Psyche
alle pijlers
Tijdelijk een uitkering of doorgaan?
woensdag 29 april 2026 om 08:45
Het gaat niet zo goed met me. Ik heb een zware winter achter de rug, met veel angst- en paniekaanvallen en suicidale gedachtes. De afgelopen jaren heb ik veel van mezelf gevraagd en veel meegemaakt. ik werkte als ZZP'er. Mijn leven is daardoor wel opgebloeid. Maar telkens stort ik opnieuw in, ook omdat ik kamp met PMDD, slaapproblemen en depressieve klachten. Dit patroon was er trouwens ook toen ik in loondienst werkte.
Ik was eigenlijk al afgekeurd, ik zou weer opnieuw een uitkering kunnen krijgen. Maar werken geeft mij voldoening, het liefst ga ik daarmee door. Alleen lukt het mij nu niet om rond te komen. Door mijn klachten kampte ik met concentratieproblemen en ging het simpelweg niet meer. Elke dag heb ik hoofdpijn.
Ik sta nu voor de keuze: of doorgaan, nieuwe opdrachtgevers zoeken (waar ik al druk mee bezig ben) en eventueel solliciteren of ik doe twee maanden een pas op de plaats, neem rust en probeer mijn leven anders in te richten.
Wat is de beste optie, denken jullie?
Ik was eigenlijk al afgekeurd, ik zou weer opnieuw een uitkering kunnen krijgen. Maar werken geeft mij voldoening, het liefst ga ik daarmee door. Alleen lukt het mij nu niet om rond te komen. Door mijn klachten kampte ik met concentratieproblemen en ging het simpelweg niet meer. Elke dag heb ik hoofdpijn.
Ik sta nu voor de keuze: of doorgaan, nieuwe opdrachtgevers zoeken (waar ik al druk mee bezig ben) en eventueel solliciteren of ik doe twee maanden een pas op de plaats, neem rust en probeer mijn leven anders in te richten.
Wat is de beste optie, denken jullie?
maandag 11 mei 2026 om 22:57
maandag 11 mei 2026 om 23:01
Ze worden nu dan toch nog steeds voorgeschreven? Dat moet dan bij de HA in zijn dossier staan.
Die vragen zijn heel normaal. Die krijgt iedereen.
Jij wil stoppen met je medicatie. Huisarts zegt goed plan en dan vind jij dat hij je niet serieus neemt?
Wat voor spelletje speel je dan?
Everything is possible for the one who believes.
maandag 11 mei 2026 om 23:03
Totaal ander soort medicijn.Ravena schreef: ↑11-05-2026 22:16Klopt, en ik hoopte ook iets meer begeleiding, bijvoorbeeld in de vorm van een een afbouwschema.
Maar nu was het: oh, je slikt 2 mg lorazepam. Prima, dan neem je er 1.
Dat niveau.
Seroquel heb ik een jaar geleden zelf afgebouwd, wat mij maanden heeft gekost (met forse ontregeling).
Everything is possible for the one who believes.
maandag 11 mei 2026 om 23:37
Je huisarts heeft alleen de informatie die jij geeft.
Als jij daar zegt dat het niet goed gaat, maar je wel per direct met vrijwilligerswerk gaat starten, dan is het niet raar dat die man de conclusie trekt dat het blijkbaar prima gaat en je zin hebt om iets nieuws te ondernemen.
Wij hebben door al jouw berichten ondertussen wat inzicht in je patroon: moeilijk prioriteiten kunnen stellen, het echte probleem ontkennen en vermijden, en je op een schijn -oplossing storten die niet past bij de fase waarin je zit.
De huisarts weet dat niet, kan dat ook niet weten, en is daar niet voor.
Hij gaat ervanuit dat jij -tot het tegendeel bewezen is- een rationeel denkend mens bent dat blijkbaar een goede baan heeft dus goed doordachte beslissingen kan nemen.
Als jij dan heel zeker een met droge ogen stelt dat je je slaap medicatie af wil bouwen, moet die man dan in zijn glazen bol zien dat dat niet past bij de fase waarin je zit, en hoogstwaarschijnlijk de boel escaleert?
Overigens vind ik van 2 naar 1 gram geen raar voorstel.
Jouw voorstel om nu te gaan afkicken vind ik wel raar, zeer onverstandig, getuigen van weinig inzicht in je eigen problematiek, en het rücksichtslos voortzetten van destructieve patronen waar je door meerdere andere mensen op gewezen wordt.
Ik lees dat je vorig jaar op eigen houtje gestopt bent met seroquel.
En nu zijn je klachten weer terug.
Is het raar als ik dan denk dat dat verband met elkaar houdt?
Het is jouw leven, je hebt zoveel keuzes, kies waar jij toekomst in ziet.
Ik zal een paar lijnen voor je uitzetten:
Je stopt met de slaapmedicatie. Of gaat ermee klooien, want de arts begrijpt je niet, en jij denkt en beter idee te hebben.
Je slaapt niet meer. Je depressieve klachten worden erger, je angsten nemen toe, door oververmoeidheid kan je niet meer rationeel denken, dus je neemt impulsieve en ondoordachte beslissingen. Je eindigt in een crisis, op de eerste hulp, verslaafd, je raakt je huis kwijt en/of het escaleert nu echt met je vriend en je houdt blijvend letsel over.
Je maakt hulp een prioriteit, en blijft van je slaap medicatie af: je gaat belt morgen het wijkteam, maatschappelijk werk én Stichting mee.
Omdat je niet tot je woorden komt vraag je of je de link van DIT topic door mag sturen.
Dat geeft een beeld van je gedachten patroon, hoe je prioriteiten en conclusies trekt, en waar je hulp bij nodig hebt.
Je geeft aan dat je open staat voor therapie, maar snel praktische hulp nodig hebt, omdat je moeite hebt met prioriteiten stellen en beslissingen neemt waarvan andere mensen zeggen dat ze onhandig zijn, maar die je zelf fantastisch vindt.
Als je dat niet kan onthouden of bang bent dat je dicht slaat, schrijf je het letterlijk op.
In het slechtste geval wordt je doorverwezen en kom je op een wachtlijst, moet je nog even doorsudderen. Maar je slaapt, maakt ritme en structuur tot prioriteit, desnoods door hier met ons na te denken over een dagschema, en steeds in te checken of het lukt je eraan te houden. In het beste geval krijg je snel en afspraak met een mw, spv of andere hulpverlener. Je neemt op papier de lijst mee met topic items, zegt nogmaals hetzelfde, en er ontstaat een gesprek.
Kom je er niet uit, laat het topic lezen.
Ben je bang dat je dichtslaat, schrijf thuis vantevoren alles op, desnoods 6 kantjes, en geef dat.
Je belt nogmaals de huisarts en zegt dat je een vergissing gemaakt hebt met de slaap medicatie. En dat je klachten zo toenemen dat je graag weer wil beginnen met de seroquel.
Je vraagt om twee wekelijks incheck moment bij de huisarts in de gewenningsfase, omdat de bijwerkingen je klachten heftiger kunnen maken en je jezelf niet vertrouwt. In het slechtste geval merk je weinig verschil, maar heb je het geprobeerd. In het beste geval komt er wat rem op je angst en wordt het iets minder donker, iets draaglijker.
Je stort je nu hals over kop in je vrijwilligerswerk. De reistijd icm slaapgebrek en neerslachtigheid kunnen een ongeluk opleveren.
De contacten kunnen fijn zijn en energie opleveren.
Je geeft aan steeds overprikkeld te zijn, de reistijd, sociaal moeten doen, verwachtingen maken de overprikkeling erger.
Je maakt me signaleringsplan prioriteit.
Misschien kan de huisarts je vast toegang geven tot de e-health module zodat het daar een voorbeeld hebt, anders vraag je hier om een lege opzet, of mensen willen meedenken, etc.
Je komt tot een duidelijk signaleringsplan, waardoor je bij de huisarts en of andere hulpverleners kan laten zien in welke fase je zit, hoe zich dat uit, hoe jij en zijn dat kunnen zien, en wat helpend is voor jou om deze fase.
Zo heb je altijd een concrete 'thermometer' en een concrete hulpvraag bij de hand.
Let op: het geeft geen zin om dit helemaal alleen te gaan doen. Je hebt een sterke coping die je aanzet tot vermijden, moeite met prioriteiten stellen, en vindt het lastig om te zien wat helpend kan zijn en wat juist niet.
Je plan gaat alleen kloppend en werkend zijn als je dit samen kan doen met iemand die goed met je mee kan denken, en liefst iemand die jou goed kent.
Of je houdt vol dat je signaleringsplan in je hoofd zit. Daardoor kan het gebeuren dat je op belangrijke momenten niet aan kan geven hoe het met je gaat, welke klachten je hebt, en hoe jij of anderen dat kunnen zien. Anderen kunnen daardoor niet goed inschatten hoe het met je gaat, en kunnen daardoor beslissingen nemen die niet helpend zijn voor jou. Simpelweg omdat ze niet kunnen checken in welke fase je zit, en niet weten wat dan helpend voor jou is.
Deze keuzes gaan komende periode alles beslissend zijn. Het lijkt allemaal zo onbelangrijk, maar elke keuze zal je een klein stukje omhoog of een klein stukje omlaag duwen.
Gezien jij aangeeft dat het echt niet goed gaat en je wanhopig bent, ga ik ervanuit dat je niet veel verder omlaag kan voor je in crisis komt.
Je bent nu slechts ontregelt.
Dat is kut, en naar, en voelt moedeloos, maar dat tij kan je keren.
Alleen jij, en jij alleen, en daar vermogen heb je ook.
Weeg bij elke beslissing af of deze je nu omhoog of verder omlaag gaat duwen.
En spar daarover met mensen om je heen.
Neem hun mening misschien eens serieus.
En nogmaals, dit hoeft niet. Niets hoeft. Het is jouw leven, jij mag de keuzes maken.
Of soms geen keuze willen maken, omdat dat te lastig is. Dat is ook oke.
Jij bent namelijk de enige die daarover beslist.
En dat is ingewikkeld, en eng, en veel verantwoordelijkheid. Teveel misschien wel soms.
Maar zo is het nu eenmaal.
Tenzij je opgenomen wordt, draag je helemaal zelf de verantwoordelijkheid, en ben jij de enige die kan beslissen wat je doet (of niet beslissen).
Maar je mag wel hulp vragen bij die zware last.
Het forum is daar niet het meest geschikt voor.
Maar daarom ben je bezig met regelen van de poh, en overweeg je andere wegen.
Supergoed.
Want je wilt niet op het punt komen dat je het niet meer ziet zitten. Dat je jezelf letsel toebrengt, of in problemen met grote gevolgen komt.
Daarom ben je hulp aan het regelen. Om dat te voorkomen.
En ook dat is een prima hulpvraag: ik merk dat het steeds iets minder goed gaat, en ik ben bang dat ik weer op het punt kom dat ik het niet meer zie zitten, of dat ik in problemen met grote gevolgen komt. Ik overzie de zaken niet meer en heb iemand nodig die met me meedenkt, prioriteiten helpt stellen, met wie ik een helpende dagstructuur op kan stellen, en waarmee ik een waterdicht signaleringsplan kan maken.
Daarnaast zou het fijn zijn als diegene die kan helpen reguleren, meekijkt naar de dynamiek in mijn relatie, want ik weet niet of mijn relatie helpend is of misschien eigenlijk schadelijk, en heb ik tzt hulp nodig bij financiële zekerheid en rust.
Goed dat je geweest bent. Je hebt de eerste stap genomen.
En je weet nu dat je het lastig vindt om je live goed te verwoorden, dus dat je je moet voorbereiden door het op papier te zetten.
En liefst geen steekwoorden, maar het hele verhaal, zodat je in geval van black out of er niet tussenkomen de brief kan geven en zelf even koffie kan drinken.
Houdt vol, zet m op, ik geloof oprecht dat jij je spiraal weer kan keren.
Niet meteen, niet makkelijk, maar je kan het wel.
Succes!!!
Als jij daar zegt dat het niet goed gaat, maar je wel per direct met vrijwilligerswerk gaat starten, dan is het niet raar dat die man de conclusie trekt dat het blijkbaar prima gaat en je zin hebt om iets nieuws te ondernemen.
Wij hebben door al jouw berichten ondertussen wat inzicht in je patroon: moeilijk prioriteiten kunnen stellen, het echte probleem ontkennen en vermijden, en je op een schijn -oplossing storten die niet past bij de fase waarin je zit.
De huisarts weet dat niet, kan dat ook niet weten, en is daar niet voor.
Hij gaat ervanuit dat jij -tot het tegendeel bewezen is- een rationeel denkend mens bent dat blijkbaar een goede baan heeft dus goed doordachte beslissingen kan nemen.
Als jij dan heel zeker een met droge ogen stelt dat je je slaap medicatie af wil bouwen, moet die man dan in zijn glazen bol zien dat dat niet past bij de fase waarin je zit, en hoogstwaarschijnlijk de boel escaleert?
Overigens vind ik van 2 naar 1 gram geen raar voorstel.
Jouw voorstel om nu te gaan afkicken vind ik wel raar, zeer onverstandig, getuigen van weinig inzicht in je eigen problematiek, en het rücksichtslos voortzetten van destructieve patronen waar je door meerdere andere mensen op gewezen wordt.
Ik lees dat je vorig jaar op eigen houtje gestopt bent met seroquel.
En nu zijn je klachten weer terug.
Is het raar als ik dan denk dat dat verband met elkaar houdt?
Het is jouw leven, je hebt zoveel keuzes, kies waar jij toekomst in ziet.
Ik zal een paar lijnen voor je uitzetten:
Je stopt met de slaapmedicatie. Of gaat ermee klooien, want de arts begrijpt je niet, en jij denkt en beter idee te hebben.
Je slaapt niet meer. Je depressieve klachten worden erger, je angsten nemen toe, door oververmoeidheid kan je niet meer rationeel denken, dus je neemt impulsieve en ondoordachte beslissingen. Je eindigt in een crisis, op de eerste hulp, verslaafd, je raakt je huis kwijt en/of het escaleert nu echt met je vriend en je houdt blijvend letsel over.
Je maakt hulp een prioriteit, en blijft van je slaap medicatie af: je gaat belt morgen het wijkteam, maatschappelijk werk én Stichting mee.
Omdat je niet tot je woorden komt vraag je of je de link van DIT topic door mag sturen.
Dat geeft een beeld van je gedachten patroon, hoe je prioriteiten en conclusies trekt, en waar je hulp bij nodig hebt.
Je geeft aan dat je open staat voor therapie, maar snel praktische hulp nodig hebt, omdat je moeite hebt met prioriteiten stellen en beslissingen neemt waarvan andere mensen zeggen dat ze onhandig zijn, maar die je zelf fantastisch vindt.
Als je dat niet kan onthouden of bang bent dat je dicht slaat, schrijf je het letterlijk op.
In het slechtste geval wordt je doorverwezen en kom je op een wachtlijst, moet je nog even doorsudderen. Maar je slaapt, maakt ritme en structuur tot prioriteit, desnoods door hier met ons na te denken over een dagschema, en steeds in te checken of het lukt je eraan te houden. In het beste geval krijg je snel en afspraak met een mw, spv of andere hulpverlener. Je neemt op papier de lijst mee met topic items, zegt nogmaals hetzelfde, en er ontstaat een gesprek.
Kom je er niet uit, laat het topic lezen.
Ben je bang dat je dichtslaat, schrijf thuis vantevoren alles op, desnoods 6 kantjes, en geef dat.
Je belt nogmaals de huisarts en zegt dat je een vergissing gemaakt hebt met de slaap medicatie. En dat je klachten zo toenemen dat je graag weer wil beginnen met de seroquel.
Je vraagt om twee wekelijks incheck moment bij de huisarts in de gewenningsfase, omdat de bijwerkingen je klachten heftiger kunnen maken en je jezelf niet vertrouwt. In het slechtste geval merk je weinig verschil, maar heb je het geprobeerd. In het beste geval komt er wat rem op je angst en wordt het iets minder donker, iets draaglijker.
Je stort je nu hals over kop in je vrijwilligerswerk. De reistijd icm slaapgebrek en neerslachtigheid kunnen een ongeluk opleveren.
De contacten kunnen fijn zijn en energie opleveren.
Je geeft aan steeds overprikkeld te zijn, de reistijd, sociaal moeten doen, verwachtingen maken de overprikkeling erger.
Je maakt me signaleringsplan prioriteit.
Misschien kan de huisarts je vast toegang geven tot de e-health module zodat het daar een voorbeeld hebt, anders vraag je hier om een lege opzet, of mensen willen meedenken, etc.
Je komt tot een duidelijk signaleringsplan, waardoor je bij de huisarts en of andere hulpverleners kan laten zien in welke fase je zit, hoe zich dat uit, hoe jij en zijn dat kunnen zien, en wat helpend is voor jou om deze fase.
Zo heb je altijd een concrete 'thermometer' en een concrete hulpvraag bij de hand.
Let op: het geeft geen zin om dit helemaal alleen te gaan doen. Je hebt een sterke coping die je aanzet tot vermijden, moeite met prioriteiten stellen, en vindt het lastig om te zien wat helpend kan zijn en wat juist niet.
Je plan gaat alleen kloppend en werkend zijn als je dit samen kan doen met iemand die goed met je mee kan denken, en liefst iemand die jou goed kent.
Of je houdt vol dat je signaleringsplan in je hoofd zit. Daardoor kan het gebeuren dat je op belangrijke momenten niet aan kan geven hoe het met je gaat, welke klachten je hebt, en hoe jij of anderen dat kunnen zien. Anderen kunnen daardoor niet goed inschatten hoe het met je gaat, en kunnen daardoor beslissingen nemen die niet helpend zijn voor jou. Simpelweg omdat ze niet kunnen checken in welke fase je zit, en niet weten wat dan helpend voor jou is.
Deze keuzes gaan komende periode alles beslissend zijn. Het lijkt allemaal zo onbelangrijk, maar elke keuze zal je een klein stukje omhoog of een klein stukje omlaag duwen.
Gezien jij aangeeft dat het echt niet goed gaat en je wanhopig bent, ga ik ervanuit dat je niet veel verder omlaag kan voor je in crisis komt.
Je bent nu slechts ontregelt.
Dat is kut, en naar, en voelt moedeloos, maar dat tij kan je keren.
Alleen jij, en jij alleen, en daar vermogen heb je ook.
Weeg bij elke beslissing af of deze je nu omhoog of verder omlaag gaat duwen.
En spar daarover met mensen om je heen.
Neem hun mening misschien eens serieus.
En nogmaals, dit hoeft niet. Niets hoeft. Het is jouw leven, jij mag de keuzes maken.
Of soms geen keuze willen maken, omdat dat te lastig is. Dat is ook oke.
Jij bent namelijk de enige die daarover beslist.
En dat is ingewikkeld, en eng, en veel verantwoordelijkheid. Teveel misschien wel soms.
Maar zo is het nu eenmaal.
Tenzij je opgenomen wordt, draag je helemaal zelf de verantwoordelijkheid, en ben jij de enige die kan beslissen wat je doet (of niet beslissen).
Maar je mag wel hulp vragen bij die zware last.
Het forum is daar niet het meest geschikt voor.
Maar daarom ben je bezig met regelen van de poh, en overweeg je andere wegen.
Supergoed.
Want je wilt niet op het punt komen dat je het niet meer ziet zitten. Dat je jezelf letsel toebrengt, of in problemen met grote gevolgen komt.
Daarom ben je hulp aan het regelen. Om dat te voorkomen.
En ook dat is een prima hulpvraag: ik merk dat het steeds iets minder goed gaat, en ik ben bang dat ik weer op het punt kom dat ik het niet meer zie zitten, of dat ik in problemen met grote gevolgen komt. Ik overzie de zaken niet meer en heb iemand nodig die met me meedenkt, prioriteiten helpt stellen, met wie ik een helpende dagstructuur op kan stellen, en waarmee ik een waterdicht signaleringsplan kan maken.
Daarnaast zou het fijn zijn als diegene die kan helpen reguleren, meekijkt naar de dynamiek in mijn relatie, want ik weet niet of mijn relatie helpend is of misschien eigenlijk schadelijk, en heb ik tzt hulp nodig bij financiële zekerheid en rust.
Goed dat je geweest bent. Je hebt de eerste stap genomen.
En je weet nu dat je het lastig vindt om je live goed te verwoorden, dus dat je je moet voorbereiden door het op papier te zetten.
En liefst geen steekwoorden, maar het hele verhaal, zodat je in geval van black out of er niet tussenkomen de brief kan geven en zelf even koffie kan drinken.
Houdt vol, zet m op, ik geloof oprecht dat jij je spiraal weer kan keren.
Niet meteen, niet makkelijk, maar je kan het wel.
Succes!!!
dinsdag 12 mei 2026 om 04:03
dinsdag 12 mei 2026 om 06:58
dinsdag 12 mei 2026 om 07:03
En dit. Ik vind het heel raar allemaal.Moiren schreef: ↑11-05-2026 23:01Ze worden nu dan toch nog steeds voorgeschreven? Dat moet dan bij de HA in zijn dossier staan.
Die vragen zijn heel normaal. Die krijgt iedereen.
Jij wil stoppen met je medicatie. Huisarts zegt goed plan en dan vind jij dat hij je niet serieus neemt?
Wat voor spelletje speel je dan?
The ocean healed my soul
dinsdag 12 mei 2026 om 09:09
Je stopt op eigen houtje met de medicatie die helpt bij stemmingswisselingen en vraagt je nu af waarom het slechter gaat met je stemming... je hebt last van slapeloosheid dus stopt ook maar met de medicatie die daarbij helpt. Je saboteerd jezelf. Je hebt een paar weken stevig gedronken en daardoor kwam je bij de verslavingszorg? Dat vind je onzin dus daar werk je niet aan mee.. Wat een vreemd verhaal. ik heb het idee dat je hier je problematiek weer bagataliseerd.Ravena schreef: ↑11-05-2026 22:16Klopt, en ik hoopte ook iets meer begeleiding, bijvoorbeeld in de vorm van een een afbouwschema.
Maar nu was het: oh, je slikt 2 mg lorazepam. Prima, dan neem je er 1.
Dat niveau.
Seroquel heb ik een jaar geleden zelf afgebouwd, wat mij maanden heeft gekost (met forse ontregeling).
wie neemt wie nou niet serieus.
woensdag 13 mei 2026 om 10:43
woensdag 13 mei 2026 om 10:56
Outofthebox wat lief... Dankjewel.
vrijdag 15 mei 2026 om 08:08
Dank voor jullie reacties, ik zie dat ik alweer heel wat heb gemist...
Ik ben de laatste dagen zo veel mogelijk offline gegaan, ik merk dat sociale media mij veel stress oplevert de laatste tijd.
Goede adviezen, Advocadeau. Leuke forumnaam trouwens.
Ik merk dat ik tot niet veel kom, tot grote ergernis van mijn partner.
Voel me erg afgevlakt, alsof alles een beetje langs me heengaat. het lukt niet goed om in actie te komen. Dat speelt al maanden, die passitiviteit. Is niks voor mij eigenlijk.
Goed idee om iets op papier te gaan zetten. Dat is iets wat ik normaal gesproken wel goed kan, beter dan mondeling iets toe gaan lichten.
Ik ben de laatste dagen zo veel mogelijk offline gegaan, ik merk dat sociale media mij veel stress oplevert de laatste tijd.
Goede adviezen, Advocadeau. Leuke forumnaam trouwens.
Ik merk dat ik tot niet veel kom, tot grote ergernis van mijn partner.
Voel me erg afgevlakt, alsof alles een beetje langs me heengaat. het lukt niet goed om in actie te komen. Dat speelt al maanden, die passitiviteit. Is niks voor mij eigenlijk.
Goed idee om iets op papier te gaan zetten. Dat is iets wat ik normaal gesproken wel goed kan, beter dan mondeling iets toe gaan lichten.
vrijdag 15 mei 2026 om 08:43
Nou, ik maak me daar wel zorgen om, want al maanden voel ik me cognitief afgevlakt. Minder scherp, wazig. Daardoor ging het steeds minder goed qua werk. Het is lastig of dat komt door medicatie (ik slik al zeker 10 jaar benzodiazepinen) of dat ik te lang in een soort overdrive heb gezeten. Veel heftige dingen meegemaakt, daarna fulltime gaan ondernemen, lange werkweken en zelfs in vakanties door blijven werken. Zonder echt de tijd te nemen om stil te staan.
De laatste dagen heb ik wel minder hoofdpijn gehad, dus ik denk wel dat er een relatie is met mijn schermtijd. Zelfs appjes beantwoorden is soms nog te veel, mailtjes blijven liggen. Dat lijkt me ook niet gezond.
De laatste dagen heb ik wel minder hoofdpijn gehad, dus ik denk wel dat er een relatie is met mijn schermtijd. Zelfs appjes beantwoorden is soms nog te veel, mailtjes blijven liggen. Dat lijkt me ook niet gezond.
zaterdag 16 mei 2026 om 09:14
Het heeft te maken met je patronen en onderliggende problemen.
Als je een gecompliceerde beenbreuk hebt kan je wel pijnstillers nemen en dan rond gaan hobbelen.
'wauw, dat helpt, ik ben op de goede weg'
Maar die breuk heelt niet op die manier.
Je kan ook gaan blowen, je hele been amputeren, intensief gaan mediteren, of klankschalen sessies gaan doen.
Het maakt vast verschil in hoe je dingen ervaart, maar de breuk zit er nog, en de complicatie blijft.
Als je eerst de oorzaak van de problemen zoekt mbv een professional (dokter die gecompliceerde beenbreuk diagnostiseerd) en die behandeld met een professional (operatie, spalk/gips, niet belasten) dan ben je efficiënter bezig.
De benzos zullen bijdragen aan het afgevlakte.
Maar er in deze fase mee stoppen is als bij die beenbreuk concluderen: ik wil afvallen, dus ik ga hardlopen.
Het is ontzettend vervelend dat je je zo voelt, en te overvraagd bent om mail of appjes te beantwoorden.
Ik hoop dat je al wat vorderingen hebt gemaakt met het krijgen van hulp.
Zij kunnen meedenken en helpen prioriteiten te stellen.
Als je een gecompliceerde beenbreuk hebt kan je wel pijnstillers nemen en dan rond gaan hobbelen.
'wauw, dat helpt, ik ben op de goede weg'
Maar die breuk heelt niet op die manier.
Je kan ook gaan blowen, je hele been amputeren, intensief gaan mediteren, of klankschalen sessies gaan doen.
Het maakt vast verschil in hoe je dingen ervaart, maar de breuk zit er nog, en de complicatie blijft.
Als je eerst de oorzaak van de problemen zoekt mbv een professional (dokter die gecompliceerde beenbreuk diagnostiseerd) en die behandeld met een professional (operatie, spalk/gips, niet belasten) dan ben je efficiënter bezig.
De benzos zullen bijdragen aan het afgevlakte.
Maar er in deze fase mee stoppen is als bij die beenbreuk concluderen: ik wil afvallen, dus ik ga hardlopen.
Het is ontzettend vervelend dat je je zo voelt, en te overvraagd bent om mail of appjes te beantwoorden.
Ik hoop dat je al wat vorderingen hebt gemaakt met het krijgen van hulp.
Zij kunnen meedenken en helpen prioriteiten te stellen.
maandag 18 mei 2026 om 16:43
ik voel me heel erg depressief. Ben blij dat ik een uitkering krijg vanaf volgende maand, want werken lukt absoluut niet.
Wel heb ik later deze week nog een gesprek bij een opdrachtgever, waar ik al jaren voor werk, omdat er wat misverstanden waren over de samenwerking. Ik zie dat ook niet eens meer zitten. Ik heb zoiets van: laat allemaal maar zitten. Ik doe al zoveel jaar mijn best, blijkbaar ben ik gewoon niet voor dit leven gemaakt.
Wel heb ik later deze week nog een gesprek bij een opdrachtgever, waar ik al jaren voor werk, omdat er wat misverstanden waren over de samenwerking. Ik zie dat ook niet eens meer zitten. Ik heb zoiets van: laat allemaal maar zitten. Ik doe al zoveel jaar mijn best, blijkbaar ben ik gewoon niet voor dit leven gemaakt.
maandag 18 mei 2026 om 17:07
Het kan zijn dat zzp schap je minder ligt.
Dat is inderdaad veel achter opdrachtgevers aanlopen, leuren om je loon, en altijd spanning of je genoeg nieuwe opdrachten binnenhaalt.
Maar eigenlijk is dit een herhaling van waar je topic mee begon...
Rot dat je je zo depressief voelt dat werken niet lukt! Wat een donkerte en klotegevoel is dat he?
Dan is ook alles teveel, en logisch nadenken moeilijk.
Slaap je nog wel snachts, en lukt het je om op tijd uit bed te komen?
Hoe probeer je je depressie nu te lijf te gaan?
Heb je uitzicht op hulp, een nieuwe afspraak bij de huisarts, medicatie?
Schaal van 1 tot 10, hoe donker en depri voel je je?
1 is actief suïcidaal, 10 is toppie joppie zielsgelukkig.
Goed dat je van je af schrijft.
Misschien helpt het ventileren je, lucht het wat op?
Ik hoop dat het je lukt om voor jezelf te zorgen.
Op tijd uit bed, regelmatig een blokje om, 3 maaltijden op een dag, af en toe een douche.
Best een opgave als je je klote voelt, maar ik hoop toch dat het je lukt.
Sterkte!
Dat is inderdaad veel achter opdrachtgevers aanlopen, leuren om je loon, en altijd spanning of je genoeg nieuwe opdrachten binnenhaalt.
Maar eigenlijk is dit een herhaling van waar je topic mee begon...
Rot dat je je zo depressief voelt dat werken niet lukt! Wat een donkerte en klotegevoel is dat he?
Dan is ook alles teveel, en logisch nadenken moeilijk.
Slaap je nog wel snachts, en lukt het je om op tijd uit bed te komen?
Hoe probeer je je depressie nu te lijf te gaan?
Heb je uitzicht op hulp, een nieuwe afspraak bij de huisarts, medicatie?
Schaal van 1 tot 10, hoe donker en depri voel je je?
1 is actief suïcidaal, 10 is toppie joppie zielsgelukkig.
Goed dat je van je af schrijft.
Misschien helpt het ventileren je, lucht het wat op?
Ik hoop dat het je lukt om voor jezelf te zorgen.
Op tijd uit bed, regelmatig een blokje om, 3 maaltijden op een dag, af en toe een douche.
Best een opgave als je je klote voelt, maar ik hoop toch dat het je lukt.
Sterkte!
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in