Van cynicus naar emo? Nachtelijke gedachten

Op deze vroege ochtend wil ik geen topics vervuilen met m'n verhaal, dus ik open m'n eigen topic maar. Ben een beetje in de war. Verhaal in een notendop: emotioneel onbeschikbare moeder, overleden vader, narcistische ex, fucked-up me. Nou ja, fucked-up?? Heb cynisme en rationalisatie altijd omarmd ter overlevingsdrang (bescherming). Zit nu in een coachingstraject en word geconfronteerd met een hoop gevoelens waarvan ik niet wist dat ik ze had. Ontroering, liefde, empathie, de wens om écht contact te maken met m'n medemens. Het verlangen naar een gezin, waarbij ik m'n rationaliteit wél even gebruik om mezelf daar nog een tijdje van te weerhouden. Want no way dat ik een kind wil opzadelen met alles wat ik zelf nog niet uitgebasht heb.



Gesprek gehad met mijn moeder, waarin ze nu eens onomwonden heeft toegegeven zich te schamen voor mij. Verwarrende emoties: ik begrijp het van haar kant, ik zie een vrouw die nog zoveel heeft uit te vechten met haarzelf, ze is altijd de pleaser geweest om de liefde van háár moeder te verdienen. Ik ben geen pleaser, nooit geweest. Althans, niet thuis. Heb me afgezet en al jong op eigen benen leren staan.



M'n vader was m'n compensatie, in die zin, hij hield van me en was trots op me. Alleen kon hij zijn emoties niet tonen. Pa sprak rationeel, de liefde was tussen de woorden door te horen maar niet uitgesproken. En hij was totaal niet aanrakerig, we bereikten elkaar met woorden. God, wat wilde ik dat hij trots op me was! Hij was vaak aan het werk, vaak onbereikbaar dus, en ik heb altijd gedacht dat hij me echt zou zíen als ik maar 'gelukt' genoeg was. Ik dacht, dat ik daar jaren en jaren de tijd voor zou hebben. Maar die luxe had ik niet, toen ik 23 was ging hij dood. Vóór zijn dood hebben we nog zoveel uitgesproken, hij heeft toen ook gezegd dat hij van me hield, hand in hand met me gezeten, eindelijk. Ik kan nog niet echt toelaten dat hij er niet meer is. Rationeel gezien weet ik het, maar de bijbehorende emoties zijn vaak afgeschermd. Ik haat het om me klein, kwetsbaar en verloren te voelen, om het zo nodig te hebben dat iemand me vasthoudt en van me houdt.



Misschien dat ik daarom wel op emotioneel onbereikbare mannen val, in die zin, mijn ex is een narcistische klootzak en ja, ergens hou ik nog steeds van hem. Maar als ik emoties, kwetsbaarheid, toon, sabelt 'ie me neer. Dan weet 'ie niet hoe snel hij moet maken dat 'ie wegkomt. En ergens voelt dat, hoe paradoxaal ook, veilig. Omdat ik daardoor weer de ratio inschiet. Niemand krijgt me zo snel in m'n cynische modus als hij. En cynisme, daar ben ik goed in. Type dat als ze bloemen ruikt, gaat vragen waar de kist staat



Vanavond voor het eerst in tijden gehuild toen ik alleen was. dat doe ik nooit, janken in m'n eentje. Omdat ik me dan zo verloren voel. Ik viel uitgeput in slaap, overigens nadat de katten me zijn komen troosten Nu weer wakker, en aan de koffie. En me afvragen waarom ik hier een virtueel dagboek neerplemp. Misschien heb ik er overdag wel spijt van, ik weet het niet. Maar voor nu moest ik dit ff doen.



Mocht iemand gek genoeg zijn (of zich maar genoeg vervelen) om dit helemaal gelezen te hebben: bedankt (f)

Reacties welkom, schop onder m'n hol ook.

Omen schreef op 15 februari 2009 @ 12:12:

Je moeder was 'emotioneel niet beschikbaar', wat bedoel je daarmee? Je vader was rationeel en kon zijn emoties niet tonen.



Pfoe, hoe leg ik dat uit... Ik zou niet weten hoe ik dat in een kort verhaal moet zeggen. Maar ik zal het proberen. Mijn moeder is haar vader verloren toen ze 16 was, en háár moeder (mijn oma dus) is vrij tja euh, dominant. Niet zozeer op een bazige manier, maar heel erg gericht op de "buitenwacht", status, aanzien, kortom 'hoe heurt het ook alweer'. (Zie Hyacinth Bouquet uit de serie Schone Schijn --> dan ken je mijn oma) Mijn moeder is de pleaser geworden om maar oma's lieve meisje te zijn. Haar jongere zus heeft de andere kant gekozen, de rebelerende. (Jaaaren later heeft zij het contact met zowel moeder als oma verbroken.) Mijn moeder is in die tijd niet emotioneel volwassen geworden, toen ze mijn vader leren kennen keek ze huizenhoog tegen hem op. Ze wilde een koophuis, daarna een kind, daarna nog een, daarna een caravan, daarna een hond, daarna een .. vul maar in, etcetera etcetera. Alsof ze haar identiteit wilde ontlenen aan de mensen en dingen om haar heen, ipv aan haarzelf. Dat is als kind een zware opgaaf, om de identiteit van je moeder te zijn! In feite vroeg ze van mij om de kleine versie van MasterMoeder te zijn, ipv Mastermind zélf. Dus jippiedepippie, moeders wilde vroeger graag op ballet maar ze mocht, nou kleine Mastermind mocht wél op ballet...! Alleen: Mastermind wilde niet. Mastermindje klom liever in bomen, speelde met autootjes. Dus was ik 'ondankbaar'. IK moest blij zijn met de dingen die ZIJ gewild had, ipv m'n eigen meningen/wensen te mogen hebben. Die waren stom/kinderachtig/tegendraads, "waarom lijk je nu niet wat meer op .... " (naam van willekeurig buurkindje). En ipv te pleasen, werd ook ík de rebel.



God, wat een lang verhaal. En dat terwijl dit slechts een fractie is. Nou, de rest maar samenvattend hoor, ook geen zin om Calimero te spelen op m'n vrije zondag. Goed, 15 jaar, ouders scheiden, ik bij vader wonen, van moeder het verwijt dat ik haar heb 'weggedaan' (letterlijk zo gezegd). Broertje, toen 10, met haar mee, op z'n 15e ook met gillende ruzie (met haar vriend) naar m'n vader vertrokken.

Weet je, mijn moeder, die is iemand die als het regent, denkt dat het regent om háár te pesten. Niet zozeer egoïstisch, maar wel heel egocentrisch. En dát is wat ik bedoel met emotioneel onbeschikbaar. Zij heeft een bepaald plaatje in haar hoofd, en wie daaraan niet voldoet, die is Fout met een hoofdletter F. En dat allemaal om háár te pesten (zo voelt zij dat althans)



Overigens hoorde ik laatst van mijn broer dat zij, toen ze in scheiding lag, aan hem vertelde dat ze toch al altijd het gevoel had dat ik mijn vader af wilde pakken van haar, en dat ik nu dus nog m'n zin had ook. Je moeder die je ziet als concurrente (en néé NIET in sexuele zin uiteraard, zo idioot dacvht ze gelukkig nou ook weer niet!!), hij's fijn...



Dat klinkt als een omgeving waarin volwassenen veel moeite hadden met hun emoties en hoe daarmee om te gaan. Logisch dat jij nu moeite hebt met het herkennen, erkennen en tonen van emoties. En hoe je er vervolgens mee om kunt gaan.



Dat klopt Omen, dankjewel voor het onder woorden brengen. Mijn vader deed in feite hetzelfde met zijn emoties als ik: analyseren, beredeneren, filosoferen, kanaliseren... Maar niet vóelen.



Je schrijft: "Zit nu in een coachingstraject en word geconfronteerd met een hoop gevoelens waarvan ik niet wist dat ik ze had. Ontroering, liefde, empathie, de wens om écht contact te maken met m'n medemens. Het verlangen naar een gezin [..]"



Van bovenstaande gevoelens wist je toch wel dat je die had? Ik heb je er al vaker uitdrukking aan zien geven op dit forum en het ook benoemd zien worden door jou als zijnde je gevoelens.



Dat klopt, en wat dat betreft (klinkt heel stom wat ik nu ga zeggen, maar goed) is mijn forum-mij verder dan mijn irl-mij. Dit platform is een digitale wereld maar wel met échte mensen, maar in deze wereld durf ik mij opener te uiten dan irl. Vaak voel ik nog het meest wanneer ik forum of anderszins de dingen benoem/uitschrijf, ik ervaar mijn emoties door ze te (be)schrijven. Bij de meeste mensen gaat dat geloof ik andersom: je hebt bepaalde gevoelens, en deze breng je onder woorden. Bij mij is het: ik schrijf gedachten/gedachtenkronkels op, en dan kom ik in aanraking met de daarachterliggende gevoelens. Ik schrijf om te kanaliseren, zonder communicatie zou ik gek worden. Maar nu ben ik dus ook aan het leren om dat irl te uiten, en dus irl gevoelens te ervaren. Dat is redelijk nieuwe materie voor mij.



Hoe dan ook, dat coachingstraject klinkt als een goede manier om eens naar jezelf te kijken en opnieuw te leren bepalen wie je bent en wilt zijn.

Dankjewel voor je positieve insteek, jullie allemaal trouwens. Jee, toen ik mijn posting overlas dacht ik: de rest van het forum opteert nu vast voor een pyama met veel te lange mouwtjes (*) voor Mastermind.



(*) dwangbuis dus.

Sorry trouwens dat ik digitaal zo tegen jullie aan zeur, maar voor mij helpt het enorm goed om zo'n "terugpratend dagboek" te hebben. Schrijven helpt me om te voelen, en jullie helpen me om te schrijven, maar ook en nog meer: om contact te maken.

(f) Thanks

Omen schreef op 15 februari 2009 @ 16:31:



Oeiii Omen, je post raakt me...!



Ik krijg uit jouw berichten op dit forum over je leven(sworstelingen) sterk de indruk dat je je wel bewust bent van je behoefte aan warmte, liefde, empathie en je wens om daadwerkelijk contact te hebben met een ander, die andersom ook daadwerkelijk zich emotioneel wil verbinden aan jou.



Kutzooi, ik weet niet hoe ik dit uit moet leggen. Ik weet dat dat gevoel er zit, maar ik weet niet hoe het zich voelt. Laat ik het anders zeggen (want volgens mij voelen gevoelens zichzelf niet, dus mijn zin klopt niet) Ik ben me er van bewust dat er een soort gapend gat in mij huist. Het knaagt bij tijd en wijle. Ik weet dat het knaagt, en soms vóel ik het knagen. Als ik het block knaagt het ook, maar dan ervaar ik het tenminste niet zo. (Alsof je er met je rug naartoe gaat staan als er iets ergs gebeurt, zeg maar.) Ik wéét dat ik behoefte aan liefde en warmte etc heb, omdat ik in het diepst van m'n depressies echt wel meermaals heb willen schreeuwen: Hou Van Me!!

Jezus, er zijn momenten geweest dat ik in staat was om een willekeurig persoon, bij een bushalte ofzo, geld te bieden op voorwaarde dat hij/zij even doet alsof hij/zij onvoorwaardelijk van me houdt... Alleen, natúúrlijk doe je dat niet! Daarnaast, het is nog nep ook... Dus daar heb ik niets aan.



Maarrr ik weet dus dat dat gat er zit. In die zin ben ik er bewust van dat het er is en dat het gevuld wil worden. Zoals ik me er ook bewust van ben dat ik me zo vaak opgesloten voel achter een glasplaat, dat ik vroegâh (toen de winters nog koud waren, etc) zo ontzettend veel herkenning ervoer bij Pink Floyd's "The Wall" (heel intense film, aanrader). Maar je ergens bewust van zijn is iets anders dan het gevoel daadwerkelijk beleven. ik weet niet hoe ik dat uit moet leggen. Maar ik heb momenten dat ik me bewust ben dat ik bijv verdrietig ben, maar dit is nog niet hetzelfde als m'n verdriet vóelen. Want als ik het voel dan ben ik in dat gevoel, en kan ik er niet over na denken. en als ik me ergens bewust van ben, betekent dat dat ik nog op het nadenk-niveau zit.



Overigens ben ik wel heel bang dat ik gillend wegren wanneer iemand inderdaad zich emotioneel verbindt met mij. Want wie weet wat er in dat gapende gat huist.



Wat mij veel meer opvalt, is dat je in mijn ogen niet goed met woede/boosheid/ongenoegen/verdriet om lijkt te kunnen gaan.



Dat klopt, als ik verdrietig ben dan word ik meestal heel zenuwachtig, ga ik ijsberen, zit ik niet lekker, haal ik oppervlakkig adem etc. En/of ik ga slapen. Maar als ik er over na ga denken om erachter te komen waarom ik zenuwachtig ben, dan kom ik er meestal op uit dat ik verdrietig ben. Want als ik een keer moet huilen dan ben ik daarna meestal veel rustiger. En als ik een keer uit m'n vel spring ook, maar dan heb ik er daarna weer spijt van en voel ik me slecht.



Zo'n voorbeeld als je moeder. Waarom word je niet gewoon ook kwaad op je moeder? Die gedraagt zich als een slappe troela die geen stelling durft te nemen en die je niet onvoorwaardelijk wil steunen. Omdat ik weet dat ik haar kwets als ik dat zo zou uiten, omdat ze niet begrijpt waar ik het over heb en dan in de slachtofferrol gaat, waardoor ik juist automatisch uit de mijne kom en in het rationele schiet.



Overigens raakt je woordje "onvoorwaardelijk" me, dit komt door het gesprek vrijdag denk ik. We kregen het over onvoorwaardelijke liefde en mijn moeder zei dat ze daar niet in gelooft. En ik zei heel zachtjes: "Ik geloof daar wél in," en toen zei ze, dat ze in haar omgeving anders geen enkel voorbeeld weet van onvoorwaardelijke liefde. Ik antwoordde, dat iets soms zó dichtbij is dat je het niet ziet, en ja tuurlijk bedoelde ik daarmee dat ik onvoorwaardelijk van haar houd, maar ze ging er niet op in en het direct zeggen heeft ook geen zin, omdat ze dan met 1001 voorbeelden komt waaruit blijkt dat ik níet van haar hou. (En dat zijn dan voorbeelden als: je draagt hardrockshirts als je bij op visite komt, en volgens mij doe jij dat speciaal om mij te kwetsen! Is me tot op heden niet gelukt haar uit te leggen dat ik 's morgens voor m'n kledingkast nadenk over wat ík aanwil, ipv over waarmee ik m'n moeder eens flink de gordijnen in krijg...)



Iemand die niet de moeite neemt (of niet in staat is?) om los van zichzelf naar haar dochter te kijken en zich te realiseren dat die dochter een geheel eigen persoon is. Zoiets zou je toch terecht graag zien van je moeder? Ja, héél graag, vooral als dat zou betekenen dat ik die geheel eigen persoon dan nog mag zijn ook.

Het is prima dat je probeert te beredeneren waar die slappe houding bij je moeder vandaan komt. Maar tegelijkertijd is er niets mis mee om ook flink kwaad op je moeder te zijn. Maar wat heb ik daaraan dan? Dan word ik boos en ik kan nergens naartoe met die boosheid... En verdrietig van haar houding naar jou te worden. Dat ben ik soms wel, maar dan ben ik daarna altijd bang om net zo egocentrisch te worden als m'n moeder, en ook zo te Calimeroën... omdat mijn pa altijd zo rationeel was, en mijn moeder zo emotioneel/instabiel, heb ik gevoeligheid al vrij vroeg vertaald als bedreigend, instabiel, erg op jezelf gericht, onvolwassenheid en onbegrip. Begrip en woede of verdriet kunnen prima samengaan.

Kan iemand mij uitleggen hóe? Mijn moeder was vaak boos en had geen begrip. Mijn vader begreep veel, dus werd hij niet boos. Ik ken die mix niet.



Zo'n voorbeeld als je vader. Waarom word je niet ook kwaad op je vader? Soms ben ik weleens een beetje boos op hem, maar dan vooral omdat 'ie doodging. Omdat , verdomme, mijn vader ergens ook heel eenzaam was, en zich onbegrepen en onbemind voelde. Hij was altijd maar aan het werk, echt soms twee dagen en nachten achterelkaar, hij werkte denk ik ook om niet te voelen, en ik was zooo bang dat hij de prijs daar een keer voor moest betalen.. En hij heeft 'm betaald, hij is op een k*t-manier ziek geworden (kanker) en toch hè, en toch... weet ik ergens, dat 'ie nog liever dát had, dan ál die gevoelens doorleven... en soms ben ik dan wel een beetje boos, dan denk ik: verdomme, jij naait er tussenuit omdat je je gevoelens ontliep, en ík mag daar nu mee verder leven en de les leren die jij niet wilde leren, fuck jou daarvoor! Maar dan voel ik me daarna héél slecht, ik voel me al een ondankbaar rotwijf dat ik dit nu zit te typen, laat staan dat ik het echt zo vóel..! En verdrietig om dat deel van je relatie met je vader? Dat ben ik soms wel, en dan ben ik dankbaar dat we dat vóór zijn dood nog ingehaald hebben, ik ben dan wel een soort verdrietig maar voornamelijk voor hém, want ik moet er niet aan denken om 51 jaar !!!! opgesloten te zitten in mijzelf and no way out... Jij moest hem maar leren lezen, omdat hij zich niet uitliet over zijn gevoelens en je niet kon knuffelen. Dat is toch een zware opgave voor een klein kind?

Damn Omen, nu tranen.

Ik weet niet beter. Voor mij gaf hij me liefde door me te stimuleren míj te zijn, en me niet te veroordelen om wie ik was/werd/ben. Maar natuurlijk voelde ik zijn "schild"/bescherming (van hemzelf). En ik dacht dus, dat hij daarachter vandaan zou komen als ik 'gelukt' genoeg zou zijn. Dus later, als ik groot was.. Enzo.. Naast je moeder was hij misschien wel veel betrouwbaarder. Hij uitte naar haar ook niet veel gevoelens. Zij naar hem wel, en daar werd 'ie nu ook niet bepaald vrolijker van. Laat ik het zo zeggen: geuite gevoelens waren bij ons thuis over het algemeen niet positief! Maar ook hij heeft je op een bepaalde manier laten zitten; het aan jou overgelaten of je wel zou begrijpen dat hij wel van je hield. Fuck. Nu ook weer Want damn je hebt gelijk, zo godvergeten gelijk. Ik wist wel dat hij van me hield, doordat ik hem begreep. Ik heb hem dus inderdaad "gelezen" als kind. En één keer was de huishoudster zo lief om me te vertellen dat pa had gezegd dat 'ie zo trots op me was, ik had m'n eerste brommerT en toen zei 'ie tegen haar -heel trots- "ze wordt echt al zo groot he?" maar dat zei hij dus níet tegen mij, alleen was zij zo aardig om me dat te vertellen (f)



Nogmaals, begrip kan prima samengaan met verdriet en boosheid en je wijst daarmee niet automatisch alles aan je ouders af. Maar het kan wel een belangrijk onderdeel zijn van het leren erkennen van je eigen wensen en behoeftes.

Ik wil mijn ouders ook niet afwijzen. Ik hou echt ontzettend veel van ze. En ik weet dat ze hun best doen en gedaan hebben. Ouders zijn niet onfeilbaar, ze zijn ook maar mensen, met hún ervaringen en issues en weerslagen etc etc. Pa is opgegroeid met "grote jongens huilen niet" en mijn opa kreeg een ongeluk waardoor zijn persoonlijkheid veranderde (grote hoofdwond) en hij nóg afstandelijker werd, en m'n moeder, tja die komt gewoon uit een k*t-gezin maar wil dat niet toegeven voor zichzelf denk ik, en daarom heb ík het nou gedaan, want ze is ook al kwaad dat ik niets met m'n oma en opa heb (en ze ook niet persé hoef te zien --> liever niet zelfs, word bloednerveus van al die "maskers" van ze)





In ieder geval wil ik wel met die gevoelens en met dat verleden leren omgaan, anders zit(ten) mijn kind(eren) later ook het Vivaforum vol te plempen met alle issues waarmee ik hen opgezadeld heb

Ik ben blij met jullie reacties (f)



Vanmiddag weer naar de coach geweest, heb daar ook een gesprek gehad met een psych (jaja, het coachingsbureau is all-inclusive zeg maar). Die had het over een soort hechtingsstoornis, hoewel er geen literatuur bekend is over hoe dat zich uit bij volwassenen, maar hij zei dat ik mijn ratio/intelligentie tégen me gebruik wanneer deze dient om niet te voelen. Ik heb ook verteld over m'n geforum hier, en over mijn gevoel vroeger dat ik "te veel" was op deze wereld. Jezus, op 't diepst van m'n depressie heb ik me schuldig gevoeld over de zuurstof die ik inadem, maar goed, toen was ik ook wel ver heen geloof ik



Later m'n baas nog even gebeld, dat had ik beloofd. Ik vertellen wat die psych allemaal gezegd had (korte versie, baas wil ook eens naar huis en 't is wel m'n wérk, geen sociale werkplaats!) en wat gebeurt er... ik krijg een compliment van hem, dat ik er zo serieus mee bezig ben en ook zo openhartig met hem spreek (f) Vond ik héél lief, oftewel dat werd meteen weer in tranen... Ik bedankte 'm voor z'n compliment en zei dat het me juist goed doet om zo openhartig te (kunnen/mogen) zijn, maar dat ik altijd bang ben om later toch weer afgewezen te worden. Ik had m'n moeder vrijdag ook geprobeerd te vertellen over iets uit het coachingstraject, dat de reactie van m'n baas me zo goed deed voelen, en toen zei ze: "Ja túúrlijk, je krijgt aandacht he?!" (op een snibbige toon dus, jammer dat ik geen intonatie in m'n getyp kan leggen)

Ik gaf deze reactie als voorbeeld op mijn baas' vraag waarin ik dan afgewezen werd. En zijn reactie was zó mooi...! Hij zei: "En wat dan nog? Alles waar je aandacht aan besteedt dat groeit, en ik denk dat het voor jou heel goed is om eens te groeien, dan hoef je niet zo onzeker meer te zijn."



Jee, ik begin echt een emotionele dweil te worden geloof ik, want terwijl ik dit typ voel ik alweer de brok in m'n keel (en neehee, da's geen stukkie pizza wat is blijven steken, tis een emo-brok), vond het zo mooi en lief gezegd van hem! (En dat niet alleen, het was ook een typische uitspraak van m'n vader.... alleen in déze context had ik 'm nog nooit gehoord.) Ik heb ook gezégd dat ik dat zo waardeer, hij weet van mij dat ik dat moeilijk vind en dat ik mijn gevoelens makkelijker uit met schrijven... Hij heeft dan ook per direct besloten dat ik voortaan mondeling feedback moet geven, ik krijg een mailfeedback-verbod



Tegelijk vind ik dat ook wel een beetje moeilijk hoor, zulke lieve reacties --> alsof ik in het krijt kom te staan bij mensen, terwijl ik het helemaal niet waard ben dat ze zo in me investeren, en ik ze never nooit kan 'terugbetalen'. Ik weet niet zo goed hoe ik daarmee om moet gaan.