Waarom denken sommige mensen steeds dat ik niets kan?

Er zijn wat mensen in mijn omgeving die, als ik wat nieuws wil gaan ondernemen en daarover vertel, aangeven of ik wel zeker weet dat ik dat wil gaan doen, dat het allemaal wel heeeeeel moeilijk is en als ik dat wil gaan doen er echt rekening mee moet houden dat het mislukt.
Daartegenover staan andere mensen die vinden dat ik van alles heel goed doe en ervan uitgaan dat ik dat allemaal prima kan.

Als kind zijnde al werd ik thuis behoorlijk ontmoedigd om te beginnen aan bepaalde dingen. Ik wilde bijvoorbeeld muziek leren maken. Ze vonden dat als ik ooit in een bandje gitaar wilde leren spelen je wel heel goed moest zijn. (Verder werd er niet gesproken over les, dus dat ging niet door.)
Ook op school werden mijn creatieve skills niet ontwikkeld, ik kleurde buiten de lijntjes dus kon ik niet tekenen.

En zo kan ik heel veel voorbeelden opnoemen. Later, toen ik op mezelf ging wonen heb ik van alles ingehaald, ik ben gitaar gaan spelen (in een bandje), ben zanglessen gaan nemen (en heb gezongen in een bandje), ik heb een kunstopleiding gevolgd en afgerond.

Nu werk ik al heel lang als secretaresse maar heb daar nooit enige opleiding voor gevolgd. Dat was uiteraard niet mijn droombaan maar brengt wel het broodnodige geld in het laadje.
Ook hier kom ik weer die tegenstrijdige benaderingen tegen, zodra er nieuwe werkzaamheden uitgedeeld worden mag eerst een ander het doen. Als dat niet goed gaat of diegene heeft er geen zin meer in, dan gaat het naar mij.

Ik ben hierdoor mijn hele leven lang al ontzettend onzeker door geweest en heb het gevoel dat ik constant naast de pot pies. Inmiddels ben ik 53 en voel me soms ontzettend gefrustreerd omdat het maar niet opschiet met mij. Overal moet ik extra hard mijn best voor doen, met als resultaat de restjes van een ander of niets. Daarom zou ik het liefst mijn baan op willen zeggen en alleen nog maar doen waar ik (voor mijn gevoel) een enorme achterstand heb opgelopen. Alleen nog maar creatief bezig zijn maar dat gaat natuurlijk niet. Ik voel me niet zozeer ongelukkig, ik heb veel mooie dingen in mijn leven en kan trots zijn op wat ik wel heb bereikt ondanks de ontmoedigingen.

Blijft voor mij wel de vraag: ben ik te (over) gevoelig? Is dit "normaal"?