Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Wat hielp jou tijdens rouw - deel 2

02-01-2019 07:49 564 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Het oude rouwtopic zit vol en vind je hier:

psyche/wat-hielp-jou-tijdens-rouw/list_messages/402277
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik lees nog steeds mee, maar vind het lastig om te reageren. Weet niet echt heel goed wat te zeggen.

@Zomerkoninkje
Het is een lastige situatie voor jou, vooral als je als enige uit je gezin(ouders en broer) overleeft.
Het is en blijft enorm rot. En de confrontatie aangaan is enorm goed en knap. Zelf doe ik dat ook, het enige lastige is soms het "juiste" moment daarvoor te hebben, want volschieten en enorm intens verdriet voelen terwijl je bijv. autorijd kan lastig zijn.

@Simply-me
Lastig om te zien dat het even minder gaat met je mama, maar inderdaad jij hebt ook je eigen verdriet. Dat je broer nog bij mama woont helpt wat..alleen maar iemand in huis hebben kan schelen..ook als is het iemand die zichafzonderd. Dat merk ik zelf. De persoon met wie ik woon(familielid) kende mijn vader heel oppervlakkig maar heb er nooit met haar over kunnen praten o.i.d. maar alleen al het feit te horen dat ze een kop thee zette voorzichzelf maakte het toch wat fijner.

Verder weet ik niet in hoeverre je moeder mee is met de digitale wereld..maar is videobellen niet een optie? Ik doe dat bijna iedere dag kort met mama nu ik duizenden km verderop woon(niet speciaal i.v.m. rouw hoor het is gewoon onze routine)...en dat zorgt er toch voor dat je steun kan geven..het is niet hetzelfde als een knuffel o.i.d. maar erover praten helpt bij de verwerking en dat kan ook op afstand.

Zelf ben ik af en toe nog steeds bezig met het overlijden van pa, een paar dagen terug had ik een "nachtmerrie", waarna ik toch een paar mindere dagen had. Maar nu gaat het weer beter..
Alle reacties Link kopieren Quote
_strawberry_ schreef:
11-07-2020 15:27
Ik lees nog steeds mee, maar vind het lastig om te reageren. Weet niet echt heel goed wat te zeggen.

@Zomerkoninkje
Het is een lastige situatie voor jou, vooral als je als enige uit je gezin(ouders en broer) overleeft.
Het is en blijft enorm rot. En de confrontatie aangaan is enorm goed en knap. Zelf doe ik dat ook, het enige lastige is soms het "juiste" moment daarvoor te hebben, want volschieten en enorm intens verdriet voelen terwijl je bijv. autorijd kan lastig zijn.

@Simply-me
Lastig om te zien dat het even minder gaat met je mama, maar inderdaad jij hebt ook je eigen verdriet. Dat je broer nog bij mama woont helpt wat..alleen maar iemand in huis hebben kan schelen..ook als is het iemand die zichafzonderd. Dat merk ik zelf. De persoon met wie ik woon(familielid) kende mijn vader heel oppervlakkig maar heb er nooit met haar over kunnen praten o.i.d. maar alleen al het feit te horen dat ze een kop thee zette voorzichzelf maakte het toch wat fijner.

Verder weet ik niet in hoeverre je moeder mee is met de digitale wereld..maar is videobellen niet een optie? Ik doe dat bijna iedere dag kort met mama nu ik duizenden km verderop woon(niet speciaal i.v.m. rouw hoor het is gewoon onze routine)...en dat zorgt er toch voor dat je steun kan geven..het is niet hetzelfde als een knuffel o.i.d. maar erover praten helpt bij de verwerking en dat kan ook op afstand.

Zelf ben ik af en toe nog steeds bezig met het overlijden van pa, een paar dagen terug had ik een "nachtmerrie", waarna ik toch een paar mindere dagen had. Maar nu gaat het weer beter..
och meis..heftig. mijn pubers hebben ook nachtmerries...psy.zei dat het erbij hoorde.

Denken jullie ooo vaak aan je overledene dierbaren. T verdriet doet mij soms zo een pijn..en dan zie ik beelden voor me v toen ie nog leefde.

Hoe zoeken jullie afleiding?
Alle reacties Link kopieren Quote
@strawberry wat naar dat je een nachtmerrie hebt gehad. Ik droom heel weinig over mijn vader en soms vind ik dat wel jammer. Mijn moeder en ik hebben wel veel contact, via WhatsApp en ook bellen. Ook spelen we spelletjes samen online. Toch merk ik dat het nog slecht met haar gaat, ze is erg moe en doet weinig. Een paar weken geleden was ze wel dingen aan het doen, afspreken met vriendinnen en nu dus niet meer. Dat baart me wel zorgen. Hopelijk is het tijdelijk en gaat het over een tijdje weer wat beter.

Zelf heb ik een redelijke week achter de rug, druk gehad met werken dus dat geeft wel afleiding. Het is wel erg vermoeiend dus ik lig heel saai elke avond rond 21.00 uur al in bed. Energieniveau is echt nog lang niet terug op het oude niveau.

@Rammie, afleiding zoeken vind ik soms lastig. Werken leidt behoorlijk af, maar daarbuiten ben ik al snel geneigd om te gaan zitten piekeren. Wat ik momenteel veel doe is lezen, dat vind ik erg fijn. Maar ook met mijn handen bezig zijn vind ik fijn, ik ga dan borduren of schilderen op nummer, het klinkt misschien een beetje suf, maar het werkt voor mij wel.
Alle reacties Link kopieren Quote
Simply-me schreef:
19-07-2020 20:33
@strawberry wat naar dat je een nachtmerrie hebt gehad. Ik droom heel weinig over mijn vader en soms vind ik dat wel jammer. Mijn moeder en ik hebben wel veel contact, via WhatsApp en ook bellen. Ook spelen we spelletjes samen online. Toch merk ik dat het nog slecht met haar gaat, ze is erg moe en doet weinig. Een paar weken geleden was ze wel dingen aan het doen, afspreken met vriendinnen en nu dus niet meer. Dat baart me wel zorgen. Hopelijk is het tijdelijk en gaat het over een tijdje weer wat beter.

Zelf heb ik een redelijke week achter de rug, druk gehad met werken dus dat geeft wel afleiding. Het is wel erg vermoeiend dus ik lig heel saai elke avond rond 21.00 uur al in bed. Energieniveau is echt nog lang niet terug op het oude niveau.

@Rammie, afleiding zoeken vind ik soms lastig. Werken leidt behoorlijk af, maar daarbuiten ben ik al snel geneigd om te gaan zitten piekeren. Wat ik momenteel veel doe is lezen, dat vind ik erg fijn. Maar ook met mijn handen bezig zijn vind ik fijn, ik ga dan borduren of schilderen op nummer, het klinkt misschien een beetje suf, maar het werkt voor mij wel.
Hoihoi,
Goed dat je i.i.g.afleiding zoekt. Ik weet mn grenzen dus niet en doe veels te veel omdat ik afleiding wil..waardoor ik op mn piek zit v hyperventilatie en hartkloppingen.

Natuurlijk ook door de trauma en rouw daardoor :( In augustus is het een jaar geleden...wil die dag ook niet thuis zijn..alleen met kids, maar weet niet wat te doen...

Heb 4dagen terug veel gehuild; toen was het 11mnd geleden dat hij die dag was begraven Soms gaat t een paar dagen oke,en dan weer bammmm..die dagen kan je me opvegen
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik was 25 toen mijn moeder (50) was overleden...nu, 4 jaar later kan ik zeggen dat het enige wat me echt hielp was tijd.
Alle reacties Link kopieren Quote
Pompoenschip schreef:
24-07-2020 19:19
Ik was 25 toen mijn moeder (50) was overleden...nu, 4 jaar later kan ik zeggen dat het enige wat me echt hielp was tijd.
Dat zegt iedereen ook tegen mij...het heeft tijd nodig..en tijd heelt alle wonden,maar tja..geldt dat ook voor rouw...
Alle reacties Link kopieren Quote
rammie schreef:
25-07-2020 10:05
Dat zegt iedereen ook tegen mij...het heeft tijd nodig..en tijd heelt alle wonden,maar tja..geldt dat ook voor rouw...
Ik had mijn twijfels, Rammie. Maar 2,5 jaar later kan ik zeggen dat tijd wel degelijk heelt. En met helen bedoel ik niet dat ik me net zo kan voelen als 'daarvoor'. Dat gaat niet. Dingen zijn permanent veranderd. Maar ik zit niet meer dag en nacht in een paniekbubbel. Er zijn echt nog wel tranen, soms best een heel aantal, maar het is niet meer allesoverheersend. Ik kan mij sneller herpakken. Niet elke gedachte aan mijn vader mondt uit in een huilbui. Het gemis blijft wel maar dat is een ander gevoel. Dat is meer weemoed en verlangen dan dat hele zware, uitzichtloze.

Bij jou is het nog zo vers. Nog geen jaar... die wond ligt nog helemaal open. En, helaas, gaat dat nog wel even duren. Het klinkt zo lang he.... jaren... maar ook bij mijn moeder zie ik echt wel tekenen van herstel.
Alle reacties Link kopieren Quote
rammie schreef:
25-07-2020 10:05
Dat zegt iedereen ook tegen mij...het heeft tijd nodig..en tijd heelt alle wonden,maar tja..geldt dat ook voor rouw...
Het helpt in zekere mate met de (accute) pijn. Het gemis zal er echter altijd zijn....de wond zal helen, maar je houdt wel een litteken over....
Alle reacties Link kopieren Quote
Hoi allemaal,

Al een paar keer dit topic geopend maar niet de moed gehad om wat te schrijven.. tot nu dan.
Mijn moeder is 5 maanden geleden overleden, 9 maanden na de diagnose van een vreselijke ziekte waar niks tegen te doen was..
Het gemis van haar is zo intens. Het blijft ook nog steeds zo onwerkelijk allemaal. Ze was zo'n geweldige moeder en oma. Ik heb een zoontje die 1 werd een week na de begrafenis. Vind het zo vreselijk dat hij zijn oma moet missen, ze hadden een hele speciale band samen. Ook ben ik zwanger van de tweede en vind het zo erg dat mijn moeder haar nooit zal zien.

Kan me ook niet voorstellen dat het gemis ooit minder wordt al zal het ook wel soort van wennen denk ik.

Het is wel fijn om hier herkenning te kunnen lezen. Mijn moeder is jong gestorven dus heb niet veel mensen om mij heen die hetzelfde hebben meegemaakt en weten wat ik doormaak.
Alle reacties Link kopieren Quote
Zaphod schreef:
30-07-2020 21:52
Hoi allemaal,

Al een paar keer dit topic geopend maar niet de moed gehad om wat te schrijven.. tot nu dan.
Mijn moeder is 5 maanden geleden overleden, 9 maanden na de diagnose van een vreselijke ziekte waar niks tegen te doen was..
Het gemis van haar is zo intens. Het blijft ook nog steeds zo onwerkelijk allemaal. Ze was zo'n geweldige moeder en oma. Ik heb een zoontje die 1 werd een week na de begrafenis. Vind het zo vreselijk dat hij zijn oma moet missen, ze hadden een hele speciale band samen. Ook ben ik zwanger van de tweede en vind het zo erg dat mijn moeder haar nooit zal zien.

Kan me ook niet voorstellen dat het gemis ooit minder wordt al zal het ook wel soort van wennen denk ik.

Het is wel fijn om hier herkenning te kunnen lezen. Mijn moeder is jong gestorven dus heb niet veel mensen om mij heen die hetzelfde hebben meegemaakt en weten wat ik doormaak.
Dat lijkt me vreselijk om mee te maken. En ook zo wreed kan de dood zijn.
You can't always get what you want, but if you try sometime
You find you get what you need
Alle reacties Link kopieren Quote
Wat heftig, Zaphod. Eerst die rollercoaster van de ziekte en dan het overlijden, dat is niet niks. Ik vond het lange tijd ook onwerkelijk hoor. Ik heb ook heel lang gehad dat als ik 's ochtends wakker werd en ik realiseerde me dat mijn vader dood was dat het dan voelde alsof ik het voor het eerst hoorde. Ik voelde dan echt letterlijk pijn in mijn hart.

Het gemis wordt denk ik niet minder, althans niet bij mij, maar de acute pijn wel. Als ik mijn vader heel erg mis dan ga ik als het kan ergens rustig zitten en dan praat ik gewoon tegen hem. Niet dat ik denk dat hij mij kan horen of zo maar dan moet het er gewoon even uit. Meestal voel ik me daarna wel rustiger.

Voor jou is het nog zo vers... het eerste jaar vond ik zo zwaar, het tweede jaar ook wel maar er kwamen toen wel weer lichtpuntjes maar het heeft me echt veranderd. Sterkte :hug:
Alle reacties Link kopieren Quote
Lady_Day schreef:
30-07-2020 23:39


Het gemis wordt denk ik niet minder, althans niet bij mij, maar de acute pijn wel. Als ik mijn vader heel erg mis dan ga ik als het kan ergens rustig zitten en dan praat ik gewoon tegen hem. Niet dat ik denk dat hij mij kan horen of zo maar dan moet het er gewoon even uit. Meestal voel ik me daarna wel rustiger.
Ik doe dit ook, zeker thuis of als ik alleen ben, gewoon met mijn moeder praten...ik kan me voorstellen dat veel mensen het gek zouden vinden, maar ik hoor het van meer mensen die een dierbare hebben verloren, dat ze dit doen....


Vandaag is het trouwens 4 jaar dat mijn moeder (50) is overleden...het voelt nog steeds onwerkelijk. Dat het al 4 jaar is...vreselijk. we hadden nog zoveel samen willen doen, meemaken....het is echt klote. :"-(
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik vind het altijd fijn om te lezen dat de tijd toch echt de wonden wel heelt en dat het beter zal worden.

Waar ik wel onzeker van word is wanneer ik lees dat mensen maandenlang of zelfs langer nog elke dag huilen. Ik huil niet elke dag om mijn vader, hield ik dan wel genoeg van hem? Zou ik hem niet nog meer moeten missen? Ik ben ook zo bang dat ik ga vergeten hoe hij eruit zag, hoe zijn stem klonk. Natuurlijk heb ik foto's, maar dat ik die dan straks nodig heb om zijn gezicht te herinneren, dat lijkt me zo erg.

Ik kan mij al niet meer herinneren hoe mijn vader eruit zag in het ziekenhuis en in de kist. Dat maakt me heel onzeker.

Het is fijn om weer aan het werk te zijn in ieder geval, het geeft veel afleiding en daardoor zit ik er niet steeds de hele dag aan te denken. Ik maak me wel zorgen om mijn moeder. Iedere keer als ik haar zie of spreek dan merk ik dat ze net heeft gehuild, zij huilt nog meerdere malen per dag en ik heb nu al dagen niet om hem gehuild, ik voel me er heel rot over.

Ook voor mijn moeder zal het zo zijn dat tijd alles beter zal maken, maar ondertussen blijft het lastig om aan te zien vind ik.
Alle reacties Link kopieren Quote
Simply-me schreef:
02-08-2020 00:50
Ik vind het altijd fijn om te lezen dat de tijd toch echt de wonden wel heelt en dat het beter zal worden.

Waar ik wel onzeker van word is wanneer ik lees dat mensen maandenlang of zelfs langer nog elke dag huilen. Ik huil niet elke dag om mijn vader, hield ik dan wel genoeg van hem? Zou ik hem niet nog meer moeten missen? Ik ben ook zo bang dat ik ga vergeten hoe hij eruit zag, hoe zijn stem klonk. Natuurlijk heb ik foto's, maar dat ik die dan straks nodig heb om zijn gezicht te herinneren, dat lijkt me zo erg.

Ik kan mij al niet meer herinneren hoe mijn vader eruit zag in het ziekenhuis en in de kist. Dat maakt me heel onzeker.

Het is fijn om weer aan het werk te zijn in ieder geval, het geeft veel afleiding en daardoor zit ik er niet steeds de hele dag aan te denken. Ik maak me wel zorgen om mijn moeder. Iedere keer als ik haar zie of spreek dan merk ik dat ze net heeft gehuild, zij huilt nog meerdere malen per dag en ik heb nu al dagen niet om hem gehuild, ik voel me er heel rot over.

Ook voor mijn moeder zal het zo zijn dat tijd alles beter zal maken, maar ondertussen blijft het lastig om aan te zien vind ik.
Heel herkenbaar...ik huil ook amper, tenzij ik bewust aan bepaalde momenten denk (al die ziekenhuisbezoeken, begrafenis, etc...). Maar ik maak me er niet meer druk om. Het is zoals het is, gevoelens kun je niet sturen.

Mijn vader ervaart het wat dat betreft ook erger dan ik, merk ik. Maar zijn gemis is ook anders dan die van mij, denk ik. Hij is tenslotte zijn partner kwijt, ik een ouder.

Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven