Psyche
alle pijlers
Verleden met vader maar geen plek kunnen geven
zaterdag 17 april 2021 om 12:27
Hallo allemaal,
In mijn jeugd heeft mijn vader zich regelmatig misdragen, mij gekwetst, zijn verantwoordelijkheid niet genomen enzovoort. Dit kwam allemaal voort uit naar drankgebruik. Ik heb hierdoor een behoorlijke klap gekregen waar ik nu, na jaren nog steeds verdrietig en boos om kan worden. Ik heb mijn vader meerdere malen gezegd dat het me pijn heeft gedaan en dat ik door hem me nu ook zo voel. Hij kan absoluut niet praten dus goede gesprekken hebben we niet. Ik wou dit zo vaak voor mezelf afsluiten. Op een gegeven moment had ik gelezen dat je eerst moet vergeven voordat je los kan laten. Ik heb hem toen een broef geschreven met als laatste "ik vergeef je". Maar nu, jaren later, voel ik dat nog steeds niet zo...ik heb het nog steeds niet afgesloten. Tegenwoordig gaat het goed, hij vervalt niet in zijn oude gedrag, en doet zijn best. Maar....moet ik tegen hem zeggen dat ik het hem eigenlijk niet vergeef..maar dat ik het accepteer dat het gebeurt is en dat ik dat moet zeggen om verder te kunnen? Aan de ene kant denk ik dat, want hij denkt nu dat het klaar is? Ik wil ook geen ruzie, wil juist verder. Ik twijfel enorm! De vraag is dus: Moet ik hem zeggen dat het niet waar is dat ik hem heb vergeven of is dat zinloos/onnodig? Ik ben er nu weer helemaal obsessief mee bezig en dat verlamd me. Ik wil zo graag verder met m’n leven maar dit komt steeds terug.
Mvg
In mijn jeugd heeft mijn vader zich regelmatig misdragen, mij gekwetst, zijn verantwoordelijkheid niet genomen enzovoort. Dit kwam allemaal voort uit naar drankgebruik. Ik heb hierdoor een behoorlijke klap gekregen waar ik nu, na jaren nog steeds verdrietig en boos om kan worden. Ik heb mijn vader meerdere malen gezegd dat het me pijn heeft gedaan en dat ik door hem me nu ook zo voel. Hij kan absoluut niet praten dus goede gesprekken hebben we niet. Ik wou dit zo vaak voor mezelf afsluiten. Op een gegeven moment had ik gelezen dat je eerst moet vergeven voordat je los kan laten. Ik heb hem toen een broef geschreven met als laatste "ik vergeef je". Maar nu, jaren later, voel ik dat nog steeds niet zo...ik heb het nog steeds niet afgesloten. Tegenwoordig gaat het goed, hij vervalt niet in zijn oude gedrag, en doet zijn best. Maar....moet ik tegen hem zeggen dat ik het hem eigenlijk niet vergeef..maar dat ik het accepteer dat het gebeurt is en dat ik dat moet zeggen om verder te kunnen? Aan de ene kant denk ik dat, want hij denkt nu dat het klaar is? Ik wil ook geen ruzie, wil juist verder. Ik twijfel enorm! De vraag is dus: Moet ik hem zeggen dat het niet waar is dat ik hem heb vergeven of is dat zinloos/onnodig? Ik ben er nu weer helemaal obsessief mee bezig en dat verlamd me. Ik wil zo graag verder met m’n leven maar dit komt steeds terug.
Mvg
zaterdag 17 april 2021 om 12:33
zaterdag 17 april 2021 om 16:34
Je vergeeft iemand niet door dat in een brief te zetten. Dat moet echt uit jezelf komen en, als het je echt goed moet doen, onafhankelijk zijn van wat hij nu nog doet of zegt.
Je zoekt erkenning. Heel begrijpelijk,maar het lijkt er niet op dat je die gaat krijgen.
Ik denk dat het verstandig is als je met een psycholoog ofzo gaat praten,zodat je er minder last van krijgt.
Je zoekt erkenning. Heel begrijpelijk,maar het lijkt er niet op dat je die gaat krijgen.
Ik denk dat het verstandig is als je met een psycholoog ofzo gaat praten,zodat je er minder last van krijgt.
zaterdag 17 april 2021 om 16:44
Zoals Tacal ook schrijft: je zoekt erkenning.
Tijd om te accepteren dat je dit niet van je vader gaat krijgen. Dat is moeilijk, maar maakt je leven wel een stuk makkelijker.
Ik heb zelf ook niet bepaald de beste jeugd gehad, en mijn ouders blijven hierin ontkennen, mij de schuld geven etc. Ik kan er beter niet over praten met ze. Het acceptatieproces - dat ik dit nooit samen met hen kan afsluiten, en dat dus alleen, voor mezelf moet doen - duurde wel even maar momenteel kan ik een normale koetjes-en-kalfjes relatie met mijn ouders hebben zonder dat er heel vaak weer iets getriggerd wordt bij mij.
Tijd om te accepteren dat je dit niet van je vader gaat krijgen. Dat is moeilijk, maar maakt je leven wel een stuk makkelijker.
Ik heb zelf ook niet bepaald de beste jeugd gehad, en mijn ouders blijven hierin ontkennen, mij de schuld geven etc. Ik kan er beter niet over praten met ze. Het acceptatieproces - dat ik dit nooit samen met hen kan afsluiten, en dat dus alleen, voor mezelf moet doen - duurde wel even maar momenteel kan ik een normale koetjes-en-kalfjes relatie met mijn ouders hebben zonder dat er heel vaak weer iets getriggerd wordt bij mij.
zaterdag 17 april 2021 om 16:44
Ik lees dat je schrijft dat je afsluiting wilt. Bedenk je wel dat alleen jij jezelf afsluiting kan geven. Je bent nu geen klein kind meer. Nu ben je volwassen. Wat er nu mis is in je leven is jouw eigen verantwoordelijkheid geworden.
Mijn advies is: Leer je vader te accepteren zoals hij is. Zelf vond ik dit filmpje enorm resoneren:
https://www.youtube.com/watch?v=in3Lt1cei1o
Mijn advies is: Leer je vader te accepteren zoals hij is. Zelf vond ik dit filmpje enorm resoneren:
https://www.youtube.com/watch?v=in3Lt1cei1o
zaterdag 17 april 2021 om 16:49
Ik herken het e.e.a. en ik moet zeggen dat ik ook niet het juiste antwoord heb. Mijn band met mijn vader is er eigenlijk 1 uit pure verplichting en ook lafheid om niet het contact te verbreken. Situatie waarschijnlijk anders dan die van jou maar ik kan zeggen dat ik geen leuke jeugd heb gehad, weinig herinneringen waarschijnlijk geblokkeerd. Mijn vader is in mijn ogen een narcisitisch type die het nodig vind om andere neer te halen om zichzelf op te kunnen hemelen. Ben ook altijd anders behandeld dan mijn broers, want ik was een vrouw en in zijn ogen weinig nut en tot op de dag van vandaag ervaar ik dat nog steeds, in mindere mate, maar toch. Ik ben ook bij diverse psychologen geweest om dit een plek te kunnen geven maar heeft tot op de dag van vandaag weinig effect gehad. Mijn vader is nu 82 en ik verwacht geen ommekeer meer. Ik heb meerdere malen discussies en ruzies gehad en hij erkent zijn eigen rol niet dus ik besloten om het hierbij te laten want ik krijg toch nooit de erkenning van hoe ik mijn jeugd heb ervaren.
Je hebt hier waarschijnlijk niets aan maar je post raakte mij omdat ik zelf dus ook het antwoord niet heb.
Je hebt hier waarschijnlijk niets aan maar je post raakte mij omdat ik zelf dus ook het antwoord niet heb.
zaterdag 17 april 2021 om 17:28
Ik geef aandacht aan de personen die voor mij belangrijk zijn en de rest probeer ik los te laten.
Je hoeft geen uitleg te geven, je kunt best (oppervlakkig) contact hebben, zo veel of weinig als je wil.
Het gevolg zal zijn dat je geen (diepgaande) band met je vader zult hebben, maar dat heeft hij zelf geoogst.
Je hoeft geen uitleg te geven, je kunt best (oppervlakkig) contact hebben, zo veel of weinig als je wil.
Het gevolg zal zijn dat je geen (diepgaande) band met je vader zult hebben, maar dat heeft hij zelf geoogst.
zondag 25 april 2021 om 10:56
Bedankt voor jullie reacties!
Ik voel me gewoon bijna altijd naar en moeilijk in relaties (die ik dan nooit echt goed heb gehad). Ik denk dat het door zijn behandeling en gedrag van vroeger komt. Dat dat me zo gevormd heeft.
Als het dan nu een keer wel gezellig is voel ik me snel hypocriet, omdat ik eigenlijk boos ben. Voel me angstig en kan t maar niet afsluiten. Zou ik t af kunnen sluiten zonder met hem in gesprek te moeten gaan? Of zou dat wel echt nodig zijn...
Ik voel me gewoon bijna altijd naar en moeilijk in relaties (die ik dan nooit echt goed heb gehad). Ik denk dat het door zijn behandeling en gedrag van vroeger komt. Dat dat me zo gevormd heeft.
Als het dan nu een keer wel gezellig is voel ik me snel hypocriet, omdat ik eigenlijk boos ben. Voel me angstig en kan t maar niet afsluiten. Zou ik t af kunnen sluiten zonder met hem in gesprek te moeten gaan? Of zou dat wel echt nodig zijn...
zondag 25 april 2021 om 10:59
zondag 25 april 2021 om 12:25
Misschien is ACA iets voor je, (adult children of alcoholics and other dysfunctional families) een 12 stappen programma waarin je lotgenoten treft.
Ik ben zelf bezig met zelfhulpgedoe, voor iets anders, en merk hoezeer het van belang is om mijn neiging om andermans gedrag te bepalen en te controlen, om dat te erkennen. Zien dat ik machteloos ben, en stuurloos. Stuurlozer word zelfs, naarmate ik me meer vastbijt in mijn strijd.
Ik kan niet afdwingen dat een ander iets voelt, erkent, vindt of toegeeft. Die behoefte loslaten is niet makkelijk. Maar geeft me wel veel meer vrijheid. Door los te laten erkenning bij een ander te zoeken, is het makkelijker geworden om het mezelf te gaan geven. De strijd valt weg.
Ik ben zelf bezig met zelfhulpgedoe, voor iets anders, en merk hoezeer het van belang is om mijn neiging om andermans gedrag te bepalen en te controlen, om dat te erkennen. Zien dat ik machteloos ben, en stuurloos. Stuurlozer word zelfs, naarmate ik me meer vastbijt in mijn strijd.
Ik kan niet afdwingen dat een ander iets voelt, erkent, vindt of toegeeft. Die behoefte loslaten is niet makkelijk. Maar geeft me wel veel meer vrijheid. Door los te laten erkenning bij een ander te zoeken, is het makkelijker geworden om het mezelf te gaan geven. De strijd valt weg.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
