Voor het eerst dit jaar geen kerst vieren

Ik zal eerst even de context schetsen. Ik ben single en ben in principe welkom bij mijn ouders om kerst te vieren, maar zie een aantal beren op de weg.

De grootste daarvan is mijn eetstoornis, die wisselt tussen anorexia en boulimia, met goede en slechte periodes. Nu zit ik in een periode van overdag leven op koffie en s avonds gigantisch grote eetbuien. Ik weet dat dat niet goed voor mij is, maar toen ik wel een gezond eetpatroon aanhield, waren de eetbuien er ook. Dus nu heb ik zoiets van: wat maakt het ook uit, eetbuien heb ik toch wel. Het compenseren (lees: braken) gaat steeds moeizamer en lukt zelfs soms helemaal niet wat mij tot wanhoop drijft. Daardoor , en door medicatiegebruik, ben ik de afgelopen twee weken vier kilo aangekomen en nu zit ik zelfs boven het minimum gezond gewicht. Nu moet ik van mezelf weer op een regime gaan leven van koffie en water. Zelfs een appeltje is te veel.

De timing is wel heel ongelukkig, want juist nu is het kerst en dat betekent veel en lekker eten. Aan de ene kant verlang ik naar de nabijheid van familieleden om mij heen, aan de andere kant trek ik het psychisch niet als ik nog meer aankom door al dat eten. Bovendien zie ik hoeveel pijn het mijn ouders doet dat ik na zestien jaar nog steeds een eetstoornis heb en ben ik bang dat ik hun extra stress bezorg. Zij moeten alles afsluiten, verstoppen, want anders word ik overvallen door een eetbui en eet ik alles op. En dat wil ik hun heel erg besparen. Ik gun ze een fijne kerst zonder dat ze zich druk hoeven te maken om mij en dat ik weer de kelderkast plunder Op zulke momenten heb ik mezelf niet in de hand. Achteraf overheerst schaamte en walgte.

Ik vroeg me af of er nog meer mensen zijn, afgezien van bejaarden, die net doen alsof het een normale dag is en kerst eigenlijk gewoon niet vieren. En hoe zij daar dan mee omgaan. Want nu, hoewel het vroeg in de ochtend is, heb ik het er al eigenlijk heel moeilijk mee. Ik wil wel heel graag mijn familie weer zien maar daar hoort ook dat eten bij en ik trek het echt niet om nog meer aan te komen, dit is al veel te veel.

Heeft iemand een advies, of misschien een ervaring, over hiermee om te gaan?

Hartelijk dank voor jullie reacties, die hebben mij ook echt geholpen om uiteindelijk een beslissing te nemen. Eerste Kerstdag heb ik alleen doorgebracht, ik voelde me echt sneu en ongelukkig. Ik heb alleen maar in bed gelegen. Tweede kerstdag ben ik toch naar mijn ouders gegaan en het was gezellig, het ging verrassend goed. Ik heb alles mee gegeten en ook niet doorgeslagen in de eetbuien. Ik kijk er dus positief op terug.