Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen
zaterdag 26 november 2016 om 17:04
Hallo,
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 20 december 2016 om 08:55
Het voelt zeg maar oneerlijk om die medicatie te nemen.
Het gevecht wordt daardoor ongelijkwaardig..
Team Knuffelbeertjes tegen team ptss...
Jullie staan al aan mijn kant. Mijn therapeut ook.
Vriend ook.
De medicijnen niet, maar die maken team ptss zwakker...
Net als de oefeningen die ik doe, daardoor verzwakt het andere team.
Maar het is toch oneerlijk... met de pilletjes.
Alsof je in de boksring staat en je opeens je tegenstander zijn bokshandschoenen uit doet.
Maar je eigen aanhoudt!
En mij staan ze aan te moedigen. En de ptss niet...
Moeilijk hoor... ik kan niet tegen onrecht/oneerlijkheid/onrechtvaardigheid....
De gedachten zeggen dat het erg gemeen is van mij dat ik die pilletjes zou nemen...
Het gevecht wordt daardoor ongelijkwaardig..
Team Knuffelbeertjes tegen team ptss...
Jullie staan al aan mijn kant. Mijn therapeut ook.
Vriend ook.
De medicijnen niet, maar die maken team ptss zwakker...
Net als de oefeningen die ik doe, daardoor verzwakt het andere team.
Maar het is toch oneerlijk... met de pilletjes.
Alsof je in de boksring staat en je opeens je tegenstander zijn bokshandschoenen uit doet.
Maar je eigen aanhoudt!
En mij staan ze aan te moedigen. En de ptss niet...
Moeilijk hoor... ik kan niet tegen onrecht/oneerlijkheid/onrechtvaardigheid....
De gedachten zeggen dat het erg gemeen is van mij dat ik die pilletjes zou nemen...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 20 december 2016 om 09:38
Pilletjes zijn neutraal. Zeggen niks.
Het is een middel. Een middel kan een hulpstuk zijn zoals een stok een kruk kan zijn of iets om mee te slaan.
Ik denk dat je nordic walking nog best prettig kan vinden. Je ontlast je gewrichten, houdt het langer vol, komt verder en het is ook gezellig in groepsverband!
Het is een middel. Een middel kan een hulpstuk zijn zoals een stok een kruk kan zijn of iets om mee te slaan.
Ik denk dat je nordic walking nog best prettig kan vinden. Je ontlast je gewrichten, houdt het langer vol, komt verder en het is ook gezellig in groepsverband!
dinsdag 20 december 2016 om 09:44
Zie het dan als een Disneyfilm
De PTSS is de draak die erop uit is om de wereld (jou) te vernietigen...
Dan gebeurd er natuurlijk wat magisch, namelijk een goede fee ( therapeut ) de prins op het witte paard ( je vriend ) zingende dieren ( wij
) en een magisch zwaard ( pilletjes )En ze leefde nog lang en gelukkig
dinsdag 20 december 2016 om 10:09
Ja een hulpmiddel dus... dat is toch nooit goed te praten...?
Misschien vind ik nordic walking prettig, misschien een andere sport ook wel. Maar momenteel ben ik steeds te bang om überhaupt de deur uit te gaan naar iets onbekends...
Het bekende (zwembad/supermarkt/..) maakt ook al enorm angstig..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 20 december 2016 om 10:11
lieve, lieve Knuffelbeertjes en andere kanjers hier!
Ik lees al eventjes mee. Soms een paar dagen niet omdat het me op bepaalde momenten hard raakt.
De strijd die jij nu voert met de gedachten heb ik ook gevoerd Knuf. (ik kort je naam even af, als dat oke is )
Ik heb in het verleden verschillende periodes gehad waarin ik ook last had van gedachten, zoals jij het noemt. Ik noem ze ook nooit bij de naam. Ik krijg dat woord niet over m'n lippen. Ik krijg het zelfs niet eens getypt.
Heb ze door de jaren heen verschillende namen gegeven, maar geen enkele voelde oké. De naam die jij geeft voelt wel goed eigenlijk!
Twee jaar geleden heb ik ze voor het laatst gehoord. Mijn therapie heeft na een intensieve periode de laatste jaren op een laag pitje gestaan. Sinds een paar maanden ben ik weer in therapie. En spreek ik voor het eerst open en eerlijk over de gedachten. Ik heb altijd alleen maar de feiten benoemd, heb nooit letterlijk over de inhoud verteld en over wat het met mij deed. Ging er vanuit dat mijn psychiater dat zelf wel in kon vullen.
Ik heb nu een lieve en fijne psych bij wie ik het aandurf om zo open en eerlijk te zijn.
En nu ben ik erg bang dat ze weer terug komen, heel erg bang soms. Het blijft gelukkig nog stil.
In die periodes dat ze er wel waren werd het erger als ik er over sprak, vandaar nu mijn angst. Ik vertel over trauma's uit het verleden. Wordt geconfronteerd met verdriet uit het verleden wat er nooit heeft mogen zijn. En nu ben ik verdrietig om dat kleine kind en kan er totaal niet mee omgaan.
Jouw strijd met de medicatie herken ik. Ik heb dat gevecht zo vaak gevoerd. Als jij er over schrijft, kan ik weer helemaal terug gaan naar dat gevoel van toen. Iedere dag datzelfde gevecht. De woede, machteloosheid, frustraties. En uiteindelijk de gedachten gelijk geven omdat ik te uitgeput was om tegen ze te strijden.
Zij hebben heel vaak gewonnen. Maar uiteindelijk won ik. Het ging me geleidelijk aan steeds beter af. En doordat ik steeds vaker de baas was en de pillen innam, werden de gedachten op een gegeven moment rustiger.
Ik heb verschillende soorten medicatie gehad en in allerlei doseringen. Ik slik nu nog steeds Seroquel en een AD, ondanks dat ze niet aanwezig zijn. Ik zie het als onderhoudsdosering, preventief misschien. In de hoop dat het stil blijft.
Ik vind je een kanjer! De strijd die jij nu voert met jezelf, je verleden en met de gedachten.
Je bent zo ontzettend goed bezig!! Je bent krachtig en een powervrouw!
Ik hoop dat ik hier mee mag schrijven en je mag proberen te steunen op sommige momenten.
En dat geldt ook voor de anderen hier! Jullie zijn allemaal kanjers!!
Fijn dat jullie hier bij elkaar terecht kunnen, en elkaar zo tot steun kunnen zijn. Een fijn plekje!
Ik lees al eventjes mee. Soms een paar dagen niet omdat het me op bepaalde momenten hard raakt.
De strijd die jij nu voert met de gedachten heb ik ook gevoerd Knuf. (ik kort je naam even af, als dat oke is
)Ik heb in het verleden verschillende periodes gehad waarin ik ook last had van gedachten, zoals jij het noemt. Ik noem ze ook nooit bij de naam. Ik krijg dat woord niet over m'n lippen. Ik krijg het zelfs niet eens getypt.
Heb ze door de jaren heen verschillende namen gegeven, maar geen enkele voelde oké. De naam die jij geeft voelt wel goed eigenlijk!
Twee jaar geleden heb ik ze voor het laatst gehoord. Mijn therapie heeft na een intensieve periode de laatste jaren op een laag pitje gestaan. Sinds een paar maanden ben ik weer in therapie. En spreek ik voor het eerst open en eerlijk over de gedachten. Ik heb altijd alleen maar de feiten benoemd, heb nooit letterlijk over de inhoud verteld en over wat het met mij deed. Ging er vanuit dat mijn psychiater dat zelf wel in kon vullen.
Ik heb nu een lieve en fijne psych bij wie ik het aandurf om zo open en eerlijk te zijn.
En nu ben ik erg bang dat ze weer terug komen, heel erg bang soms. Het blijft gelukkig nog stil.
In die periodes dat ze er wel waren werd het erger als ik er over sprak, vandaar nu mijn angst. Ik vertel over trauma's uit het verleden. Wordt geconfronteerd met verdriet uit het verleden wat er nooit heeft mogen zijn. En nu ben ik verdrietig om dat kleine kind en kan er totaal niet mee omgaan.
Jouw strijd met de medicatie herken ik. Ik heb dat gevecht zo vaak gevoerd. Als jij er over schrijft, kan ik weer helemaal terug gaan naar dat gevoel van toen. Iedere dag datzelfde gevecht. De woede, machteloosheid, frustraties. En uiteindelijk de gedachten gelijk geven omdat ik te uitgeput was om tegen ze te strijden.
Zij hebben heel vaak gewonnen. Maar uiteindelijk won ik. Het ging me geleidelijk aan steeds beter af. En doordat ik steeds vaker de baas was en de pillen innam, werden de gedachten op een gegeven moment rustiger.
Ik heb verschillende soorten medicatie gehad en in allerlei doseringen. Ik slik nu nog steeds Seroquel en een AD, ondanks dat ze niet aanwezig zijn. Ik zie het als onderhoudsdosering, preventief misschien. In de hoop dat het stil blijft.
Ik vind je een kanjer! De strijd die jij nu voert met jezelf, je verleden en met de gedachten.
Je bent zo ontzettend goed bezig!! Je bent krachtig en een powervrouw!
Ik hoop dat ik hier mee mag schrijven en je mag proberen te steunen op sommige momenten.
En dat geldt ook voor de anderen hier! Jullie zijn allemaal kanjers!!
Fijn dat jullie hier bij elkaar terecht kunnen, en elkaar zo tot steun kunnen zijn. Een fijn plekje!
dinsdag 20 december 2016 om 10:14
En een zwaai 
naar en knuffel voor mede-forummers die ik ken uit andere, fijne topics uit het verleden.
Jullie herkennen mijn naam waarschijnlijk niet omdat ik al een paar keer ben veranderd van nick uit angst voor herkenning en het loepje waardoor iedereen alles van je terug kan lezen.
Maar mijn avatar zegt hopelijk genoeg
naar en knuffel voor mede-forummers die ik ken uit andere, fijne topics uit het verleden.Jullie herkennen mijn naam waarschijnlijk niet omdat ik al een paar keer ben veranderd van nick uit angst voor herkenning en het loepje waardoor iedereen alles van je terug kan lezen.
Maar mijn avatar zegt hopelijk genoeg
Huilen mag als het moet, kan als het moet, maar moet niet omdat het kan en mag.
dinsdag 20 december 2016 om 10:40
dinsdag 20 december 2016 om 10:41
Hulpmiddelen zijn prima, dolblij mee. Met mijn bril om beter mee te zien. Met de fiets, om sneller vooruit te komen dan lopend. Voor auto en vliegtuig om op plekken te komen die te ver zijn om te gaan lopen. Met de wasmachine om niet met de hand de was te hoeven doen. Met mijn fornuis om niet op open vuur te hoeven koken. Met paracetamol om geen hoofdpijn te hoeven hebben. Met Diclofenac toen ik een ontstoken spier had in mijn bovenbeen. Met mijn AD toen ik in paniek was. Allemaal hulpmiddelen om mijn leven makkelijker te maken. In het geval van de AD heel veel makkelijker. Jij ziet het als een strijd tegen iets, dat voor jou ook waarde heeft. Ik zag de strijd en angst en paniek in mijn hoofd als afschuwelijk, want ik voelde me daarvoor goed en toen opeens niet meer. Jij leeft volgens mij al zo lang in die strijd dat het doodeng is om dat op te geven. Het is wat jij kent. Maar het kan echt veel, veel fijner knuffelbeertjes. En daar zijn hulpmiddelen voor. En die mag je gebruiken. Het mag leuk en fijn zijn, echt.
dinsdag 20 december 2016 om 10:50
Ik zou het heel fijn vinden als je mee wilt schrijven MissGrannySmith, echt heel fijn:
lieve, lieve Knuffelbeertjes en andere kanjers hier!
Ik lees al eventjes mee. Soms een paar dagen niet omdat het me op bepaalde momenten hard raakt.
De strijd die jij nu voert met de gedachten heb ik ook gevoerd Knuf. (ik kort je naam even af, als dat oke is
Ik heb in het verleden verschillende periodes gehad waarin ik ook last had van gedachten, zoals jij het noemt. Ik noem ze ook nooit bij de naam. Ik krijg dat woord niet over m'n lippen. Ik krijg het zelfs niet eens getypt.
Heb ze door de jaren heen verschillende namen gegeven, maar geen enkele voelde oké. De naam die jij geeft voelt wel goed eigenlijk!
Twee jaar geleden heb ik ze voor het laatst gehoord. Mijn therapie heeft na een intensieve periode de laatste jaren op een laag pitje gestaan. Sinds een paar maanden ben ik weer in therapie. En spreek ik voor het eerst open en eerlijk over de gedachten. Ik heb altijd alleen maar de feiten benoemd, heb nooit letterlijk over de inhoud verteld en over wat het met mij deed. Ging er vanuit dat mijn psychiater dat zelf wel in kon vullen.
Ik heb nu een lieve en fijne psych bij wie ik het aandurf om zo open en eerlijk te zijn.
En nu ben ik erg bang dat ze weer terug komen, heel erg bang soms. Het blijft gelukkig nog stil.
In die periodes dat ze er wel waren werd het erger als ik er over sprak, vandaar nu mijn angst. Ik vertel over trauma's uit het verleden. Wordt geconfronteerd met verdriet uit het verleden wat er nooit heeft mogen zijn. En nu ben ik verdrietig om dat kleine kind en kan er totaal niet mee omgaan.
Zo enorm herkenbaar MissGrannySmith.. ergens heb ik het gevoel dat wat ik zie, de beelden, niet meer geheim hoeven te zijn. In elk geval niet tegenover de hulpverlening. Nu dus tegenover mijn therapeut.. ik benoem het (via de mail), maar benoem er dan ook meteen bij dat de gedachten zeggen dat ze me niet zal geloven, dat ik er niet over mag spreken, dat ik bang ben dat ze me doorverwijst zodat ze van me af is, dat ik niet meer terug mag komen, dat ze vindt dat ik me aanstel, dat er iets rampzalig staat te gebeuren zodra ik praat, etc. etc.
Want de beelden op zich zijn traumatisch (denk ik), maar alles er om heen, vooral mijn overlevingsmechanisme, maakt dat het in stand gehouden wordt. Maakt dat therapie kansloos leek, steeds weer. Ja, ik kwam wel een stapje verder, maar nooit écht, nooit brak ik hier door heen..
En nog twijfel ik of me dat gaat lukken.. elke keer als ik een mail naar haar stuur, druk ik met bevende vingers op de verzend knop. En is de paniek enorm.
Elke keer als ik zo eerlijk ben hier, durf ik amper naar de reacties te kijken. Sta ik steeds op het punt het weg te halen. Maar ik breek er door heen en ik heb het idee er goed aan te doen... Ook al zijn de gedachten het er niet mee eens (zacht uitgedrukt).
Jouw strijd met de medicatie herken ik. Ik heb dat gevecht zo vaak gevoerd. Als jij er over schrijft, kan ik weer helemaal terug gaan naar dat gevoel van toen. Iedere dag datzelfde gevecht. De woede, machteloosheid, frustraties. En uiteindelijk de gedachten gelijk geven omdat ik te uitgeput was om tegen ze te strijden.
Zij hebben heel vaak gewonnen. Maar uiteindelijk won ik. Het ging me geleidelijk aan steeds beter af. En doordat ik steeds vaker de baas was en de pillen innam, werden de gedachten op een gegeven moment rustiger.
Ik heb verschillende soorten medicatie gehad en in allerlei doseringen. Ik slik nu nog steeds Seroquel en een AD, ondanks dat ze niet aanwezig zijn. Ik zie het als onderhoudsdosering, preventief misschien. In de hoop dat het stil blijft.
Fijn om dit te lezen... ik weet niet of ik zonder de gedachten kan, maar dat is natuurlijk idioot om hier te typen. Want jullie lezen ook hoe naar ze tegen me doen. En dan ben ik bang ze te verliezen? Maar ja, hoe naar ze ook zijn, ze zijn wel mijn houvast.. mijn gevoel van controle.. de reden dat ik overeind blijf.. dat kan en mag ik niet loslaten...
Ik vind je een kanjer! De strijd die jij nu voert met jezelf, je verleden en met de gedachten.
Je bent zo ontzettend goed bezig!! Je bent krachtig en een powervrouw!
Ik hoop dat ik hier mee mag schrijven en je mag proberen te steunen op sommige momenten.
En dat geldt ook voor de anderen hier! Jullie zijn allemaal kanjers!!
Fijn dat jullie hier bij elkaar terecht kunnen, en elkaar zo tot steun kunnen zijn. Een fijn plekje!
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 20 december 2016 om 10:54
Haha Knuffelbeertjes ik voel me inderdaad wel een stukje frisser maar nog niet helemaal een hoentje. Heeft het jou wat goed gedaan dat je hebt kunnen slapen vannacht?
Ik vind het heel leuk om het te zien zoals Pruttel het beschrijft, als een Disneyfilm. Stiekem ook wel een beetje omdat ik dan een zingend dier mag zijn. Ik heb ook nog tot heel lang in kaboutertjes geloofd trouwens. Mijn oma had me vroeger een mooi potje gegeven en zo nu en dan als ik daarin keek zat er ineens geld in. Dat hadden de kaboutertjes dan gedaan zei ze, om mij te helpen sparen voor instrumenten. Duurde best lang voordat ik me besefte dat ze het zelf stiekem deed.
Ik vind het wel heel lief dat je een eerlijke strijd tegen de ptss wil voeren, maar zelf vind ik het eigenlijk al heel oneerlijk dat de ptss jou de hele tijd pijn doet. Het zou eerlijker en fijner zijn als je de ptss niet meer had, en ik vind het daarbij geoorloofd om alle middelen die je tot je beschikking hebt in te zetten tegen de strijd, waaronder deze pilletjes. Het is wel heel eng natuurlijk, die strijd tegen iets wat je al heel lang bij je draagt en terwijl je niet weet wat er zal komen als je gewonnen hebt. Dat lijkt me heel moeilijk. Maar als je alleen al dit topic terugleest dan zie je wel dat er al hele mooie dingen uit zijn voortgekomen
En ik ben zelf in ieder geval heel blij dat je een nachtje goed hebt kunnen slapen!
maar nog niet helemaal een hoentje. Heeft het jou wat goed gedaan dat je hebt kunnen slapen vannacht?Ik vind het heel leuk om het te zien zoals Pruttel het beschrijft, als een Disneyfilm. Stiekem ook wel een beetje omdat ik dan een zingend dier mag zijn. Ik heb ook nog tot heel lang in kaboutertjes geloofd trouwens. Mijn oma had me vroeger een mooi potje gegeven en zo nu en dan als ik daarin keek zat er ineens geld in. Dat hadden de kaboutertjes dan gedaan zei ze, om mij te helpen sparen voor instrumenten. Duurde best lang voordat ik me besefte dat ze het zelf stiekem deed.
Ik vind het wel heel lief dat je een eerlijke strijd tegen de ptss wil voeren, maar zelf vind ik het eigenlijk al heel oneerlijk dat de ptss jou de hele tijd pijn doet. Het zou eerlijker en fijner zijn als je de ptss niet meer had, en ik vind het daarbij geoorloofd om alle middelen die je tot je beschikking hebt in te zetten tegen de strijd, waaronder deze pilletjes. Het is wel heel eng natuurlijk, die strijd tegen iets wat je al heel lang bij je draagt en terwijl je niet weet wat er zal komen als je gewonnen hebt. Dat lijkt me heel moeilijk. Maar als je alleen al dit topic terugleest dan zie je wel dat er al hele mooie dingen uit zijn voortgekomen
En ik ben zelf in ieder geval heel blij dat je een nachtje goed hebt kunnen slapen!
dinsdag 20 december 2016 om 10:55
Ja, dat is zo... het is heel moeilijk en eng dit los te laten... omdat ik niet weet wat er dan gebeurt. Omdat ik er geen controle over heb.. omdat ik niet weet of het beter is dan dit.. En omdat het heel vertrouwd is, ook al is het zo zwaar...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 20 december 2016 om 11:00
:
Haha Knuffelbeertjes ik voel me inderdaad wel een stukje frisser
Ik vind het heel leuk om het te zien zoals Pruttel het beschrijft, als een Disneyfilm. Stiekem ook wel een beetje omdat ik dan een zingend dier mag zijn. Ik heb ook nog tot heel lang in kaboutertjes geloofd trouwens. Mijn oma had me vroeger een mooi potje gegeven en zo nu en dan als ik daarin keek zat er ineens geld in. Dat hadden de kaboutertjes dan gedaan zei ze, om mij te helpen sparen voor instrumenten. Duurde best lang voordat ik me besefte dat ze het zelf stiekem deed.
Ik vind het wel heel lief dat je een eerlijke strijd tegen de ptss wil voeren, maar zelf vind ik het eigenlijk al heel oneerlijk dat de ptss jou de hele tijd pijn doet. Het zou eerlijker en fijner zijn als je de ptss niet meer had, en ik vind het daarbij geoorloofd om alle middelen die je tot je beschikking hebt in te zetten tegen de strijd, waaronder deze pilletjes. Het is wel heel eng natuurlijk, die strijd tegen iets wat je al heel lang bij je draagt en terwijl je niet weet wat er zal komen als je gewonnen hebt. Dat lijkt me heel moeilijk. Maar als je alleen al dit topic terugleest dan zie je wel dat er al hele mooie dingen uit zijn voortgekomen
En ik ben zelf in ieder geval heel blij dat je een nachtje goed hebt kunnen slapen!
Lief van je Jasse. Doe je dan zelf wel nog even rustig aan, waar dat mogelijk is?
En ja, het is moeilijk. Want die mooie dingen voel ik even niet. Geloof ik nu even niet..
Ik vind je berichtje heel lief Jasse, dank je wel
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 20 december 2016 om 11:01
@Hanke, ik wist niet dat sponsoring op die manier bestond in Nederland. Wat mooi!
Over medicatie, je zorgen en vragen over het nemen van het medicijn lijken me juist weer een bewijs dat je niet gek bent.
Soms heb je hulp nodig ja. Vanochtend op een treinstation ergens in Nederland was er een vrouw die op krukken liep vanwege een gebroken heup. Ze moest naar de stationshal, die boven was, maar dat was pech: de lift deed het niet. Wat nu? Een handvol jongeren sloegen de handen ineen en tilden haar via de trap naar boven. Heeft ze nou gefaald? Ik denk dat deze ervaring voor haar, voor die jongeren en voor iedereen die het verhaal heeft gezien of gehoord juist heel helend is. Vooral nu met de nieuwsberichten. Dat mensen goed zijn en willen helpen. Eigenlijk heeft ze ervoor gezorgd dat heel veel mensen even een goed gevoel hebben en vertrouwen hebben.
Welke bewijzen heb je dat je je huidige omgeving (je vriend, je therapeut, je huisarts, eventuele anderen) kunt vertrouwen? En welke bewijzen heb je dat je ze niet kunt vertrouwen? Oftewel: waarom is het belangrijk om nu signalen op te vangen, terwijl je je in een veilige omgeving bevindt, misschien wel de veiligste omgeving van je hele leven? Misschien kun je met de medicijnen even een soort vakantie krijgen van dat eeuwige opletten.
Over bijwerkingen, ik zal eens typen wat er op mijn medicijnen staat: schimmelinfecties, angst, slaapstoornissen, agressie, galbulten, en zo nog wat. Wat is dit dan voor eng middel? Nou, gewoon tegen mijn allergie.![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif)
Gelukkig heb ik geen enkele bijwerking, ook angst niet, want als ik met het medicijn stop, heb ik evenveel last van angst maar daarbij dan ook nog eens veel last van mijn allergie.
Ik vind het ook eng om te zingen. Mijn oplossing: de muziek zo hard zetten dat mijn stem eigenlijk alleen voor mezelf hoorbaar is. Misschien is dat niet zo, maar ik weiger er anders over te denken. Dus lekker hard zetten en meeblèren en soms lucht dat zo lekker op.
Verder bijlezen moet later, ik moet nu echt aan het werk.
voor jou en alle meeschrijvers!
Over medicatie, je zorgen en vragen over het nemen van het medicijn lijken me juist weer een bewijs dat je niet gek bent.
Soms heb je hulp nodig ja. Vanochtend op een treinstation ergens in Nederland was er een vrouw die op krukken liep vanwege een gebroken heup. Ze moest naar de stationshal, die boven was, maar dat was pech: de lift deed het niet. Wat nu? Een handvol jongeren sloegen de handen ineen en tilden haar via de trap naar boven. Heeft ze nou gefaald? Ik denk dat deze ervaring voor haar, voor die jongeren en voor iedereen die het verhaal heeft gezien of gehoord juist heel helend is. Vooral nu met de nieuwsberichten. Dat mensen goed zijn en willen helpen. Eigenlijk heeft ze ervoor gezorgd dat heel veel mensen even een goed gevoel hebben en vertrouwen hebben.
Welke bewijzen heb je dat je je huidige omgeving (je vriend, je therapeut, je huisarts, eventuele anderen) kunt vertrouwen? En welke bewijzen heb je dat je ze niet kunt vertrouwen? Oftewel: waarom is het belangrijk om nu signalen op te vangen, terwijl je je in een veilige omgeving bevindt, misschien wel de veiligste omgeving van je hele leven? Misschien kun je met de medicijnen even een soort vakantie krijgen van dat eeuwige opletten.
Over bijwerkingen, ik zal eens typen wat er op mijn medicijnen staat: schimmelinfecties, angst, slaapstoornissen, agressie, galbulten, en zo nog wat. Wat is dit dan voor eng middel? Nou, gewoon tegen mijn allergie.
Gelukkig heb ik geen enkele bijwerking, ook angst niet, want als ik met het medicijn stop, heb ik evenveel last van angst maar daarbij dan ook nog eens veel last van mijn allergie.Ik vind het ook eng om te zingen. Mijn oplossing: de muziek zo hard zetten dat mijn stem eigenlijk alleen voor mezelf hoorbaar is. Misschien is dat niet zo, maar ik weiger er anders over te denken. Dus lekker hard zetten en meeblèren en soms lucht dat zo lekker op.
Verder bijlezen moet later, ik moet nu echt aan het werk.
voor jou en alle meeschrijvers!
dinsdag 20 december 2016 om 11:04
dinsdag 20 december 2016 om 11:04
Vandaag is gewoon heel naar..
met de medicijnen in mijn lichaam.
Waardoor ik niet weet wat er gebeuren gaat.
En wat de gedachten uitput.
Waardoor ze nog harder hun best doen.
Niet meer helder zijn, maar wel nog enorm boos
en gefrustreerd en in paniek.
Waardoor ze niet verder komen dan:
'rijd jezelf nou tegen de vangrails,
rijd de auto nou in dat meer.
Snijd jezelf nou lekker diep
of neem zo'n hele pilstrip met wat sterke drank.'
En ze hebben nog weinig argumenten,
want ze zijn half uitgeschakeld.
Net als ikzelf overigens.
Wat heel, heel slecht is,
want mijn geest wordt minder.
Ik word minder scherp,
kan minder goed denken...
Terwijl dat juist een kracht is.
Die me nu afgenomen wordt.
En waardoor ik nog grotere fouten zal maken op mijn werk
Want hoe kan ik nou functioneren
als mijn geest verdoofd wordt???
met de medicijnen in mijn lichaam.
Waardoor ik niet weet wat er gebeuren gaat.
En wat de gedachten uitput.
Waardoor ze nog harder hun best doen.
Niet meer helder zijn, maar wel nog enorm boos
en gefrustreerd en in paniek.
Waardoor ze niet verder komen dan:
'rijd jezelf nou tegen de vangrails,
rijd de auto nou in dat meer.
Snijd jezelf nou lekker diep
of neem zo'n hele pilstrip met wat sterke drank.'
En ze hebben nog weinig argumenten,
want ze zijn half uitgeschakeld.
Net als ikzelf overigens.
Wat heel, heel slecht is,
want mijn geest wordt minder.
Ik word minder scherp,
kan minder goed denken...
Terwijl dat juist een kracht is.
Die me nu afgenomen wordt.
En waardoor ik nog grotere fouten zal maken op mijn werk
Want hoe kan ik nou functioneren
als mijn geest verdoofd wordt???
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 20 december 2016 om 11:07
Knuf, het is niet oneerlijk dat er mensen aan jouw kant staan. Integendeel. Zo zou het moeten zijn, zo had het moeten zijn in je jeugd. We redden het allemaal niet alleen, ik zeker ook niet!
GrannySmith bedankt voor je verhaal, het raakt me. Ik ben met jou verdrietig om kleine Knuf, kleine Granny en alle anderen. Misschien ook wel een beetje om kleine Koontz. Maar dit topic, hoewel het me soms erg raakt, geeft me ook moed.
GrannySmith bedankt voor je verhaal, het raakt me. Ik ben met jou verdrietig om kleine Knuf, kleine Granny en alle anderen. Misschien ook wel een beetje om kleine Koontz. Maar dit topic, hoewel het me soms erg raakt, geeft me ook moed.
dinsdag 20 december 2016 om 11:09
En elke dag heeft wel nare momenten.
Wat ik hier steeds getypt heb.
Wat nu toch eens afgelopen moet zijn...
Ik kan de lieve berichtjes en jullie steun echt niet meer plaatsen.
Ik kan er niet meer tegen vechten...
maar ben zo bang wat er gebeurt als ik niet meer aan de gedachten toegeef...
Wat ik hier steeds getypt heb.
Wat nu toch eens afgelopen moet zijn...
Ik kan de lieve berichtjes en jullie steun echt niet meer plaatsen.
Ik kan er niet meer tegen vechten...
maar ben zo bang wat er gebeurt als ik niet meer aan de gedachten toegeef...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 20 december 2016 om 11:12
ja zo had het misschien wel moeten zijn... maar dat is nooit meer terug te draaien... 