Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen
zaterdag 26 november 2016 om 17:04
Hallo,
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 6 december 2016 om 16:00
omdat ik als kind al heel veel fouten gemaakt heb, en nu als volwassene de kans krijg toch m'n leven te beteren, er iets goeds van te maken, zorgen dat er niet nog meer mensen slachtoffer van mij worden..
Een beetje zoals wanneer een moordenaar vrij zou komen na z'n gevangenisstraf. Hij hoeft niet perfect te zijn, maar hij moet anderen wel beschermen voor zichzelf en z'n best doen niet opnieuw fouten te maken.
Dank je Koontz, ik hoop ook dat jij blijft schrijven
Pruttel ik denk dat ik je begrijp, dat vogeltje is zeker niet slecht, ik heb alleen nooit op een andere manier naar mezelf gekeken..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 6 december 2016 om 17:04
Je bent toch niet minder waard dan dat vogeltje Knuffelbeertjes?
Dat ga je leren hoor
Kinderen maken rekenfouten op school met een toets. Of ze maken een foutje door hun hand niet uit te steken met fietsen. Dat zijn foutjes. En fouten maken is niet erg.
Wat jij hebt gedaan is geen fouten maken hoor. Jij bent in situaties terecht gekomen waarin een kind niet hoort te zitten. Dan kun je geen fouten maken.
Heb je nog iets leuks gedaan vandaag?
Dat ga je leren hoor
Kinderen maken rekenfouten op school met een toets. Of ze maken een foutje door hun hand niet uit te steken met fietsen. Dat zijn foutjes. En fouten maken is niet erg.
Wat jij hebt gedaan is geen fouten maken hoor. Jij bent in situaties terecht gekomen waarin een kind niet hoort te zitten. Dan kun je geen fouten maken.
Heb je nog iets leuks gedaan vandaag?
dinsdag 6 december 2016 om 17:31
Het is niet goed of fout, het is gewoon wat het is. En jouw visie is dat het jouw schuld was, mijn visie is dat het de schuld van je moeder was, die visies kunnen en mogen naast elkaar bestaan. Jouw visie houdt jou tot nu toe op de been, dus die visie heeft nut. Dus die hoef je niet koste wat kost te veranderen. Rationeel weet je misschien best hoe het zit, maar dat is doodeng, dus laat dat voor nu lekker even met rust. Het gaat ook niet over een schuldvraag het gaat over hoe jij overeind blijft en goed voor jezelf zorgt. En dat doe je zo goed en kwaad als het gaat en dat vind ik al supersterk van je.
dinsdag 6 december 2016 om 18:18
Verschrikkelijk rot voor jou dat je die beelden maar blijft zien. Gelukkig helpt het douchen een beetje.
Ik hou sowieso ontzettend van douchen. Ik ben gek op het merk Rituals. Die fijne geur blijft altijd lekker lang hangen waardoor ik me prettig voel. Van de sint heb ik een Rituals advent kalender gekregen. Elke dag een vakje open maken en daar zit dan een rituals kadootje in. Ik ben er zo blij mee!
Vind je het oké als ik zomaar tegen je aan klets voor de gezelligheid en afleiding? Want ik weet soms niet zo heel goed wat ik moet zeggen omdat ik ook maar gewoon Pruttel ben. Maar wil toch graag tegen je kletsen om je te laten zien dat ik er ook gewoon ben en blijf en dat ik je blijf lezen, ook als het geen vrolijke verhalen over douchespulletjes zijn....
Ik hou sowieso ontzettend van douchen. Ik ben gek op het merk Rituals. Die fijne geur blijft altijd lekker lang hangen waardoor ik me prettig voel. Van de sint heb ik een Rituals advent kalender gekregen. Elke dag een vakje open maken en daar zit dan een rituals kadootje in. Ik ben er zo blij mee!
Vind je het oké als ik zomaar tegen je aan klets voor de gezelligheid en afleiding? Want ik weet soms niet zo heel goed wat ik moet zeggen omdat ik ook maar gewoon Pruttel ben. Maar wil toch graag tegen je kletsen om je te laten zien dat ik er ook gewoon ben en blijf en dat ik je blijf lezen, ook als het geen vrolijke verhalen over douchespulletjes zijn....
dinsdag 6 december 2016 om 21:04
Beste knuffelbeer, ik lees hier al een tijdje mee, maar kan niet zo goed en zinnig reageren als sommige anderen hier. Maar nu dan toch een bericht, om te zeggen dat ik het zo knap en dapper vind dat je hier schrijft en zo open bent. En ik vind het zo goed van je hoe je strijd tegen de stemmen. Je ziet het zelf niet, maar wat een kracht zit er in jou.
Jij ziet alle ellende die er van is gekomen toen jij je mond opentrok over het misbruik. Ik zie vooral het goede dat je hebt gedaan. Het misbruik bij die andere meisjes (die niet durfden wat jij wel durfde: het uitspreken!) is gestopt omdat jij je mond open trok. Het misbruik van zijn eigen dochter is gestopt. Er zijn niet nog meer misbruik-slachtoffers gemaakt door deze man, doordat jij hem hebt gestopt.
Je moeder is niet aan de drank gegaan hierdoor. Mensen worden namelijk niet opeens alcoholist. Waarschijnlijk was ze al veel langer alcoholist, maar deed ze het meer stiekem. Nu had ze een smoes die ze kon gebruiken om het jou een medeplichtige te maken. En dat is een rol waar je als je ouder nooit je kind in mag duwen. En dat is niet jouw schuld, dat is het gebrek van jouw moeder. Je kon haar niet redden, want ze wilde niet gered worden. Zelfs 100 volwassenen kunnen 1 onwillige alcoholist niet redden, dus wat jij vindt dat je als kind had moeten doen is niet reëel.
Zelf heb ik totaal geen ervaring met dit soort trauma's en de verwerking. En toch vind ik je niet gek of raar of overdreven. Ik vind je een sterke vrouw, juist omdat je toegeeft dat het niet goed gaat en juist omdat je hulp zoekt. Blijf hier schrijven, blijf praten met je vriend en hulpverleners en ga door op de weg die je nu hebt ingeslagen. Wees lief voor jezelf
Jij ziet alle ellende die er van is gekomen toen jij je mond opentrok over het misbruik. Ik zie vooral het goede dat je hebt gedaan. Het misbruik bij die andere meisjes (die niet durfden wat jij wel durfde: het uitspreken!) is gestopt omdat jij je mond open trok. Het misbruik van zijn eigen dochter is gestopt. Er zijn niet nog meer misbruik-slachtoffers gemaakt door deze man, doordat jij hem hebt gestopt.
Je moeder is niet aan de drank gegaan hierdoor. Mensen worden namelijk niet opeens alcoholist. Waarschijnlijk was ze al veel langer alcoholist, maar deed ze het meer stiekem. Nu had ze een smoes die ze kon gebruiken om het jou een medeplichtige te maken. En dat is een rol waar je als je ouder nooit je kind in mag duwen. En dat is niet jouw schuld, dat is het gebrek van jouw moeder. Je kon haar niet redden, want ze wilde niet gered worden. Zelfs 100 volwassenen kunnen 1 onwillige alcoholist niet redden, dus wat jij vindt dat je als kind had moeten doen is niet reëel.
Zelf heb ik totaal geen ervaring met dit soort trauma's en de verwerking. En toch vind ik je niet gek of raar of overdreven. Ik vind je een sterke vrouw, juist omdat je toegeeft dat het niet goed gaat en juist omdat je hulp zoekt. Blijf hier schrijven, blijf praten met je vriend en hulpverleners en ga door op de weg die je nu hebt ingeslagen. Wees lief voor jezelf
dinsdag 6 december 2016 om 22:19
En nu zetten de gedachten me weer klem
Want ze zijn negatief over jullie
En ze weten dat ik daar niet eerlijk over zal zijn
Omdat ik bang ben jullie te 'verliezen'
Maar ook omdat ik bang ben kwetsend te zijn, terwijl jullie steeds zo lief zijn
Ik ga het toch zeggen
En hoop dat jullie begrijpen dat het niet persoonlijk bedoeld is en voortkomt uit hele erge angst..
De gedachten zeggen dat andere mensen er plezier aan beleven dat anderen pijn hebben. Dat anderen het leuk vinden te lezen dat het slecht gaat.
Dat jullie elkaar prive berichtjes sturen, en straks gemeen gaan doen tegen mij
Bij therapeuten zorgt dit ervoor dat ik niks meer zeg. Want de gedachten zeggen dat therapeuten er op uit zijn mijn verdriet te zien. Dat ze daarom voor dat vak gekozen hebben. En de zakdoekjes die er altijd staan, dat het voor hen voelt als een overwinning als die gebruikt worden.
Ze zeggen zelfs dat de therapeuten onderling poules hebben en per patiënt inzetten of die zal 'breken' of niet.. en dat ze op de vrijdagmiddag borrel daarover opscheppen..
Ik zal nooit mogen huilen bij een therapeut, dat is een van de belangrijkste regels. Omdat zij daarop uit zijn.
Ik hoop niet dat hier therapeuten zijn.. die nu afhaken, boos zijn of zich aangesproken voelen. Ik bedoel het niet verkeerd... het zijn die gedachtes die me zo extreem bang maken voor therapie..
Ik weet dat ik een vreselijk persoon ben door hoe ik denk en dat spijt me oprecht.
Want ze zijn negatief over jullie
En ze weten dat ik daar niet eerlijk over zal zijn
Omdat ik bang ben jullie te 'verliezen'
Maar ook omdat ik bang ben kwetsend te zijn, terwijl jullie steeds zo lief zijn
Ik ga het toch zeggen
En hoop dat jullie begrijpen dat het niet persoonlijk bedoeld is en voortkomt uit hele erge angst..
De gedachten zeggen dat andere mensen er plezier aan beleven dat anderen pijn hebben. Dat anderen het leuk vinden te lezen dat het slecht gaat.
Dat jullie elkaar prive berichtjes sturen, en straks gemeen gaan doen tegen mij
Bij therapeuten zorgt dit ervoor dat ik niks meer zeg. Want de gedachten zeggen dat therapeuten er op uit zijn mijn verdriet te zien. Dat ze daarom voor dat vak gekozen hebben. En de zakdoekjes die er altijd staan, dat het voor hen voelt als een overwinning als die gebruikt worden.
Ze zeggen zelfs dat de therapeuten onderling poules hebben en per patiënt inzetten of die zal 'breken' of niet.. en dat ze op de vrijdagmiddag borrel daarover opscheppen..
Ik zal nooit mogen huilen bij een therapeut, dat is een van de belangrijkste regels. Omdat zij daarop uit zijn.
Ik hoop niet dat hier therapeuten zijn.. die nu afhaken, boos zijn of zich aangesproken voelen. Ik bedoel het niet verkeerd... het zijn die gedachtes die me zo extreem bang maken voor therapie..
Ik weet dat ik een vreselijk persoon ben door hoe ik denk en dat spijt me oprecht.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 6 december 2016 om 22:33
Ach lieverd, wat zeggen ze verschrikkelijke dingen tegen jou
Het lijkt wel een soort wanhoop vanuit die stemmen. Dat ze nu iets hebben verzonnen waar jij enorm bang voor bent en dat ze jou daar nu bang mee maken. Echt niet fijn!
Juist goed dat je het eerlijk verteld. Ik laat me er niet door wegjagen hoor. Ik vind het niet raar dat je zo denkt. Mensen vertrouwen is nou eenmaal niet makkelijk, helemaal niet als je zoveel onbetrouwbare mensen om je heen hebt gehad.
Zakdoekjes zijn om je neus in te snuiten en je tranen te drogen. De trofeeën van de therapeut zijn de mensen die ze heeft kunnen helpen.
Het lijkt wel een soort wanhoop vanuit die stemmen. Dat ze nu iets hebben verzonnen waar jij enorm bang voor bent en dat ze jou daar nu bang mee maken. Echt niet fijn!
Juist goed dat je het eerlijk verteld. Ik laat me er niet door wegjagen hoor. Ik vind het niet raar dat je zo denkt. Mensen vertrouwen is nou eenmaal niet makkelijk, helemaal niet als je zoveel onbetrouwbare mensen om je heen hebt gehad.
Zakdoekjes zijn om je neus in te snuiten en je tranen te drogen. De trofeeën van de therapeut zijn de mensen die ze heeft kunnen helpen.
dinsdag 6 december 2016 om 23:30
dinsdag 6 december 2016 om 23:37
Sorry dat ik niet echt meeschrijf, het topic raakt me enorm je hebt het op dit moment superzwaar maar je kunt je zo goed verwoorden, wees trots op die gave het is namelijk heel erg sterk, jij bent heel erg sterk. Ik vind dat je alles zo goed neerzet op papier en ik hoop zo dat het je helpt om je gedachten te ordenen.
Je bent nooit schuldig geweest en bent 100 procent slachtoffer, je hebt jezelf aan alle kanten zo klem zitten met die rotgedachten,
Ik zou zo graag willen dat je ze overboord kon gooien want niet iedereen is slecht, en gelukkig zit je op dit moment wel tussen goede mensen ookal heb je nog steeds je vader en je stiefmoeder die het enigszins voeden dus het gevaar is nog een beetje in je leven.
Misschien dat een mantra helpt, elke dag herhalen in de spiegel ik ben het waard om gelukkig te zijn en dat ga ik vanaf nu bereiken.
Ik geloof in de kracht van woorden.
Je hebt gewoon de pech gehad dat je zo'n moeder kreeg, je probeerde alles zo goed te doen en nooit was het goed altijd werd er over je grenzen gegaan, niemand die het zag en als je dan om hulp probeert te vragen wordt er niks gedaan of werkt het tegen je het is gewoon teveel, zo vaak zie je mensen die hun leven zelf verprutsen en die elke keer weer opgelapt worden door hun vader en moeder, nooit gaan ze te ver of doen ze iets waardoor ze afgestoten worden of belachelijk worden gemaakt wat ze ook uitspoken er staat altijd weer iemand klaar en bij jou was dat andersom het is uiteindelijk gewoon dikke pech soms in welke wieg je geboren wordt.
Je mag trots zijn op jouw karakter je overlevingskracht heeft je al die tijd overeind gehouden maar je lichaam en geest kan het nog steeds niet opgeven, het voelt onnatuurlijk om niet te vechten, in een crisis situatie weet je tenminste wat te doen, schild voor en adem in maar in een rustige tijd komt alles eruit en overspoelt het zodat je alsnog moet overleven , en dan gaan de overlevingsmechanismen ook nog eens tegen je werken zodat je nog geen rust hebt.
Vreselijk gevecht terwijl juist jij rust verdient en een fantastisch leven voor altijd, je jeugd is over ik durfde nooit op te groeien want mijn moeder zei altijd denk je soms dat jij het zwaar hebt?
Wacht maar tot je groot bent dat zou jij niet eens aankunnen en aangezien het al afschuwelijk was durfde ik niet volwassen te worden maar stukje bij beetje leer ik nu dat het helemaal niet zo eng is als ze zei, ze had ook altijd ruzie met iedereen, mensen op de parkeerplaats bij het parkeren, in de supermarkt en over alle bekenden had ze een mening, iedereen was slecht dus ik dacht dat iedereen gevaarlijk was, nou je raad het al ik heb nooit ruzie met mensen en verbaas me nog steeds dat het allemaal minder gevaarlijk is dan ik dacht, ik moest echt jarenlang herprogrammeren.
Ik heb chronische hyperventilatie en kan alleen functioneren op medicijnen maar de rust komt wel stukje bij beetje dankzij de emdr en een deel eroverheen groeien en ik hoop zo dat jij ook die rust krijgt want dat is meteen een grote verbetering, met een klein beetje positieve vooruitgang kun je jouw enorme kracht gebruiken als houvast, dat doen overlevers, ik weet zeker dat het goed komt.
Je bent nooit schuldig geweest en bent 100 procent slachtoffer, je hebt jezelf aan alle kanten zo klem zitten met die rotgedachten,
Ik zou zo graag willen dat je ze overboord kon gooien want niet iedereen is slecht, en gelukkig zit je op dit moment wel tussen goede mensen ookal heb je nog steeds je vader en je stiefmoeder die het enigszins voeden dus het gevaar is nog een beetje in je leven.
Misschien dat een mantra helpt, elke dag herhalen in de spiegel ik ben het waard om gelukkig te zijn en dat ga ik vanaf nu bereiken.
Ik geloof in de kracht van woorden.
Je hebt gewoon de pech gehad dat je zo'n moeder kreeg, je probeerde alles zo goed te doen en nooit was het goed altijd werd er over je grenzen gegaan, niemand die het zag en als je dan om hulp probeert te vragen wordt er niks gedaan of werkt het tegen je het is gewoon teveel, zo vaak zie je mensen die hun leven zelf verprutsen en die elke keer weer opgelapt worden door hun vader en moeder, nooit gaan ze te ver of doen ze iets waardoor ze afgestoten worden of belachelijk worden gemaakt wat ze ook uitspoken er staat altijd weer iemand klaar en bij jou was dat andersom het is uiteindelijk gewoon dikke pech soms in welke wieg je geboren wordt.
Je mag trots zijn op jouw karakter je overlevingskracht heeft je al die tijd overeind gehouden maar je lichaam en geest kan het nog steeds niet opgeven, het voelt onnatuurlijk om niet te vechten, in een crisis situatie weet je tenminste wat te doen, schild voor en adem in maar in een rustige tijd komt alles eruit en overspoelt het zodat je alsnog moet overleven , en dan gaan de overlevingsmechanismen ook nog eens tegen je werken zodat je nog geen rust hebt.
Vreselijk gevecht terwijl juist jij rust verdient en een fantastisch leven voor altijd, je jeugd is over
ik durfde nooit op te groeien want mijn moeder zei altijd denk je soms dat jij het zwaar hebt? Wacht maar tot je groot bent dat zou jij niet eens aankunnen en aangezien het al afschuwelijk was durfde ik niet volwassen te worden maar stukje bij beetje leer ik nu dat het helemaal niet zo eng is als ze zei, ze had ook altijd ruzie met iedereen, mensen op de parkeerplaats bij het parkeren, in de supermarkt en over alle bekenden had ze een mening, iedereen was slecht dus ik dacht dat iedereen gevaarlijk was, nou je raad het al ik heb nooit ruzie met mensen en verbaas me nog steeds dat het allemaal minder gevaarlijk is dan ik dacht, ik moest echt jarenlang herprogrammeren.
Ik heb chronische hyperventilatie en kan alleen functioneren op medicijnen maar de rust komt wel stukje bij beetje dankzij de emdr en een deel eroverheen groeien en ik hoop zo dat jij ook die rust krijgt want dat is meteen een grote verbetering, met een klein beetje positieve vooruitgang kun je jouw enorme kracht gebruiken als houvast, dat doen overlevers, ik weet zeker dat het goed komt.
woensdag 7 december 2016 om 08:44
Och meisje toch. Je bent geen vreselijk mens. En ik werk idd in de ggz, maar ik voel me niet aangesproken hoor, jouw gedachten zijn jouw gedachten en die heb je zelf niet eens in de hand, hoe kan ik me dan aangesproken voelen door wat je gedachten zeggen? Nog los van dat het iedereen vrij staat om te denken wat hij wil.
Als ik met iemand in gesprek ben in mijn werk dan voel ik me betrokken, of ik iemand leuk vind of niet maakt helemaal niet zoveel uit ook, iedereen heeft zijn verhaal en ik ben er om naar dat verhaal te luisteren en om iemand verder te helpen. En in 99% van de gevallen vind ik dat oprecht heel mooi en heel bijzonder, dat mensen zo open durven zijn. Dus ik voel heus van alles in zo'n gesprek, maar nooit, maar dan ook echt nooit leedvermaak, plus dat het niet om mijn gevoel draait in zo'n gesprek maar om de ander. Als iemand moet huilen dan troost ik diegene, en voel ik met die persoon mee, maar ik scoor geen extra punten ofzo
En jij weet ook dat je gedachten vaak wat irrationeel zijn, en graag willen dat je enge dingen uit de weg gaat, dus vertellen ze je dit soort dingen. En therapeuten zijn ook maar mensen, er zitten ook vast miner leuke tussen, maar niet zoals jij omschrijf.t. En als je niet wilt huilen dan huil je niet, het hoeft niet.
woensdag 7 december 2016 om 09:46
Wat knap dat je je inzichten zo snel verdiept en de stemmen stapje voor stapje begint los te laten.
Als je je altijd hebt aangepast aan anderen, is het logisch dat je het nu moeilijk vindt te bepalen wat jij zelf wil. Maar dat ga je leren. Echt waar!
Je hoeft ons niet te bedanken, want je bent ons helemaal niets verschuldigd. Voel je alsjeblieft niet verplicht om wie dan ook op het forum tevreden te stellen. Het gaat om jou. En al is het moeilijk om te bepalen wat jij zelf wil doen met alle tips en suggesties, je hoeft die tips en suggesties niet als bevelen op te volgen.
Dat je stemmen je bang maken om te gaan huilen bij therapie... Kun je dat omdraaien? Door juist wél te gaan huilen bij therapie. Lekker veel zakdoekjes opmaken. Door de jaren heen heb ik heel wat afgesnotterd, als zulke poules zouden bestaan, zou er geen bal aan zijn, want dan zou iedereen inzetten op mij. (grapje he)
Ik lees en schrijf overigens mee, niet omdat jouw pijn mij goed doet, maar omdat ik van de dingen die jij (en anderen) schrijft, veel leer. Ik herken best veel in je verhaal. Ik lees ook mee omdat ik natuurlijk hoop dat het mettertijd beter met je zal gaan. Maar ik weet, ook uit eigen ervaring, dat beter worden altijd rommelig is. Goede dagen wisselen zich af met slechte dagen. Stappen vooruit, stappen terug. Maar we hebben de tijd, toch?
@alinea, wat je zegt over dat je in een crisissituatie wel weet wat te doen, maar dat het in een rustige periode eruitkomt. Dat is ook mijn ervaring. Zodra ik weg was uit de akelige omgeving van mijn jeugd, kwamen alle zooi eruit. Pas toen had therapie echt zin, daarvoor was ik te druk met overleven, dingen bagatelliseren, de dag doorkomen.
Als je je altijd hebt aangepast aan anderen, is het logisch dat je het nu moeilijk vindt te bepalen wat jij zelf wil. Maar dat ga je leren. Echt waar!
Je hoeft ons niet te bedanken, want je bent ons helemaal niets verschuldigd. Voel je alsjeblieft niet verplicht om wie dan ook op het forum tevreden te stellen. Het gaat om jou. En al is het moeilijk om te bepalen wat jij zelf wil doen met alle tips en suggesties, je hoeft die tips en suggesties niet als bevelen op te volgen.
Dat je stemmen je bang maken om te gaan huilen bij therapie... Kun je dat omdraaien? Door juist wél te gaan huilen bij therapie. Lekker veel zakdoekjes opmaken. Door de jaren heen heb ik heel wat afgesnotterd, als zulke poules zouden bestaan, zou er geen bal aan zijn, want dan zou iedereen inzetten op mij. (grapje he)
Ik lees en schrijf overigens mee, niet omdat jouw pijn mij goed doet, maar omdat ik van de dingen die jij (en anderen) schrijft, veel leer. Ik herken best veel in je verhaal. Ik lees ook mee omdat ik natuurlijk hoop dat het mettertijd beter met je zal gaan. Maar ik weet, ook uit eigen ervaring, dat beter worden altijd rommelig is. Goede dagen wisselen zich af met slechte dagen. Stappen vooruit, stappen terug. Maar we hebben de tijd, toch?
@alinea, wat je zegt over dat je in een crisissituatie wel weet wat te doen, maar dat het in een rustige periode eruitkomt. Dat is ook mijn ervaring. Zodra ik weg was uit de akelige omgeving van mijn jeugd, kwamen alle zooi eruit. Pas toen had therapie echt zin, daarvoor was ik te druk met overleven, dingen bagatelliseren, de dag doorkomen.
woensdag 7 december 2016 om 09:58
Dat vind ik heel lief
Mijn werk is juist één van mijn grootste onzekerheden: doe ik het wel goed, help ik mensen wel, zeg ik niet het verkeerde, voelen mensen zich wel op hun gemak, had ik misschien een andere insteek moeten kiezen, had ik misschien nét dat andere moeten doen, enzovoorts, enzovoorts Dat is ook wat me er in aantrekt, dat eigenlijk iedereen, ook de 'normale' mensen regelmatig de kluts kwijt is, niet weet wat hij nou precies aan het doen is en zich zo ontzettend onbegrepen, alleen en in de war kan voelen. Er is niet zoveel verschil tussen mensen die er werken en mensen die er gebruik van maken, sterker nog, soms
Een van de meest bizarre ervaringen vond ik toen ik mezelf als 'patient' in de ggz mocht gaan melden wegens een onderzoek naar ADHD. Mijn god, wat was dat kut. Zat er zo'n grietje van een jaar of 22, die mij eigenlijk vrijwel direct behandelde alsof ik niet goed snik was, me het gevoel gaf dat ik me aanstelde en waar ik maar geen contact mee kreeg. Ik heb het onderzoek niet afgemaakt en me voorgenomen om het écht nooit zo te doen
De grens tussen gek en normaal is zo vaag dat hij in mijn beleving eigenlijk niet echt bestaat. Je ziet bij de meeste mensen alleen het plaatje dat ze naar de buitenwereld laten zien. Maar ook de psychiater is bang, ook de psycholoog weet het lang niet altijd. Als je met een willekeurig mens in gesprek gaat komen er eigenlijk altijd een flink aantal angsten en onzekerheden boven water.
