Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen
zaterdag 26 november 2016 om 17:04
Hallo,
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 7 december 2016 om 11:28
woensdag 7 december 2016 om 11:50
Hmm, het helpt wel om er zo naar te kijken Snowfall, ook al blijven ze zeggen dat het echt niet mag. Ik weet wel dat de enige manier is er juist wel over te blijven schrijven en wel de therapeut te blijven mailen.. Het is alleen zo eng steeds. Jullie krijgen zo'n slecht beeld van mij.
Wat er nu weer door mijn hoofd gaat, is gewoon niet een leuk verhaaltje.
Hanke, dat is een goede manier denk ik, het vriendelijk vertalen.. Knap dat jij dat kunt.
Het lijkt ook dat wat ik onder ogen ga zien door het te delen, niet mag van de gedachten.. omdat er dan afstand tussen mij en hen ontstaat. Wat mijn gezonde kant heel graag lijkt te willen, maar wat de gedachten 'verdrietig' maakt, onzeker. Ik vind het moeilijk uit te leggen, sorry.
Wat er nu weer door mijn hoofd gaat, is gewoon niet een leuk verhaaltje.
Hanke, dat is een goede manier denk ik, het vriendelijk vertalen.. Knap dat jij dat kunt.
Het lijkt ook dat wat ik onder ogen ga zien door het te delen, niet mag van de gedachten.. omdat er dan afstand tussen mij en hen ontstaat. Wat mijn gezonde kant heel graag lijkt te willen, maar wat de gedachten 'verdrietig' maakt, onzeker. Ik vind het moeilijk uit te leggen, sorry.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 7 december 2016 om 11:51
Dat je na je miskraam wel kaartjes en knuffels kreeg, is weer een bewijs dat je hartstikke goed bezig bent. Je hebt namelijk, ondanks je opvoeding, toch een geweldige sociale kring om je heen opgebouwd. Er zijn mensen in jouw leven die met je meeleven en je willen troosten. Wat een prestatie van jou!
woensdag 7 december 2016 om 11:56
Ik weet niet of je hier wat aan hebt, maar ik beschouwde mijn angstige gedachten als een kind. Een bang kind dat nog steeds leefde in mijn jeugd. Natuurlijk was het hartstikke bang. Door de gedachten en angst als kind te zien, kon ik er veel milder mee omgaan. Het kind verdiende het niet om weggejaagd of genegeerd te worden, ook al had ik het liefst die gedachten niet. Het kind verdiende troost. Als de angstige gedachten me overspoelden, deed ik iets wat mijzelf een beetje troostte. Filmpjes van kittens kijken op YouTube, een mok warme chocolademelk drinken, een beetje tekenen, knuffelen met een oude knuffel van vroeger, het maakte niet uit. Het hielp vaak wel.
Wat zou jou nu troosten?
Wat zou jou nu troosten?
woensdag 7 december 2016 om 11:57
Ja Snowfall, dat voelde ook wel zo, als bewijs dat ik in elk geval goed overkom...
Maar al die mensen weten natuurlijk niks van deze gedachten af.
Twee vriendinnen weten wel dat het voor mij extra zwaar was,
maar ik kan daar niet met ze over spreken.
Een van die vriendinnen zei wel, dat ze mij kende en wist dat ik voor mezelf besloten had dat ik max. zolang er verdrietig over mocht zijn (klopt, max. 3 weken had ik bedacht).
En ze zei dat dat onzin was, dat ik er ook anderhalf jaar of m'n leven lang mee mocht zitten, omdat verdriet geen houdbaarheidsdatum heeft.
Dat vond ik wel lief.. alsnog vertel ik haar niet veel, omdat ik haar niet wil afschrikken.
Maar al die mensen weten natuurlijk niks van deze gedachten af.
Twee vriendinnen weten wel dat het voor mij extra zwaar was,
maar ik kan daar niet met ze over spreken.
Een van die vriendinnen zei wel, dat ze mij kende en wist dat ik voor mezelf besloten had dat ik max. zolang er verdrietig over mocht zijn (klopt, max. 3 weken had ik bedacht).
En ze zei dat dat onzin was, dat ik er ook anderhalf jaar of m'n leven lang mee mocht zitten, omdat verdriet geen houdbaarheidsdatum heeft.
Dat vond ik wel lief.. alsnog vertel ik haar niet veel, omdat ik haar niet wil afschrikken.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 7 december 2016 om 12:04
Hoezo is het hier leuker zonder jou? Zonder jou was er geen topic 
Dus gewoon lekker blijven schrijven, juist als je paniek voelt en bang bent. Schrijf het maar op. Dat lucht op en misschien heb je nog iets aan de reacties ook. Maar ga alsjeblieft niet minder schrijven of anders schrijven of doen alsof je je beter voelt dan je je voelt, dat is zonde. Je hoeft je voor niemand groot te houden of beter voor te doen, het mag ook slechter gaan en dan mag je dat ook gewoon schrijven. Anoniemer dan hier wordt het niet, misschien maakt het dat makkelijker voor je.
Plus, je lijkt me gewoon best een leuk mens eigenlijk. Je bent intelligent, je bent heel sociaal, bakt cake's, je hebt doorzettingsvermogen. Niets mis mee
Dus gewoon lekker blijven schrijven, juist als je paniek voelt en bang bent. Schrijf het maar op. Dat lucht op en misschien heb je nog iets aan de reacties ook. Maar ga alsjeblieft niet minder schrijven of anders schrijven of doen alsof je je beter voelt dan je je voelt, dat is zonde. Je hoeft je voor niemand groot te houden of beter voor te doen, het mag ook slechter gaan en dan mag je dat ook gewoon schrijven. Anoniemer dan hier wordt het niet, misschien maakt het dat makkelijker voor je. Plus, je lijkt me gewoon best een leuk mens eigenlijk. Je bent intelligent, je bent heel sociaal, bakt cake's, je hebt doorzettingsvermogen. Niets mis mee
woensdag 7 december 2016 om 12:11
Weet je, ook ik vond het erg om aan vriendinnen te vertellen wat ik als kind heb moeten meemaken. Schaamte, hen niet willen belasten, allerlei oordelen over mezelf... Maar ik leerde er ook van. Hoe zij reageerden, wat het hen deed...in hun reactie zag ik de gevoelens die ik wel kende maar van in paniek raakte omdat ik dacht dat die er niet mochten zijn.
woensdag 7 december 2016 om 12:12
Dat helpt wel... dank je wel... het helpt om in te zien dat de gedachten eigenlijk heel erg bang zijn. Dat merk ik ook wel, dat ze bang zijn voor alles wat komen gaat. Alles is nieuw, dit is onbekend terrein.
Het troosten is moeilijk, zeker vandaag. Omdat ik al zo slecht begonnen ben vanmorgen. Ik kwam pas om half 10 uit bed. Ik heb alleen nog maar een was gedaan, de afwas en een paar werk mails beantwoord. Ik ben heel bang geworden van een auto die dichtbij ons huis staat, maar niet van de buren is.
Ik had vanmorgen moeten sporten. Maar ik was nog zo moe.. en ik ben nog steeds bang om naar het zwembad te gaan, waar ik baantjes trok.. Dat is heel slecht, dat ik dat niet durf.
En ik had al heel veel voor mijn werk moeten doen. En het huis schoon moeten maken.. Nu moet ik vanmiddag nog maar van alles gaan doen, om het enigszins goed te maken. Maar ik ben zo moe.. Het zijn allemaal dingen die niet moeten, want het huis is wel schoon en het werk is eigenlijk voor morgen (vandaag een vrije dag).. maar van mijn hoofd moet het wel, omdat ik anders lui ben.
Al die dingen die jij noemt, zouden mij ook helpen. Maar het mag niet. Soms geef ik er wel aan toe. Maar dan straffen ze me daarna harder: hoe kon ik nou op de bank liggen een serie kijken of filmpjes kijken of met mijn oude knuffel knuffelen, terwijl ik zoveel nog moest van ze (de gedachten)?!
Als iemand anders me zou zien, zou die zich kapot schamen...
Mijn vader en stiefmoeder waren (en zijn) altijd boos als ik vertel dat ik een ontspannen dagje had: wat een luizenleven heb jij toch, zeggen ze dan..
Ik vertel het ze daarom bijna nooit meer. Maar ik blijf wel bang, heel bang, dat anderen ook zo over me denken. Dat de buren me zien en denken: zij heeft wel een groot huis, maar doet er geen flikker voor.
Of dat de pakketbezorger langs komt en ziet dat ik niks aan het doen ben, dat kan echt niet..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 7 december 2016 om 12:18
Ik denk echt dat je te goed over me denkt. Maar ik ben blij dat ik mag blijven schrijven volgens jullie. En dat ik me niet groot hoef te houden:
Hoezo is het hier leuker zonder jou? Zonder jou was er geen topic
Plus, je lijkt me gewoon best een leuk mens eigenlijk. Je bent intelligent, je bent heel sociaal, bakt cake's, je hebt doorzettingsvermogen. Niets mis mee
en dan zelfs nog erover mag schrijven..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 7 december 2016 om 12:19
Oh, dat denk ik ook wel eens. (Dat anderen voortdurend oordelen over wat ik aan het doen ben.) Tegelijkertijd weet ik dat ik dat zelf invul, dus zelf verzin, dus dat dat oordeel uit mezelf voortkomt. Anderen zijn namelijk helemaal niet zo bezig met mij, laat staan wat ik de hele dag wel of niet zou doen. Toch denk ik dat wel eens.
Jij werkt zo hard, en dan bedoel ik niet alleen op je werk, maar vooral aan jezelf. Jij hebt eigenlijk best een vrije dag verdiend! Mensen moeten altijd veel. Er valt altijd nog wel iets nuttigs in en om het huis te doen. Morgen, volgende week, altijd. Zolang je nog een schone onderbroek in de kast hebt liggen en een paar schone borden en pannen, mag je best een dag rust nemen om bij te komen van je harde werk. Je vader en stiefmoeder hebben daar helemaal niets over te zeggen.
Jij werkt zo hard, en dan bedoel ik niet alleen op je werk, maar vooral aan jezelf. Jij hebt eigenlijk best een vrije dag verdiend! Mensen moeten altijd veel. Er valt altijd nog wel iets nuttigs in en om het huis te doen. Morgen, volgende week, altijd. Zolang je nog een schone onderbroek in de kast hebt liggen en een paar schone borden en pannen, mag je best een dag rust nemen om bij te komen van je harde werk. Je vader en stiefmoeder hebben daar helemaal niets over te zeggen.
woensdag 7 december 2016 om 12:22
Daarom kan ik er niet mee omgaan.. ik raak dan ook in paniek, weet me geen houding te geven. Zelfs in dit topic vind ik het vreselijk moeilijk en moet ik soms mijn telefoon/laptop/surface-geval (van m'n werk
) wegleggen, omdat jullie reacties me zo raken en dat niet mag.. dat is heel eng..Het lief zijn voor de gedachten heb ik nog niet heel erg onder de knie.. Ik ben nu wel weer heel boos op mezelf, dat ik zelfs boos ben op een deel van mij dat bang is. Dat ik boos ben op de gedachten, terwijl ik lief voor ze moet zijn.. en dat dat jullie wel lukt en mij niet.. omdat ik niet goed genoeg ben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 7 december 2016 om 12:31
Ik hang in mijn pyjama op de bank. Was vroeg op, vanwege mijn kinderen. Maar ik heb een paar mails gestuurd, wat rapportages gemaakt en 1 telefoontje gepleegd. Tussendoor hang ik hier rond, en drink ik koffie en app met een vriendin. Mijn eerste afspraak is pas later vanmiddag en toch ga ik zo maar even snel douchen en lunchen en een was draaien, anders denkt mijn man dat ik niets gedaan heb vanmorgen (hij is vanmiddag vrij). Wat dikke vette onzin is, want ik heb wél wat gedaan én het boeit hem óók niet als ik de hele ochtend had liggen slapen. Want ik ben een volwassen mens en moet zelf weten wat ik doe, maar toch zitten dat soort dingen ook in mijn hoofd hoor. Dat ik ook had kunnen sporten (dat was mijn plan vandaag ook) en het huishouden had kunnen bijwerken en ál mijn mails af had kunnen handelen vanmorgen ipv alleen de urgente.
woensdag 7 december 2016 om 12:32
Snowfall, ja, ik weet ook dat ik het zelf invul en dat de buren niet (het grootste gedeelte van hun dag) met mij bezig zijn. Ik weet ook niet waarom ik het mezelf soms zo moeilijk maak.. Wat ik ook doe, het is nooit goed genoeg volgens de gedachten. Ik moet altijd bezig zijn en als ik niet bezig ben, moet ik wel plannen hebben voor over een uur of de volgende dag. Ik denk wel dat ik enorme moeite heb met loslaten en ontspannen... ik ben er namelijk van overtuigd dat als ik niet alert ben, de hel losbreekt...
Gisteren was er hier een stroomstoring, in de hele straat. En ik dacht meteen: wat heb ik gedaan? Later dringt het besef wel tot me door dat ik er geen invloed op heb (ik was namelijk aan het eten op dat moment), maar mijn eerste reactie bij alles is: waarom heb ik het niet zien aankomen, waarom heb ik het niet voorkomen? Ik sta eigenlijk wel de hele dag (en nacht...) op scherp.
Gisteren was er hier een stroomstoring, in de hele straat. En ik dacht meteen: wat heb ik gedaan? Later dringt het besef wel tot me door dat ik er geen invloed op heb (ik was namelijk aan het eten op dat moment), maar mijn eerste reactie bij alles is: waarom heb ik het niet zien aankomen, waarom heb ik het niet voorkomen? Ik sta eigenlijk wel de hele dag (en nacht...) op scherp.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 7 december 2016 om 12:37
Dat de hele dag op scherp staan, waakzaam zijn, hoort toch bij de symptomen van je diagnose?
Je bent je heel goed bewust van de patronen in je gedachten en gedrag, veel mensen hebben daar jarenlange therapie voor nodig. Maar echt, geef jezelf de tijd om te leren hoe je die gedachten kunt ombuigen in iets wat wél fijn en constructief is. Zoals ik al zei, je wordt niet in één dag Olympisch kampioen. Je ziet al dat die gedachten niet constructief zijn, maar je mag ze best hebben, op dit moment horen ze nog bij jou. En straks leer je lekker meer schijt aan anderen te krijgen en te genieten van een vrije dag zonder schuldgevoel. Het komt, het komt!
Je bent je heel goed bewust van de patronen in je gedachten en gedrag, veel mensen hebben daar jarenlange therapie voor nodig. Maar echt, geef jezelf de tijd om te leren hoe je die gedachten kunt ombuigen in iets wat wél fijn en constructief is. Zoals ik al zei, je wordt niet in één dag Olympisch kampioen. Je ziet al dat die gedachten niet constructief zijn, maar je mag ze best hebben, op dit moment horen ze nog bij jou. En straks leer je lekker meer schijt aan anderen te krijgen en te genieten van een vrije dag zonder schuldgevoel. Het komt, het komt!
woensdag 7 december 2016 om 12:40
:
[...]
Dat vind ik heel lief
Dat is ook wat me er in aantrekt, dat eigenlijk iedereen, ook de 'normale' mensen regelmatig de kluts kwijt is, niet weet wat hij nou precies aan het doen is en zich zo ontzettend onbegrepen, alleen en in de war kan voelen. Er is niet zoveel verschil tussen mensen die er werken en mensen die er gebruik van maken, sterker nog, somsvaakmaken de mensen die er werken ook gebruik van hulpverleners
Een van de meest bizarre ervaringen vond ik toen ik mezelf als 'patient' in de ggz mocht gaan melden wegens een onderzoek naar ADHD. Mijn god, wat was dat kut. Zat er zo'n grietje van een jaar of 22, die mij eigenlijk vrijwel direct behandelde alsof ik niet goed snik was, me het gevoel gaf dat ik me aanstelde en waar ik maar geen contact mee kreeg. Ik heb het onderzoek niet afgemaakt en me voorgenomen om het écht nooit zo te doen
De grens tussen gek en normaal is zo vaag dat hij in mijn beleving eigenlijk niet echt bestaat. Je ziet bij de meeste mensen alleen het plaatje dat ze naar de buitenwereld laten zien. Maar ook de psychiater is bang, ook de psycholoog weet het lang niet altijd. Als je met een willekeurig mens in gesprek gaat komen er eigenlijk altijd een flink aantal angsten en onzekerheden boven water.
Ik denkt dat het juist een kracht is als je als hulpverlener onzekerheden voelt want dan sta je veel dichter bij degene die je helpt, en mensen die voor hulp komen die voelen vaak stemmingen aan, zeker uit een onveilige jeugd moet je heel snel mensen kunnen doorgronden en lezen om te weten welke kant een situatie opgaat, iemand die heel autoritair weet hoe het moet dat is heel onplezierig en zo'n jonge meid kan heel goed zijn maar je voelt gelijk of het een goeie wordt in de toekomst of dat ze meteen daarna vriendinnen gaat WhatsAppen met weet je wat voor een patient er nou weer binnenkwam?!
de eerste keren dat ik hulp zocht dat was nadat ik het huis uitging met 18 jaar oftewel mijn moeder was gewoon op een dag verdwenen, zusje zat in een pleeggezin en ik stond gewoon op straat dus huurde ik maar ergens een kamer, vanaf toen toen er een beetje rust kwam kreeg ik een enorme burn out met als gevolg gedwongen ontslag en diepe depressie twee jaar het ging echt op zwart en zelfs ademen deed me pijn, praten ging niet en ik ging naar mijn nieuwe huisarts en dat was er een van de oude stempel en ik moest me niet aanstellen en naar huis, toen ben ik bij een psychiater geweest met een praktijk aan huis en ze vroeg me mijn jeugd op te schrijven, dat dat was het moeilijkste dat ik ooit heb moeten doen ik durf het nog steeds niet te lezen en wat een trigger was dat en ze zei doodleuk daar kan ik niks mee hoor daar moet je voor naar een andere psychiater. Vanaf toen heb ik nooit meer een psycholoog vertrouwd en praten in een praktijk doe ik dus ook niet meer, 1 keer nog bij de ggd geweest jaren later maar inderdaad ook een intake gesprek gehad met een piepjonge stagiaire en ben nooit meer teruggegaan.
Vandaar dat ik alleen nog haptonomie en emdr gedaan heb.
Want als ik weer eens vastloop dan wil ik toch verder groeien en eruit zien te komen vandaar dat ik nu andere oplossingen zoek.
Ik hoor of lees af en toe wel van mensen dat ze het zo getroffen hebben met hun hulpverlener en dan denk ik altijd zie je wel het bestaat wel, als je er zo een te pakken hebt dan heb je geluk.
En inderdaad ik denk dat heel veel mensen die een beetje op het randje balanceren vaak kiezen om psycholoog te worden omdat ze zichzelf willen doorgronden maar ook beter weten wat anderen meemaken en begrijpen waar ze zijn en ze juist daardoor de hand kunnen reiken, ik vind dat juist een pre, dat zijn de juiste mensen op de juiste plek.
woensdag 7 december 2016 om 12:47
Had jij dat ook, zodra je voor het eerst rust had na jaren van stress komt alles eruit.. echt horror het blijft je overspoelen en dan jaren lang stappen terug daarna twee stappen vooruit drie stappen terug.
Heftig hoor ik heb in gedachten nog steeds ontzag voor die depressie, wauw dat was erger dan de jeugd zelf denk ik.
woensdag 7 december 2016 om 12:48
Die link had ik nooit gelegd, maar inderdaad. Als het van levensbelang is te weten of de ander te vertrouwen is of niet, leer je dat sneller aanvoelen. Mij werd altijd gezegd dat ik te gevoelig was en me dingen te snel aantrok, maar zoals jij het beschrijft, is zulk gedrag logisch, uit bescherming. Dank je voor dat inzicht.
Ik heb allerlei therapeuten meegemaakt, helaas zaten er slechts een paar tussen waar ik echt wat aan heb gehad. Maar toch hebben die paar me heel goed geholpen en maakte ik met hen heel grote stappen vooruit. Heb je nu wel het idee dat je je verleden min of meer verwerkt hebt en het dagelijkse leven goed aankan? Of zou je wel therapie willen om bepaalde dingen aan te pakken? Laat je niet tegenhouden.
woensdag 7 december 2016 om 12:51
Dat is erg lief van je Deepspace... dat verdienen geloof ik niet zo, maar dat zul je wel begrijpen als je dit topic gelezen hebt. Toch vind ik het heel lief dat je dit doet 
Snowfall, ook al hoort het bij de ptss, dat is geen excuus vind ik. Ik vind het heel slap van mezelf dat ik ptss ontwikkeld heb. Let op: dat vind ik van mezelf, niet van anderen die dat hebben! Ik wil niemand kwetsen met mijn slechte woordkeuze.
Want dat begrijp ik van anderen, dat mensen getraumatiseerd kunnen raken. Maar van mezelf vind ik het echt heel slecht. Een ander die had meegemaakt wat ik heb meegemaakt was daar waarschijnlijk veel beter uit gekomen. En ik, ik ben 'getraumatiseerd', dat gaat natuurlijk nergens over..
Ik hoop oprecht dat ik dat kan leren. Ik denk wel dat ik moeilijk daarin ben.. omdat ik zo overtuigd ben van de gedachten. Maar dat zullen anderen ook wel gehad hebben..? Ik heb namelijk tien jaar geleden al cognitieve gedragstherapie gehad.. maar als ik de gedachten ombuig, voelt het alsof ik mezelf compleet voor de gek houd. En dan zegt de therapeut natuurlijk: ja zo voelt dat eerst, maar als je er vaker mee oefent, dan verdwijnt dat gevoel en ga je je nieuwe gedachten geloven. Nou, die ervaring heb ik dus niet.. Ik vroeg ook aan mijn huidige therapeut: denk je oprecht dat dat bloemen kopen en 3 keer per dag een schouderklopje geven om iets wat ik anders doe dan normaal, gaat werken? Nou ja, zij was daar wel van overtuigd, maar daarom is ze natuurlijk ook therapeut
Maar ik heb het idee dat het bij mij niet werkt... ik kan wel 100 keer die gedachten ombuigen, die andere 'vertrouwde' gedachten blijven zeggen dat ik moet stoppen mezelf voor de gek te houden en dat het nooit, nooit zal werken.
Snowfall, ook al hoort het bij de ptss, dat is geen excuus vind ik. Ik vind het heel slap van mezelf dat ik ptss ontwikkeld heb. Let op: dat vind ik van mezelf, niet van anderen die dat hebben! Ik wil niemand kwetsen met mijn slechte woordkeuze.
Want dat begrijp ik van anderen, dat mensen getraumatiseerd kunnen raken. Maar van mezelf vind ik het echt heel slecht. Een ander die had meegemaakt wat ik heb meegemaakt was daar waarschijnlijk veel beter uit gekomen. En ik, ik ben 'getraumatiseerd', dat gaat natuurlijk nergens over..
Ik hoop oprecht dat ik dat kan leren. Ik denk wel dat ik moeilijk daarin ben.. omdat ik zo overtuigd ben van de gedachten. Maar dat zullen anderen ook wel gehad hebben..? Ik heb namelijk tien jaar geleden al cognitieve gedragstherapie gehad.. maar als ik de gedachten ombuig, voelt het alsof ik mezelf compleet voor de gek houd. En dan zegt de therapeut natuurlijk: ja zo voelt dat eerst, maar als je er vaker mee oefent, dan verdwijnt dat gevoel en ga je je nieuwe gedachten geloven. Nou, die ervaring heb ik dus niet.. Ik vroeg ook aan mijn huidige therapeut: denk je oprecht dat dat bloemen kopen en 3 keer per dag een schouderklopje geven om iets wat ik anders doe dan normaal, gaat werken? Nou ja, zij was daar wel van overtuigd, maar daarom is ze natuurlijk ook therapeut
Maar ik heb het idee dat het bij mij niet werkt... ik kan wel 100 keer die gedachten ombuigen, die andere 'vertrouwde' gedachten blijven zeggen dat ik moet stoppen mezelf voor de gek te houden en dat het nooit, nooit zal werken.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 7 december 2016 om 12:53
Stom hè die regeltjes ik doe ook nog steeds expres het tegenovergestelde van wat mijn moeder deed, als ik met een tandenstoker tussen mijn tanden peuter dan schrik ik ineens en denk ik zie je ik ben haar, ik koop ook niet dezelfde producten ik kan ze niet zien, als ik op een bepaalde manier een slok neem en dan is dat ook precies hetzelfde ik kan daar een halve dag door van slag zijn, inderdaad na 12 uit slaapkamer lopen in je ondergoed met je hoofd op onweer, ik durf niet uit te slapen, ik wordt ook echt boos op mezelf als ik na acht uur als een slons uit bed kom, dan weet ik zeker dat ik afglij en hetzelfde ga doen.
Het is toch een soort bescherming voor jezelf.
Het moet alleen niet zo streng..
woensdag 7 december 2016 om 12:54
Ja.
Maar ik heb dat nu nog, hoor. Als het een periode psychisch zwaar is, dan gaat het in de periode zelf prima met mij (ogenschijnlijk), maar na die periode, als alles en iedereen weer vrolijk het dagelijkse leven hervat, stort ik in en zit ik soms maanden in de donkere put. Daar heb ik nog niet echt een oplossing voor gevonden. Maar ik heb nu weer therapie om dat aan te pakken. De therapie draait eigenlijk om goed voor jezelf zorgen en dingen doen die mijn zelfwaarde vergroten. Eten, beweging, leuke dingen, leuke sociale relaties, mezelf dingen gunnen. Ik denk dat ik ook bloemetjes voor mezelf ga kopen, ik vind dat een leuke oefening. Dat staat vast ook leuker op mijn bureau dan al die troep die er nu ligt.
woensdag 7 december 2016 om 13:00
Precies mijn angst... precies waarom ik nu zo angstig ben voor de EMDR.
Want ik heb nu volgens mij een goede hulpverlener getroffen. Die helaas die therapie niet geeft.
Maar me wel doorverwezen heeft naar iemand die ze kent, dat stelt gerust.
En toch ben ik er van overtuigd dat EMDR gelijk staat aan een hoop ellende.
En ik denk niet dat ik mezelf dat aan moet doen.
Bij EMDR moet je je wel kwetsbaar opstellen, anders werkt die therapie niet.
Maar ik weet bijna zeker dat ik dat niet kan..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
