Psyche
alle pijlers
Verkeerde diagnoses, geen diagnose, ass en emancipatie
vrijdag 22 maart 2019 om 10:18
Er zijn bij mij vermoedens van autisme.
(Dit topic gaat niet alleen over mij, maar ik wil mezelf even als voorbeeld stellen)
Ik heb al veel bijna-diagnoses gehad; bipolair, borderline, obsessief-compulsief, persoonlijkheids stoornis nao en psychose gevoelig, maar bij nader inzien was het dat toch allemaal niet.
Na een uitgebreid onderzoek bleek dat er iets niet goed ging in de informatieverwerking in combinatie met een redelijk hoge intelligentie.
Onderzoek naar ass wees op mogelijkheid op ass, maar men vond mij niet autistisch genoeg overkomen.
Ik herinner mij al problemen met sociale contacten en omgang vanaf de kleuterschool.
Ook dat ik altijd het gevoel had dat ik anders was en net niet mee kon komen.
Ik werd "die rare" genoemd en ze vonden mij dom, terwijl ik juist wel hoge punten haalde.
Mijn ouders noemden mij hoog sensitief.
Ik heb nooit hulp gehad terwijl ik ongezien een hevige worsteling doormaakte.
Angsten, tics, nachtmerries, eenzaamheid, buitengesloten voelen en gepest worden zonder verweer.
Ook duurt het altijd dagen tot weken voor ik de emotie krijg die bij de gebeurtenis hoort.
Ik voel erg veel, maar kan het niet plaatsen.
Alles analyseren en dan nog vaak ernaast zitten.
Niet weten hoe ik ruzies kan voorkomen of conflicten kan oplossen.
Veel praten, te veel, te hard, te veel details, te veel vertellen tegen wildvreemden.
Dan dagen of weken in mijn schulp daarna, doodmoe.
Al dat onbegrip gaat aan je vreten, al die stress.
Om de zoveel jaar krijg ik een burn out gevolgd door een depressie.
Ik heb ontzettend veel geleerd en gelezen over psychogie en alles wijst toch op autisme.
Lezen over psychologie is een van mijn obsessies.
Ik ben het meest gelukkig wanneer ik mij kan verliezen in een van mijn obsessies, heerlijk!
Ik ben van mening dat er ongeveer evenveel vrouwen zijn met autisme als mannen, ik ben er bijna van overtuigd.
Soms maakt het me boos dat ik telkens tussen de wal en het schip val omdat ik een vrouw ben met autisme en geen man.
Tegen vrouwen wordt gezegd dat ze een persoonlijkheids stoornis hebben en dus maar harder hun best moeten doen, met nog meer zelfverwijt, stress en weer een depressie tot gevolg.
Ik weet vaak niet hoe ik me moet uiten, niet bij de huisarts, niet eens bij de psycholoog.
Ik hunker naar erkenning voor deze worsteling.
Ik hoop dat dit herkenbaar is voor andere vrouwen.
Iedereen die ook geen diagnose heeft is bij deze van harte welkom (mensen met wel een diagnose ook) om over dit soort frustraties te schrijven.
Óók vrouwen die zichzelf hsp noemen; volgens mij is vaak het dezelfde worsteling.
En het gaat er om dat je het een plekje kunt geven.
Niets is zo destructief als dat je jezelf niet begrijpt en jezelf extra op je kop gaat geven omdat je anders bent dan gemiddeld.
Een stukje herkenning dus, erkenning ook voor al die vrouwen die ongediagnosticeerd rondstrompelen.
Die het gevoel hebben dat ze falen.
Wees welkom om erover te praten, even klagen mag ook, schrijf het van je af.
Het is gewoon zo dat bij medische onderzoeken vrouwen niet goed vertegenwoordigd zijn.
Niet alleen wat betreft autisme, ook bij andere onderzoeken worden weinig tot geen vrouwelijke proefpersonen gebruikt.
Na het hele gevecht voor emancipatie, nog steeds niet.
Daar kunnen we ook over praten, misschien leidt het tot meer bewustwording.
En hopelijk lopen er uiteindelijk minder meisjes en vrouwen verloren met faalangst en schuldgevoel.
(Dit topic gaat niet alleen over mij, maar ik wil mezelf even als voorbeeld stellen)
Ik heb al veel bijna-diagnoses gehad; bipolair, borderline, obsessief-compulsief, persoonlijkheids stoornis nao en psychose gevoelig, maar bij nader inzien was het dat toch allemaal niet.
Na een uitgebreid onderzoek bleek dat er iets niet goed ging in de informatieverwerking in combinatie met een redelijk hoge intelligentie.
Onderzoek naar ass wees op mogelijkheid op ass, maar men vond mij niet autistisch genoeg overkomen.
Ik herinner mij al problemen met sociale contacten en omgang vanaf de kleuterschool.
Ook dat ik altijd het gevoel had dat ik anders was en net niet mee kon komen.
Ik werd "die rare" genoemd en ze vonden mij dom, terwijl ik juist wel hoge punten haalde.
Mijn ouders noemden mij hoog sensitief.
Ik heb nooit hulp gehad terwijl ik ongezien een hevige worsteling doormaakte.
Angsten, tics, nachtmerries, eenzaamheid, buitengesloten voelen en gepest worden zonder verweer.
Ook duurt het altijd dagen tot weken voor ik de emotie krijg die bij de gebeurtenis hoort.
Ik voel erg veel, maar kan het niet plaatsen.
Alles analyseren en dan nog vaak ernaast zitten.
Niet weten hoe ik ruzies kan voorkomen of conflicten kan oplossen.
Veel praten, te veel, te hard, te veel details, te veel vertellen tegen wildvreemden.
Dan dagen of weken in mijn schulp daarna, doodmoe.
Al dat onbegrip gaat aan je vreten, al die stress.
Om de zoveel jaar krijg ik een burn out gevolgd door een depressie.
Ik heb ontzettend veel geleerd en gelezen over psychogie en alles wijst toch op autisme.
Lezen over psychologie is een van mijn obsessies.
Ik ben het meest gelukkig wanneer ik mij kan verliezen in een van mijn obsessies, heerlijk!
Ik ben van mening dat er ongeveer evenveel vrouwen zijn met autisme als mannen, ik ben er bijna van overtuigd.
Soms maakt het me boos dat ik telkens tussen de wal en het schip val omdat ik een vrouw ben met autisme en geen man.
Tegen vrouwen wordt gezegd dat ze een persoonlijkheids stoornis hebben en dus maar harder hun best moeten doen, met nog meer zelfverwijt, stress en weer een depressie tot gevolg.
Ik weet vaak niet hoe ik me moet uiten, niet bij de huisarts, niet eens bij de psycholoog.
Ik hunker naar erkenning voor deze worsteling.
Ik hoop dat dit herkenbaar is voor andere vrouwen.
Iedereen die ook geen diagnose heeft is bij deze van harte welkom (mensen met wel een diagnose ook) om over dit soort frustraties te schrijven.
Óók vrouwen die zichzelf hsp noemen; volgens mij is vaak het dezelfde worsteling.
En het gaat er om dat je het een plekje kunt geven.
Niets is zo destructief als dat je jezelf niet begrijpt en jezelf extra op je kop gaat geven omdat je anders bent dan gemiddeld.
Een stukje herkenning dus, erkenning ook voor al die vrouwen die ongediagnosticeerd rondstrompelen.
Die het gevoel hebben dat ze falen.
Wees welkom om erover te praten, even klagen mag ook, schrijf het van je af.
Het is gewoon zo dat bij medische onderzoeken vrouwen niet goed vertegenwoordigd zijn.
Niet alleen wat betreft autisme, ook bij andere onderzoeken worden weinig tot geen vrouwelijke proefpersonen gebruikt.
Na het hele gevecht voor emancipatie, nog steeds niet.
Daar kunnen we ook over praten, misschien leidt het tot meer bewustwording.
En hopelijk lopen er uiteindelijk minder meisjes en vrouwen verloren met faalangst en schuldgevoel.
zondag 31 maart 2019 om 16:12
Ik heb wel diagnose autisme op 15 . Toen ik op schoolreis ging op 14, de laatste want na diagnose mocht ik kiezen en ging niet meer mee. Toen zaten mijn mede leerlingen op de slaapkamer , 3 plots met hun broek af. 1 begon en vroeg de rest en 2 volgde, ik niet. En het was meer dan broek af begrijp je.
En was ik de enige die niet mee deed met dit toch wel ongepaste gebruik. Pas op mij stoorde dit niet dat ik er een trauma van heb, maar ik ben preuts en doe dit niet. Toen de meester binnenkwam had die dit ook niet verwacht denk ik. Echt straf hebben ze wel niet gekregen eerder snel broek aan en kort gezegd dat dit niet mag. Maar dan spreek ik wel van tiener jongens waar het dan misschien weer vreemd is dat ik niet mee deed, weet het niet.
Dat verhaal van handen in pies drukken is ook wel erg. Dat soort dingen krijgen brave weerloze leerlingen altijd voor. Ik gaf eens een mp3 speler was een met 128mb toen hadden nog niet veel mensen dit. En gaf die jongen dat niet terug en ik kan niet echt druk uitoefenen. Gelukkig nam een meisje dit dan af en gaf het terug aan mij. Maar leuk is dat allemaal niet dat je afhangt van een meisje dat dit spontaan doet. Was na school aan de bushalte.
Nu is het wel zo dat ik in ov3 buitengewoon onderwijs belgie zat vanaf 7. Waar ik zat wegens vermoeden autisme denk ik geen contact leggen. Maar pas op 15 diagnose vroeger smeten ze nogal van ales door elkaar in belgie.
En als je het lijstje ov3 leest dat tegenwoordig online staat
Een aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD);
Oppositioneel-opstandige gedragsstoornis;
Een gedragsstoornis in enge zin, 'conduct disorder';
Angststoornis;
Stemmingsstoornis;
Hechtingsstoornis.
Zaten daar drukke kinderen en denk ik dat ik als stil bijna niets durvend vragend kind daar nu niet meer bij zou gezeten hebben hoop ik tenminste.
En was ik de enige die niet mee deed met dit toch wel ongepaste gebruik. Pas op mij stoorde dit niet dat ik er een trauma van heb, maar ik ben preuts en doe dit niet. Toen de meester binnenkwam had die dit ook niet verwacht denk ik. Echt straf hebben ze wel niet gekregen eerder snel broek aan en kort gezegd dat dit niet mag. Maar dan spreek ik wel van tiener jongens waar het dan misschien weer vreemd is dat ik niet mee deed, weet het niet.
Dat verhaal van handen in pies drukken is ook wel erg. Dat soort dingen krijgen brave weerloze leerlingen altijd voor. Ik gaf eens een mp3 speler was een met 128mb toen hadden nog niet veel mensen dit. En gaf die jongen dat niet terug en ik kan niet echt druk uitoefenen. Gelukkig nam een meisje dit dan af en gaf het terug aan mij. Maar leuk is dat allemaal niet dat je afhangt van een meisje dat dit spontaan doet. Was na school aan de bushalte.
Nu is het wel zo dat ik in ov3 buitengewoon onderwijs belgie zat vanaf 7. Waar ik zat wegens vermoeden autisme denk ik geen contact leggen. Maar pas op 15 diagnose vroeger smeten ze nogal van ales door elkaar in belgie.
En als je het lijstje ov3 leest dat tegenwoordig online staat
Een aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD);
Oppositioneel-opstandige gedragsstoornis;
Een gedragsstoornis in enge zin, 'conduct disorder';
Angststoornis;
Stemmingsstoornis;
Hechtingsstoornis.
Zaten daar drukke kinderen en denk ik dat ik als stil bijna niets durvend vragend kind daar nu niet meer bij zou gezeten hebben hoop ik tenminste.
zondag 31 maart 2019 om 20:02
Klopt het dat je niet echt een vaste diagnose hebt, maar meer een sterk vermoeden van je psych?miedo schreef: ↑31-03-2019 10:46Het is al moeilijk om bij echte ontmoetingen onder woorden te brengen waar je mee zit, laat staan op internet.
volgens mijn psych heb ik ook waarschijnlijk een vorm van autisme.
Ik merk wel dat ik slecht tegen veranderingen kan, gauw overprikkeld ben, sommige mensenlijk verhoudingen niet meekrijg, veel behoefte heb aan structuur.
Ik herken me meer in de hsp term.
Behandeling geloof ik niet zo in, ook door ervaring.
Wat voor behandeling heb je gehad?
Was dat een aantal gesprekken, of iets als schema therapie?
Op welke manier ondervind jij het meeste hinder van je hsp/autisme?
zondag 31 maart 2019 om 20:05
Wat deed het met jou toen je de diagnose kreeg?pplakke schreef: ↑31-03-2019 16:12Ik heb wel diagnose autisme op 15 . Toen ik op schoolreis ging op 14, de laatste want na diagnose mocht ik kiezen en ging niet meer mee. Toen zaten mijn mede leerlingen op de slaapkamer , 3 plots met hun broek af. 1 begon en vroeg de rest en 2 volgde, ik niet. En het was meer dan broek af begrijp je.
En was ik de enige die niet mee deed met dit toch wel ongepaste gebruik. Pas op mij stoorde dit niet dat ik er een trauma van heb, maar ik ben preuts en doe dit niet. Toen de meester binnenkwam had die dit ook niet verwacht denk ik. Echt straf hebben ze wel niet gekregen eerder snel broek aan en kort gezegd dat dit niet mag. Maar dan spreek ik wel van tiener jongens waar het dan misschien weer vreemd is dat ik niet mee deed, weet het niet.
Dat verhaal van handen in pies drukken is ook wel erg. Dat soort dingen krijgen brave weerloze leerlingen altijd voor. Ik gaf eens een mp3 speler was een met 128mb toen hadden nog niet veel mensen dit. En gaf die jongen dat niet terug en ik kan niet echt druk uitoefenen. Gelukkig nam een meisje dit dan af en gaf het terug aan mij. Maar leuk is dat allemaal niet dat je afhangt van een meisje dat dit spontaan doet. Was na school aan de bushalte.
Nu is het wel zo dat ik in ov3 buitengewoon onderwijs belgie zat vanaf 7. Waar ik zat wegens vermoeden autisme denk ik geen contact leggen. Maar pas op 15 diagnose vroeger smeten ze nogal van ales door elkaar in belgie.
En als je het lijstje ov3 leest dat tegenwoordig online staat
Een aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD);
Oppositioneel-opstandige gedragsstoornis;
Een gedragsstoornis in enge zin, 'conduct disorder';
Angststoornis;
Stemmingsstoornis;
Hechtingsstoornis.
Zaten daar drukke kinderen en denk ik dat ik als stil bijna niets durvend vragend kind daar nu niet meer bij zou gezeten hebben hoop ik tenminste.
Was het positief, of negatief of maakte het voor jou niet zo veel uit?
zondag 31 maart 2019 om 21:15
Bij mij hebben mijn ouders dit gezegd (was 15) en tot vandaag nog nooit over gesproken. Zij leggen het uit als mensen iets vragen en ik niets terug zeg, maar gebeurt niet veel dat mensen iets aan mij vragen (ik kijk altijd weg). Ik ontken niets maar ik heb altijd abnormaal gedrag gehad. In de zin van nu al 11 jaar bijna enkel met mijn ouders spreken zelfs nog nooit met buren gesproken in heel mijn leven. Daar er in belgie ook een tekort is in plaatsen in beschutte werkplaatsen zit ik al vanaf 18 thuis. Ik was naar ov2 gezakt op 16 dat voorbereid op beschutte werkplaats en beschermt wonen. Maar in ov2 zei ik ook niets uit mezelf wel antwoorden. Misschien wilde ze ook niet zo een raar geval ben in 2 bw. geweest toen.
Er was toen ook nog minder digitaal gedoe daar had ik misschien beter mee kunnen antwoorden in klas. Maar gsm wat er wel was toen, waren ook verboden en natuurlijk heb ik ook dat ik minder slim ben. Maar eigenlijk heeft de diagnose niks verandert (mijn school vanaf 16 heeft als moto geen aanpassingen aan autisme staat nu op hun website), ik geloof ook niet in even leren hoe dit of dat. Alles wat ik kan is min of meer vanzelf gekomen. Ik reed ook mee met openbaar vervoer vanaf 12 nu kom ik al jaren niet meer alleen buiten vind dat niet leuk. Ik had ook zo veel stress in school dat schrijven pas online na school is verbetert . Bv dingen als online bankieren heb ik ook uit mezelf geleerd mijn ouders gebruiken zelfs nooit een computer. Of stemmen ik had tot oktober vorig jaar nog nooit gestemd ben 29. Kreeg briefje van dokter maar mag niet meer wegens misbruiken door sommige. Zie ik daar oudjes waar het stemmen amper lukt en ze hulp moeten krijgen. Ik volg mijn vader in de rij, zeg niets tijdens gans het proces van paspoort afgeven en stemmen gaat vanzelf. Maar eigenlijk val ik bijna dood van de stress en hoge hartslag in zo een drukte en van mogelijk moeten spreken als ze iets vragen.
Maar op zich heb ik nog geluk in de krant stonden dit weekend, mensen met kinderen met autisme en zo van die dingen. Die snachts met een hamer naast hun ouders staan en zelfs zij krijgen nu nog niet echt hulp in belgie. En bij de reacties stonden dingen als daar valt niks aan te doen en zo zal het spijtig genoeg wel zijn.
maandag 1 april 2019 om 12:00
Naar aanleiding van de reacties heb ik mijn gedachten er nog eens over laten gaan en toch een iets andere kijk gekregen op de dingen op dit moment.
Dit is trouwens iets wat ik ook al eerder had bedacht een aantal jaar geleden, maar het blijft maar terugkomen.
Het gaat over neurodiversiteit en dat is net wat breder dan enkel autisme, want het omvat onder andere ook hoogbegaafdheid en hsp.
Het gaat erover dat sommige mensen een iets andere bedrading hebben en iets anders in elkaar zitten dan gemiddeld, zónder dat dat direct een naam heeft en zonder dat ze meteen een stoornis hoeven te hebben, maar desondanks kunnen ze tóch worstelen met allerlei problemen door hun anders-zijn.
De problemen waar onder andere hoogbegaafden en hsp's en autisten tegenaan kunnen lopen zijn onder andere eenzaamheid, zich onbegrepen voelen, faalangst en stress, niet passen binnen de groep, verveling, overprikkeling en een combinatie daarvan.
Het resultaat kan zijn burn out, depressie en persoonlijkheidsstoornis en allerlei andere psychische problemen.
En dan is het inderdaad lastig om een diagnose te stellen, maar ook om je weg te vinden binnen deze maatschappij.
Hoe ga je het beste om met anders-zijn en je anders voelen?
Als daar niet echt een naam voor is?
Daarom: neurodiversiteit.
Wat er hoe dan ook met mij aan de hand is/was, is dat ik vroeger geen hulp kreeg bij mijn worsteling op sociaal-emotioneel gebied terwijl ik daar dus jarenlang op stuk liep.
Daardoor liep ik uiteindelijk vast in mijn opleiding omdat mijn persoonlijkheidsontwikkeling verstoord was geraakt, terwijl ik eigenlijk op cognitief vlak erg sterk was, erg hoge cijfers haalde en ik was ook erg creatief en passioneel en hypergevoelig, dus het falen was enorm voor mijn gevoel.
En daar heb ik eigenlijk altijd last van gehouden.
Ook het accepteren van de onrechtvaardigheid van deze maatschappij en hoe geld alles bepaalt, daar heb ik het heel erg moeilijk mee (gehad).
Het accepteren dat alles zo is als het is valt voor mij niet mee.
Ik stelde altijd overal vragen bij en ik ben daar inmiddels zelf soms ook wel moe van.
Maar het lijkt te horen bij wie ik ben.
En vaak denk ik dat een psycholoog gewoon net niet slim genoeg is om mij te kunnen helpen, want ik heb het zelf al allemaal bedacht zoals ik altijd doe met alles, alleen dat verandert niets.
En inderdaad, wat heb ik nu nog aan wat voor een label dan ook?
Het is eigenlijk al lang te laat, zoiets was welkom geweest toen ik op de basisschool zat.
In ieder geval was ik cognitief een stuk verder dan sociaal-emotioneel en liep ik wat dat laatste betreft niet in de pas met mijn leeftijdgenoten en ook mijn ouders begrepen mij niet echt, ook al deden zij hun best.
Ik heb mij heel erg eenzaam en verloren gevoeld en dat heeft zijn littekens nagelaten, hóe je het verder ook precies wil noemen.
Misschien dat dit voor sommigen hier herkenbaar is, ik ben onder andere dan zeer benieuwd naar hoe jullie daar dan nu op latere leeftijd mee omgaan.
En hoe je dan het beste haalt uit je therapie, want ik heb niet het idee dat ik er genoeg uithaal.
Dit is trouwens iets wat ik ook al eerder had bedacht een aantal jaar geleden, maar het blijft maar terugkomen.
Het gaat over neurodiversiteit en dat is net wat breder dan enkel autisme, want het omvat onder andere ook hoogbegaafdheid en hsp.
Het gaat erover dat sommige mensen een iets andere bedrading hebben en iets anders in elkaar zitten dan gemiddeld, zónder dat dat direct een naam heeft en zonder dat ze meteen een stoornis hoeven te hebben, maar desondanks kunnen ze tóch worstelen met allerlei problemen door hun anders-zijn.
De problemen waar onder andere hoogbegaafden en hsp's en autisten tegenaan kunnen lopen zijn onder andere eenzaamheid, zich onbegrepen voelen, faalangst en stress, niet passen binnen de groep, verveling, overprikkeling en een combinatie daarvan.
Het resultaat kan zijn burn out, depressie en persoonlijkheidsstoornis en allerlei andere psychische problemen.
En dan is het inderdaad lastig om een diagnose te stellen, maar ook om je weg te vinden binnen deze maatschappij.
Hoe ga je het beste om met anders-zijn en je anders voelen?
Als daar niet echt een naam voor is?
Daarom: neurodiversiteit.
Wat er hoe dan ook met mij aan de hand is/was, is dat ik vroeger geen hulp kreeg bij mijn worsteling op sociaal-emotioneel gebied terwijl ik daar dus jarenlang op stuk liep.
Daardoor liep ik uiteindelijk vast in mijn opleiding omdat mijn persoonlijkheidsontwikkeling verstoord was geraakt, terwijl ik eigenlijk op cognitief vlak erg sterk was, erg hoge cijfers haalde en ik was ook erg creatief en passioneel en hypergevoelig, dus het falen was enorm voor mijn gevoel.
En daar heb ik eigenlijk altijd last van gehouden.
Ook het accepteren van de onrechtvaardigheid van deze maatschappij en hoe geld alles bepaalt, daar heb ik het heel erg moeilijk mee (gehad).
Het accepteren dat alles zo is als het is valt voor mij niet mee.
Ik stelde altijd overal vragen bij en ik ben daar inmiddels zelf soms ook wel moe van.
Maar het lijkt te horen bij wie ik ben.
En vaak denk ik dat een psycholoog gewoon net niet slim genoeg is om mij te kunnen helpen, want ik heb het zelf al allemaal bedacht zoals ik altijd doe met alles, alleen dat verandert niets.
En inderdaad, wat heb ik nu nog aan wat voor een label dan ook?
Het is eigenlijk al lang te laat, zoiets was welkom geweest toen ik op de basisschool zat.
In ieder geval was ik cognitief een stuk verder dan sociaal-emotioneel en liep ik wat dat laatste betreft niet in de pas met mijn leeftijdgenoten en ook mijn ouders begrepen mij niet echt, ook al deden zij hun best.
Ik heb mij heel erg eenzaam en verloren gevoeld en dat heeft zijn littekens nagelaten, hóe je het verder ook precies wil noemen.
Misschien dat dit voor sommigen hier herkenbaar is, ik ben onder andere dan zeer benieuwd naar hoe jullie daar dan nu op latere leeftijd mee omgaan.
En hoe je dan het beste haalt uit je therapie, want ik heb niet het idee dat ik er genoeg uithaal.
maandag 1 april 2019 om 12:26
Podcast over hoogbegaafdheid en misdiagnoses: https://youtu.be/Mt9KI1g4nsE
maandag 1 april 2019 om 12:30
Ik heb nooit het idee dat mijn hersens anders werken dan die van anderen. Ik geloof serieus dat er gewoon sprake is van normale diversiteit en niet dat autisten en adhd-ers een andere bedrading hebben.
Wel dat mijn eigenschappen slecht voegen in onze maatschappij/cultuur.
Stoornissen zijn zeker ook maatschappelijk/cultureel bepaald.
Ik lees bij jou dat je diverse malen gemeld hebt dat behandelaars 'niet wisten wat ze met je aanmoesten'. Nu weer meld je dat je denkt dat psychologen gewoon net niet slim genoeg zijn om jou te kunnen helpen.
Ik krijg de indruk dat je enorme behoefte hebt aan uniciteit, anders zijn, en daar erkenning voor krijgen.
Terwijl iedereen uniek is en iedereen daar te weinig erkenning voor krijgt, daar zul je mee moeten leren omgaan.
Blijven hangen in het idee dat niemand goed genoeg is om jou te helpen geeft je de mogelijkheid om niet aan jezelf te hoeven werken, niet te hoeven veranderen, want het ligt niet aan jou, maar aan de hulpverlener.
Ik heb een fors aantal hulpverleners gehad en echt van iedereen kon ik wat leren, ook al zijn de meesten minder slim dan ik. Iedereen heeft namelijk wel gebieden waarop hij/zij meer weet of kan dan ik en daar kan ik dus wat van leren, los van IQ. Daarbij hebben psychologen een studie achter de rug die ik niet achter de rug heb en alleen al daardoor hebben ze bepaalde kennis en vaardigheden waarmee ze mij kunnen helpen.
Als je het idee hebt dat je niet genoeg uit je therapie haalt kan het zijn dat je er te hoge verwachtingen van hebt.
In mijn ogen is therapie niet veel anders dan je zelfinzicht vergroten, zodat je beter kunt kiezen welke eigenschappen handig zijn om in bepaalde situaties te gebruiken. En eventueel te veranderen.
Wel dat mijn eigenschappen slecht voegen in onze maatschappij/cultuur.
Stoornissen zijn zeker ook maatschappelijk/cultureel bepaald.
Ik lees bij jou dat je diverse malen gemeld hebt dat behandelaars 'niet wisten wat ze met je aanmoesten'. Nu weer meld je dat je denkt dat psychologen gewoon net niet slim genoeg zijn om jou te kunnen helpen.
Ik krijg de indruk dat je enorme behoefte hebt aan uniciteit, anders zijn, en daar erkenning voor krijgen.
Terwijl iedereen uniek is en iedereen daar te weinig erkenning voor krijgt, daar zul je mee moeten leren omgaan.
Blijven hangen in het idee dat niemand goed genoeg is om jou te helpen geeft je de mogelijkheid om niet aan jezelf te hoeven werken, niet te hoeven veranderen, want het ligt niet aan jou, maar aan de hulpverlener.
Ik heb een fors aantal hulpverleners gehad en echt van iedereen kon ik wat leren, ook al zijn de meesten minder slim dan ik. Iedereen heeft namelijk wel gebieden waarop hij/zij meer weet of kan dan ik en daar kan ik dus wat van leren, los van IQ. Daarbij hebben psychologen een studie achter de rug die ik niet achter de rug heb en alleen al daardoor hebben ze bepaalde kennis en vaardigheden waarmee ze mij kunnen helpen.
Als je het idee hebt dat je niet genoeg uit je therapie haalt kan het zijn dat je er te hoge verwachtingen van hebt.
In mijn ogen is therapie niet veel anders dan je zelfinzicht vergroten, zodat je beter kunt kiezen welke eigenschappen handig zijn om in bepaalde situaties te gebruiken. En eventueel te veranderen.
'Alle ellende op de wereld wordt veroorzaakt doordat mensen niet gewoon thuis kunnen blijven' Blaise Pascal.
maandag 1 april 2019 om 12:32
Stop eens met focussen op dat 'mis'diagnoses.tantejans schreef: ↑01-04-2019 12:26Podcast over hoogbegaafdheid en misdiagnoses: https://youtu.be/Mt9KI1g4nsE
In heel veel gevallen zijn er gewoon meerdere passende diagnoses en hangt het maar net af van welk symptoom op dat moment het belangrijkst is en welke voorkeur de onderzoeker heeft.
'Alle ellende op de wereld wordt veroorzaakt doordat mensen niet gewoon thuis kunnen blijven' Blaise Pascal.
maandag 1 april 2019 om 12:34
Het is sowieso een erg interessante podcast en passend binnen deze topictitel.
maandag 1 april 2019 om 12:37
Er is nog nooit een psycholoog of therapeut geweest die mij iets nieuws kon vertellen wat ik zelf niet al lang bedacht had, helaas.Solomio schreef: ↑01-04-2019 12:30Ik heb nooit het idee dat mijn hersens anders werken dan die van anderen. Ik geloof serieus dat er gewoon sprake is van normale diversiteit en niet dat autisten en adhd-ers een andere bedrading hebben.
Wel dat mijn eigenschappen slecht voegen in onze maatschappij/cultuur.
Stoornissen zijn zeker ook maatschappelijk/cultureel bepaald.
Ik lees bij jou dat je diverse malen gemeld hebt dat behandelaars 'niet wisten wat ze met je aanmoesten'. Nu weer meld je dat je denkt dat psychologen gewoon net niet slim genoeg zijn om jou te kunnen helpen.
Ik krijg de indruk dat je enorme behoefte hebt aan uniciteit, anders zijn, en daar erkenning voor krijgen.
Terwijl iedereen uniek is en iedereen daar te weinig erkenning voor krijgt, daar zul je mee moeten leren omgaan.
Blijven hangen in het idee dat niemand goed genoeg is om jou te helpen geeft je de mogelijkheid om niet aan jezelf te hoeven werken, niet te hoeven veranderen, want het ligt niet aan jou, maar aan de hulpverlener.
Ik heb een fors aantal hulpverleners gehad en echt van iedereen kon ik wat leren, ook al zijn de meesten minder slim dan ik. Iedereen heeft namelijk wel gebieden waarop hij/zij meer weet of kan dan ik en daar kan ik dus wat van leren, los van IQ. Daarbij hebben psychologen een studie achter de rug die ik niet achter de rug heb en alleen al daardoor hebben ze bepaalde kennis en vaardigheden waarmee ze mij kunnen helpen.
Als je het idee hebt dat je niet genoeg uit je therapie haalt kan het zijn dat je er te hoge verwachtingen van hebt.
In mijn ogen is therapie niet veel anders dan je zelfinzicht vergroten, zodat je beter kunt kiezen welke eigenschappen handig zijn om in bepaalde situaties te gebruiken. En eventueel te veranderen.
maandag 1 april 2019 om 12:58
Waarom heb je dan therapie nodig?
'Alle ellende op de wereld wordt veroorzaakt doordat mensen niet gewoon thuis kunnen blijven' Blaise Pascal.
maandag 1 april 2019 om 14:55
Enorme onzekerheid, moeite met contact met close familie en relaties en veel onrust, onzekerheid en verdriet daarvan wat veel schuldgevoel opwekt en ook spijt ten opzichte van het verleden, daardoor extra moeite met emoties en zelfacceptatie...angst om weer terug te vallen in een enorm diepe depressie en existentiële crisis.
Ik weet in het contact meestal niet of dingen mijn schuld zijn en probeer te beredeneren of het nu aan mij lag of niet.
Dat kost veel energie en gepieker.
Nu kan ik deze dingen bespreken met mijn psycholoog en op zich heb ik daar wel baat bij; tot nu toe was volgens haar het zeker níet mijn schuld en lag het echt bij de ander dat het contact niet liep, tot en met uitsluiting bij verjaardagsfeestjes...wat voor mij alles weer naar boven haalt wat er vroeger mis ging op de basisschool.
Dus wel fijn dat de psycholoog naar mij wil luisteren en ik vertel dan met alle details, ook wat ik zelf dus allemaal niet goed deed om een zo eerlijk mogelijke situatie te schetsen en zodat zij dan kan zeggen wat aan mij lag en wat aan de ander lag.
Maar dadelijk houdt het op met die sessies en dan moet ik het weer alleen en ik twijfel aan mezelf of ik dat wel kan en of ik het dan wel recht houd.
Ik zou graag beter willen begrijpen wat er mis is met mij en waarom zodat ik in de toekomst dingen anders kan doen en minder onzeker hoef te zijn.
maandag 1 april 2019 om 15:10
Als de psycholoog al zegt dat het niet aan jou liegt. Vanwaar dan die onzekerheid dat je foute dingen zegt? Je moet niet zo twijfelen aan jezelf misschien ook minder aantrekken wat anderen van je denken. Wat is juist gedrag, ik voel mij nooit goed tussen andere mensen en door te zwijgen ziet iedereen dat. Is dat dan een misdaad niemand heeft mij daar al voor willen vermoorden. Als contact met bepaalde mensen nooit goed zit zou ik die mensen niet opzoeken, en mensen zoeken die je meer liggen.tantejans schreef: ↑01-04-2019 14:55Enorme onzekerheid, moeite met contact met close familie en relaties en veel onrust, onzekerheid en verdriet daarvan wat veel schuldgevoel opwekt en ook spijt ten opzichte van het verleden, daardoor extra moeite met emoties en zelfacceptatie...angst om weer terug te vallen in een enorm diepe depressie en existentiële crisis.
Ik weet in het contact meestal niet of dingen mijn schuld zijn en probeer te beredeneren of het nu aan mij lag of niet.
Dat kost veel energie en gepieker.
Nu kan ik deze dingen bespreken met mijn psycholoog en op zich heb ik daar wel baat bij; tot nu toe was volgens haar het zeker níet mijn schuld en lag het echt bij de ander dat het contact niet liep, tot en met uitsluiting bij verjaardagsfeestjes...wat voor mij alles weer naar boven haalt wat er vroeger mis ging op de basisschool.
Dus wel fijn dat de psycholoog naar mij wil luisteren en ik vertel dan met alle details, ook wat ik zelf dus allemaal niet goed deed om een zo eerlijk mogelijke situatie te schetsen en zodat zij dan kan zeggen wat aan mij lag en wat aan de ander lag.
Maar dadelijk houdt het op met die sessies en dan moet ik het weer alleen en ik twijfel aan mezelf of ik dat wel kan en of ik het dan wel recht houd.
Ik zou graag beter willen begrijpen wat er mis is met mij en waarom zodat ik in de toekomst dingen anders kan doen en minder onzeker hoef te zijn.
maandag 1 april 2019 om 15:17
Mijn onzekerheid ging ook niet weg met de therapieën die ik heb gehad. In mijn jeugd werkten ze vooral met kaartjes waarop iets stond als: "Ik kan het" of "Ik ben trots op mezelf." Dat moest ik dan 10 keer herhalen, maar het kwam niet echt binnen. Want daarna ging er altijd wel weer iets mis. En weg was dat kleine beetje zelfvertrouwen weer. Bij een cursus "Opkomen voor jezelf" op mijn 22e werd de laatste les gevraagd wat je aan de cursus had gehad. Ik zei dat ik het nog steeds moeilijk vond om positieve dingen over mezelf te geloven. Haar antwoord: "Ja wij geven je handvaten en wat je ermee doet is aan jou." Het kwam over alsof ze vond dat ik er zelf voor koos. Maar het zit erg diep. Mijn 1e therapeut op mijn 10e zei toen al dat ik een extreem geval was. Ze had nog nooit een kind in haar praktijk gehad die zo onzeker was als ik. Je zou denken dat je kinderen makkelijker op andere gedachten kunt brengen. Mij blijkbaar niet.
hondenmens wijzigde dit bericht op 01-04-2019 15:23
5.39% gewijzigd
maandag 1 april 2019 om 15:20
Ja oké, maar ik ben al zo veel mensen kwijt geraakt tijdens die depressie en het is niet dat het contact nooit goed gaat en het is echt hele naaste familie, dus ik wil het contact graag houden.pplakke schreef: ↑01-04-2019 15:10Als de psycholoog al zegt dat het niet aan jou liegt. Vanwaar dan die onzekerheid dat je foute dingen zegt? Je moet niet zo twijfelen aan jezelf misschien ook minder aantrekken wat anderen van je denken. Wat is juist gedrag, ik voel mij nooit goed tussen andere mensen en door te zwijgen ziet iedereen dat. Is dat dan een misdaad niemand heeft mij daar al voor willen vermoorden. Als contact met bepaalde mensen nooit goed zit zou ik die mensen niet opzoeken, en mensen zoeken die je meer liggen.
maandag 1 april 2019 om 16:12
Dus je beweert dat een psych jou nog nooit iets heeft kunnen leren, blijkbaar weet je alles al?tantejans schreef: ↑01-04-2019 14:55Enorme onzekerheid, moeite met contact met close familie en relaties en veel onrust, onzekerheid en verdriet daarvan wat veel schuldgevoel opwekt en ook spijt ten opzichte van het verleden, daardoor extra moeite met emoties en zelfacceptatie...angst om weer terug te vallen in een enorm diepe depressie en existentiële crisis.
Ik weet in het contact meestal niet of dingen mijn schuld zijn en probeer te beredeneren of het nu aan mij lag of niet.
Dat kost veel energie en gepieker.
Nu kan ik deze dingen bespreken met mijn psycholoog en op zich heb ik daar wel baat bij; tot nu toe was volgens haar het zeker níet mijn schuld en lag het echt bij de ander dat het contact niet liep, tot en met uitsluiting bij verjaardagsfeestjes...wat voor mij alles weer naar boven haalt wat er vroeger mis ging op de basisschool.
Dus wel fijn dat de psycholoog naar mij wil luisteren en ik vertel dan met alle details, ook wat ik zelf dus allemaal niet goed deed om een zo eerlijk mogelijke situatie te schetsen en zodat zij dan kan zeggen wat aan mij lag en wat aan de ander lag.
Maar dadelijk houdt het op met die sessies en dan moet ik het weer alleen en ik twijfel aan mezelf of ik dat wel kan en of ik het dan wel recht houd.
Ik zou graag beter willen begrijpen wat er mis is met mij en waarom zodat ik in de toekomst dingen anders kan doen en minder onzeker hoef te zijn.
Uiteindelijk gaat het er om dat je leert dealen met je eigen gektes.
Blijkbaar kun jij dat alleen als er een naampje aan hangt.
Maakt het uit of contacten misgaan doordat jij iets 'verkeerd' doet of dat een ander iets 'verkeerd' doet?
Alleen al het feit dat je er zo naar kijkt maakt het ingewikkeld.
Als contact moeizaam verloopt is daar zelden één verantwoordelijke voor. Contact is namelijk tweerichtingsverkeer en dat kan matchen of het matcht niet.
Sommige mensen matchen makkelijk, anderen moeilijker.
Ga op zoek naar mensen waar het wel mee matcht, in plaats van alsmaar te zoeken naar een reden waarom je bent zoals je bent waar je je vervolgens nog steeds achter kunt vetschuilen zodat je niet werkelijk met jezelf aan de slag hoeft.
'Alle ellende op de wereld wordt veroorzaakt doordat mensen niet gewoon thuis kunnen blijven' Blaise Pascal.
maandag 1 april 2019 om 16:21
Dan moet je het houden, en je maar optrekken aan de goede momenten. Iedereen zal wel eens onzeker zijn, alleen verstoppen sommige het door hun manier op te dringen als juist. Waar andere beginnen te twijfelen, misschien een middenweg zoeken.
maandag 1 april 2019 om 16:34
En wat verwacht je van therapie?tantejans schreef: ↑01-04-2019 14:55Enorme onzekerheid, moeite met contact met close familie en relaties en veel onrust, onzekerheid en verdriet daarvan wat veel schuldgevoel opwekt en ook spijt ten opzichte van het verleden, daardoor extra moeite met emoties en zelfacceptatie...angst om weer terug te vallen in een enorm diepe depressie en existentiële crisis.
Therapie is 90% hard werken en 10% hulp van de psych.
Als je van een psych niks leert betekent het dat je diw 10% mss al gehad hebt, nu dus zelf aan het werk.
Je onzekerheid kan een psych niet wegnemen, die kan je hooguit wat handvatten geven om ermee om te gaan. JIJ moet daar vervolgens mee aan de slag en ik heb de indruk dat het daar aan schort.
En ja, dan kunnen hulpverleners niks met je, omdat je zelf niet aan de slag gaat.
'Alle ellende op de wereld wordt veroorzaakt doordat mensen niet gewoon thuis kunnen blijven' Blaise Pascal.
maandag 1 april 2019 om 18:00
Als je zulke moeite heb met contact met mensen kan je een therapeut ook zien als iemand waarmee je kan oefenen hoe je banden op een goeie manier aangaat.
Ze leert jou dan niet direct intellectueel dingen maar hoe je connectie aangaat. Want zo te lezen zet je veel informatie tussen jou en de ander in.
Jij weet (misschien) wel vaak meer dan de ander, maar een band aangaan vind je schijnbaar moeilijk. En daar weet je therapeut (op emotioneel niveau) misschien meer van dan jij. Daar kan je van leren. En dat gaat dat niet over theorieën.
Want jij kan theoretiseren als geen ander, dus misschien heb je daar ook geen hulp bij nodig. Want waarom wil je samen met een hulpverlener doen wat je als beste kan?
Maar de vraag is juist hoe stop je hier soms mee en hoe ga je banden aan? En dit moet je niet behandelen als een theoretisch vraagstuk. Maar in praktijk in de verbinding met anderen.
Verder weet ik wel hoe het is om de verkeerde diagnose te krijgen. Hierdoor ben ik verkeerd benaderd wat enorme schade heeft opgeleverd.
Want bij mij werkt vooral rust reinheid en regelmaat. En niet diepgravende therapieën (bv klinische psychotherapie). Die werken zwaar averechts. Ben daardoor nogal gesloopt geweest.
Ze leert jou dan niet direct intellectueel dingen maar hoe je connectie aangaat. Want zo te lezen zet je veel informatie tussen jou en de ander in.
Jij weet (misschien) wel vaak meer dan de ander, maar een band aangaan vind je schijnbaar moeilijk. En daar weet je therapeut (op emotioneel niveau) misschien meer van dan jij. Daar kan je van leren. En dat gaat dat niet over theorieën.
Want jij kan theoretiseren als geen ander, dus misschien heb je daar ook geen hulp bij nodig. Want waarom wil je samen met een hulpverlener doen wat je als beste kan?
Maar de vraag is juist hoe stop je hier soms mee en hoe ga je banden aan? En dit moet je niet behandelen als een theoretisch vraagstuk. Maar in praktijk in de verbinding met anderen.
Verder weet ik wel hoe het is om de verkeerde diagnose te krijgen. Hierdoor ben ik verkeerd benaderd wat enorme schade heeft opgeleverd.
Want bij mij werkt vooral rust reinheid en regelmaat. En niet diepgravende therapieën (bv klinische psychotherapie). Die werken zwaar averechts. Ben daardoor nogal gesloopt geweest.
maandag 1 april 2019 om 19:05
.
Heel, héél veel mensen die in therapie gaan weten rationeel ook al heel veel dingen. Het weten of snappen hoe dingen werken is dan niet het probleem en dus ook zeker niet wat er nodig is in therapie. Helaas gaan dan alsnog veel mensen in therapie om 'nieuwe dingen te horen', dat d psycholoog ze dan gaat vertellen wat er mis is en wat ze moeten doen, maar daar ligt niet de oplossing. Juist bij mensen die het prima kunnen bedenken. Belangrijk is het voelen en het contact maken en het proces aangaan daarin.
maandag 1 april 2019 om 19:07
.hondenmens schreef: ↑01-04-2019 15:17Je zou denken dat je kinderen makkelijker op andere gedachten kunt brengen. Mij blijkbaar niet.
Een kind moet je zich anders laten voelen, niet vertellen dat het van gedachten moet veranderen
dinsdag 2 april 2019 om 13:50
Bedankt allemaal weer voor de reacties, ik heb het even op me in laten werken en er even rustig over nagedacht.
Ik ben inderdaad op zoek naar wat mij voor mijn gevoel zo anders maakt en ik wil graag alles begrijpen.
Misschien is het geen ass.
Ik heb zojuist een online intelligentietest gemaakt en ik kwam uit op een score van 138.
Dat zegt natuurlijk niet alles, maar ik pas verder dus ook helemaal in het profiel van hoogbegaafdheid wat betreft creativiteit en (over) gevoeligheid en ik had inderdaad al de eerste existentiële depressie op mijn 10e.
Misschien dat dat altijd het probleem was; ik voelde me altijd een vreemde eend in de bijt en sloot niet aan bij leeftijdgenoten, ik werd er erg onzeker van want ik snapte niet wat ik verkeerd deed.
Waarschijnlijk had die psychiater wel gelijk toen hij zei dat ik nét iets te slim was voor wat mijn stresslevel aankon.
Het is moeilijk te verkroppen dat het mij nooit is gelukt om een diploma te halen en een leuke baan te vinden die een beetje bij mij past.
En er zijn bijzonder weinig mensen waarbij ik een beetje aansluiting vind.
Er zijn onderzoeken gedaan waar uitkwam dat voor elke 10 tot 20 punten boven een gemiddeld iq van 100 je moet compenseren met extra sociale vaardigheden om ondanks het verschil tóch goed met andere mensen én met jezelf ten opzichte van de wereld om te kunnen gaan.
Die vaardigheden had ik als kind niet en ik heb mij jarenlang heel erg eenzaam en verloren gevoeld.
Als ik gewoon mezelf ben vinden anderen mij al gauw te intens en soms ook te zwaar op de hand.
Mijn gedachten staan nooit stil, ik slaap nooit veel en ik heb al veel aan mindfullness gedaan.
Gelukkig kan ik de laatste tijd mijn heil een beetje vinden in het maken van mooie tekeningen.
Dat is meteen een goede meditatie.
Ik ben inderdaad op zoek naar wat mij voor mijn gevoel zo anders maakt en ik wil graag alles begrijpen.
Misschien is het geen ass.
Ik heb zojuist een online intelligentietest gemaakt en ik kwam uit op een score van 138.
Dat zegt natuurlijk niet alles, maar ik pas verder dus ook helemaal in het profiel van hoogbegaafdheid wat betreft creativiteit en (over) gevoeligheid en ik had inderdaad al de eerste existentiële depressie op mijn 10e.
Misschien dat dat altijd het probleem was; ik voelde me altijd een vreemde eend in de bijt en sloot niet aan bij leeftijdgenoten, ik werd er erg onzeker van want ik snapte niet wat ik verkeerd deed.
Waarschijnlijk had die psychiater wel gelijk toen hij zei dat ik nét iets te slim was voor wat mijn stresslevel aankon.
Het is moeilijk te verkroppen dat het mij nooit is gelukt om een diploma te halen en een leuke baan te vinden die een beetje bij mij past.
En er zijn bijzonder weinig mensen waarbij ik een beetje aansluiting vind.
Er zijn onderzoeken gedaan waar uitkwam dat voor elke 10 tot 20 punten boven een gemiddeld iq van 100 je moet compenseren met extra sociale vaardigheden om ondanks het verschil tóch goed met andere mensen én met jezelf ten opzichte van de wereld om te kunnen gaan.
Die vaardigheden had ik als kind niet en ik heb mij jarenlang heel erg eenzaam en verloren gevoeld.
Als ik gewoon mezelf ben vinden anderen mij al gauw te intens en soms ook te zwaar op de hand.
Mijn gedachten staan nooit stil, ik slaap nooit veel en ik heb al veel aan mindfullness gedaan.
Gelukkig kan ik de laatste tijd mijn heil een beetje vinden in het maken van mooie tekeningen.
Dat is meteen een goede meditatie.
dinsdag 2 april 2019 om 15:02
Ik heb laatst ook eens een korte iq test gedaan (voor wat het waard is) van 10 vragen en kwam aan 110. Ik heb ook geen diploma ik kan zelfs eigenlijk bijna niet rekenen. Schrijven heb schrijffouten en blijven er in zitten dank u autocorrect. Waar ik wel punten mee scoorde was denk ik een figuur, die in deeltjes verdeelt was en dan kon je uit een aantal pakketjes kiezen. En dat kan ik wel, ik denk dat ik daar veel punten mee gehaald heb.
Maar toch beland ik op 16 in school met deze beschrijving: Type 2: verstandelijke beperking
Leerling heeft een IQ lager dan 60 en er zijn belangrijke beperkingen binnen het sociaal aanpassingsgedrag. Deze problemen moeten zich voor de leeftijd van 18 jaar uiten.
Waarom gaat alles zo vreemd in het leven ik denk dat hersenen gewoon te complex zijn. Als er iets mis gaat op een of andere manier kan dit blijkbaar alles mee naar beneden trekken.
Maar op een of andere manier proberen het beste er van te maken. Als je plezier hebt in tekenen doen.
Maar toch beland ik op 16 in school met deze beschrijving: Type 2: verstandelijke beperking
Leerling heeft een IQ lager dan 60 en er zijn belangrijke beperkingen binnen het sociaal aanpassingsgedrag. Deze problemen moeten zich voor de leeftijd van 18 jaar uiten.
Waarom gaat alles zo vreemd in het leven ik denk dat hersenen gewoon te complex zijn. Als er iets mis gaat op een of andere manier kan dit blijkbaar alles mee naar beneden trekken.
Maar op een of andere manier proberen het beste er van te maken. Als je plezier hebt in tekenen doen.
dinsdag 2 april 2019 om 15:32
Ah, we hebben een nieuw labeltje gevonden?
Ga nou gewoon es met jezelf aan de slag, los van etiketjes.
Ik ben erkend hoogbegaafd en autistisch.
Geen werk, want dat lukte niet.
Toch vind ik mezelf inmiddels best wel geslaagd in het leven en ben ik aardig content met mezelf.
Daar heb ik hard voor moeten werken, en daar heeft geen enkel etiketje bij geholpen.
Ga nou gewoon es met jezelf aan de slag, los van etiketjes.
Ik ben erkend hoogbegaafd en autistisch.
Geen werk, want dat lukte niet.
Toch vind ik mezelf inmiddels best wel geslaagd in het leven en ben ik aardig content met mezelf.
Daar heb ik hard voor moeten werken, en daar heeft geen enkel etiketje bij geholpen.
'Alle ellende op de wereld wordt veroorzaakt doordat mensen niet gewoon thuis kunnen blijven' Blaise Pascal.
dinsdag 2 april 2019 om 16:24
Online IQ-testen zijn niet betrouwbaar. Je kan wel een test doen, maar dan zou ik naar een erkende specialist gaan en niet random online testjes in gaan vullen.
Hoogbegaafd zijn is niet altijd makkelijk. Ik ben het zelf en het heeft zijn leuke kanten, maar het is niet altijd makkelijk in de maatschappij. Stel: je blijkt hb. Stel hè. Voor jezelf is het makkelijker (hb zijn klinkt immers beter dan autistisch of borderline), maar je krijgt met een bups vooroordelen te maken die niet altijd grappig zijn.
Ik ben en blijf van mening dat je jezelf tekort doet door zo graag een label op jezelf te willen plakken.
Hoogbegaafd zijn is niet altijd makkelijk. Ik ben het zelf en het heeft zijn leuke kanten, maar het is niet altijd makkelijk in de maatschappij. Stel: je blijkt hb. Stel hè. Voor jezelf is het makkelijker (hb zijn klinkt immers beter dan autistisch of borderline), maar je krijgt met een bups vooroordelen te maken die niet altijd grappig zijn.
Ik ben en blijf van mening dat je jezelf tekort doet door zo graag een label op jezelf te willen plakken.
