Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen
zaterdag 26 november 2016 om 17:04
Hallo,
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 18:24
Het topic van de kraanvogels heb ik gelezen Pruttel, ik heb er nog aan gedacht. Maar ik ben echt a-creatief.. ik denk wel dat het leuk is om in elk geval te proberen...en kleuren ben ik helaas nog te onrustig voor..
Het moeilijkst in dit alles is het stuk acceptatie..
Ik lees bijvoorbeeld ook heel graag, maar heb er de rust en concentratie niet voor, al weken niet en dat ben ik niet gewend van mezelf en dat kan ik ook niet accepteren van mezelf...
Samen met alle klachten, wordt me gewoon ook een flink deel van mezelf afgepakt en dat vind ik onacceptabel...
Ik zou gewoon alles moeten kunnen doen ipv dit...
Het moeilijkst in dit alles is het stuk acceptatie..
Ik lees bijvoorbeeld ook heel graag, maar heb er de rust en concentratie niet voor, al weken niet en dat ben ik niet gewend van mezelf en dat kan ik ook niet accepteren van mezelf...
Samen met alle klachten, wordt me gewoon ook een flink deel van mezelf afgepakt en dat vind ik onacceptabel...
Ik zou gewoon alles moeten kunnen doen ipv dit...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 18:26
dinsdag 13 december 2016 om 18:30
Supergoed! Je therapeut klinkt heel fijn. Ik weet hoe moeilijk het is om los te laten, niet meer alles te kunnen maar je gaat iets heel groots verwerken dat kost gewoon ruimte in je leven. En het is tijdelijk. Dat houd ik ook steeds in gedachten, dat houdt me op de been en zorgt ervoor dat ik de verliezen voor lief neem.
Als je een beetje hebt kunnen loslaten zul je zien hoe fijn het is om dat beetje controle te kunnen hebben. Dat je nee tegen dingen mag zeggen die van jou heel veel vragen en dat je voorwaarden mag scheppen om het te kunnen dragen.
Het is inderdaad helaas niet aan iedereen uit te leggen. Ik ben ook wel een paar mensen kwijtgeraakt. Nouja kwijt, ik kan natuurlijk altijd het contact aanhalen als ik daar weer aan toe ben. Op zich is het geen ramp dat het op een laag pitje staat maar het voelt wel als een verlies. Het is ook écht heel moeilijk te begrijpen wat er met je gebeurt bij een herbeleving voor anderen. Ik moet het nog steeds vaak aan het de therapeuten uitleggen. Ook omdat triggers komen en gaan en omdat de inhoud steeds verandert. Bij één keer uitleggen ben je er niet, maar gelukkig zijn zij wel geschoold om heel goed te kunnen luisteren en kunnen zij de impact wel redelijk goed inschatten. Voor vrienden ligt dit natuurlijk anders.
Ik heb ook 1 sociale activiteit per week, soms 1 per twee weken als ik veel spannende dingen heb gedaan. Ik doe ook veel per mail en telefoon om contacten warm te houden. Ik heb dan wel verteld van de ptss maar houd details achterwege.
Dat terugtrekken is ook wel echt een symptoom van ptss. Is ook niet zomaar, het hoort erbij.
En over dat tekort doen... Jij hebt gewoon nog wat in te halen voordat het geven en nemen weer in evenwicht kan zijn. Ook dit komt later goed, als je de inhaalslag gemaakt hebt.
Doubt kills more dreams than failure ever will
dinsdag 13 december 2016 om 18:45
Trouwens het eerste half jaar deed ik 1x per maand iets sociaals en ik werkte niet...
Mijn uitdagingen waren contact met werk, douchen, boodschappen doen, koken en heel veel nee zeggen (verschrikkelijk was dat).
En therapie natuurlijk.
Dus ik vind dat je nog veel doet![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif)
Mijn uitdagingen waren contact met werk, douchen, boodschappen doen, koken en heel veel nee zeggen (verschrikkelijk was dat).
En therapie natuurlijk.
Dus ik vind dat je nog veel doet
Doubt kills more dreams than failure ever will
dinsdag 13 december 2016 om 18:53
Ja dat werkt goed VivaFleur, het idee dat dit tijdelijk is. Alhoewel ik wel weet dat ik dingen moet veranderen omdat ik anders terug blijf vallen...
Het nee zeggen is bijna niet te doen, omdat ik de eisen richting mezelf heb, maar ook natuurlijk omdat mensen dingen van mij gewend zijn. Het is eng dat aan te pakken..
En het is niet zoals op mijn vorige werk, dat ik bang was overbodig te zijn. Het is meer het gevoel van: ik moet op dit niveau presteren. Vooral richting sociale contacten, daarbij verwacht ik enorm veel van mezelf... het is eng dat los te laten..
Herkenbaar verhaal van de herbelevingen, bij mij wisselen ze ook en ook qua inhoud en ook wat wel/niet triggert, dat blijft lastig.
Ik vind het heel knap dat jij al zover bent dat je dat met een therapeut kunt bespreken, ik denk niet dat dat mij gaat lukken. Ik kan wel veel van jou leren, je schrijft het duidelijk op.
Ik ben nog niet toe aan die inhaalslag of om dingen te 'nemen' ipv geven...
Dankzij jullie berichtjes heb ik wel vriend gevraagd of hij één ruimte in het huis voor zijn rekening wil nemen qua schoonmaken (het is een begin) en natuurlijk wilde hij dat en natuurlijk voel ik me meteen de slechtste vriendin ooit..
Het nee zeggen is bijna niet te doen, omdat ik de eisen richting mezelf heb, maar ook natuurlijk omdat mensen dingen van mij gewend zijn. Het is eng dat aan te pakken..
En het is niet zoals op mijn vorige werk, dat ik bang was overbodig te zijn. Het is meer het gevoel van: ik moet op dit niveau presteren. Vooral richting sociale contacten, daarbij verwacht ik enorm veel van mezelf... het is eng dat los te laten..
Herkenbaar verhaal van de herbelevingen, bij mij wisselen ze ook en ook qua inhoud en ook wat wel/niet triggert, dat blijft lastig.
Ik vind het heel knap dat jij al zover bent dat je dat met een therapeut kunt bespreken, ik denk niet dat dat mij gaat lukken. Ik kan wel veel van jou leren, je schrijft het duidelijk op.
Ik ben nog niet toe aan die inhaalslag of om dingen te 'nemen' ipv geven...
Dankzij jullie berichtjes heb ik wel vriend gevraagd of hij één ruimte in het huis voor zijn rekening wil nemen qua schoonmaken (het is een begin) en natuurlijk wilde hij dat en natuurlijk voel ik me meteen de slechtste vriendin ooit..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 19:10
Vind ik heel stoer van je. Je vriend wil jou gewoon gelukkig zien en hoe meer rust je neemt hoe meer ruimte er is voor ontspanning samen (geluk is misschien nog wat ver maar wie weet).
Voor mij was dat nee zeggen ook echt een verschrikking en kon ik van 1x nee zeggen drie dagen van slag zijn. Ik zat dan maar te wachten op een vorm van vergelding, tergend was dat.
En die hoge eisen had ik ook hoor, daarmee kon ik ook voorkomen dat iemand boos zou worden. Gewoon alles goed doen is dan de oplossing om overeind te blijven. En als je die eisen nu laat zakken dan ga je zitten wachten op hetgeen vroeger gebeurde. Of als een ander iets in die richting laat merken heb je een herbeleving. Ik vind het nog steeds moeilijk om nee te zeggen maar ik word er steeds minder overstuur van. De heftigheid neemt gewoon af naarmate je het vaker hebt gedaan.
Ik vond het makkelijker om de triggers te benoemen dan om de inhoud van de herbelevingen te noemen. Dat maakt de communicatie ook erg lastig. Ik gooide er soms drie zinnen over uit en dan moest een ander daar kaas van maken. Was heel moeizaam.
Doubt kills more dreams than failure ever will
dinsdag 13 december 2016 om 19:16
:
Trouwens het eerste half jaar deed ik 1x per maand iets sociaals en ik werkte niet...
Mijn uitdagingen waren contact met werk, douchen, boodschappen doen, koken en heel veel nee zeggen (verschrikkelijk was dat).
En therapie natuurlijk.
Dus ik vind dat je nog veel doet
Ik vind ook dat ik veel doe en het lukt me eigenlijk allemaal niet... maar ik moet wel... ik heb sowieso nog maar een jaarcontract bij deze nieuwe werkgever, wat in de zomer een vast contract wordt (dat is gezegd hoe het nu lijkt en grote kans dat dat gewoon gebeurt), maar dan kan ik niet ziek zijn... dus ik probeer daar zoveel mogelijk te blijven werken. Gelukkig een contract voor maar drieënhalve dag, maar dat is voor nu zo zwaar... ik durf niet te kijken naar na de kerstvakantie want ik kan niet steeds het blijven gooien op thuis werken, maar dat weet ik niet zeker...
En qua sociale contacten zit ik voor mijn gevoel ook klem, maar misschien helpt het als ik het deel met jullie.. ik heb een vriendin die net te horen heeft gekregen dat ze een ongeneeslijke ziekte heeft, ze zit al 5 maanden thuis, en ik ben een van de weinige personen die maar blijft langskomen.. ze weet dat ik het zwaar heb en ze vindt het niet erg als ik niet kom, maar ik denk: zij zit maar wat thuis te muurstaren, ik moet minimaal elke week een keer langskomen..
En mijn vriend vroeg zo net of ik hem wilde helpen met zijn werk (eigen bedrijf), dat soort kleine klusjes deed ik ook, maar ook daar heb ik nee op moeten zeggen. En dat zorgt ervoor dat hij even een andere oplossing moet zoeken en dat voelt voor ons beiden niet leuk..
En mijn opa en oma zijn 80 jaar en hebben het niet makkelijk gehad in hun leven (denk alleen maar aan mijn moeder die hun dochter is). Ze zijn altijd blij als ik langskom en ze hebben altijd lief tegen me gedaan. Daar moest ik van mezelf ook elke week naar toe..
Dan mijn vader en stiefmoeder, waar ik het gevoel bij heb hen wat verschuldigd te zijn (maar dat idee is behoorlijk aan het afzwakken), daar moest ik van mezelf ook wekelijks heen..
En dan onze vriendengroep, ik zorgde ervoor dat we elk weekend contract hadden met mensen, omdat ik mezelf dat opgelegd had (en omdat vriend zei dat hij het zo leuk vindt dat we zoveel leuke contacten hebben)..
En dan mijn schoonmoeder en zusje, die vragen best wat aandacht, maar ik wil ze niet elke week hier hebben te eten. Mijn schoonzusje heeft me gebeld en ik heb er gewoon de energie niet meer voor..
Bovenstaande is een greep uit wat ik mezelf opgelegd heb mbt sociale contacten.. daarbij worstel ik verschrikkelijk met de gedachten, de beelden, mezelf..
Het is me gewoon veel en veel te veel geworden maar ik heb geen idee hoe ik dit anders krijg..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Dat jij nog een moment voor jezelf had met al die bezoekjes...
dinsdag 13 december 2016 om 19:26
Voor mij is een herbeleving iets dat getriggerd kan worden door hele kleine dingen, geur / geluid / beweging / stem / reactie van iemand / klem zitten. Mijn lijf reageert dan automatisch weer alsof ik weer in die nare gebeurtenis zit. Ik kan dit niet voorkomen. Gaat via het autonome zenuwstelsel. Zonder dat je erom vraagt gaat je hartslag omhoog, ga je sneller ademhalen en wil je iets van vluchtgedrag doen (verstijven, vluchten, vechten).
Soms komt er een filmpje bij, met beelden. Soms verkleurt datzelfde filmpje je werkelijkheid. Soms kun je ook weer geluiden / stemmen horen van het verleden of geuren ruiken die er niet zijn. Het is heel moeilijk om daar niet naar te handelen. Ik besef altijd wel dat er feitelijk niets aan de hand is en toch gebeuren al die dingen in mijn hoofd en lijf.
Soms komt er een filmpje bij, met beelden. Soms verkleurt datzelfde filmpje je werkelijkheid. Soms kun je ook weer geluiden / stemmen horen van het verleden of geuren ruiken die er niet zijn. Het is heel moeilijk om daar niet naar te handelen. Ik besef altijd wel dat er feitelijk niets aan de hand is en toch gebeuren al die dingen in mijn hoofd en lijf.
Doubt kills more dreams than failure ever will
dinsdag 13 december 2016 om 19:35
Hmm, ik durf beiden absoluut niet te benoemen. Praten over dingen is voor mij namelijk op zichzelf al een enorme trigger.. Dat maakt wel dat ik me enorm eenzaam voel elke dag, al zijn er mensen om me heen..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 19:39
Ja dat is heel veel Knuffel (ik heb ook de neiging om je naam in te korten, mag dat?).
Ik reageer even op een paar dingen die me meteen te binnen schieten. Maar ik denk dat het goed is per contact te onderzoeken wat een verandering in de frequentie bij jou en de ander oproept. Zodat je wat beter voorbereid bent als je daadwerkelijk meer nee gaat zeggen.
Van je werk snap ik, het is natuurlijk beter als dit je los zou laten en je niet door dat contract laat leiden. Maar dan zou ik roomser dan de paus zijn want ik heb ook tegen beter weten doorgewerkt vanwege een dergelijk iets. Ik zou het je gunnen als je het los zou kunnen laten maar goed dat is heel moeilijk.
Weet je vriendin die in het ziekenhuis ligt van de ptss? Zou je haar deelgenoot kunnen maken van de triggers? Wellicht kunnen jullie begrip vinden bij elkaar, zij zit ook in een kwetsbare positie. Zij kan ook niet meer alles.
Zouden je opa en oma het leuk vinden om contact via skype te hebben af en toe?
In je vriendengroep zijn er ook vast andere mensen die die rol op zich kunnen nemen. Weten zij van je situatie?
Ik reageer even op een paar dingen die me meteen te binnen schieten. Maar ik denk dat het goed is per contact te onderzoeken wat een verandering in de frequentie bij jou en de ander oproept. Zodat je wat beter voorbereid bent als je daadwerkelijk meer nee gaat zeggen.
Van je werk snap ik, het is natuurlijk beter als dit je los zou laten en je niet door dat contract laat leiden. Maar dan zou ik roomser dan de paus zijn want ik heb ook tegen beter weten doorgewerkt vanwege een dergelijk iets. Ik zou het je gunnen als je het los zou kunnen laten maar goed dat is heel moeilijk.
Weet je vriendin die in het ziekenhuis ligt van de ptss? Zou je haar deelgenoot kunnen maken van de triggers? Wellicht kunnen jullie begrip vinden bij elkaar, zij zit ook in een kwetsbare positie. Zij kan ook niet meer alles.
Zouden je opa en oma het leuk vinden om contact via skype te hebben af en toe?
In je vriendengroep zijn er ook vast andere mensen die die rol op zich kunnen nemen. Weten zij van je situatie?
Doubt kills more dreams than failure ever will
dinsdag 13 december 2016 om 19:44
Voor je vriend is jouw nee ook nieuw. Hij moet er ook aan wennen, net als jij.
Qua je sociale contacten, ik heb ze zelf nauwelijks, dus ik kan je daar moeilijk in adviseren. Misschien de frequentie verlagen. Of je opa/oma en de vriendin in het ziekenhuis eens een kaartje sturen in plaats van op bezoek gaan. Maar ik weet het ook niet. De meeste weken zie ik alleen mijn vriend.
@Vivafleur, dank je voor je uitleg.
Qua je sociale contacten, ik heb ze zelf nauwelijks, dus ik kan je daar moeilijk in adviseren. Misschien de frequentie verlagen. Of je opa/oma en de vriendin in het ziekenhuis eens een kaartje sturen in plaats van op bezoek gaan. Maar ik weet het ook niet. De meeste weken zie ik alleen mijn vriend.
@Vivafleur, dank je voor je uitleg.
dinsdag 13 december 2016 om 19:57
Je kunt je ook afvragen wat er volgens jou gaat gebeuren (bij jou of de ander) als je de frequentie omlaag brengt. Probeer dat helder te krijgen voor jezelf.
Als het praten op zich een trigger is, dan is praten over dat dat heel moeilijk is en waar je bang bent voor bent al heel hard werken. Meer hoef je dan ook niet van jezelf te verwachten op dit moment. Alleen dat doen en kijken wat er dan gebeurd is dan genoeg lijkt me.
Als het écht nodig is kun je altijd thuis een situatie op papier zetten voor je therapeut. Ik heb dat ook 2x gedaan, deed ik meteen een schrijfexposure: woorden geven aan alle beelden en gedachten die opkwamen. Dat deed ik wel vaker als ik in een soort loupe bleef hangen maar liet dat nooit aan iemand lezen. Schaamde me dood. Maar ik moest toen wel omdat mijn gedrag verkeerd geïnterpreteerd werd.
Als het praten op zich een trigger is, dan is praten over dat dat heel moeilijk is en waar je bang bent voor bent al heel hard werken. Meer hoef je dan ook niet van jezelf te verwachten op dit moment. Alleen dat doen en kijken wat er dan gebeurd is dan genoeg lijkt me.
Als het écht nodig is kun je altijd thuis een situatie op papier zetten voor je therapeut. Ik heb dat ook 2x gedaan, deed ik meteen een schrijfexposure: woorden geven aan alle beelden en gedachten die opkwamen. Dat deed ik wel vaker als ik in een soort loupe bleef hangen maar liet dat nooit aan iemand lezen. Schaamde me dood. Maar ik moest toen wel omdat mijn gedrag verkeerd geïnterpreteerd werd.
Doubt kills more dreams than failure ever will
dinsdag 13 december 2016 om 20:04
Ja, dit herken ik absoluut. Zo gaat het bij mij ook wel vaak. Mijn lichaam en/of geest wordt getriggerd en reageert weer zoals toen. Ook al weet mijn gezonde verstand dat er geen gevaar is, de rest van mij voelt zich weer alsof ze in een levensbedreigende situatie zitten. Wat het ook moeilijk maakt, is dat de herbelevingen door elkaar lopen. Het ene beeld flitst na het andere voorbij, soms tientallen na elkaar, en soms blijft één de hele dag hangen, een afschuwelijk beeld of zo uit die tijd. En alle emoties en gedachten en geuren en waarnemingen uit die tijd zitten dan 'opeens' weer in mij, waardoor het levensecht voelt. Ik heb de neiging te vechten, van me af te slaan, weg te rennen, maar ik durf het allemaal niet (net als toen). In plaats daarvan verstijf ik (net als toen) en zoek ik naar manieren om het weg te drukken..
Tijdens contact met mensen betekent dat dus continu vechten tegen de triggers/herbelevingen. Want je kunt het niet laten merken. Het is al zo moeilijk uit te leggen.. En als ik merk dat ik wegglijd, moet ik mijn gezonde verstand enorm inzetten om erbij te blijven. Eenmaal thuis komt het er 10 keer harder uit en zit ik opgesloten in de ellende van vroeger, maar daar kan het er 'veilig' zijn...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 20:11
VivaFleur, natuurlijk mag jij ook mijn naam afkorten, dat is misschien wel wat makkelijker typen :-)
Goed idee om per contact te kijken wat het gaat betekenen dat ik vaker nee ga zeggen.. Zelfs dat is al eng, daar over na te denken..
Maar nu is de frequentie ook laag.. ik heb heel veel contact even laten gaan.. Betekent wel dat ik mijn opa en oma al drie weken niet gezien heb, en betekent ook dat ik dat de volgende keer te horen krijg.. En me schuldig erover voel. Maar ik kán gewoon niet meer...
Wat betreft mijn zieke vriendin; een kaartje sturen is een goed idee Snowfall, heb ik al een paar keer gedaan. Ik heb haar inmiddels wel eerlijk verteld dat het niet zo goed met me gaat, dat ik medicijnen slik en bij een therapeut loop, maar niks inhoudelijks. Dat kan ik niet...
En de sociale contacten in het weekend zijn dus drastisch verminderd en het geeft heel veel lucht, maar ook het gevoel dat ik niet genoeg leuke mensen om me heen heb of zo (en dat zou me niks moeten uitmaken, maar dat doet het dus wel). Ik besef me steeds meer dat ik een perfect plaatje naar buiten toe wilde neerzetten, die behoefte heb ik nog steeds heel erg, maar dat het totaal niet aansluit bij wat ík wil. Maar daarover nadenken en wat ik dan wel zou willen, roept heel veel angsten en weerstand op...
Lief dat je zo meedenkt
Goed idee om per contact te kijken wat het gaat betekenen dat ik vaker nee ga zeggen.. Zelfs dat is al eng, daar over na te denken..
Maar nu is de frequentie ook laag.. ik heb heel veel contact even laten gaan.. Betekent wel dat ik mijn opa en oma al drie weken niet gezien heb, en betekent ook dat ik dat de volgende keer te horen krijg.. En me schuldig erover voel. Maar ik kán gewoon niet meer...
Wat betreft mijn zieke vriendin; een kaartje sturen is een goed idee Snowfall, heb ik al een paar keer gedaan. Ik heb haar inmiddels wel eerlijk verteld dat het niet zo goed met me gaat, dat ik medicijnen slik en bij een therapeut loop, maar niks inhoudelijks. Dat kan ik niet...
En de sociale contacten in het weekend zijn dus drastisch verminderd en het geeft heel veel lucht, maar ook het gevoel dat ik niet genoeg leuke mensen om me heen heb of zo (en dat zou me niks moeten uitmaken, maar dat doet het dus wel). Ik besef me steeds meer dat ik een perfect plaatje naar buiten toe wilde neerzetten, die behoefte heb ik nog steeds heel erg, maar dat het totaal niet aansluit bij wat ík wil. Maar daarover nadenken en wat ik dan wel zou willen, roept heel veel angsten en weerstand op...
Lief dat je zo meedenkt
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 20:14
Ja, je hebt gelijk. Hij heeft gezegd dat hij het niet zo bedoelde, maar dat het voor hem ook best wel zwaar is. Dat hij het moeilijk vindt dat ik zo afstandelijk ben en niet zo vrolijk.. dat hij zich geen raad met mij weet. Ik heb aangegeven dat hij mij helpt door me vooral rust en ruimte te geven en af en toe een luisterend oor. Ik heb hem wat meer uitgelegd over hoe ik me voel, wat ik meemaak. Dat vond hij erg fijn, hij vindt het allemaal soms zo moeilijk te begrijpen. Ik heb ook gezegd dat hij ook hulp mag vragen van een professional, dat het niet niks is, daar gaat hij over nadenken.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 20:17
Ik durf zelfs niet te benoemen dat ik het eng vind om te praten over bepaalde zaken... Want daarmee stel ik me kwetsbaar op en dat is zo'n trigger, dat wordt 'm voorlopig niet.. Bij de therapeut en vriend en hier durf ik het nu redelijk (maar alsnog is er elke keer een drempel waar ik over moet), misschien is dat voor nu even het hoogst haalbare..
Misschien ga ik wel wat proberen op te schrijven tegen de tijd dat de EMDR gaat plaats vinden, dat zal ik overleggen met die therapeut. Maar dat is nog niet aan de orde..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 20:19
