ik mag menselijk zijn.
Ik mag na jarenlang voor alles en iedereen 300% te geven, nu mezelf deze rust geven.
Er gebeurt niks. Behalve dan dat ik minder vaak hyperventileer en minder paniekaanvallen heb.
Omdat ik bijna niks meer doe. Maar zodra ik iets te ver ga, beland ik weer in een fysieke staat van ziek zijn.
Ik ben meer dan eens teruggereden van mijn werk, terwijl ik nog maar op de heenreis was.
Ik heb meer dan eens huilend in de auto gezeten op de terug weg, de auto noodgedwongen moeten parkeren.
Ik heb me laten versuffen door medicatie om de dagen door te komen.
Het is zo overduidelijk dat alles in mij op is en niet meer kan, maar ik heb heel lang mijn ogen ervoor gesloten.
Het was een eye-opener voor mij om te horen, maar vervolgens ook te ervaren:
als je zo doorgaat, gebeurt juist waar je bang voor bent, dat je niks meer kunt.
Ja... maar ik moest het ook zelf ervaren.
Mijn peut noemt het een burn out wat ik heb, maar ik vind dat een veel te grote term.
Bovendien kan ik nog werken (een paar uurtjes, en heel veel thuis, maar goed).
Ik durfde het hier niet te schrijven, want de schaamte is groot,
en de ontkenning nog groter. Ik wil en kan het niet accepteren.
Maar door te doen alsof het er niet is, verdwijnt het helaas niet.
Nu heb ik dus geen moeite meer nee te zeggen.
Omdat nee het enige is wat ik nog kan.
Ik kan niet gezellig ergens koffie drinken, op een terrasje zitten, een boek lezen,
vrolijk zijn, of een maaltijd koken. Ik kan het gewoon niet meer, het zijn teveel handelingen achter elkaar.
Soms lukt iets, maar moet ik er uren van bijkomen.
Ik kom erachter dat opstaan, ontbijten, douchen en aankleden energie kosten.
Energie die ik niet meer heb, dus ook daar moet ik al van bijkomen.
Alle energie moet verdeeld worden, omdat ik dat nooit gedaan heb.
Het is een nachtmerrie, maar tegelijk leert het me zoveel.
Het is een hele harde les, en ik gun het inderdaad niemand.
Ik heb er hier nog niet eerder zo eerlijk over geschreven, omdat ik het confronterend vind,
maar dankzij jullie openheid (en nu die van jou Thee, en eerder Tobbie al, maar ook anderen),
durf ik het wel. Al vind ik het heel moeilijk. Want het voelt als falen,
toegeven dat ik het leven niet aan heb gekund....
Al zie ik wel steeds meer dat ik er anders naar kan kijken, maar dat is nog moeilijk.
Sorry voor het verhaal. Ik wilde alleen maar zeggen dat ik veel herken van wat je schrijft lieve Thee,
en het lief vind dat je waarschuwt, en verdrietig dat het voor jou nu zo voelt als het nu voelt
Ik zou willen dat ik iets troostend of fijns kon zeggen, maar herkenning is het enige wat ik even heb, sorry.
knuffelbeertjes wijzigde dit bericht op 13-06-2017 11:04
0.45% gewijzigd
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 juni 2017 om 11:04
Overbrugging kwamen we niet an toe en weet ook niet of ze daarin wat te bieden heeft. Krijg iig een verwijsbrief met alleen ptss erin. Joehoe. En oxa gebruik meer de vrije hand. Heb aangegeven wat t me doet als ze me daarin de 'minder?' vraag stelt...
Ik bibber nog na. Zelfzorg is naadje
Ik bibber nog na. Zelfzorg is naadje
hanke321 wijzigde dit bericht op 13-06-2017 11:35
0.17% gewijzigd
dinsdag 13 juni 2017 om 11:08
Oh wauw, Hanke, ik had niet door dat je al geweest bent,
wat goed! En wat fijn, die verwijsbrief met die inhoud.
Goed gedaan lieverd, en nu jezelf opvangen,
heb je een idee hoe?
Thee, afleiding, contact met lieve mensen, beweging of juist rust,
wat helpt je nu?
Het moeilijkste heb je gedaan, en wat heb je het goed gedaan!
wat goed! En wat fijn, die verwijsbrief met die inhoud.
Goed gedaan lieverd, en nu jezelf opvangen,
heb je een idee hoe?
Thee, afleiding, contact met lieve mensen, beweging of juist rust,
wat helpt je nu?
Het moeilijkste heb je gedaan, en wat heb je het goed gedaan!
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 juni 2017 om 11:31
Heb je wel het idee dat er naar je geluisterd is, Hanke? Hoe vind je zelf dat het gegaan is? Tevreden met de uitkomst? Geen overbrugging... hebben ze geen praktijkondersteuner of zo?
Wat heb je nodig?
Goede vraag, Knuf. Die zouden we ons allemaal dagelijks kunnen stellen.
Ik zit hier ook nog steeds met die rugpijn en eigenlijk overal pijntjes....
de leuke afleiding heb ik al gehad en die is vanmorgen weer naar zijn werk vertrokken, heerlijke knuffel-MM
en nu weet ik het ook even niet, ik ben nog aan het landen geloof ik.
Wat heb je nodig?
Goede vraag, Knuf. Die zouden we ons allemaal dagelijks kunnen stellen.
Ik zit hier ook nog steeds met die rugpijn en eigenlijk overal pijntjes....
de leuke afleiding heb ik al gehad en die is vanmorgen weer naar zijn werk vertrokken, heerlijke knuffel-MM
en nu weet ik het ook even niet, ik ben nog aan het landen geloof ik.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 13 juni 2017 om 11:33
@Hanke, ik vind het herkenbaar wat je zegt over hulp in de GGZ. Bij mij werden ooit ook borderlinetrekjes gediagnosticeerd (waar halen ze het vandaan) en als ik dan iets deed wat niet naar de zin van de therapeut was, werd het meteen op borderline gegooid. Echt, heel gemeen. Zo leer je dus zelfs in therapie dat je niet goed bent. Heel frustrerend.
Wat goed dat je je zoektocht hebt volgehouden.
dinsdag 13 juni 2017 om 11:49
EV
Snow, wat naar zeg, maar helaas zo herkenbaar
Ook het leren dat je dus niet goed genoeg bent, en het meteen op borderline gooien.
Zo krijgt borderline niet alleen door de samenleving een hele slechte naam,
maar ook door professionele hulpverleners (oh ja, die zijn onderdeel van de samenleving).
Maar gelukkig, Hanke, heb je zelf onderzoek gedaan, en inmiddels positieve ervaringen,
maar kun je die hier ook volop lezen bij mij, en anderen die geweldige hulpverleners getroffen hebben.
Die zijn er wel. Ook voor jou
knuffelbeertjes wijzigde dit bericht op 21-06-2017 13:02
58.08% gewijzigd
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 juni 2017 om 11:51
Dank je wel Snow, Sun, Thee, Knuff....
Heb de post van "deze afspraak is een Dingetje" bij haar voorgelezen. Zo fijn dat ze meedenkt en ook zegt dat met schone lei elders starten fijn is voor me.
Vandaag of één dezer dagen ga ik dat wat me wat lijkt aan peuten benaderen voor een afspraak. Ook hier wachtlijsten. Maar een maand of 3 is beter dan een patientenstop zoals bij het trtc
of bij psytrec waar ze nu in de kleine lettertjes zetten dat je bij traumas rond langdurig pesten en verwaarlozing toch met je HA naar andere behandeling moet zoeken/niet bij hen moet zijn....
Heb de post van "deze afspraak is een Dingetje" bij haar voorgelezen. Zo fijn dat ze meedenkt en ook zegt dat met schone lei elders starten fijn is voor me.
Vandaag of één dezer dagen ga ik dat wat me wat lijkt aan peuten benaderen voor een afspraak. Ook hier wachtlijsten. Maar een maand of 3 is beter dan een patientenstop zoals bij het trtc
of bij psytrec waar ze nu in de kleine lettertjes zetten dat je bij traumas rond langdurig pesten en verwaarlozing toch met je HA naar andere behandeling moet zoeken/niet bij hen moet zijn....
