Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen
zaterdag 26 november 2016 om 17:04
Hallo,
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 16:27
Mijn hoofd is redelijk in de war Rhae, dus lief dat je het toelicht, maar gelukkig kan ik humor nog steeds wel erg waarderen en plaatsen en moest ik ook wel erg lachen om je opmerking over werkloosheid onder therapeuten met mijn gedachtegang:
Dat laatste is een grapje hè, knuffel....
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 16:31
Oké, ik wil niet heel vervelend overkomen, maar heb jij hier bewijzen van?
Want ik denk dat dit een verhaaltje is wat therapeuten elkaar wijs maken zodat ze voldoening blijven halen uit hun werk. En ik denk dat het voor veel mensen best zo kan werken, maar als dat karrenspoor zo diep in dat weiland zit, dan is een nieuw pad maken toch best wel zinloos/kansloos/hopeloos...
Ik wil je niet beledigen of zo hoor, ik vind het alleen moeilijk dit te geloven.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 16:46
:
[...]
Wat ik al zei, dit is gewoon biologie. Geen therapeutenpraatIk zal eens wat opzoeken voor je
Dat is wel fijn, hoeft niet meteen he. Sorry dat ik het niet geloof.
Maar als ik het wel zou geloven, dan vraag ik me af hoe je nou weet of het nieuwe spoor handiger/beter is. Ik zit nu met oud gedrag en nieuw gedrag en het oude voelt natuurlijk beter, omdat ik het zolang gedaan heb. Ergens geloof ik erin dat mezelf pijn doen niet goed is. Maar hoe weet ik nou of het nieuwe gedrag gezond is? En ook: wat het me gaat brengen, geen idee.. Want dat nieuwe spoor kan ook verdwalen en dan zit je met de gebakken peren. Ik voel me nu verdwaald en teruggrijpen op het oude, vertrouwde is dan fijner..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 16:53
Omdat dat vermijden en onderdrukken natuurlijk ook nog wel een functie heeft. Was vroeger handig maar nu nog steeds.
Ik weet dat ik het fijn vind om de keuze te hebben tussen vermijden en onderdrukken of de gevoelens te ondergaan.
Ik kies er zoveel mogelijk voor om de beelden en herinneringen te laten komen omdat ik weet dat ik daarmee de gevoelens uitdoof en me dit op lange termijn helpt. Alleen is de realiteit zo, dat er ook boodschappen gedaan moeten worden, gekookt moet worden, uitgerust moet worden etc. Sommige dingen moeten doorgaan. Je kunt niet de hele dag al die herbelevingen op je af laten komen.
Als het kan is er veel voor de nieuwe manier te zeggen; bewust dingen aangaan en de emoties laten komen. Zo wordt je namelijk beter. Vermijden houdt de herbeleving in stand maar kan soms op korte termijn nuttig zijn. Het zou voor jou fijn zijn als je hier wat meer controle voor jezelf zou kunnen krijgen. Zodat het wat meer een keuze wordt. Die herbelevingen voelen al machteloos genoeg.
Ik ga nog steeds genoeg uit de weg om het gedoseerd te houden. Maar ik ga bewust sommige dingen aan en neem dan ook de tijd en ruimte om gevoelens die meekomen ruimte en tijd te geven. Dus niet hop meteen door, goed voor jezelf zorgen op die momenten.
Doubt kills more dreams than failure ever will
dinsdag 13 december 2016 om 17:04
Ja, ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt. Doordat ik alleen eigenlijk destructieve manieren heb om het te onderdrukken, en deze allemaal niet meer gebruik, overspoelt het me nu de hele dag.
En het is echt nodig om iets te hebben wat het onderdrukt zodat ik kan functioneren. En op momenten dat ik het kan toelaten, dat ik dan doe wat jij als laatste noemt (de tijd en ruimte geven aan die gevoelens en goed voor mezelf zorgen).
Beide dingen kan ik dus absoluut niet. Ik heb een paar dagen geleden het toegelaten en wat volgde was zoveel verdriet en machteloosheid en herinneringen (ik heb het hier ook geschreven). Dat wil ik niet nog een keer voelen... wat helpt me dat nou, denk ik...
En het onderdrukken kan ik dus op heel, heel veel manieren, maar ze zijn allemaal destructief en dat doe ik niet meer. Heb jij manieren om het te onderdrukken, op de korte termijn, die wel gezond zijn?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 17:10
Hoe ik nu ben, de hele dag door, is een soort defecte automatische piloot.
Ik merk dat ik dingen doe (op de automatische piloot), maar ik merk ook dat het niet gaat zoals het zou moeten.
Ik kan niet meer de emoties wegdrukken, de beelden, de herinneringen. Ze dringen zich continu op, ze blijven de hele dag en nacht bij me. Wel het ene moment meer dan het andere, maar wel continu.
En mijn hele lichaam en geest verzetten zich er tegen, maar zijn hartstikke kansloos.
En de gedachten verzetten zich, maar die maak ik kansloos, door niet toe te geven.
En ik onderga het maar, lamgeslagen en heel, heel angstig, omdat ik echt niet weet of ik hier goed aan doe en waar ik mee bezig ben...
Ik ben soms tijd kwijt, maar vooral vaak mezelf. Ik ben op zoek naar houvast, maar voor mijn gevoel blijf ik maar dieper vallen in de afgrond.
Ik merk dat ik dingen doe (op de automatische piloot), maar ik merk ook dat het niet gaat zoals het zou moeten.
Ik kan niet meer de emoties wegdrukken, de beelden, de herinneringen. Ze dringen zich continu op, ze blijven de hele dag en nacht bij me. Wel het ene moment meer dan het andere, maar wel continu.
En mijn hele lichaam en geest verzetten zich er tegen, maar zijn hartstikke kansloos.
En de gedachten verzetten zich, maar die maak ik kansloos, door niet toe te geven.
En ik onderga het maar, lamgeslagen en heel, heel angstig, omdat ik echt niet weet of ik hier goed aan doe en waar ik mee bezig ben...
Ik ben soms tijd kwijt, maar vooral vaak mezelf. Ik ben op zoek naar houvast, maar voor mijn gevoel blijf ik maar dieper vallen in de afgrond.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 17:12
En het helpt, dat jullie blijven zeggen dat het goed komt, dat ik het goed doe, dat ik op een goede weg ben. En met voorbeelden komen en jullie kijk erop. Want mijn beeld is troebel, ik kan het echt niet goed meer zien..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 17:15
dinsdag 13 december 2016 om 17:22
In mijn ervaring ben je af en toe een periode (een paar dagen, soms een paar weken) heel intensief bezig met die herinneringen. Alsof je onderbewuste ineens bewust is geworden. Het gaat maar door en er lijkt geen ontsnappen aan. Maar na een tijdje kom je door die herhaling tot inzichten die je helpen ten goede te veranderen. En dan breekt er een periode aan waarin er weer meer licht en rust is.
Na die lichtere periode kom je soms opnieuw in een donkere periode, maar dat hoeft niet. Bij mij is elke donkere periode toch wat minder donker en minder lang dan die ervoor. Ik denk dat dat het verwerken is. Steeds opnieuw naar de ellende kijken, met een steeds volwassener blik. En daarbij schakel ik soms hulp in en soms kan ik het alleen. En ondertussen leer ik steeds meer over mezelf. Wat ik wil en wat ik niet wil. Waar nog patronen zitten die mij niet meer helpen. Etc.
Voor jou is het een nieuwe manier van omgaan met je moeilijkheden. Logisch dus dat je nog niet weet of je hier goed aan doet. Het is immers nieuw voor je. Maar wij zijn hier en wij blijven ook hier.
dinsdag 13 december 2016 om 17:28
Je bent zo lief Snowfall, het raakt me zo dat jij reageert, ook op de slechte momenten, en dat je me zo helpt en zoveel lieve dingen zegt. En dat ook nog terwijl je zo'n leuk persoon bent, het is zo gek dat je dan energie in mij wilt steken..
Je berichtje is ook hoopgevend, ik hoop zo dat het ook voor mij gaat gelden. Ik ben bang dat deze periode wel maanden kan duren...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 17:30
Ik heb reuma en enorm veel last ervan op dit moment (en de afgelopen maand). Volgens de reumatoloog komt het doordat ik eerst zwanger was (en 0 klachten had) en nu een lichamelijke terugval en dat dat blijkbaar normaal is.. Zwemmen adviseert hij mij, maar ik heb een enorme angst voor het zwembad ontwikkeld de afgelopen weken.
De huisarts denkt dat het ook te maken heeft met de stress die ik ervaar... Wandelen lukt niet goed, mijn lichaam doet zo'n verschrikkelijke pijn. Ik voel alle stress letterlijk, in mijn hele lijf..
Opstaan doet al pijn, bij het lopen voel ik elke vezel van mijn lichaam... alles staat zo onder spanning op de een of andere manier.
Muziek helpt heel, heel erg, dat is een goede
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 17:36
En het koken is een gevecht met alle messen die ik tegen kom; even iets pakken uit die la, even dat in de vaatwasser doen. Het lukt me, maar het confronteert me ook continu met het gevecht wat ik aan het voeren ben. Het is me gelukt, zonder mezelf pijn te doen, om lasagne te maken en het staat veilig in de oven nu (ook een enorm verleidelijk apparaat wat dit betreft).
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 17:36
Kun je samen met iemand gaan zwemmen? Een keer met je vriend gaan? Yoga schijnt prettig te zijn. Er staan veel yogafilmpjes op Youtube.
Het kan zijn dat deze periode maanden gaat duren, maar op een heel leven bezien zijn een paar maanden niet zolang. De gemiddelde vrouw wordt iets van 80 jaar, toch? Dan is één maand 1/960e deel van het leven. Nou ja, die onzinlogica gebruik ik wel eens om die periodes wat te relativeren.
Het kan zijn dat deze periode maanden gaat duren, maar op een heel leven bezien zijn een paar maanden niet zolang. De gemiddelde vrouw wordt iets van 80 jaar, toch? Dan is één maand 1/960e deel van het leven. Nou ja, die onzinlogica gebruik ik wel eens om die periodes wat te relativeren.
dinsdag 13 december 2016 om 17:38
Onderdrukken en vermijden is nooit echt gezond maar als die narigheid ervoor zorgt dat je nooit even pauze hebt dan moet je wel. Dit is ook echt iets wat je met de psycholoog kunt bespreken en waar je samen naar op zoek kunt gaan. Wat voor mij werkt hoeft niet voor jou te werken. Jij hebt andere triggers dan ik. Het verwerken kan wel even gaan duren dus het is wel fijn als meer manieren hebt om er zo lang mee om te kunnen gaan.
Ikzelf ga sinds ik herbelevingen kreeg heel veel uit de weg om het behapbaar te maken. Sociale contacten staan op een laag pitje. Doe ik alleen als ik genoeg rust heb gehad want hoe meer stress in mijn lijf zit hoe eerder ik ongewild tijdens het contact getriggerd wordt. Ik schep dus allemaal voorwaarden. Ik pak controle door uit te rusten en daardoor minder getriggerd te raken. De keerzijde is dat ik wel minder kan dan hiervoor maar ik doe het voor een goed doel denk ik dan maar. Als ik het niet zou doen dan zou ik niet kunnen verwerken en enkel op overlevingsmodus leunen.
In sommige gevallen, als ik die persoon genoeg vertrouw kan ik over m'n angsten en mogelijke triggers vertellen en vind ik het minder eng om het bijzijn van een ander getriggerd te worden. Met deze mensen kan ik dus altijd contact hebben, overstuur of niet. Maar dat zijn er maar een paar. Als dat er niet is zorg ik ervoor dat ik goed uitgerust ben zodat de drempel voor een trigger hoger wordt.
Anderen manieren zijn ook trigger gerelateerd, niet voor mezelf opkomen om te vermijden dat ik een herbeleving krijg. En als ik het wel doe (moet soms en soms zoek ik het bewust op omdat ik beter wil worden) dan doe ik het op een manier zodat ik weet dat ik de emoties kan opvangen. Het liefst kom ik per mail voor mezelf op want dan draag ik thuis de consequenties. Of eventueel per telefoon, ook weer zodat er ruimte is om de emoties op te vangen.
Verder dissocieer ik vanzelf als het teveel wordt. Dat maakt dat ik niet zo bang ben om mezelf over te belasten. Mijn lichaam reguleert dat wel. Met dat vertrouwen onderga ik bewust allerlei emoties.
Een ander ding is dat ik door mijn spieren aan te spannen ik minder voel. Ik weet eigenlijk niet of dat een trucje is voor meer mensen nuttig zou kunnen zijn. Gebeurd bij mij voornamelijk onbewust maar heeft dus wel een functie. Heel leuk is dat ook niet hoor. Want het wordt best pijnlijk maar soms is dat fijner dat die continue angst.
Ikzelf ga sinds ik herbelevingen kreeg heel veel uit de weg om het behapbaar te maken. Sociale contacten staan op een laag pitje. Doe ik alleen als ik genoeg rust heb gehad want hoe meer stress in mijn lijf zit hoe eerder ik ongewild tijdens het contact getriggerd wordt. Ik schep dus allemaal voorwaarden. Ik pak controle door uit te rusten en daardoor minder getriggerd te raken. De keerzijde is dat ik wel minder kan dan hiervoor maar ik doe het voor een goed doel denk ik dan maar. Als ik het niet zou doen dan zou ik niet kunnen verwerken en enkel op overlevingsmodus leunen.
In sommige gevallen, als ik die persoon genoeg vertrouw kan ik over m'n angsten en mogelijke triggers vertellen en vind ik het minder eng om het bijzijn van een ander getriggerd te worden. Met deze mensen kan ik dus altijd contact hebben, overstuur of niet. Maar dat zijn er maar een paar. Als dat er niet is zorg ik ervoor dat ik goed uitgerust ben zodat de drempel voor een trigger hoger wordt.
Anderen manieren zijn ook trigger gerelateerd, niet voor mezelf opkomen om te vermijden dat ik een herbeleving krijg. En als ik het wel doe (moet soms en soms zoek ik het bewust op omdat ik beter wil worden) dan doe ik het op een manier zodat ik weet dat ik de emoties kan opvangen. Het liefst kom ik per mail voor mezelf op want dan draag ik thuis de consequenties. Of eventueel per telefoon, ook weer zodat er ruimte is om de emoties op te vangen.
Verder dissocieer ik vanzelf als het teveel wordt. Dat maakt dat ik niet zo bang ben om mezelf over te belasten. Mijn lichaam reguleert dat wel. Met dat vertrouwen onderga ik bewust allerlei emoties.
Een ander ding is dat ik door mijn spieren aan te spannen ik minder voel. Ik weet eigenlijk niet of dat een trucje is voor meer mensen nuttig zou kunnen zijn. Gebeurd bij mij voornamelijk onbewust maar heeft dus wel een functie. Heel leuk is dat ook niet hoor. Want het wordt best pijnlijk maar soms is dat fijner dat die continue angst.
Doubt kills more dreams than failure ever will
dinsdag 13 december 2016 om 17:56
Knap dat je zo kunt denken Snowfall. Ik denk eigenlijk: het leven kan heel kort zijn, het kan binnen een seconde voorbij zijn. Het is zo zonde dat ik thuis zit/depri ben/me zo voel, maar ook ondankbaar richting het leven...
Yoga ben ik te onrustig voor, mindfullness ga ik misschien vanaf januari doen met een vriendin (bij een psycholoog in een kleine groep) maar daar twijfel ik nog over, door die onrust natuurlijk, misschien nu slechte timing, maar misschien juist wel goed..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 18:04
Is het een idee om dingen die jou troosten of die een helpende gedachte voor je zijn, in een mooi boekje te noteren? Dingen uit dit topic, eigen inzichten, prestaties (zoals het gesprek over Chinees eten), etc. Als je dan even bij de pakken neerzit, kun je dat boekje doorkijken en daar wat troost en motivatie uit halen. Mooi stickers en lintjes en plaatjes erbij plakken.
dinsdag 13 december 2016 om 18:08
Kleuren? Ik hou ervan, maar ik denk niet dat het je gedachten echt af kan leiden.
Misschien zeg ik nu iets heel raars hoor, maar ik probeer ook maar een beetje mee te denken en heb totaal geen ervaring hiermee, maar soms is een frisse blik op dingen ook goed: Als je trek hebt in wat lekkers, maar het is echt onverstandig om ( alweer ) te gaan snoepen, dan zeggen ze dat je een glas water moet drinken. Zoiets afleidends doen als je de neiging hebt om te gaan snijden....
En dan ehm.... een kraanvogel vouwen ( loopt hier ook een mooi topic over, 1000 kraanvogels vouwen brengt hoop en geluk ) daar ben je zeker een minuut of wat druk mee en je moet nadenken bij wat je doet. Vouwblaadjes kost geen drol en kun je altijd bij je hebben, want lekker klein en weegt niks.
En dat noem je dan: "even Pruttels kraanvogeltherapie doen"![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif)
Als het een heel dom plan is, dan doe maar net of ik hierboven niks heb geschreven.
Misschien zeg ik nu iets heel raars hoor, maar ik probeer ook maar een beetje mee te denken en heb totaal geen ervaring hiermee, maar soms is een frisse blik op dingen ook goed: Als je trek hebt in wat lekkers, maar het is echt onverstandig om ( alweer
) te gaan snoepen, dan zeggen ze dat je een glas water moet drinken. Zoiets afleidends doen als je de neiging hebt om te gaan snijden.... En dan ehm.... een kraanvogel vouwen ( loopt hier ook een mooi topic over, 1000 kraanvogels vouwen brengt hoop en geluk ) daar ben je zeker een minuut of wat druk mee en je moet nadenken bij wat je doet. Vouwblaadjes kost geen drol en kun je altijd bij je hebben, want lekker klein en weegt niks.
En dat noem je dan: "even Pruttels kraanvogeltherapie doen"
Als het een heel dom plan is, dan doe maar net of ik hierboven niks heb geschreven.
dinsdag 13 december 2016 om 18:09
VivaFleur het is heel herkenbaar wat je allemaal schrijft. Ik heb als tip van mijn therapeut gekregen om mijn sociale contacten te verminderen (terwijl ik altijd geleerd heb dat therapeuten dat juist enorm promoten) en hulp te vragen aan vriend bij dingen in huis. Beide vind ik vreselijk moeilijk. Ik heb voor mijzelf namelijk een paar allerbelangrijkste regels, die het ritme van mijn week bepalen, die altijd door moeten gaan. Tot een paar weken geleden was dat: ma/di/wo/do werken, vrijdag huishouden, zwemmen en boodschappen, zaterdag naar vrienden of vrienden hier (elke week een ander) en zondag familie en leuke dingen met vriend.
Mijn therapeut gaf toen aan dat ik het weekend vrij moet gaan plannen, om dan eens iets te doen wat ík leuk vind... en zelfs dat hoeft niet, als ik maar niks hoefde, rust zei ze..
En het huishouden samen met vriend te doen, adviseerde ze ook, maar dat voelt zo slecht tegenover hem, daar hebben we samen al eindeloze discussies over gehad.. ik kan het niet uit handen geven..
Ik heb wel wat stappen hierin gemaakt hoor! Komend weekend hebben we maar 1 ding gepland (een verjaardag), daarna het kerst weekend (pff) en daarna steeds max 1 sociaal ding per weekend..
Ik heb ook geen behoefte aan contact, want net als bij jou VivaFleur, liggen triggers op de loer en is het vechten daartegen al zwaar genoeg zonder het ook nog voor anderen te moeten verbergen..
Maar daardoor zie ik sommige mensen minder en een paar kan ik dat uitleggen maar een groot deel ook niet..
En het moeilijkste van dit alles is steeds dat ik ermee geconfronteerd word dat ik veel minder kan hebben, veel beter op mezelf moet passen, maar daardoor anderen enorm tekort doe (vriend, familie, vrienden)
Het is een goed idee om het hier nog eens over te hebben...
Mijn therapeut gaf toen aan dat ik het weekend vrij moet gaan plannen, om dan eens iets te doen wat ík leuk vind... en zelfs dat hoeft niet, als ik maar niks hoefde, rust zei ze..
En het huishouden samen met vriend te doen, adviseerde ze ook, maar dat voelt zo slecht tegenover hem, daar hebben we samen al eindeloze discussies over gehad.. ik kan het niet uit handen geven..
Ik heb wel wat stappen hierin gemaakt hoor! Komend weekend hebben we maar 1 ding gepland (een verjaardag), daarna het kerst weekend (pff) en daarna steeds max 1 sociaal ding per weekend..
Ik heb ook geen behoefte aan contact, want net als bij jou VivaFleur, liggen triggers op de loer en is het vechten daartegen al zwaar genoeg zonder het ook nog voor anderen te moeten verbergen..
Maar daardoor zie ik sommige mensen minder en een paar kan ik dat uitleggen maar een groot deel ook niet..
En het moeilijkste van dit alles is steeds dat ik ermee geconfronteerd word dat ik veel minder kan hebben, veel beter op mezelf moet passen, maar daardoor anderen enorm tekort doe (vriend, familie, vrienden)
Het is een goed idee om het hier nog eens over te hebben...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 18:09
Dat is ook een goeie! Ik heb een vriendin van mij zo'n noteblock gegeven met stickers en frutsels erbij. Vond ze heel fijn en heeft ze ook echt wat mee gedaan.:
Is het een idee om dingen die jou troosten of die een helpende gedachte voor je zijn, in een mooi boekje te noteren? Dingen uit dit topic, eigen inzichten, prestaties (zoals het gesprek over Chinees eten), etc. Als je dan even bij de pakken neerzit, kun je dat boekje doorkijken en daar wat troost en motivatie uit halen. Mooi stickers en lintjes en plaatjes erbij plakken.
dinsdag 13 december 2016 om 18:18
En Pruttel, jij hebt ook hele goede ideeën. Ik heb de film al gekeken met vriend en die was mooi en helpend! En de kerstbal voor ons kindje gaan we halen zodra vriend tijd heeft om mee te gaan. Dat zijn ook hele mooie ideeën die fijn zijn om te doen.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
