Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen
zaterdag 26 november 2016 om 17:04
Hallo,
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 6 december 2016 om 12:05
Zo kom je niet over.
Ik ben echt blij dat je van je afschrijft. Hoop dat het je helpt.
Ik lees en voel met je mee, maar ik veroordeel je niet.
Je bent niet je moeder. Misschien lijk je met sommige dingetjes op haar, maar je bent haar niet!
En waarom zou je dan meteen op haar lijken in de slechte zin? Dat hoeft toch helemaal niet zo te zijn?
Ik lijk ook in kleine beetjes op mijn moeder. En op mijn vader. Maar ik heb ook heel veel unieks van mijzelf. Dat ben ik! Jij hebt dat ook, dat ben jij! En jij mag er zijn hoor
En waarom we er nu ineens wel zijn? Omdat jij die ontzettend goede dappere stap hebt gezet om te vertellen en je ruimte in te nemen. Blijf dat doen
Ik ben echt blij dat je van je afschrijft. Hoop dat het je helpt.
Ik lees en voel met je mee, maar ik veroordeel je niet.
Je bent niet je moeder. Misschien lijk je met sommige dingetjes op haar, maar je bent haar niet!
En waarom zou je dan meteen op haar lijken in de slechte zin? Dat hoeft toch helemaal niet zo te zijn?
Ik lijk ook in kleine beetjes op mijn moeder. En op mijn vader. Maar ik heb ook heel veel unieks van mijzelf. Dat ben ik! Jij hebt dat ook, dat ben jij! En jij mag er zijn hoor
En waarom we er nu ineens wel zijn? Omdat jij die ontzettend goede dappere stap hebt gezet om te vertellen en je ruimte in te nemen. Blijf dat doen
dinsdag 6 december 2016 om 12:11
Ik kom je even een brengen. Omdat je van je af blijft schrijven en al die gedachten en gevoelens een uitweg geeft.
Ik heb er bewondering voor.
Mij lukt het nu niet om alles te volgen omdat er bij mij wat triggers spelen momenteel maar lees je wel hoor af en toe.
Ik ben daar zo lang boos over geweest, dat mensen die dichtbij stonden niets deden. Het ergste vond ik nog dat ze deden alsof ze het niet zagen. Niet eens dat ze niets 'konden' doen maar dat er niet over gesproken werd en ik daardoor het gevoel had niet belangrijk genoeg te zijn om opgemerkt te worden.
Ik begin dat nu steeds meer los te laten maar het heeft lang geduurd. Ik kan het nu beter loslaten omdat ik het kwalijke gedrag dat ik anderen verweet ook in mezelf soms herken. Dat het moeilijk is om iets wel op tafel te leggen en te bespreken en dan niets te kunnen doen. Ik denk dat veel mensen pas gaan praten over dingen als ze denken dat er ook iets mee gedaan moet en kan worden. En alle signalen die daaraan vooraf gaan blijven hangen totdat men zeker genoeg is dat er gehandeld moet worden. Maar heel vaak komt er geen zekerheid en blijven de twijfels in een schemerzone die alleen in iemands hoofd een rol spelen en helaas niet naar buiten worden gebracht. Er zijn niets voor niets zoveel spotjes over dat ook twijfels en vermoedens bestaansrecht hebben als het gaat om het welzijn van kinderen.
brengen. Omdat je van je af blijft schrijven en al die gedachten en gevoelens een uitweg geeft. Ik heb er bewondering voor.
Mij lukt het nu niet om alles te volgen omdat er bij mij wat triggers spelen momenteel maar lees je wel hoor af en toe.
Ik ben daar zo lang boos over geweest, dat mensen die dichtbij stonden niets deden. Het ergste vond ik nog dat ze deden alsof ze het niet zagen. Niet eens dat ze niets 'konden' doen maar dat er niet over gesproken werd en ik daardoor het gevoel had niet belangrijk genoeg te zijn om opgemerkt te worden.
Ik begin dat nu steeds meer los te laten maar het heeft lang geduurd. Ik kan het nu beter loslaten omdat ik het kwalijke gedrag dat ik anderen verweet ook in mezelf soms herken. Dat het moeilijk is om iets wel op tafel te leggen en te bespreken en dan niets te kunnen doen. Ik denk dat veel mensen pas gaan praten over dingen als ze denken dat er ook iets mee gedaan moet en kan worden. En alle signalen die daaraan vooraf gaan blijven hangen totdat men zeker genoeg is dat er gehandeld moet worden. Maar heel vaak komt er geen zekerheid en blijven de twijfels in een schemerzone die alleen in iemands hoofd een rol spelen en helaas niet naar buiten worden gebracht. Er zijn niets voor niets zoveel spotjes over dat ook twijfels en vermoedens bestaansrecht hebben als het gaat om het welzijn van kinderen.
Doubt kills more dreams than failure ever will
dinsdag 6 december 2016 om 12:13
Ieder persoon is anders en iedereen gaat anders om met de dingen in zijn of haar leven. Dus nee, jij bent echt niet hetzelfde als je moeder. Jij bent jij, jij bent uniek (net als iedereen!).
Het zijn vaak charismatische mensen die het lukt om hun misdaden lang verborgen te houden. Helaas ken ik zulke mensen zelf ook. Maar dat lieve en aardige is alleen maar schijn.
Misschien dat je vader zei dat hij hem nooit vertrouwd had, omdat hij het zo voor zichzelf goed kan praten. Misbruik geeft zoveel pijn. Niet alleen het slachtoffer die het misbruik ondergaan heeft, maar ook de mensen eromheen krijgen pijn. Van schrik zeggen en doen mensen dan soms onredelijke dingen. Ieders overlevingsmechanisme is anders. Zoals ik al zei, iedereen is uniek.
Kinderen hebben andere verantwoordelijkheden dan volwassenen. Volwassenen zouden moeten weten dat misbruik fout is, dat jij troost en liefde nodig had, dat ze niet teveel alcohol moeten drinken, etc. Een kind weet dat niet. Een kind heeft nog geen volgroeide hersenen, dus mentaal en zelfs puur fysiek kan je van een kind niet eisen dat het snapt wat goed en fout is. Wat goed en fout is leer je als je jong bent van je ouders en andere mensen in je omgeving. Je kunt het dus verkeerd aanleren. Volgens mij heeft ieder mens wel wat foute regels aangeleerd in zijn jeugd. Je vertrouwt er immers op dat je ouders het wel weten.
Het zijn vaak charismatische mensen die het lukt om hun misdaden lang verborgen te houden. Helaas ken ik zulke mensen zelf ook. Maar dat lieve en aardige is alleen maar schijn.
Misschien dat je vader zei dat hij hem nooit vertrouwd had, omdat hij het zo voor zichzelf goed kan praten. Misbruik geeft zoveel pijn. Niet alleen het slachtoffer die het misbruik ondergaan heeft, maar ook de mensen eromheen krijgen pijn. Van schrik zeggen en doen mensen dan soms onredelijke dingen. Ieders overlevingsmechanisme is anders. Zoals ik al zei, iedereen is uniek.
Kinderen hebben andere verantwoordelijkheden dan volwassenen. Volwassenen zouden moeten weten dat misbruik fout is, dat jij troost en liefde nodig had, dat ze niet teveel alcohol moeten drinken, etc. Een kind weet dat niet. Een kind heeft nog geen volgroeide hersenen, dus mentaal en zelfs puur fysiek kan je van een kind niet eisen dat het snapt wat goed en fout is. Wat goed en fout is leer je als je jong bent van je ouders en andere mensen in je omgeving. Je kunt het dus verkeerd aanleren. Volgens mij heeft ieder mens wel wat foute regels aangeleerd in zijn jeugd. Je vertrouwt er immers op dat je ouders het wel weten.
dinsdag 6 december 2016 om 12:16
Ieder kind verdient dat er van ze gehouden en voor ze gezorgd wordt. Ieder kind verdient het om kind te mogen en kunnen zijn. Ik zou alsnog het kind van 7-8 uit jouw vorige berichtje uit die situatie willen halen. Het spijt me zo dat dit je allemaal is overkomen.
Mijn eerste bericht was een stuk langer omdat ik sommige dingen uit jouw verhaal herken, maar dat heb ik toch weggehaald want ik voelde me schuldig. Ach ja. Misschien is het in zekere zin ook makkelijker de schuld bij jezelf te leggen dan te accepteren dat je moeder en anderen in je leven je zo hebben behandeld (en je niet hebben beschermd).
Maar wat iedereen ook zegt: jij bent je moeder niet!
Je bent iemand die door haar mond open te doen wél andere kinderen heeft beschermd die anders misschien ook slachtoffer geworden waren. Iemand die ontzettend hard knokt om het anders te doen, betere keuzes te maken. Daarom vind ik je ontzettend sterk en dapper!
Mijn eerste bericht was een stuk langer omdat ik sommige dingen uit jouw verhaal herken, maar dat heb ik toch weggehaald want ik voelde me schuldig. Ach ja. Misschien is het in zekere zin ook makkelijker de schuld bij jezelf te leggen dan te accepteren dat je moeder en anderen in je leven je zo hebben behandeld (en je niet hebben beschermd).
Maar wat iedereen ook zegt: jij bent je moeder niet!
Je bent iemand die door haar mond open te doen wél andere kinderen heeft beschermd die anders misschien ook slachtoffer geworden waren. Iemand die ontzettend hard knokt om het anders te doen, betere keuzes te maken. Daarom vind ik je ontzettend sterk en dapper!
dinsdag 6 december 2016 om 12:22
Door de schuld bij jezelf te leggen, geef je jezelf het idee van macht. Als je de schuld bij anderen legt, heb je geen macht en is het je overkomen. Dat voelt passiever, hulpelozer, misschien ook pijnlijker. De schuld bij jezelf leggen is in die zin ook een overlevingsmechanisme. Als je dat nog niet los kunt laten, is dat helemaal niet erg. Misschien leer je dat in therapie en lukt het je mettertijd om het anders te zien. Het is niet erg, he, om je vast te houden aan jouw waarheid. Niemand begint op dag 1 met sporten en is op dag 2 Olympisch kampioen.
dinsdag 6 december 2016 om 13:13
:
Zo kom je niet over.
Ik ben echt blij dat je van je afschrijft. Hoop dat het je helpt.
Ik lees en voel met je mee, maar ik veroordeel je niet.
Je bent niet je moeder. Misschien lijk je met sommige dingetjes op haar, maar je bent haar niet!
En waarom zou je dan meteen op haar lijken in de slechte zin? Dat hoeft toch helemaal niet zo te zijn?
Ik lijk ook in kleine beetjes op mijn moeder. En op mijn vader. Maar ik heb ook heel veel unieks van mijzelf. Dat ben ik! Jij hebt dat ook, dat ben jij! En jij mag er zijn hoor
En waarom we er nu ineens wel zijn? Omdat jij die ontzettend goede dappere stap hebt gezet om te vertellen en je ruimte in te nemen. Blijf dat doen
Gelukkig maar dat ik niet zo overkom.
Het is zo gek, dat ik hier mag schrijven.. Zelfs als ik bang ben, of boos, of in paniek.
Het is ook doodeng, want het voelt nog steeds heel, heel erg slecht.
Ja, het afschrijven helpt enorm, maar het is zo verkeerd. Ik mag helemaal niet over al deze dingen spreken..
Ik denk wel dat ik anders ben dan mijn moeder, maar wel op haar lijk. Ik denk dat ik kan leren (moet leren) van haar 'fouten'. Zodat ik toch nog iets goed kan maken..
Dank je wel Pruttel voor je lieve woorden
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 6 december 2016 om 13:17
:
Ik kom je even een
Ik heb er bewondering voor.
Mij lukt het nu niet om alles te volgen omdat er bij mij wat triggers spelen momenteel maar lees je wel hoor af en toe.
Ik ben daar zo lang boos over geweest, dat mensen die dichtbij stonden niets deden. Het ergste vond ik nog dat ze deden alsof ze het niet zagen. Niet eens dat ze niets 'konden' doen maar dat er niet over gesproken werd en ik daardoor het gevoel had niet belangrijk genoeg te zijn om opgemerkt te worden.
Ik begin dat nu steeds meer los te laten maar het heeft lang geduurd. Ik kan het nu beter loslaten omdat ik het kwalijke gedrag dat ik anderen verweet ook in mezelf soms herken. Dat het moeilijk is om iets wel op tafel te leggen en te bespreken en dan niets te kunnen doen. Ik denk dat veel mensen pas gaan praten over dingen als ze denken dat er ook iets mee gedaan moet en kan worden. En alle signalen die daaraan vooraf gaan blijven hangen totdat men zeker genoeg is dat er gehandeld moet worden. Maar heel vaak komt er geen zekerheid en blijven de twijfels in een schemerzone die alleen in iemands hoofd een rol spelen en helaas niet naar buiten worden gebracht. Er zijn niets voor niets zoveel spotjes over dat ook twijfels en vermoedens bestaansrecht hebben als het gaat om het welzijn van kinderen.
Wat lief dat je toch reageert VivaFleur. Ik vind het vervelend voor je dat je last hebt van triggers. Ik hoop niet door wat ik typ. Als je dat kunt aangeven, kan ik er wel rekening mee houden? Ik hoop dat je goed op jezelf past
Ik snap je boosheid wel, vind het naar voor jou dat mensen niets deden. Voor mij voelt het niet als boosheid, omdat ik die emotie nog nooit richting een ander gevoeld heb. Het voelt meer heel verdrietig, dat dit soort dingen kunnen gebeuren...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 6 december 2016 om 13:26
Koontz, jij mag hier ook gewoon een langer berichtje plaatsen hoor. Zeker als je dingen herkent, er is ook ruimte voor jou, je hoeft je niet schuldig te voelen.
Ik denk ook dat het makkelijker is de schuld bij mezelf te leggen. Ik denk dat ik voor een hele makkelijke weg gekozen heb. Want ik ben heel zwak en die andere weg, zoals nu er over praten, zal ik misschien wel niet volhouden. En de verantwoordelijkheid afschuiven op mijn moeder, de dader, de betrokkenen voelt heel, heel fout.
Bedankt voor je lieve woorden.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 6 december 2016 om 13:28
Nee hoor heeft niets te maken met wat jij typt.
En als het al wel zo was dan hoef jij daar geen rekening mee te houden.
Jij mag namelijk gewoon schrijven wat jij voelt. Gevoelens en gedachten zijn nooit fout, ze zijn van jou en maken onderdeel uit van jou wereld. Als jij rekening houdt met iemand anders dan lever je een stukje in van jouw wereld. En dat zou juist zo zonde zijn.
Het is juist zo goed dat je dit stukje wereld van jezelf nu verkent en niet wegmaakt.
En als het al wel zo was dan hoef jij daar geen rekening mee te houden.
Jij mag namelijk gewoon schrijven wat jij voelt. Gevoelens en gedachten zijn nooit fout, ze zijn van jou en maken onderdeel uit van jou wereld. Als jij rekening houdt met iemand anders dan lever je een stukje in van jouw wereld. En dat zou juist zo zonde zijn.
Het is juist zo goed dat je dit stukje wereld van jezelf nu verkent en niet wegmaakt.
Doubt kills more dreams than failure ever will
dinsdag 6 december 2016 om 13:28
Het zal zeker moeilijk zijn voor je moeder om om te gaan met het idee dat haar dochter zoiets verschrikkelijks heeft moeten meemaken. Dat zal ik nooit ontkennen. Maar in min of meerdere mate kiest iedereen zelf voor een manier om met ellende om te gaan. De ene manier is gezonder dan de andere. De manier die je moeder heeft gekozen, om (meer?) te gaan drinken én om jou te kwetsen, dat is alvast geen constructieve manier.
dinsdag 6 december 2016 om 13:31
Ik vind dat je een held bent dat je het wel gezegd hebt.
Jij hebt andere kinderen gered, vergeet dat nooit. Ik weet zeker dat als iemand dit verteld in een volle zaal, dat het applaus zou losbarsten voor deze daad. Ik zou klappen en waarschijnlijk zelfs een traan laten om de moed van dat kleine meisje wat het verteld heeft.
Dat jouw moeder niet kon leven met een misbruikte dochter is niet jouw schuld, jij hebt er toch niet om gevraagd om een misbruikte dochter te worden? Geen enkel kind wil dat en geen enkel kind verdiend dat.
Ik heb net een kerstboom gekocht, een beetje een sneu ding Die mocht met mij mee naar huis en nu er ballen en strikken inzitten is hij zo ontzettend mooi, dat was hij dus gewoon al, maar ik moest hem gewoon even op zichzelf zien staan zonder al die protserige aanwezige bomen om hem heen en hem de aandacht geven die hij verdiend.
Iedere boom is mooi Elk kind is onschuldig en mooi.
Jij hebt andere kinderen gered, vergeet dat nooit. Ik weet zeker dat als iemand dit verteld in een volle zaal, dat het applaus zou losbarsten voor deze daad. Ik zou klappen en waarschijnlijk zelfs een traan laten om de moed van dat kleine meisje wat het verteld heeft.
Dat jouw moeder niet kon leven met een misbruikte dochter is niet jouw schuld, jij hebt er toch niet om gevraagd om een misbruikte dochter te worden? Geen enkel kind wil dat en geen enkel kind verdiend dat.
Ik heb net een kerstboom gekocht, een beetje een sneu ding
Die mocht met mij mee naar huis en nu er ballen en strikken inzitten is hij zo ontzettend mooi, dat was hij dus gewoon al, maar ik moest hem gewoon even op zichzelf zien staan zonder al die protserige aanwezige bomen om hem heen en hem de aandacht geven die hij verdiend. Iedere boom is mooi
Elk kind is onschuldig en mooi.
dinsdag 6 december 2016 om 14:15
Snowfall dank je wel voor het uit leggen van gevoelens van verantwoordelijkheid.
Ik snap wel dat het vanuit jullie kant lijkt alsof de andere mensen verantwoordelijkheid hadden moeten nemen, maar ik zat in die situatie en denk er anders over.. misschien uit mechanisme maar zo voelt het echt voor mij, ik houd mezelf voor de gek als ik er anders over denk..
Ik snap wel dat het vanuit jullie kant lijkt alsof de andere mensen verantwoordelijkheid hadden moeten nemen, maar ik zat in die situatie en denk er anders over.. misschien uit mechanisme maar zo voelt het echt voor mij, ik houd mezelf voor de gek als ik er anders over denk..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 6 december 2016 om 14:23
[quote]:
[...]
Koontz, jij mag hier ook gewoon een langer berichtje plaatsen hoor. Zeker als je dingen herkent, er is ook ruimte voor jou, je hoeft je niet schuldig te voelen. "
Heel lief van je, maar ik bedoelde met dat schuldgevoel meer naar mijn moeder toe, net alsof ik niet loyaal ben als ik toegeef dat het allemaal niet zo ideaal was. Terwijl ze er al lang niet meer is en ik ook eigenlijk helemaal niet boos (meer) op haar ben.
Desondanks lees ik hier wel graag mee, sommige dingen, zoals de post van Snowfall over de schuld bij jezelf leggen als overlevingsmechanisme, de macht naar je toetrekken, zetten mij ook heel erg aan het denken. Ik vind het een heel waardevol topic.
[...]
Koontz, jij mag hier ook gewoon een langer berichtje plaatsen hoor. Zeker als je dingen herkent, er is ook ruimte voor jou, je hoeft je niet schuldig te voelen. "
Heel lief van je, maar ik bedoelde met dat schuldgevoel meer naar mijn moeder toe, net alsof ik niet loyaal ben als ik toegeef dat het allemaal niet zo ideaal was. Terwijl ze er al lang niet meer is en ik ook eigenlijk helemaal niet boos (meer) op haar ben.
Desondanks lees ik hier wel graag mee, sommige dingen, zoals de post van Snowfall over de schuld bij jezelf leggen als overlevingsmechanisme, de macht naar je toetrekken, zetten mij ook heel erg aan het denken. Ik vind het een heel waardevol topic.
dinsdag 6 december 2016 om 14:40
Oh zo, bedoel je dat je je schuldig voelt tov je moeder als je toegeeft dat het niet ideaal was? Dat herken ik namelijk wel voor een deel..
Fijn dat je zoveel aan dit topic hebt, dat heb ik ook, mensen schrijven hier wel dingen waardoor ik anders leer kijken.
Alsnog voel ik me er slecht bij, dat ik dit topic vervuil met mijn stomme gedachtes.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 6 december 2016 om 14:44
De paniek is nu wel weer heel groot
En dat voelt niet fijn
Ik wou dat ik zo kon denken als jullie
Maar dat voelt zo verkeerd
Alsof ik het dan afschuif op anderen
Lekker makkelijk ook,
om te zeggen wat anderen allemaal anders hadden/kunnen doen..
Het is heel belangrijk dat ik mijn eigen aandeel en fouten blijf zien
En dat voelt niet fijn
Ik wou dat ik zo kon denken als jullie
Maar dat voelt zo verkeerd
Alsof ik het dan afschuif op anderen
Lekker makkelijk ook,
om te zeggen wat anderen allemaal anders hadden/kunnen doen..
Het is heel belangrijk dat ik mijn eigen aandeel en fouten blijf zien
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 6 december 2016 om 14:53
Wat je hier schrijft is niet slecht. Echt niet.
Rhae schreef het ook al: Niet alles is goed of slecht, al kan dat voor jou wel zo lijken.
Stel je voor: Twee vogeltjes bij jou in de tuin. Er hangt een vetbol.... Het ene vogeltje jaagt het andere vogeltje weg bij de vetbol.... Dat is niet aardig, maar dan is dat vogeltje toch niet slecht? Het is gewoon een vogeltje.
Ik heb er een vrij simpel verhaaltje van gemaakt, maar dat is om het vooral niet te ingewikkeld te maken.
Rhae schreef het ook al: Niet alles is goed of slecht, al kan dat voor jou wel zo lijken.
Stel je voor: Twee vogeltjes bij jou in de tuin. Er hangt een vetbol.... Het ene vogeltje jaagt het andere vogeltje weg bij de vetbol.... Dat is niet aardig, maar dan is dat vogeltje toch niet slecht? Het is gewoon een vogeltje.
Ik heb er een vrij simpel verhaaltje van gemaakt, maar dat is om het vooral niet te ingewikkeld te maken.
