Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen
zaterdag 26 november 2016 om 17:04
Hallo,
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 09:53
Ja, het klinkt ook alsof jij een hele lieve vriend hebt. En het thuis niet makkelijk hebt gehad. Dat is heel verdrietig, maar knap hoe ver je daarin al bent. Maar alsnog blijft het enorm verdrietig. Ik ben blij dat je hier bent en schrijft Snowfall
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 09:56
Knap van je Hanke. Klinkt ook fijn gisteravond. Hoop dat het je goed doet. Weet je al wat je straks wilt/gaat doen? Alles is goed he:
Snow, ES staat voor eetstoornis. Ben eetverslaafd.
Ontbijtbuffet ging goed daarnet. (wel paar spullen voor de lunch meegejat)
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 10:00
In de tuin, onder de coniferen. Daar moest ik naar toe als ik straf had. Niet omdat mijn moeder dat gezegd had (die zette me gewoon buiten), maar omdat ik me zo schaamde voor het feit dat ik zo'n rotkind was, dat ik niet wilde dat iemand dat zou zien, dus besloot ik daar te gaan zitten/liggen. Soms deed mijn moeder 's nachts de deur weer open en mocht ik heel stil naar mijn bed toe gaan. Maar meestal moest ik wachten tot de volgende ochtend.
Mijn vader heeft nooit iets gemerkt, want die sliep vaak al. Volgens mijn moeder was het beter dat hij van niks wist, omdat ik zijn lievelingetje was en hij niet mocht weten (aldus mijn moeder) hoe slecht ik eigenlijk was. Dus kon ik maar beter niks over de straffen vertellen...
Tot op de dag van vandaag weet hij er niks van, ik denk ook niet dat hij me zou geloven. Ik zie de meerwaarde er niet van in om het hem nog te vertellen. Ik denk dat het me alleen maar verdrietig zal maken dat hij me niet gelooft (zijn overlevingsmechanisme waarschijnlijk op dat moment).
Dat heeft hij namelijk met het misbruik ook gedaan, op die manier gereageerd toen ik zover was dat ik nog een stukje meer kon vertellen (op latere leeftijd).
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 10:01
Ik denk dat ik een heel gevoelig kind was wat zich alles aantrok. Karaktertrek denk ik, gecombineerd met ongewenst kind zijn (letterlijk dus, in die tijd). Dan is alles ook nog eens bevestiging van dat eerste gevoel van ongewenst zijn, als ik er nu over nadenk. Naast dat had mijn vader ook gewoon losse handjes zeg maar, en was mijn moeder.... laat maar.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 21 december 2016 om 10:02
Mijn moeder had een pesthekel aan alles wat met ziek zijn te maken had. Mijn oma was hysterisch hypochondrisch aangelegd. Ma had daarin zoveel dramatisch gedrag meegemaakt dat ze als een ijskast reageerde als we ziek waren. Er was Bed Bad Brood. Ziek zijn deed je in je bed. Extra aandacht kreeg je alleen als het medisch noodzakelijk was. Schoolziek bestond niet en alleen als je koorst had mocht je thuisblijven.
Als ik oververmoeid op de middelbare school moest kotsen en naar huis ging/werd gestuurd, dan werd dat net aan (opgetrokken wenkbrauwen) geaccepteerd.
Bizar toeval: oma woonde tegenover de huisarts en wij woonden ook tegenover onze huisarts. En keek je de eerste paar jaren (nieuwbouwwijk) vanuit de wachtkamer zó onze woonkamer in.
Als ik oververmoeid op de middelbare school moest kotsen en naar huis ging/werd gestuurd, dan werd dat net aan (opgetrokken wenkbrauwen) geaccepteerd.
Bizar toeval: oma woonde tegenover de huisarts en wij woonden ook tegenover onze huisarts. En keek je de eerste paar jaren (nieuwbouwwijk) vanuit de wachtkamer zó onze woonkamer in.
woensdag 21 december 2016 om 10:05
Ik denk dat ik daar misschien wat te weinig van gezien heb toen ik kind was... Wat volgens de gedachten komt omdat ik het mijn ouders zo moeilijk maakte. Maar inmiddels probeer ik te denken dat mijn ouders wél voor mij hadden moeten zorgen en dat ik als kind geen verantwoordelijkheden had wat dat betreft... Maar ik kan dat moeilijk geloven hoor.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 10:07
woensdag 21 december 2016 om 10:09
Je mag hier schrijven wat je wilt hoor. Maar als het niet wil, is dat ook prima. Dat je je eigen grenzen kent wat dat betreft. Maar weet wel dat het mag. Het is verdrietig wat je hebt mee moeten maken, heel verdrietig
Tot later Elmervrouw
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 10:10
Ik zal ook wel een gevoelig kind zijn geweest dat zich alles aantrok. Daarom vind ik het lastig te zien wanneer iets als straf wordt bestempeld en wanneer het 'gewoon' mijn eigen karakter is om iets als straf of afwijzing te zien.
Eerder reageerde ik wel eens in topics over pesten en dan reageerde ook altijd iemand die zei dat pesten heel makkelijk was op te lossen door jezelf anders op te stellen en dat het een keuze is om er als volwassene nog last van te hebben. Dat doet me dan twijfelen. Is het ergens fijn, levert het me iets op, om nu nog steeds soms bang te zijn voor andere mensen?
Qua opvoeding zie ik dat ook. Trek ik het me aan, interpreteer ik het verkeerd, of was het echt verwaarlozing? Waarom is het belangrijk? Ik geloof dat ik een beetje in de war ben. Ik ga maar even wat anders doen.
woensdag 21 december 2016 om 10:11
woensdag 21 december 2016 om 10:18
:
[...]
Lijkt me ook heel moeilijk zeg, want hoe ga je nu met jezelf om als je ziek bent of niet fit?
Ik ben best vaak ziek. Daar baal ik van. Ik vind mezelf Stom dan. Maar...heb wel fijne mensen om me heen. Indien nodig boodschappen voor me doen, liefdevol informeren hoe het gaat... Mezelf verwaarlozen kan ik niet maken naar hen roe. En dan zou ik langer ziek zijn en mijn Plicht verzaken.
Maar mijn lijf op een natuurlijke manier ervaren kan ik slecht. Ik ervaar pijn heftiger dan de standaard norm. Vind mezelf een enorme aansteller. Zo ben ik ook vaak benaderd dus is niet verwonderlijk.
Als ik heel eerlijk ben... vanuit bijv. een goede vriendins waarneming zou reageren dan zou zij zeggen: 'Hanke moet zó alle zeilen bijzetten om het in het gewone leven te redden qua zelfzorg... als ze ziek wordt dan gaat ze harder onderuit dan anderen. Ik vind dat naar voor haar, ze heeft dan de mensen om haar heen nodig, maar zij kan het zichzelf alleen maar kwalijk nemen'.
woensdag 21 december 2016 om 10:20
Wat betreft het pesten Snow; dat het een keuze is om er als volwassene nog last van te hebben... hmm, ik denk niet dat dat een keuze is. Het zijn jouw ervaringen en herinneringen.. niemand anders stond in jouw schoenen, niemand kan daar over oordelen. Want het is niet het pesten alleen, het is ook hoe je ouders met je omgaan, wat er nog meer speelt in het gezin, wat je meekrijgt.. In jouw geval ook, er speelde meer dan alleen het pesten.
En waarom het belangrijk is in te zien dat je ouders je misschien wel verwaarloosd hebben, heeft te maken (volgens mijn therapeut, want ik zit daar ook mee) met het kunnen verwerken van de gebeurtenissen. Als jij je ouders blijft verdedigen, als jij blijft zeggen dat het minder erg was en het erg was omdat jij zo gevoelig was, houd je je eigen verwerking tegen (volgens haar). Want nu is het tijd om naar JOU te kijken, wat het met jou deed, wat de gevolgen voor jou zijn. Daarmee doe je hen niks te kort, maar met het bagatelliseren doe je jezelf wel heel veel te kort
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 10:22
Ik denk dat het met gehechtheid te maken heeft. Als ouders niet sensitief op het kind reageren dan raakt de stress hormoon huishouding van het kind volkomen in de war. Dat doet van alles met hoe je pijn ervaart en of en hoe je daar over kunt communiceren.
Dus ja. Het komt door de affectieve verwaarlozing.
Dus ja. Het komt door de affectieve verwaarlozing.
woensdag 21 december 2016 om 10:25
woensdag 21 december 2016 om 10:26
Hmm, dus dat heeft ook best wat gevolgen. Heel goed dat jij het kunt zien van jezelf, ik denk dat dat al belangrijk is? Mijn therapeut vroeg me ook na te denken over de vraag hoe mijn vriend zou reageren als hem nu gevraagd werd antwoord te geven op de vraag: hoe gaat het met Knuffelbeertjes?
Ik vond dat wel heel lastig, want daarmee kan ik mezelf moeilijker voor de gek houden..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 10:33
Dat je het gelooft is al enorm fijn Pruttel. Het is moeilijk er eerlijk over te zijn, om zoveel redenen. Maar dat je niet gelooft wordt, is daar wel één van. En dat je je ouders daarmee verraadt staat ook wel in de top 10. Dus lief dat je dit schrijft
En het probleem is dat ze het niet alleen deden (de actie van het straffen), maar ook áltijd vertelden dat ik het dus wél verdiende. Dat ik zo slecht was en noem het riedeltje maar op.
Ik begin daar nu wel een beetje aan te twijfelen, maar die kant mag ik nog niet op.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
