Psyche
alle pijlers
Vermijden of zelfzorg? Balans vinden!
zaterdag 10 januari 2026 om 15:41
Hi lieve lezers,
Vroeger ging ik alles wat spanning of ongemak gaf uit de weg (vermijden). Nu ik volwassen ben, zelfbewuster ben (misschien wel te) en therapie heb gehad, merk ik dat ik in het andere uiterste zit: ik moet alles wat spanning geeft aan gaan van mezelf. Want, anders “val ik terug” of “ben ik niet gegroeid”. Deze strijd kost me veel energie. Het gaat vooral over dingen die me sociaal gezien veel energie kosten.
Hoe leer je weer luisteren naar je gevoel, het gevoel wat vroeger veelal op angst gebaseerd was. En mag je sommige spannende dingen ook gewoon niet aangaan, denk aan; feestjes, te volle agenda, sociale activiteiten etc. En is dat dan oke/zelfzorg? Overal online lees je: “als je de angst niet aangaat wordt het erger” en “vermijding is niet goed”. Hierdoor wil ik juist alles maar aan blijven gaan, omdat dit dan “goed” zou zijn.
PS: ik ben een HSP’er en merk dat ik sinds therapie ook wat meer introvert ben geworden. Ik ben verder heel sociaal bij mensen bij wie ik me veilig voel en mezelf kan zijn. Bij onbekenden of mensen waardoor ik me “onveiliger” voel, heb ik meer de behoefte om op mezelf te zijn.
Liefs,
Sunshinegirl
Vroeger ging ik alles wat spanning of ongemak gaf uit de weg (vermijden). Nu ik volwassen ben, zelfbewuster ben (misschien wel te) en therapie heb gehad, merk ik dat ik in het andere uiterste zit: ik moet alles wat spanning geeft aan gaan van mezelf. Want, anders “val ik terug” of “ben ik niet gegroeid”. Deze strijd kost me veel energie. Het gaat vooral over dingen die me sociaal gezien veel energie kosten.
Hoe leer je weer luisteren naar je gevoel, het gevoel wat vroeger veelal op angst gebaseerd was. En mag je sommige spannende dingen ook gewoon niet aangaan, denk aan; feestjes, te volle agenda, sociale activiteiten etc. En is dat dan oke/zelfzorg? Overal online lees je: “als je de angst niet aangaat wordt het erger” en “vermijding is niet goed”. Hierdoor wil ik juist alles maar aan blijven gaan, omdat dit dan “goed” zou zijn.
PS: ik ben een HSP’er en merk dat ik sinds therapie ook wat meer introvert ben geworden. Ik ben verder heel sociaal bij mensen bij wie ik me veilig voel en mezelf kan zijn. Bij onbekenden of mensen waardoor ik me “onveiliger” voel, heb ik meer de behoefte om op mezelf te zijn.
Liefs,
Sunshinegirl
sunshine97 wijzigde dit bericht op 10-01-2026 16:06
18.04% gewijzigd
zaterdag 10 januari 2026 om 16:01
zaterdag 10 januari 2026 om 16:15
Als je de angst aangaat valt het dan uiteindelijk mee? Blijkt iets dan toch wel leuk te zijn of een goede keus of blijf je het vreselijk vinden als je het doet?
Mijn dochter ziet van te voren bijna altijd tegen dingen op maar uiteindelijk valt het heel erg mee (bijbaantje/stage/school) of is het zelfs leuk (sociale aangelegenheden). Zij heeft het dus echt nodig om door ons of door zichzelf 'gepushed' te worden om te gaan want anders zit ze alleen maar thuis en daar wordt ze zeker niet gelukkig van. Als je jezelf pusht om dingen te doen terwijl je daar helemaal niet gelukkig van wordt dan zie ik niet in waarom je dat jezelf zal aandoen.
Mijn dochter ziet van te voren bijna altijd tegen dingen op maar uiteindelijk valt het heel erg mee (bijbaantje/stage/school) of is het zelfs leuk (sociale aangelegenheden). Zij heeft het dus echt nodig om door ons of door zichzelf 'gepushed' te worden om te gaan want anders zit ze alleen maar thuis en daar wordt ze zeker niet gelukkig van. Als je jezelf pusht om dingen te doen terwijl je daar helemaal niet gelukkig van wordt dan zie ik niet in waarom je dat jezelf zal aandoen.
zaterdag 10 januari 2026 om 16:15
Als jij je er niet goed bij voelt, dan zou ik deze dingen helemaal niet aangaan. Het gaat erom wat jij echt zelf wilt. Tegenwoordig wordt er maar al te vaak gezegd dat je uit je comfortzone moet stappen en dit legt meteen die druk weer op iemand. Ik bedoel dat je dan denkt, ik moet dit of dat doen omdat het goed is. Wie bepaalt of het goed is, dat bepaal jij alleen zelf toch?
zaterdag 10 januari 2026 om 16:24
Vanuit schematherapie zou je kunnen zeggen dat je in overcompensatie schiet. Dus dat je eigenlijk nog wel last heb van je schema, maar het tegengestelde gaat doen om het schema te vermijden.
Of je kritische oudermodus staat aan, die zegt dat je niet goed genoeg bent als je het niet aangaat. Dus je doet het niet omdat je het vanuit jezelf wilt, maar om die modus te bevredigen. Waarin weer dezelfde modus zegt dat je het nog steeds niet goed genoeg doet omdat je het niet deed omdat je het zelf wilde maar om te bewijzen dat je het kan...
Gezond zou zijn: ik vind het snappend, maar wil het wel. Ik kan stoppen als ik merk dat ik het niet leuk vind. Ik hoe geen activiteiten te ondernemen die mij niet aantrekken.
Of je kritische oudermodus staat aan, die zegt dat je niet goed genoeg bent als je het niet aangaat. Dus je doet het niet omdat je het vanuit jezelf wilt, maar om die modus te bevredigen. Waarin weer dezelfde modus zegt dat je het nog steeds niet goed genoeg doet omdat je het niet deed omdat je het zelf wilde maar om te bewijzen dat je het kan...
Gezond zou zijn: ik vind het snappend, maar wil het wel. Ik kan stoppen als ik merk dat ik het niet leuk vind. Ik hoe geen activiteiten te ondernemen die mij niet aantrekken.
natsuro wijzigde dit bericht op 10-01-2026 17:15
Reden: ij ipv ei
Reden: ij ipv ei
0.14% gewijzigd
zaterdag 10 januari 2026 om 16:25
Als je niet gaat omdat je bang bent dan is het waarschijnlijk vermijden. Als je niet gaat omdat je geen zin hebt dan is het simpelweg “geen zin hebben” en dan is het echt prima om niet te gaan. Snap dat het onderscheid voor jou soms lastig te maken is. Daarvoor moet je vooral voelen. Heb je geleerd bij therapie om dichterbij je gevoelens te komen? Of misschien een goede vriend/vriendin waar je soms even een scenario mee kan bespreken? Een blik van buiten geeft vaak inzicht.
zaterdag 10 januari 2026 om 16:31
Ik doe dat niet meer. Ik hoef niet meer naar feestjes en sociale activiteiten van mezelf en ik hoef al helemaal geen volle agenda.
Op een gegeven moment weet je echt wel wat je uit de weg gaat uit angst en wat je vermijd omdat je er gewoon geen lol uit haalt. Net zoals je na vijf keer proberen echt wel weet dat je havermelk niet lekker vindt. Geen punt, over 5 jaar nog eens proberen.
Dan kan je nog wel eens een uitzondering maken om iemand anders een plezier te doen. Maar dat hoeft echt niet drie keer per week.
Op een gegeven moment weet je echt wel wat je uit de weg gaat uit angst en wat je vermijd omdat je er gewoon geen lol uit haalt. Net zoals je na vijf keer proberen echt wel weet dat je havermelk niet lekker vindt. Geen punt, over 5 jaar nog eens proberen.
Dan kan je nog wel eens een uitzondering maken om iemand anders een plezier te doen. Maar dat hoeft echt niet drie keer per week.
zaterdag 10 januari 2026 om 16:43
Wat vervelend. Eigenlijk handel je dus nog steeds vanuit angst. Alleen nu vanuit een andere angst. Misschien heb je baat bij nog een paar sessies therapie? Als onderhoud, zeg maar, om hier handvatten voor te krijgen.
Verder kun je proberen al redenerend bij je gevoel te komen. Door jezelf te bevragen.
Heb ik hier zin in? Waarom wel/niet?
Wat gebeurt er met mij als ik wel/niet doe?
Wat gebeurt er met anderen als ik het wel/niet doe?
Misschien kom je zo een beetje dichter bij je motieven.
Verder kun je proberen al redenerend bij je gevoel te komen. Door jezelf te bevragen.
Heb ik hier zin in? Waarom wel/niet?
Wat gebeurt er met mij als ik wel/niet doe?
Wat gebeurt er met anderen als ik het wel/niet doe?
Misschien kom je zo een beetje dichter bij je motieven.
zaterdag 10 januari 2026 om 16:47
"Nu ik volwassen ben, zelfbewuster ben (misschien wel te) en therapie heb gehad, merk ik dat ik in het andere uiterste zit: ik moet alles wat spanning geeft aan gaan van mezelf. Want, anders “val ik terug” of “ben ik niet gegroeid”."
Nav bovenstaande ben ik benieuwd wat voor therapie je hebt gevolgd?
Nav bovenstaande ben ik benieuwd wat voor therapie je hebt gevolgd?
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
zaterdag 10 januari 2026 om 16:53
Je beschrijft eigenlijk twee uitersten: vermijding en overcompensatie (‘Ik moet alles aangaan’). Er is ook nog een middenweg: selectief ja zeggen op basis van wat voor jou waardevol is. Dus niet álles vermijden en álles aangaan, maar bewust kiezen wat op dat moment goed voelt.
Niet: “Is dit vermijding?” of “Moet ik dit aangaan?”
Wel: “Past dit bij wie ik ben en wat ik wil? Heb ik hier energie voor?”
Niet: “Is dit vermijding?” of “Moet ik dit aangaan?”
Wel: “Past dit bij wie ik ben en wat ik wil? Heb ik hier energie voor?”
zaterdag 10 januari 2026 om 17:18
Heel herkenbaar. Mijn nummer 1 copingstrategie is vermijden en om dat te doorbreken moet je idd spanning opzoeken. Ik was emotioneel heel onvolwassen op sommige fronten door al het vermijden.
Maar ik heb ook met deze vraag heel lang geworsteld.
Anderzijds had ik een coach vanwege mijn ADD en die liet me nóg meer angsten aangaan en nóg meer vermijding doorbreken dan ik zelf al deed. Die liet me juist zien: je bent en kan VEEL meer dan je denkt, ga maar bewijs verzamelen. Dat is het enige wat werkt, je hersenen moeten een ervaring opdoen om jouw zelfbeeld en wereldbeeld aan te kunnen passen.
Uiteindelijk is er wel een balans ontstaan. Met als resultaat dat ik naar sociale activiteiten toe ga tegenwoordig, zonder angst en ik geniet ervan.
Ik kan niet zeggen blijf pushen want ik denk dat enkel het aangaan misschien niet altijd genoeg is. Je moet ook er de juiste lessen uit kunnen halen, niet een falen op jezelf betrekken, of door je angst in wantrouwen en afstand belanden. Ik heb dat een tijd niet goed gedaan vind ik.
Mensen vonden in die tijd dat ik hard voor mezelf was door dingen aan te gaan met angst. Maar het heeft me uiteindelijk van heel veel angst af geholpen en zelfvertrouwen gegeven.
Weet niet of je hier wat aan hebt.
Oh en wat ook hielp was in de tussentijd heel veel ontspanning en plezier voor mezelf creëren met leuke hobby's enz. Zodat het niet alleen maar "werken" is maar ook jezelf leren hoe ontspanning en plezier voelen en dat gevoel als basis nemen. Voor "veiligheid" had ik een knuffel en een deken op de bank of kroop ik overdag in bed, vermijding doorbreken is hard werk.
Maar ik heb ook met deze vraag heel lang geworsteld.
Anderzijds had ik een coach vanwege mijn ADD en die liet me nóg meer angsten aangaan en nóg meer vermijding doorbreken dan ik zelf al deed. Die liet me juist zien: je bent en kan VEEL meer dan je denkt, ga maar bewijs verzamelen. Dat is het enige wat werkt, je hersenen moeten een ervaring opdoen om jouw zelfbeeld en wereldbeeld aan te kunnen passen.
Uiteindelijk is er wel een balans ontstaan. Met als resultaat dat ik naar sociale activiteiten toe ga tegenwoordig, zonder angst en ik geniet ervan.
Ik kan niet zeggen blijf pushen want ik denk dat enkel het aangaan misschien niet altijd genoeg is. Je moet ook er de juiste lessen uit kunnen halen, niet een falen op jezelf betrekken, of door je angst in wantrouwen en afstand belanden. Ik heb dat een tijd niet goed gedaan vind ik.
Mensen vonden in die tijd dat ik hard voor mezelf was door dingen aan te gaan met angst. Maar het heeft me uiteindelijk van heel veel angst af geholpen en zelfvertrouwen gegeven.
Weet niet of je hier wat aan hebt.
Oh en wat ook hielp was in de tussentijd heel veel ontspanning en plezier voor mezelf creëren met leuke hobby's enz. Zodat het niet alleen maar "werken" is maar ook jezelf leren hoe ontspanning en plezier voelen en dat gevoel als basis nemen. Voor "veiligheid" had ik een knuffel en een deken op de bank of kroop ik overdag in bed, vermijding doorbreken is hard werk.
zaterdag 10 januari 2026 om 17:30
Ik moet dat dus wel van mezelf, niet die te volle agenda, maar wel de feestjes en de sociale activiteiten. Maar ik weet dan ook van mezelf dat ik er, als ik er ben, wel degelijk lol uit haal en achteraf altijd blij ben dat ik ben gegaan. Dus voor mij is het aangaan dan juist zelfzorg.jorchugh_jor schreef: ↑10-01-2026 16:31Ik doe dat niet meer. Ik hoef niet meer naar feestjes en sociale activiteiten van mezelf en ik hoef al helemaal geen volle agenda.
Op een gegeven moment weet je echt wel wat je uit de weg gaat uit angst en wat je vermijd omdat je er gewoon geen lol uit haalt. Net zoals je na vijf keer proberen echt wel weet dat je havermelk niet lekker vindt. Geen punt, over 5 jaar nog eens proberen.
Dan kan je nog wel eens een uitzondering maken om iemand anders een plezier te doen. Maar dat hoeft echt niet drie keer per week.
Dus wat geldt voor jou, TO? Overigens "ben je geen HSPer", HSP is een persoonlijkheidskenmerk, niet een diagnose. En valt me op dat je sowieso wel heel erg praat en denkt over jezelf in therapeutisch jargon. Je kan ook over-zelfbewust zijn.
zaterdag 10 januari 2026 om 17:53
Als ex-HSPër, denk ik dat het 'highly sensitive' geen ingebakken persoonlijkheidskenmerk is maar het resultaat van het overactief scannen van je omgeving. Dus een angst-reactie om continu vast te stellen of het nog veilig is. En daarom zo enorm vermoeiend.
Wel goede marketing is het geweest trouwens.
Wel goede marketing is het geweest trouwens.
zaterdag 10 januari 2026 om 18:25
Volgens mij ligt het iets genuanceerder. Sommige kinderen zijn als pasgeborene al veel gevoeliger voor prikkels dan andere.Natsuro schreef: ↑10-01-2026 17:53Als ex-HSPër, denk ik dat het 'highly sensitive' geen ingebakken persoonlijkheidskenmerk is maar het resultaat van het overactief scannen van je omgeving. Dus een angst-reactie om continu vast te stellen of het nog veilig is. En daarom zo enorm vermoeiend.
Wel goede marketing is het geweest trouwens.
Een gevoelig kind is sneller angstig en leert al jong in het leven copingstrategieen daarvoor. En die copingstrategieen zijn wat rudimentair en niet het meest effectief voor een volwassene. Waardoor het hard werk is om later betere aan te leren.
Ben het wel eens dat je niet jezelf in een categorie moet stoppen zoals HSP, het kan leiden tot een fixed mindset en belemmert alleen maar je groei.
Je bent denk ik als vermijder per definitie veel sterker, moediger en veerkrachtiger dan je denkt alleen heb je nog nooit bewijsmateriaal ervan gezien.
zaterdag 10 januari 2026 om 18:57
Persoonskenmerken zijn ook niet per definitie ingebakken.Natsuro schreef: ↑10-01-2026 17:53Als ex-HSPër, denk ik dat het 'highly sensitive' geen ingebakken persoonlijkheidskenmerk is maar het resultaat van het overactief scannen van je omgeving. Dus een angst-reactie om continu vast te stellen of het nog veilig is. En daarom zo enorm vermoeiend.
Wel goede marketing is het geweest trouwens.
Ik denk dat de een wel degelijk gevoeliger is dan de ander, maar dat is geen diagnose.
zaterdag 10 januari 2026 om 20:55
Dat overactief scannen kan denk ik evengoed een gevolg zijn van sensitiviteit. Bijv het hebben opgepikt van intergenerationeel trauma. Maar goed,beetje off-topic. Of je nu sensitief bent en/of introvert, feestjes e.d. kunnen (te) veel zijn. Ik heb ook vaak genoeg dat dat toch de overhand blijkt te hebben gehad. Dus het standaard maar aangaan doe ik niet. Soms wel omdat ik weet dat het wordt gewaardeerd als ik er (even) ben, maar het is en blijft mijn eigen keuze. Misschien dat het wel even tijd kost om te gaan aanvoelen wanneer iets vermijding is of gewoon een gezond-volwassen keuze, maar m.i. zijn er mogelijkheden genoeg om dat te leren. Daarvoor hoef je jezelf geen volle agenda op te leggen.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
zaterdag 10 januari 2026 om 22:56
Ik niet.jorchugh_jor schreef: ↑10-01-2026 16:31Ik doe dat niet meer. Ik hoef niet meer naar feestjes en sociale activiteiten van mezelf en ik hoef al helemaal geen volle agenda.
Op een gegeven moment weet je echt wel wat je uit de weg gaat uit angst en wat je vermijd omdat je er gewoon geen lol uit haalt. Net zoals je na vijf keer proberen echt wel weet dat je havermelk niet lekker vindt. Geen punt, over 5 jaar nog eens proberen.
Dan kan je nog wel eens een uitzondering maken om iemand anders een plezier te doen. Maar dat hoeft echt niet drie keer per week.
Ik worstel al jaren met hetzelfde probleem als TO.
Veel dingen die ik doe haal ik geen plezier uit, omdat angst en/of stress ook op die momenten te boventoon voeren. Dat betekent niet dat ik ze niet moet doen, anders word ik een kluizenaar.
Ik probeer het te doseren, wel dingen doen, maar niet zoveel dat mijn angststoornis erger wordt door teveel. Maar het is heel lastig, ook omdat de ene periode beter gaat dan de ander en je een planning daar niet altijd nog last minute op kan aanpassen.
zaterdag 10 januari 2026 om 23:01
Deze pik ik er ook even uit omdat dit voor mij heel lastig is.Koffiezetapparaat schreef: ↑10-01-2026 16:53Je beschrijft eigenlijk twee uitersten: vermijding en overcompensatie (‘Ik moet alles aangaan’). Er is ook nog een middenweg: selectief ja zeggen op basis van wat voor jou waardevol is. Dus niet álles vermijden en álles aangaan, maar bewust kiezen wat op dat moment goed voelt.
Niet: “Is dit vermijding?” of “Moet ik dit aangaan?”
Wel: “Past dit bij wie ik ben en wat ik wil? Heb ik hier energie voor?”
In mijn hoofd ben in een avonturier, maak ik solo wereldreizen. WIL ik solo wereldreizen maken.
Ik heb al meerdere keren een vakantie geboekt en heb ik ontzettend veel voorpret, om vervolgens te sterven van angst als die daadwerkelijk is aangebroken. Ik ben altijd wel gegaan, met wisselend succes. Soms was het alsnog heel leuk en was ik blij dat ik ben gegaan. Soms kon ik alleen maar in doodsangst op mijn kamer zitten en heb ik me daarna drie weken ziek moeten melden op werk omdat ik wekenlang van de kaart was.
Ik weet niet wat wel en niet bij me past, omdat het resultaat zo wisselend is. Ik weet wie ik wíl zijn, maar niet wie ik echt bén.
zondag 11 januari 2026 om 08:33
Het doet me denken aan de film “yes man” met jim carrey. Die man begint op alles ja te zeggen en gaat geen enkele uitdaging uit de weg. Dit kan leuk zijn en daar krijg je tonnen energie van. Je staat werkelijk AAN. Het probleem is inderdaad je mag en kan niet stilvallen. Je kan niet zomaar nee zeggen want dan moet je weer keuzes gaan overwegen en dreig je stil te vallen. Wat ook stressvol is.
Je hebt zulke mensen, die hebben gewoon geen UIT knop. Volgens mij zijn dat zeer optimistische mensen met een duidelijk doel waar ze niet zomaar van afwijken. Wat voor mij goed werkt is alles of niets . Ik heb bijvoorbeeld geen vrienden meer waar ik mee afspreek. ik heb besloten voor mezelf niet meer te gaan voor een relatie. Eigenlijk ben ik de “NO man” geworden. ik ga alle uitdagingen uit mijn comfortzone uit de weg. Alleen de noodzakelijke uitdagingen ga ik niet uit de weg Het brengt me veel rust. Misschien ben ik daar een uitzondering in maar ik ga af en toe voor het extreme.
Wat ik nog kan meegeven, zoek eens bij jezelf waarom je zo nodig moet groeien en sociaal zijn. Ja ,dit wordt maatschappelijk gestimuleerd en stilvallen is achteruitgang. Maar je zal niet sterven van het rustig aan te doen of van niet zo sociaal te zijn. Heel vroeger was dit nodig om te kunnen overleven. Maar nu in deze tijd zijn we al zover geëvolueerd dat we het wel redden als we niet leven volgens de sociale normen.
Je hebt zulke mensen, die hebben gewoon geen UIT knop. Volgens mij zijn dat zeer optimistische mensen met een duidelijk doel waar ze niet zomaar van afwijken. Wat voor mij goed werkt is alles of niets . Ik heb bijvoorbeeld geen vrienden meer waar ik mee afspreek. ik heb besloten voor mezelf niet meer te gaan voor een relatie. Eigenlijk ben ik de “NO man” geworden. ik ga alle uitdagingen uit mijn comfortzone uit de weg. Alleen de noodzakelijke uitdagingen ga ik niet uit de weg Het brengt me veel rust. Misschien ben ik daar een uitzondering in maar ik ga af en toe voor het extreme.
Wat ik nog kan meegeven, zoek eens bij jezelf waarom je zo nodig moet groeien en sociaal zijn. Ja ,dit wordt maatschappelijk gestimuleerd en stilvallen is achteruitgang. Maar je zal niet sterven van het rustig aan te doen of van niet zo sociaal te zijn. Heel vroeger was dit nodig om te kunnen overleven. Maar nu in deze tijd zijn we al zover geëvolueerd dat we het wel redden als we niet leven volgens de sociale normen.
zondag 11 januari 2026 om 09:48
Zou je ongelukkig zijn als kluizenaar?
zondag 11 januari 2026 om 09:55
Maar die solo-avonturier is ook angstig en heeft het ook niet altijd leuk. Een avontuur is het meestal allebei: oncomfortabele spanning en aangename nieuwsgierigheid.Karrota schreef: ↑10-01-2026 23:01Deze pik ik er ook even uit omdat dit voor mij heel lastig is.
In mijn hoofd ben in een avonturier, maak ik solo wereldreizen. WIL ik solo wereldreizen maken.
Ik heb al meerdere keren een vakantie geboekt en heb ik ontzettend veel voorpret, om vervolgens te sterven van angst als die daadwerkelijk is aangebroken. Ik ben altijd wel gegaan, met wisselend succes. Soms was het alsnog heel leuk en was ik blij dat ik ben gegaan. Soms kon ik alleen maar in doodsangst op mijn kamer zitten en heb ik me daarna drie weken ziek moeten melden op werk omdat ik wekenlang van de kaart was.
Ik weet niet wat wel en niet bij me past, omdat het resultaat zo wisselend is. Ik weet wie ik wíl zijn, maar niet wie ik echt bén.
Die vakantie die je zo van de kaart bracht, was die ook spannender dan de leuke? Of lag het helemaal aan hoe jouw reacties op de omgeving?
zondag 11 januari 2026 om 10:02
Als je angstig bent, denk dan aan je innerlijke kind. (Dit heb ik uiteraard niet zelf bedacht, maar van een therapeut 
)
Als je iets niet durft, kun je tegen je innerlijke kind zeggen: “Stel je niet aan, het moet even.”
Maar je kunt ook zeggen: “Durf je niet? Het hoeft niet. Of wil je het proberen? Dan doen we het samen.”
Dat laatste werkt bij mij een stuk beter. En het kan betekenen dat ik sommige uitdagingen even oversla.
)Als je iets niet durft, kun je tegen je innerlijke kind zeggen: “Stel je niet aan, het moet even.”
Maar je kunt ook zeggen: “Durf je niet? Het hoeft niet. Of wil je het proberen? Dan doen we het samen.”
Dat laatste werkt bij mij een stuk beter. En het kan betekenen dat ik sommige uitdagingen even oversla.
zondag 11 januari 2026 om 10:07
Hoi TO,
Dat is wel lastig, zoals je het beschrijft.
Vaak zitten er bepaalde overtuigingen achter als je dingen van jezelf moet en als een ander alternatief even geen mogelijkheid geeft.
Overtuigingen die zijn overgenomen van anderen, bijv ouders. Of het kunnen ook zelfovertuigingen zijn. Die zijn het lastigst, want er zit veel tegenkracht achter.
Het kan helpen om goed na te denken en in te voelen wat je gelooft over jezelf.
Overtuigingen kunnen bijv zijn:
Ik ben niet goed genoeg,
Ik mag niet lui zijn
Ik kan het niet
Ik ben het niet waard
Ik doe er niet toe.
En nog een heleboel meer beperkende dingen die we over onszelf vinden, geloven en zo een zelfbeperking opleggen en wat heel vaak uitloopt in zelf sabotage gedrag.
Het kan heel helpend zijn om uit te zoeken hoe je overtuigingen over jezelf zijn.
Het gedrag wat voorkomt uit overtuigingen is vaak streng zijn naar jezelf, geen ruimte voor flexibiliteit, starheid, moe zijn, niet goed kunnen voelen ( want het verstand met de overtuiging zit ervoor).
Haptonomie kan goed gan helpen om deze patronen te lerem doorbreken. Een haptonoom leert je meer te voelen. Het is gebaseert op gevoel, gebalanceerd gevoel. het lichaam. Niet het hoofd/ denken
Dat is wel lastig, zoals je het beschrijft.
Vaak zitten er bepaalde overtuigingen achter als je dingen van jezelf moet en als een ander alternatief even geen mogelijkheid geeft.
Overtuigingen die zijn overgenomen van anderen, bijv ouders. Of het kunnen ook zelfovertuigingen zijn. Die zijn het lastigst, want er zit veel tegenkracht achter.
Het kan helpen om goed na te denken en in te voelen wat je gelooft over jezelf.
Overtuigingen kunnen bijv zijn:
Ik ben niet goed genoeg,
Ik mag niet lui zijn
Ik kan het niet
Ik ben het niet waard
Ik doe er niet toe.
En nog een heleboel meer beperkende dingen die we over onszelf vinden, geloven en zo een zelfbeperking opleggen en wat heel vaak uitloopt in zelf sabotage gedrag.
Het kan heel helpend zijn om uit te zoeken hoe je overtuigingen over jezelf zijn.
Het gedrag wat voorkomt uit overtuigingen is vaak streng zijn naar jezelf, geen ruimte voor flexibiliteit, starheid, moe zijn, niet goed kunnen voelen ( want het verstand met de overtuiging zit ervoor).
Haptonomie kan goed gan helpen om deze patronen te lerem doorbreken. Een haptonoom leert je meer te voelen. Het is gebaseert op gevoel, gebalanceerd gevoel. het lichaam. Niet het hoofd/ denken
verbinder wijzigde dit bericht op 11-01-2026 10:25
0.88% gewijzigd
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
