Tijdelijk een uitkering of doorgaan?

0=dood
1=actief suïcidaal en geen afspraken meer te maken = crisisdienst en opname. PUNT
2=suïcidaal, en je weet niet of je je veiligheid kan borgen Alles geoorloofd om te zorgen dat je niet in 1 komt. Maar in een goed plan staat wat helpend is in deze fase, en wat niet. In deze fase hoor je al intensief contact te hebben met een hulpverlener, of als je die niet hebt, met je huisarts om te bespreken dat je je veiligheid niet meer kan garanderen, en samen te kijken wat nodig is om die wel te garanderen. (En zonder hulpverlener die jou kent en kan steunen kan dat dus opname betekenen)
3=suïcidale gedachten, maar nog afspraken mee te maken, je kan je veiligheid garanderen.
Dit is normaliter het moment waarop je zorg intensiever wordt en ze kunnen toepassen wat er in je plan staat om te zorgen dat je niet verder afzakt.


Hele dagen in bed liggen is naar, en klinkt zwart en alsof je het niet meer overziet en hopeloos vindt.
Ik snap je neiging. Dat doet zwart ook met mij.
Maar je hebt geen hulp om je eruit te trekken, dus ga ik maar een voorstel doen:

Help jezelf door een simpel rooster te maken en probeer jezelf er aan te houden:
10 uur eruit en aankleden+ ontbijt
Lukt er niets, dan ga je in jogging weer voor dood liggen. Maar wel op de bank.
13.00 blokje om, langs de super. Frisse neus, bewegen en boodschappen voor lunch en die avond.
Thuis lunch.
Mag je daarna weer dood als niets lukt.
19.00 avondeten. Een blik soep, k&k maaltijd, alles mag, maar je helpt jezelf door wel normaal te eten. Hoe aantrekkelijk overslaan of snaai ook is.
21.00 pyjama aan, tanden poetsen en naar bed

De rest is optioneel.
Wat vond je altijd fijn om te doen, als je niet in bed ligt? Legpuzzel, kleuren, Netflix, schoonmaken, lezen, muziek luisteren, piano spelen, wandelen, mieren dresseren, filmpjes maken, muren verven, moodboards maken?

Als je toch de tijd uitzit tot je weer naar bed mag, dan is het fijn om die tijd wat afleiding te hebben.
Als dat dan afleiding is waar je je nog een beetje fijn bij voelt gaat de tijd allicht sneller.

Zoals je weet vind ik dat je een hulpverlener moet zoeken die je vertrouwt.

Daarnaast: zou je iets kunnen hebben aan de luisterlijn? www.deluisterlijn.nl

Wat goed dat je opgestaan bent!
Dat is een hele klus als alles zo donker ligt, dus daar mag je trots op zijn.
Maak je vandaag een dagprogramma voor jezelf?
Simpel, niet teveel eisen.

Misschien kan je vandaag als doel nemen om een boodschappenlijstje te maken voor een paar dagen.
Veel vriesspullen/conserven/voorraad op de lijst, liefst wel een beetje gezond.
Kan je moed verzamelen om morgen te gaan halen, of juist misschien een bestelling te plaatsen bij de Appie/picnic/whatever works for you.


Wat denk jij dat je nodig hebt om de komende week door te komen?
Van wie zou je hulp accepteren?

Je kan je simpelweg ziekmelden bij je werkgevers Ravena.
Dat ben je ook.
En dat voorkomt misschien ook dat het escaleert.

Het klinkt alsof je namelijk niet echt helder en objectief kan denken.
Dan is het niet het moment om ingewikkelde gesprekken te voeren.
Grote kans dat er over jouw grenzen gegaan wordt, of jij vanuit emotie gaat handelen en de (werk)relatie beschadigd.

Daarnaast heb je misschien genoeg aan je hoofd met het maken van een vaste dagstructuur, en een boodschappenlijst?


Veroordelen zou veel te makkelijk zijn, en niet eerlijk.
Je doet dit niet omdat je het zo fijn vindt of het zo leuk hebt nu.

Hoe is het gegaan?

Klinkt om zo te lezen die een goed en volwassen gesprek waarin jullie konden praten vanuit redelijkheid en niet vanuit emotie. Klopt dat ook?

Waar baal je nu het meest van?
En kan je benoemen van welke dingen die gebeurd zijn je verdriet hebt?

Wat ontzettend naar dat je zo bang bent dat alles weer instort. Je klinkt behoorlijk radeloos, en dat snap ik best.
Natuurlijk wil je dat het vol te houden is, dat het lukt om door te zetten. Logisch.

Maar kan het zijn dat juist het doorzetten zorgt voor deze instorting?

Kan het zijn dat je een patroon hebt van 120% inzetten, ook als dat moeilijker wordt. Waardoor je steeds meer inteert op je accu, steeds minder overhoudt, en uiteindelijk met een veel te lege accu zit, en een berg frustratie dat het je niet lukt om 120% te geven?

Wat is je grootste angst?

De enige die dat continue onderschat ben jijzelf volgens mij:
JIJ bent zonder hulpverlening
JIJ stort je in een meer dan fulltime zzperschap
JIJ blijft doorgaan terwijl het niet lukt.


En ik denk inderdaad dat je heel goed sociaal kan doen en je masker ophouden en iedereen op afstand houden.
Ik denk echter dat je dat doet uit coping.
Dat het JOU niet lukt om echt te zien wat je nodig hebt, hoe kwetsbaar je bent, en waar je dus hulp(middelen) bij nodig hebt.

Het is een flinke angst om te dragen.
En ook wel logisch, gezien wat er eerder gebeurd is, en je ervaringen.

Ik denk echter dat als jij durft te gaan kijken naar wat je zelf zou kunnen veranderen aan je situatie, dat dat je wat lucht en stabiliteit kan geven.


Want eerlijk, iedereen maakt dingen mee. De een met grotere gevolgen dan de ander, maar elk huisje heeft zij kruisje.
Het is ook hoe je zelf met dingen hebt leren omgaan.
Ben je in staat om te reflecteren op je eigen aandeel in het geheel, durf je eigenaarschap te nemen en niet alleen hulp te vragen, maar ook open te staan voor wat ze je bieden.

En dan kan je nog 10 keer pech hebben met hulp die niet past, ongeluk dat op je weg komt, liefde die wel op niet werkt.
Als je kan zien welke patronen jij daarin hebt, hoe de keuzes die je als mens maakt je pad beïnvloeden, dan heb je kans dat je geen rondjes blijft lopen om die boom en steeds weer op dezelfde plek uitglijdt in de modder.

Dan sla je uiteindelijk een keer rechtsaf, in plaats van steeds maar links aan te houden.
Dan loop je misschien nog steeds in de schaduw van andere bomen, maar bent in elk geval onderweg naar een volgende plek.
Glij je misschien nog een keer uit in de modder, maar op een andere plek. En als je dan blijft reflecteren , zal je na 4 keer ontdekken dat jou manier van omgaan met modderplekken zorgt voor uitglijden.
Zal je alerter zijn op nieuwe modderpoeltjes. Ze gaan herkennen. En nog steeds een aantal keren uitglijden bij het uitproberen hoe je er langs komt.

Je kan ze ook geheel ontwijken. Bij alles wat op modder lijkt omkeren.
Je kan ook blijven liggen in de poel, en jammeren dat het zo oneerlijk is dat die modder altijd op jouw pad ligt. En je te korte benen hebt. En dat je vies bent. En dat niemand je draagt.
Je kan een angst voor modder ontwikkelen en bij elk teken van modder compleet in paniek raken.
Je kan oogkleppen opdoen. Niet meer naar de grond kijken, en elke keer weer verbaasd en verontwaardigd uitglijden.
Je kan er een moddershow van maken. Alvast modder indianen strepen maken, en er al raar doende een heel modderbad van maken.
Je kan boos worden op de modder, en al scheldend en met dingen gooiend eisen dat de modder je erdoor laat.
Je kan hopeloos gaan zitten zijn voor de modder. Geen opties meer zien, en doodstil voor die poel blijven zitten en staren en het opgeven. Moedeloos.

Je zou ook iemand kunnen bellen die al een stuk verder is op dit pad. Vragen hoe die langs de modder gekomen is.
Je zou iemand kunnen vragen of er een route is met minder modder.
Je kan zelf steeds verschillende dingen proberen, en zo uitvinden welke dingen helpend zijn, en welke zeker zorgen voor glijpartijen.
Je kan een iemand zoeken die een tijdje met je meeloopt. Samen stuntelen of juist nadenken.
Je kan kijken of je je kleding/spullen/zelf een beetje kan beschermen zodat je volgende glijpartij in elk geval wat minder vies/nat/pijn hebt.

Dit klinkt heel flauw. En het leven is niet een pad, en sommige dingen zijn meer een blikseminslag dan een modderpoel.
Maar zelfs als je seriemoordenaars langs jouw pad hebt staan, geldt hetzelfde.
Wat doe je ermee. Op het moment, maar vooral ook achteraf. Welke 'lering' trek je eruit.


Ik heb zo ontzettend veel jaar gekotst van uitspraken als 'jij bent de kapitein van jouw levensloop' en 'jij bent de regisseur die bepaald hoe jouw levensfilm wordt'.

En nog steeds heb ik er moeite mee.
Een ongeluk, nare familie, ziekte, dat soort dingen overkomen je. Dat is niet maakbaar. En dat beïnvloed je hele leven.
Kan je nog zo een roman willen, als je grote liefde overlijdt, ben je de pineut.
Maar hoe je ermee omgaat bepaald of het horror, comedie, drama of misschien happily ever after wordt.
En nee, dat betekent niet dat je meteen weer leuk en datebaar moet zijn.
Maar het verschil tussen je verdriet en rouw niet kwijt kunnen en aggressief en verslaafd worden, is wel eel anders dan je verdriet en rouw niet kwijt kunnen, en dat in therapie durven aankijken.
Het zijn allebei klotejaren, en heel anders dan je gewild had.
Maar de uitkomst gaat totaal verschillen.

Moraal van het verhaal:
Ik snap waar je bang voor bent. Logisch. Je herkent de route. Begint te zien dat je om diezelfde boom loopt, en vreest dus dat je straks in diezelfde modderpoel komt. En dus weer onderuit gaat.

Die angst is een waarschuwingssignaal.
Wat ga je ermee doen?

Wauw, wat een stap dat je op zoek bent naar een vrijgevestigde psycholoog. Wat maakt dat je dat nu doet?

Hoe voel je je nu als je terugdenkt aan het gesprek met de poh?
Vervelend voor je dat mirtazapine geen optie is maar extra spanning omtrent eten is ook echt niet helpend, dat snap ik.!

Ravena schreef: ↑

01-06-2026 14:36

Ik wil wel hulp, maar niet in een grote ggz-instelling. Dat zijn echt diagnosefabrieken. Dan liever 1 op 1 een psycholoog of een kleinschalige kliniek. Maar daar heb ik ook al veel afwijzingen gehad omdat mijn problematiek 'te complex' zou zijn.

Maar ben je wel in de positie nu om eisen te stellen? Het lijkt me erg slecht met je gaan.

Ravena schreef: ↑

01-06-2026 14:36

Ik wil wel hulp, maar niet in een grote ggz-instelling. Dat zijn echt diagnosefabrieken. Dan liever 1 op 1 een psycholoog of een kleinschalige kliniek. Maar daar heb ik ook al veel afwijzingen gehad omdat mijn problematiek 'te complex' zou zijn.

Niet alles is haalbaar en betaalbaar.
Je hebt volgens mij echt hulp nodig, en nee dat zal niet perfect naar je wens zijn. Maar zo gaat het ook niet..

Het zou fijn zijn als je iemand kan vinden die meer clientgericht met je wil of kan werken.
Hoewel ik me in kan denken dat een PIT team voor jou ook interessant kan zijn. Ik weet alleen de weg daarheen niet goed.
Ik hoop dat je een positieve reactie krijgt, en snap je wens heel goed. Ik wilde ook niet naar een grote instelling.
Ondertussen begin ik er milder tegenover te staan en zie de meerwaarde echt in.
Juist het snel kunnen schakelen, en de zorg die makkelijker opgeschaald kan worden als dat nodig is.
Andere hulp binnen handbereik als dat wenselijk is (psychiater die kan kijken naar je gehate slaapmedicatie, evt spv'er voor meer praktische zaken, regiebehandelaar om de kern aan te pakken) en geen uitval door vakantie, ziekte etc op momenten dat je dat eigenlijk gewoon niet kan hebben.
Bij een zelfstandige psycholoog moet je echt een zekere mate van stabiliteit hebben. Al is het maar omdat ze geen crisissen aankunnen qua werktijden, en beschikbare uren.


Ik heb nog zitten denken, ik kan me wel indenken dat de POH je overschat.
Zoals je jezelf ook vaak overschat/overvraagd.
Kan zij je helpen met het starten met een signaleringsplan? Ik weet dat veel POH's digitale programma's aanbieden waar je dan een start kan maken daarmee.
Ik merk echt het verschil als ik concreet kan laten zien en afchecken dat dit en dit en dit nu speelt, en dat hoort bij fase 2, en dat dit en dit en dit mij dan kan helpen, maar dat en dat en dat de boel absoluut erger maakt, dat de hulpverlening anders, alerter en meer accuraat reageert.
Ze kunnen nog steeds niet instant die zwarte wolk wegnemen, of zorgen dat ik zin heb in het leven.
Maar ze gaan dan actief zelf afspraken voorstellen, elke keer de signalen checken, en meedenken wat er nodig is om me veilig te houden en het donker 'door te komen'.
Want het is natuurlijk 'uitzitten' die donkere klote periodes.
Niemand kan die nu ineens veranderen, uitzetten of wegtoveren.
Je zult er zelf doorheen moeten puffen. Blijven ademen, accepteren dat het kut met peren is, en die kut met peren dan maar zo verdraaglijk mogelijk maken.
Medicatie, begeleiding of praktische hulp kan een duw in de goede richting geven, en/of je het gevoel geven dat je het niet helemaal alleen hoeft te doen, dat er mensen zijn die naar je uitreiken en je willen steunen bij die rotgevoelens en gedachten.

Uitzitten is kut. Donker is kut. Je zo voelen is kut.
On the other side: het is al kut, wat kan je nu bedenken om het kut een heeeeeel klein beetje beter te maken? Wat kan troostend werken, of hoopgevend, of geruststellend? Wat laat de tijd voorbij gaan en je even de ellende vergeten?

Ik vind het echt knap dat je actie ondernomen hebt, en je dus opengesteld hebt voor hulp!
Als de zwartheid erger wordt, of je suicidaler wordt, huisarts bellen he?
Aangeven welke gedachten er spelen, en dat je niet nog 3 weken kan wachten op die afspraak bij de POH.

ToiToiToi!

Ravena schreef: ↑

06-06-2026 22:25

Dankjewel. Ik merk dat ik het heel lastig vind met die POH GGZ. Door de taalbarriere kon ik bepaalde dingen niet goed overbrengen. Zo vroeg ze op een gegeven moment "wil je beter worden", waarop ik antwoordde dat ik wil dat het beter wordt. Maar al sinds mijn 14e heb ik psychische problemen, (destijds eetstoornis, automultilatie, depressie) dus ik heb niet de illusie dat ik ineens "beter" zal kunnen worden.

Dat het beter kan worden, ja, dat geloof ik dan weer wel. Ik heb betere periodes gehad, al was het nooit echt top. Dat soort nuances kon ik dus niet overbrengen, wat echt een gemiste kans is.

Ik heb zware dagen gehad. Wazig gevoel in mijn hoofd. Irritaties met mijn partner. Hij gelooft niet in hulp. Want waarom zou je een autoriteit buiten jezelf zoeken? Waarom zou iemand anders het beter weten?

Vandaag vlamde de doodswens weer op, door bepaalde omstandigheden. Het nam concrete vormen aan. Ik schrok er wel van. Het net sluit zich. Ik vind het erg moeilijk dat ik me nu niet kan focussen op werk, wat me wel afleiding gaf. Daardoor neemt het piekeren veel ruimte in beslag.

Dat is de opzet van de vraag ook niet, dat het ineens beter zou worden. De vraag is meer of je bereid bent om te werken naar een eventueel herstel. Uit jouw berichten klinkt meer passiviteit door, dan dat je er echt iets aan wilt gaan doen om je wat beter te voelen.