(Alleenzijn en) gelukkig zijn met jezelf, deel VII

Eind 2011 opende Lisanne een topic omdat Lisanne maar niet gelukkig kon worden met zichzelf. Haar eigenwaarde was gebaseerd op de bevestiging die ze kreeg van anderen. In een relatie werd Lisanne afhankelijk en cijferde ze zichzelf weg, als vrijgezel was Lisanne altijd op zoek naar afleiding en naar een potentiële relatie. Na een relatie met een foute man waarin ze zichzelf compleet verloren was wist ze dat er iets moest veranderen, maar hoe?

Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.

Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.

Let op: dit nieuwe topic is verplaatst naar de Relatiepijler!

Ten eerste omdat er eerder stemmen zijn opgegaan dat je niet per se alleenstaand hoeft te zijn om te streven naar "Gelukkig zijn met jezelf" zodat mensen mét relatie die hun eigen aandeel willen vergroten in gelukkig zijn zich ook welkom voelen. Het is namelijk iets wat een eigen uitdaging is en blijft, met of zonder relatie.
Ten 2e omdat eigen geluk zo onlosmakelijk blijkt samen te hangen met de (alle/allerlei) relaties met andere mensen, en zeker ook liefde en lust (of het ontbreken ervan, of die al dan niet recent voorbij zijn of nog gewenst zijn in de toekomst) de nodige invloed hebben daarop.

De puur eigen invloed is en blijft het "binnenwerk" en dat is waar we elkaar hooguit in kunnen stimuleren, tips, zetjes en aanwijzingen voor kunnen geven en waar nodig in te ondersteunen, betrokkenheid te tonen, andere perspectieven (van buitenaf, van een afstandje) op los te laten, ervaringen te delen, enz.

Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste zes delen van het topic te lezen:

Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf

Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2

Deel III foru ... -3/list_messages/215279/0

Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV

Deel V- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V

Deel VI- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel VI vind je hier de link: psyche/alleenzijn-en-gelukkig-zijn-met- ... 1#22183041

Juni 2017 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:

Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood

De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov

Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner

Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz (eigenlijk wel alle boeken van hem)

Je kunt je leven helen – Louise L. Hay

Het monsterverbod – Carolien Roodvoets

Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini

De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle

Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott

Als liefde een spel is, dan zijn dit de regels - Cherie Carter- Scott

De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra

Superbrein – Deepak Chopra

Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.

Houd me vast - Dr Sue Johnson

Liefdesbang- Hannah Cuppen

Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.

Even een paar citaatjes:
"lijkt het alsof we verslaafd zijn aan afwijzing. Want nu wordt je eigen overtuiging bevestigd: ik ben niet goed genoeg. En dat is niet waar!
Als we onszelf echt de moeite waard gaan vinden, dan maakt het niet uit wat een ander vindt en raakt het je ook niet als iemand je afwijst. "

"Omdat liefde in je leven ook fijn is en iets van een opbouw naar een nieuwe toekomst kan zijn"

"Of in ieder geval: ik zou willen dat ik de enige was, zoals het voor mij ook genoeg is. Al zouden we elkaar weinig zien, voor mij zou dat genoeg zijn. "

"hebben zin in seks zonder verplichtingen met jou, wat lekker makkelijk is natuurlijk."


Nav waar jullie mee zitten denk ik hier veel over na, oa omdat ik inmiddels zoveel mensen (ja, veelal mannen, maar ook vrouwen) ken die daar gewoon heel anders tegenaankijken en zo niet denken (en zelf zo helemaal niet ervaren).

Ik vind het lastig te verwoorden, ben div keren opnieuw begonnen en toch niet geplaatst.
Ik zou op dat verlangen naar binding, "zekerheid", de enige zijn om speciaal te kunnen voelen/zijn, monogame relatie en (seksuele) exclusiviteit + toekomstbelofte versus leven in het nu, genieten van het hier en nu, vrijheid/vrijblijvendheid, kijken wat er groeit of hoe het ontwikkelt, geen seksuele exclusiviteit enz eens een heel andere blik willen werpen.

Ik heb afgelopen pagina's de woorden "bindingsangst" en "verlatingsangst" voorbij zien komen oa als verklaring waarom iemand andere behoefte/instelling heeft, waarbij allereerst de vooronderstelling al is dat willen binden in een monogame (liefdes)relatie met toekomstperspectief de normaalwaarde is en wie dat niet wil als onvolwassen of iemand met bindingsangst beschouwd wordt.

En dat wordt dan helaas gevoeld en geinterpreteerd/ op zichzelf betrokken als persoonlijke afwijzing (van de liefde/ intimiteit die je wél aanbiedt, maar niet aangenomen of niet gewenst wordt).

Nog een vooronderstelling is "de enige willen zijn, meer vraag ik niet, dat vind ik voldoende, net als dat dat voor mij voldoende is".
Ook hier is de normaalwaarde dat als je gek op iemand bent, dat automatisch zou horen in te houden dat je ook de enige bent voor diegene.
Omdat je dat zelf zo ervaart en zovele mensen meer in de samenleving dat dit nog altijd ook maatschappelijk het normale geacht wordt te zijn.

Even een andere veronderstelling op los laten vanuit de andere kant:
Stel je bént niet monogaam ingesteld (qua aanleg/aard, en je voelt dat als geaardheid en geen keuze, zoals je niet kiest voor homoseksueel of biseksueel en dergelijke: je kunt je aangetrokken voelen tot meer mensen op hetzelfde moment, en wellicht niet alleen seksueel, maar ook qua gevoelens in div mate (van geven om, begaan zijn met, genegenheid en warme affectie voelen tot aan liefde/polyamoureus) en interesse in de persoon, kliks op div levels.

Er zijn mensen die niet zo in het verleden en ook niet in de toekomst leven, maar heel erg in het hier en nu.
Die niet geven om of geloven (of niet meer, door hun levenservaring) in dat als ze (nu) gek op iemand zijn, diegene ook in de toekomst de Enige zal blijven, omdat ze bijv ervaren hebben dat dat bij hunzelf iig niet zo is of niet bleef (los van of ze dat eerder nog wel geloofden omdat ze misschien eerder een langdurige monogame relatie(s) hebben gehad, maar dat meer op willen en afspraken berustte (omdat de ander dat belangrijk vond en voorwaarde voor een relatie/huwelijk/gezin en/of dat de algemene norm is en verliefd en wel wilde settelen en wellicht zelf ook (toen) nog in geloofde en volmondig kon beloven.

Ik denk dat heel veel mensen (misschien iha vooral mannen) in (opnieuw) vrijheid gewoonweg mérken dat ze op meerdere vrouwen tegelijkertijd (of na elkaar) kunnen vallen, interessant vinden, aantrekkelijk, zich seksueel aangetrokken voelen en zelfs als er al een bestaande partner in het bijzonder is, waar ze meer mee hebben of voor voelen daar niks aan af doet.

Ik praat hier veel over met mannen, oa met ex of all people, die zichzelf als niet-monogaam beschouwt en zich ook kan voorstellen as polyamoureus, en dat geen bindingsangst noemt, maar "geen bindingszin" hebben.
Gewoon geen enkele zin (laat staan als doel of ideaal!) in zich vastleggen en ook helemaal geen "stel" wil zijn, niet wíl samenwonen, en ook niet in de toekomst, geen aanspraken op elkaar, geen beloftes over dat de ander de Enige is (en zich anders schuldig hoort te voelen als dat niet zo is/voelt omdat dat de ander dan kwetst, die dat andersom wél vindt/voelt), geen verantwoording verschuldigd willen zijn over wat hem bezighoudt of met wie en dat ook helemaal niet fout of verkeerd vindt.

Geen reden zien waaróm je je zou beperken tot 1 persoon voortaan, ook al heeft diegene een speciaal plekje en deel je daar meer mee tov evt anderen, en ook al is dat "maar seks/lust".

Ook lijkt het erop dat veel vrouwen ofwel nog veel in het verleden zitten (te worstelen? met hun opvoeding, vorige (stukgelopen) relaties en teleurstellingen) of in de toekomst (meteen vooruitlopen op de toekomst, op een aangename verandering in dat plaatje zodra er iemand in beeld komt met wie je weleens een "samen oud" worden zou kunnen zien zitten).

Of beide, waardoor ze niet in het nu (kunnen?) zijn en eigenlijk verhindert om gelukkig te kunnen zijn in het nu, dat laten afhangen van "als ik dit of dat maar zou hebben/ bereiken" en daardoor wat je voelt in het nu eigenlijk ontgaat, omdat het bedekt of afgeleid wordt door verleden en toekomst en allerlei verwachtingen en voorwaarden waardoor je "pas" gelukkig zult (kunnen) zijn als die plaatjes "kloppen"/ op hun plek vallen, en het gevoel van "zekerheid" geven, zodat je je daar geen zorgen meer over hoeft te maken.

De Enige zijn wordt gezien als "daar heb ik voldoende aan, is voor mij genoeg, waarom is dat niet "goed genoeg" voor de ander, waarom zou die ontevreden zijn daarmee en heeft die meer nodig", maar je kunt dat juist ook van een andere kant beschouwen: de Enige zijn juist nogal/heel wat vinden, een méga-voorwaarde, als je dat zo niet erváárt. En iemand wel "speciaal" en bijzonder kan vinden, zelfs vanalles voor voelen, maar juist niet voelt/ervaart/merkt dat die iemand de Enige is.
Of zal zijn, omdat je jezelf inmiddels kent en weet dat er vroeg of laat ook anderen zullen zijn tot wie je je óók aangetrokken kunt/zult voelen en dat dus niet kúnt beloven (of althans zo'n belofte niks waard is, omdat het gewoon niet zo ís).

Ik denk dat dat niks te maken heeft met of je "leuk/goed/speciaal genoeg" bent, zelfs niet met wel/niet verliefd zijn of (al/ nog) genoeg van iemand houden, maar een eigen instelling is, los van wié je partner/geliefde ís.
Niet zozeer iets is dat je zo geweldig bent en verwacht dat de ander zó verliefd is dat (als vanzelf) elk ander erbij zal verbleken en blinde focus op jou als Enige Ware volgt, om je vervolgens nooit meer uit het oog te willen verliezen, en jou nodig heeft, voor altijd voor zichzelf wil hebben én houden en jou gráág vastlegt om zich te "verzekeren" dat je de Enige Ware voor elkaar zult zijn.

Je zou kunnen stellen dat het juist voor degenen die zich wél willen binden in de "zekerheid" dat ze de Enige (zullen) zijn, een mega-voorwaarde is en zeker niet iets kleins waar (zoals dat gebracht wordt hier): iets kleins waar je genoeg aan hebt.
Het is iets groots, iets uitzonderlijks, om de Enige in iemands leven te zijn en andersom die persoon de Enige te vinden (die boven alles uit steekt, met wie je je hele leven wil delen, de enige voor wie je dit voelt en wilt voelen ook, voor wie je zó gigantisch veel voelt dat alle anderen gewoon onzichtbaar worden, vanuit zichzelf gewoon helemaal niet aan de orde zijn, geen enkele moeite kost, niet voor hoeft in te houden of aan te passen, omdat de focus helemaal op deze Enige ligt en je niets liever wil, ziet, voelt voor de rest van je leven.

Als je het van de andere kant bekijkt is zo'n Hoofdrol een enórme "eis"/voorwaarde!!
En de meesten zullen dat vertalen als "wanneer je dát voor iemand voelt" ben je pas écht verliefd (of is er sprake van Ware Liefde: het centrum van je universum, niet meer wég te denken, de Enige die je vanaf daar nog gelukkig/ongelukkig kan maken).
En andersom: als iemand dat niet zo ervaart/voelt is hij/zij dús niet verliefd (genoeg).

Dit is een geloof, een hardnekkige maatschappelijke overtuiging, en ook nog dat dat voor élk mens geldt.
En dit misverstand speelt zowel bij daten als in langdurige relaties: de Enige zijn (of niet) bepaalt hoeveel iemand van je houdt (of niet) en het is zo hardnekkig dat ook niét van nature monogame personen dit zelf ook geloven.

Maar wie zegt dat dit voor iedereen zou gelden, dat voor iedereen het ultieme geluk ligt in zo'n veilige hechting/verbinding die we liefde noemen, of vinden dat liefde eruit hoort te zien, en zo niet een bindingsprobleem heeft, zich niet veilig kán hechten, want als het goed zat met die liefde en die persoon gezond en goed in elkaar zou steken zou hij/zij dit ook wíllen en zo niet, dan is het een gebrek, dan kán diegene dat blijkbaar niet, en daar moét een reden voor zijn (verleden, negatieve ervaringen).

Dat een ander misschien heel andere prioriteiten heeft die bijdragen tot "geluk" (bijv zichzelf kan zijn?), zoals vrijheid, zelfbeschikking, zelfsturing, eigen keuzes en beslissingen kunnen maken zonder af te stemmen op 1 iemand of rekening te hoeven houden met hoe die daarover denkt, diens belangen, behoeften en gevoelens, dat je niémand kwetst als je ergens ánders over denkt of wilt of voelt.
Dat dat voor diegene het ultieme is: zélf kunnen bepalen en helemaal jezelf kunnen zijn.

Dat geldt niet alleen op gebied van seksueel/intiem vrijblijvend en vrij willen zijn, dus (niet) exclusief willen zijn, maar vaak op allerlei gebieden: de vrijheid om ergens te wonen waar en hoe je dat zelf wilt, waar te werken, waar je geld aan te spenderen, waar en aan wie je vrije tijd aan te besteden, welke vaardigheden en gebieden in jezelf prioriteit geeft om te ontwikkelen en te verruimen, te mógen leren door te ondervinden, ervaren, experimenteren en uit te proberen (zonder er een ander kwaad mee te berokkenen of dat die zich gekwetst of benadeeld voelt).

Is de/één ander in je leven belangrijker maken dan jezelf dé (enige, juiste) definitie van gezonde liefde/relatie?
Om je geliefde absolute prioriteit boven alles te geven, liever jezelf beperken zelfs om de ander maar niet te verliezen, en het "mooier" of "beter" vindt als je jezelf verliest, dan het risico te lopen op verlies van de ander (of diens liefde)?

In deze tijd waarin iedereen in theorie de vrijheid heeft om zichzelf te zijn he, en om eigen tijd/aandacht te kunnen besteden aan wat je maar wilt, alleen al omdat allerlei mogelijkheden gewoon kúnnen (en geaccepteerd(er) worden), waaróm zou je dan beloven en moeten willen vastleggen aan toekomstige verwachtingen die helemáál niet duidelijk en zeker zijn, verre van zelfs, ook niet hoe die liefde en relatie zullen ontwikkelen en wat voor gebeurtenissen nog in het verschiet liggen, hoe je dan nog denkt en voelt tov elkaar, maar puur omdat je dat (verliefd en wel) nu eenmaal hebt "gekozen" om de rest van je leven samen door het leven te willen gaan, en de ander je daaraan mag houden, dat je dat verplicht bent aan elkaar, je wat er ook gebeurt er álles aan zult doen om die relatieverwachting en belofte te laten slagen, ook als je daar helemaal niet gelukkig (meer) mee bent, niet voelt, jezelf misschien wel zeer tekort doet, jezelf "verliest" qua ontwikkelingen die niet mogen of samengaan met die van de partner, je je moet aanpassen op gebieden die niét overeenkomen, en je moet vergeten of wegstoppen omwille van de ander (geen pijn toebrengen)?

Ik denk dat met de vrijheid van nu, niet iedereen geneigd is zóveel zeggenschap in te leveren over eigen leven en ontwikkelingen, (levens)beslissingen, enz, uit liefde voor de ander, als dat botst met eigenliefde en eigen groei.
Dat hoeft niet egoistisch of egocentrisch te zijn, en ook niet uit angst zich niet willen binden, maar vastigheid in liefde/houden van misschien niét bovenaan het verlanglijstje staat, maar vrijheid (voor zover men echt vrij kan zijn) om te ervaren en te leren door te ervaren, te mogen leren door zelfs fouten te maken, zonder dat die je verweten kunnen worden of verantwoording voor hoeft af te leggen aan een ander dan jezelf?

Ik meen dat het Geurtz is die beweert dat vastleggen aan voorwaarden en (schijn?)zekerheden willen de allersnelste methode is om wat je voélt aan liefde (dus de liefde itself) zsm om zeep te helpen.

Die veilige comfortzone (itt wat veel mensen denken) van wederzijdse afhankelijkheid , liefde en zorgzaamheid zou weleens helemaal niet gelijk staan aan (laat staan het allerbeste voor) je geluk kunnen zijn.

Het is een (massaal?) geloof en aanname dat "als het goed zit" (met die persoon of met de veilig gehechte liefde of met de relatie) dit voor iedereen het allerbelangrijkste hoort te zijn in het leven, iig de belangrijkste voorwaarde om je gelukkig te voelen.
En dat er anders iets ontbreekt, niet goed zit, voor moet vechten of moeite/ je best voor moet doen om dat de kop in te drukken of (bij elkaar) te hervinden.

Waarom zou er geeneen ander mens meer interessant kunnen of mogen zijn die een beroep doet op bepaalde capaciteiten of vermogens (die aktiveert of wekt) die met deze ene mens misschien anders wel on(der)belicht bleven?
Waarom moet je de Enige zijn die de ander tot volle bloei kan brengen en het leven de moeite waard maakt?

Is het eigenlijk niet een heel "narcistische" opvatting van liefde, dat je zó belangrijk voor elkaar bent of hoort te zijn, dat je elkaars reden voor het bestaan wordt, of waant, en de wereld in elkaar stort als je niét (of niet langer de enige reden)/elkaars reden voor bestaan bent?

Is het niet een beperkte opvatting over dat zo'n Liefde (of het ontbreken ervan) het allerbelangrijkste is voor je (on)gelukkig voelen?

Zou het niet veel gezonder zijn als je diverse vermogens, gebieden en capaciteiten vrij kunt inzetten die allemaal deel uitmaken van "jezelf kunnen zijn" of liever "jezelf kunnen ontplooien en ontwikkelen" tot degene die je zou kúnnen en willen zijn (of geworden bent) in de toekomst, want "jezelf zijn" staat helemaal niet vast, is geen gegeven levenslang: je bent niet meer diegene van toen je 14 was, of 21, of 30, "jezelf zijn" verandert in de loop der jaren, (als het goed is) ahv wat je bijleert over jezelf, waarin je groeit en verruimt, of juist jezelf inperkt en beknelt (door negatieve ervaringen niet meer in gelooft of afwijst, ongebruikt laat, delen van jezelf en je vermogens wegstopt zelfs, al dan niet omwille van het slagen van ex-relaties en hebt laten gaan uit liefde voor de ander?)

Is het niet zo dat zodra je vooraf al het resultaat/afloop belangrijker maakt dan het ervaren op zich, en de kansen inschatten op dat resultaat (wat je wil bereiken in de toekomst) of op het mogelijke risico dat dat niet behaald zal worden belangrijker maakt dan wat je voelt in het nu, je ook je geluk voelen/ervaren van de toekomst laat afhangen, die toekomstbelofte er wel of niet in zit je meer bezighoudt of boeit, dus of dat blijvend zo zal zijn, dat dat automatisch betekent dat je niét in verbinding bent met het hier en nu (en dat de reden is dat je je nooit gelukkig zult voelen, omdat je dat opschuift naar een toekomstig moment, wat je najaagt aan voorwaarden dat het pas dán (als dit of dat bereikt is) reden zal zijn om je wél gelukkig te kunnen voelen?

Waarom is de toekomst belangrijkér maken dan het hier en nu eigenlijk een goed idee, terwijl niemand die toekomst weet of kan voorspellen/ inschatten?!
Ja, het enige is als je vooraf al kunt inschatten dat het je óngelukkig(er) op maakt, maar niet/nooit wat of wie je wél gelukkig maakt!
Kwestie van proberen en je aan overgeven, aanpakken wat op je pad komt, wat je dénkt dat bij zou kunnen dragen?

Het is imo een zéér valse illusie dat je daar controle of zelf de hand in zou hebben, risico's kunt inschatten en daarmee uitsluiten, op pijnlijke ervaringen oplopen, op verlies en ongemak, tegenslag enz.

Ook je werk, of het (niet) hebben daarvan alleen al, en allerlei andere bezigheden, interesses, vaardigheden, ervaringen en ontwikkelingen van jezelf dragen bij tot je welzijn en geluk (of het ontbreken daarvan), op "jezelf zijn" in allerlei hoedanigheden en rollen die je vervult in je bestaan, waarom zou die Ene, Enige Ware Liefde zóveel invloed krijgen en is dat wel zo gezond als je dat idd zó'n rol van zoveel betekenis geeft dat alles en iedereen daarbij verbleekt?!

Ik lees zo vaak een "alles of niks"-instelling, dat moét wel leiden tot grote teleurstellingen, het maar helemaal opgeven als dát er (nu) niet in zit.
Ik kan het niet verwoorden merk ik, ben zo vaak opnieuw begonnen en gewist daarna, maar iedereen praat elkaar dit aan ook nog: je "verdient" iemand die wél 100% voor je gaat, er voor je is, op handen draagt vanaf dag 1, of (leuke) date 1, zó'n enorme aantrekkingskracht (obv foto en minimale info, een enkel gesprekje waar beiden de zondagse kant tonen, en direct klikt op allerlei fronten), meteen zeker weet dat ie/jij dát voor je/hem voelt en blind volgt, je gewéldig moet vinden, geen twijfel over mogelijk, terwijl ie je nog niet eens echt kent, en misschien wel/geen behoefte is aan intimiteit obv die aantrekkingskracht en vanaf dat moment je ook de Enige bent (of exclusiviteit afspreekt: dus een bewuste keuze is).

Het heeft imo nog maar zo weinig met liefde en "gevoelens" te maken, als alles gericht raakt op eoa eindresultaat (kans op het gewenste wat bereikt dient te worden) waar van af hangt óf je liefde voelt of mag/wilt gaan voelen?
Dus dat je je gevoelens onder controle zou hebben en stuurt, afhankelijk van het risico of het "verspilde" gevoelens zullen zijn/worden, die je weer kwijt moet zien te raken als het nergens heen gaat? En verspilde tijd, verspilde ervaring, omdat de afloop niet wordt wat je vindt dat je waard bent of "verdient"?

Het geloof heet: je verdiént zo'n Liefde (of Geliefde), je verdient het om de Enige Ware te zijn, en voor minder ga je niet dan voor iemand die 100% "voor je gaat", zich dolgraag vastlegt, jou nooit meer wil verliezen, en al je behoeften en wensen zal vervullen, nu en in de toekomst, en hetzelfde zelf al wíl, zonder dat je dat hoeft te vragen of vergen van diegene, die wil zelf niets liever dan dat!
Dat is nogal wat!

En dat alles speelt zich eigenlijk af op het vlak van eigenwaarde: afwijzingen leiden tot "niet goed genoeg" voelen, en "ik verdien meer dan dat, ik ben meer waard en verdien iemand die dat ziet en waardeert en me erom liefheeft).
Wie zegt dat men/iedereen dat verdient?
Wie zegt dat dat zo hoort, wil je jezelf iets waard vinden?
Al die opmerkingen hier en irl: "waar is je eigenwaarde, vrouw/mens?!" als je "met minder genoegen neemt" dan de volle mep, dan geweldig te zijn, dan iemand voor de volle 100% te "hebben", incl diens gedachten en gevoelens die helemaal om jou draaien, het aller- allerbelangrijkste in het leven bent/wordt, en anders niet?

Omdat dat de eigen beleving is?
Omdat het anders ongelijkwaardig zou zijn en de ene afhankelijker wordt van de ander dan andersom voor zijn/haar geluk en welzijn?
Hoe gezond is dat om dat aan 1 persoon op te hangen, waarbij al het andere verbleekt (en niet alleen andere mensen, maar ook eigen ontwikkelingen en leerprocessen, wat je nog doet en onderneemt, je je tijd, aandacht en capaciteiten aan besteedt), omdat op die "laag" van eigenwaarde het toch vooral 1 strategie is die je je de moeite waard laat voelen, en dat is 1 andere (speciale) persoon die dat in jou ziet (en naar handelt)?!

Ik denk dat het onderscheid tussen liefde en "gevoelens" die voortkomen uit wensen en behoeften voor velen lastig te maken is.
Hoeveel gevoelens komen niet gewoon voort uit deze laag van negatieve geloof over jezelf, afwijzing en zelfafwijzing, en de ander dé strategie bij uitstek is om die te overstijgen en blijvend je te voorzien van "wel degelijk" iets waard (blijken te) zijn en te voelen, en vooral in die laag (van rollen en strategieen) te verblijven, die je overtuigt van je positieve "waarde", van wél goed genoeg zijn (voor een blijvende langdurige relatie) enz?

Is dat hetzelfde als liefde?
Omgekeerd is het ontbreken van dat gevoel dat je iets waard bent en iémand van belang en betekenis bent natuurlijk al helemaal geen liefde, maar "een echte relatie waard zijn" en de focus daarop (+ de enige voor iemand zijn met wie hij/zij een gemeenschappelijke toekomst ziet) in andermans ogen is ook niet hetzelfde als liefde/verliefdheid.

Wat je voelt voor en van iemand is imo niet iets wat je kiest.
En bewust kiezen voor wie je evt die gevoelens laat groeien en ontwikkelen ("open voor staat") is imo een onhaalbare opgave, hooguit voor wie je al snel besluit dat je de kans/risico ontnéémt omdat je het als "kansloos" inschat.

En iemand die bij voorbaat zegt dat soort monogame gevoelens niet heeft of niet wil, neem dat serieus.
Dat is veelal niet uit angst, maar uit vrije wil, zelfkennis of instelling, dat dat niet gegarandeerd kan worden, en ook niet (meer) naar gestreefd wordt, zo iemand Niémand zo'n invloed op eigen leven geeft, ook niet als je (nu) de Enige bent of heel erg speciale gevoelens voor hebt, maar niet (langer) gelooft dat dat zo zal blijven of in moeite (later) moeten doen om de Enige te blijven.

Je zou de behoefte aan binding en de Enige willen zijn voor iemand ook kunnen interpreteren als vanuit angst geboren.
Angst om risico te lopen, op controleverlies, op gemis, op een gebrek aan levenslust en zin in het leven of op een leeg en betekenisloos gevoel als er niét zo'n binding is met iemand anders (dan jezelf).
(een negatieve reden/voorwaarde dus om jezelf te willen verbinden: anders voel ik me niet gelukkig of compleet, of leeg, gemis, niet interessant, de moeite waard, geliefd of niet begeerd enz).

Daten heeft álles te maken met die laag van eigenwaarde: het negatieve geloof (door evenzovele ervaringen van afwijzing of afgewezen voelen als het van 1 of beider kanten nergens toe leidt, of vrijblijvend blijft, zolang het goed voelt) en een constant beroep op de strijd tussen "ik ben het waard, ik verdien dit/meer" en daaraf lazeren als het niet blijvend is, of niet snel genoeg duidelijk en "zeker".
Waarbij ook met elke ervaring die niet goed afloopt (lees: niet blijvend is, geen toekomst in zit) ook het negatieve geloof in langdurige relatie en in (geluk in) de liefde er een bevestiging bij krijgt.

Het massale geloof in dat zoiets op je pad moét liggen als je maar in jezelf en in de liefde gelooft, dat er echt wel iémand vroeg of laat bij je past en je die zult vinden als je maar wilt en je best voor doet, helpt menigeen een depressie in, als dat op zich laat wachten of gewoon niet treft.
Dan moet het érgens aan liggen, waar je aan kunt "werken" of moet veranderen, want dit verdien je immers als je lekker in je vel zit, volop veilige liefde en hechting te geven hebt, want dan zou die zich wel aandienen, nietwaar?

Misschien ligt het helemaal nérgens aan, mankeert er niks aan je, ben je idd volop liefde waard, en een geliefde, en zou je een geweldige relatiepartner zijn, enz.
Het idee dat je daarmee recht hebt op zoiets, dat dat een levensrecht zou zijn, als je het waard bent dat je dat dan ook zult kríjgen, en blijvend ook, is voldoende om zeer teleurgesteld te raken in het leven, of aan jezelf te twijfelen, als dat niét gebeurt.

Ik heb lange tijd ook zo gedacht: dat dat vanzelf op je pad komt als je maar zorgt dat je er zelf "klaar voor bent": helemaal goed zoals je bent, gezond en lekker in je vel zit, en dat ook uitstraalt, losgemaakt hebt van je verleden, je verliezen en tegenslagen, beperkende overtuigen, je opvoeding, en jezelf "gevonden" hebt, volledig jezelf kunt zijn en goed kent, je je verlost hebt van allerlei beperkingen, en jezelf dus de moeite waard vindt als betekenis- en waardevolle liefdespartner, dat die zich dan wel zal aandienen (of sterker nog: zelf kunt (uit)zoeken en zult "weten" wie en wat goed voor je is en gezond is, bewust kiest wat je "zoekt" in een potentiele partner enzo), en dat geloof ik nu niet meer (dat je dat allemaal zelf zo bewust zou bepalen of kiezen, wie weet wat de hand van het "universum" is, of je eigen onbewuste (die meer weet wie je bewust en onbewust bent en te leren hebt, wat werkelijk "goed" voor je is, jij te ervaren hebt of misshien te verruimen?)

Ik denk dat jezelf bijstellen in dit soort vaste overtuigingen (en dat dat voornamelijk geloof is, ideeen, vaststaande denkbeelden eerder zijn waar die "gevoelens" of behoeften uit voortkomen, zelfs als die onhaalbaar zijn) misschien wel een (levens)doel op zich zijn?
Dat "jezelf zijn" een dynamisch iets is, flexibel en veelzijdig, in allerlei verschillende opzichten en rollen, en geen vaststaand gegeven is, en ook niet gebaat is bij een "alles of niks", wie weet tussenvormen (al dan niet tijdelijk) ook bijdragen aan leren door ervaren.

Ipv zeggen: "dat past niet bij mij", of "ik heb nu eenmaal de neiging om mezelf te verliezen in de liefde/ een relatie" (omdat dat je ervaring tot nu toe is) kun je ook bekijken: "wat kan ik doen om dat in het vervolg niet meer te laten gebeuren? Hoe kan ik in het vervolg wél anders erin staan en anders handelen dan wat ik gewend ben en ik geloof dat ik dat vermogen héb (om dat anders te leren/doen/ervaren en uit te proberen, los van hoe dat uitpakt), ipv te denken "zo ben ik nu eenmaal en ik moet zien te vinden wie/wat daarbij past of anders maar helemaal niet".

Btw: dat ís vaak ook te vinden, maar als je daar niet op valt om eoa reden, of niet ontmoet, dan kan daar een reden voor zijn, al is het misschien alleen maar om te leren een ander niet zo (snel) op een voetstuk te plaatsen en die gevoelens zó te laten prevaleren bovenalles en iedereen, dus niet zo serieus nemen bijvoorbeeld?
Niet als leidend zien, het "behoeftige" niet zo belangrijk te maken?
Niet voor waar aan te nemen, maar een onderzoekender houding, van "eerst zien en dan geloven" ipv direct te geloven en te hunkeren of te wensen dat daar ook toekomst in zit?

Maar waar het om onoverbrugbare verschillen gaat, zoals monogaam of niet-monogaam (ingesteld?) zijn, of andere totaal verschillende uitingen van liefde/lust/contactbehoefte/ bevestiging en "zekerheid en duidelijkheid" gewoon niet overeenkomen (de ander die zgn zekerheid helemaal niet zoékt bijv en ook niet nodig heeft, die bevestiging en duidelijkheid alle uitdaging en ontdekking/ mysterie/ verrassing er juist áf haalt misschien wel!), kan dat zeker wel reden zijn om het zelf niet te willen en terughoudend te zijn, er afstand van te nemen als dat je onzeker máákt of angstig maakt, en bij voorbaat niet in gelooft/geen vertrouwen in hebt.

Ik heb grote moeite om te verwoorden wat ik zelf nog geloof en denk over dit onderwerp.
Hoe vaak heb ik niet gehoord: je eigenwaarde zou moeten verhinderen dat je jezelf minder waard vindt dan de Enige te zijn: jij verdient iemand die wél 100% voor je gaat, enz.
En zo houden we dat met zijn allen in stand, en dat hield ik anderen ook voor: zo ziet als het goed is Ware Liefde eruit, en dan wil je niets liever dan 100% "van diegene" zijn en diegene ook "van jou" en elkaars Enige ook.
Ik merk dat mijn beeld van liefde anders is of is geworden, en ik dat geen normvervaging of beperking vind, maar juist als verruiming ervaar: ik kan zelf blijkbaar óók van meerdere mensen houden (in div mate van houden van), net zoals je liefde die je voor je 1e kind voelt niet hoeft te (ver)delen als er een 2e komt: er komt liefde bij!
Hooguit wordt je aandacht verdeeld, maar liefde vermeerdert "gewoon", er is ruimte voor meer mensen, er is ook als het om "geliefden" gaat naast de (liefde voor) eentje blijkbaar ruimte voor anders, voor (een) ander(en), en ook lust en begeerte voor en van anderen, zónder dat dat betekent dat dat ergens/van bestaande geliefde(n) noodzakelijkerwijs van áf gaat.

Het is bijzonder dat we dat toedichten aan 1 geliefde als het om partners gaat, terwijl je bijv je kinderen wel vrij kunt laten zonder dat je bang bent dat dat af gaat van liefde van en voor hun, maar bij een partner die (verlatings)angst erbij komt kijken, als je niet de enige (meer) bent, en als "inwisselbaar" beschouwt, als er lust (en wie weet meer interesse in dat) voor iemand anders (erbij) is, ook als dat de bestaande gevoelens en betekenis van de huidige partner niet bedreigt en niks aan afdoet.

Zolang we dat geloven en bang voor (verlies) zijn lopen veel misschien wel heel sterke relaties onnodig stuk, omdat het zo zwart-wit gesteld wordt en voor iedereen zo zou moeten zijn als hoe je het zelf vindt dat het hoort te zijn in liefde & relatie, terwijl dat idee van liefde misschien wel intussen helemaal niet meer de (enige) normaalwaarde is die men aanhangt (of in het openbaar althans) en menigeen daar niet langer naar leeft of het zelf zo ervaart.

Natuurlijk ben ik oa aan het denken gezet doordat ik kon "vallen" op (zelfs 2!) "bezette" mannen. En hoe ik zelf geloofde hoe "fout" dat was, alleen al over dénken verkeerd was, + wat dat wel niet zei over hoe "fout" van diegenen dat ze bezet en wel mij (of een ander) zouden lusten of zelfs interessanter zouden kunnen vinden dan louter lust, wat dat zegt over hun relatie, of wat daaraan ontbreekt, dat ze alleen al "open staan" voor gedachten (laat staan iets mee doen!!) aan een ander!
Een "neukertje voor erbij" heet dat dan te zijn en "dat moet je toch niet willen he, daar leen je jezelf niet voor, als je jezelf iets waard vindt" (en dat soort uitspraken).

En tot op zekere hoogte snapt men zoiets nog wel, als het maar zonder bijkomende gevoelens is (strikt lust vindt men minder "erg'/kwalijk, is nog vergeeflijk, want is overkomelijk, een keer een scheve schaats kan gebeuren), maar oh wee als het niet alleen gaat om seks, en er "meer" is, ook al is er geen enkele wens om de partner in te wisselen: van 2 walletjes eten is wel degelijk bedreigend, ook al is/vormt interesse en genegenheid nog steeds geen verliefdheid en/of liefde, en wordt de bestaande relatie en gevoelens er niet "minder" belangrijk om, maar zou dat naast elkaar kunnen bestaan (als de ander dat niet zo bedreigend zou vinden of gekwetst door zijn, onzeker en angstig door worden, als dat niet geheim zou worden gehouden).

Wat fijn is, is dat ik met ex en scharrel en andere mannen zulke open gesprekken kan voeren hierover, oa omdat ik zelf geen exclusieve gedachten of relaties heb, en zelfs ook gewoon over kon en kan praten met die 2 eerdere bezette mannen.
En ook al doen we er niks mee, 1 van die 2 (in eigen omgeving) voel ik zeker wel iets voor, zij het genegenheid, en geen verliefdheid oid, eerder graag mogen, en is het niet alleen/zozeer fysieke aantrekkingskracht, maar connectie in contact, nieuwsgierigheid naar elkaars leef/belevingswereld, zonder in elkaars leven zelfs maar een rol te willen.

Kan dat niet uitleggen, maar ook aan de zijlijn van mensen kun je in- en meeleven zonder deel uit te maken ván iemands eigen leven, bezigheden, familie en vrienden, en toch deelgenoot (als gesprekspartner alleen al) kunnen zijn, met wie je ideeen en zelfs gevoelens (over dat leven en de mensen daarin) delen, zonder dat je daar deel van uitmaakt (of zou willen uitmaken, want dat wil je allebei niet, behalve over praten en meedenken/ meeleven).

En ik heb dat met zoveel mensen eigenlijk, voor wie ik genegenheid voel en om geef, het enige verschil is dat ik me daar doorgaans verder ook niet toe aangetrokken voel, meer voelt als het wel en wee van een familielid of zo.

En ik vind het niet langer verkeerd of slecht om diepgang & denkbeelden over het leven, levenswijzen/ hoe in het leven staan, visies op relaties iha, seks, vreemdgaan, openheid, wel/niet monogamie enz te bespreken/ uit te wisselen met "bezette mannen", ook niet als er eoa fysieke of seksuele aantrekkingskracht is, zolang het daar niet over gaat (over dat laatste).
Ik vind het interessant om te weten hoe mensen wérkelijk denken en vinden en dat ze (bij mij, juíst omdat er geen verwachting of belang aan zit) heel open durven te zijn en zichzelf kunnen laten zien als het om dit soort onderwerpen gaat.

Ik laat me ook niet langer wijsmaken dat iemand als ik met een gezonde eigenwaarde en diepgang en liefdevolle vermogens iemand voor zichzelf hoort te willen en te "hebben", die "100% voor mij en mij alleen gaat", dat verdient of waard is, en vooral géén genoegen moet nemen met minder dan dat!"

Ik weet zelf heel goed wat ik wil (en wat niet) en waarom.
Ik koppel gevoelens hebben en commitment niet aan eoa geijkte (vaste) relatievorm of toekomst samen waarin dat gegoten dient te worden.
Ik ambieer niet dat iemand "van mij" is of ik "van hem" en/of "vol voor elkaar gaan" en dergelijke.
Zelfs mensen die zelf niet-monogaam van aard zijn blijven dit toch vertellen, dat je dat moet willen en ook verdient, vroeg of laat een interessant en vrij iemand vinden die jouw waarde zal zien en waarderen, exclusief gek op je zal worden en langdurig helemaal voor jezelf "hebt". (en niet hoeft te "delen", tenzij je zelf die "nr 1" bent, dan is het in een open relatie wel okay? Mits je zelf dan dus wel die nr 1 in je leven hebt, dan is "erbij" prima, maar niet als je geen nr 1 in je leven hebt of voor iemand nr 1 bent?

Maar wat als je zélf een soort minnaar-relatie wil, (zonder dat die persoon een nr 1 geliefde heeft), gewoon als relatievorm?
Als dat nou mijn ideaal is (al jaren): het beste van 2 werelden, wél de intensiteit vangevoelens, de intimiteit en diepere betrokkenheid zoals geliefden dat kunnen hebben, maar niet zo'n idioot hoge plek van een fulltime liefdesrelatie en alles wat daarbij komt kijken,


Dat zou mijn liefde eerder beperken: nu heb ik immers de vrijheid en tijd om meerdere mensen van aandacht en liefde/ affectie/genegenheid (en zelfs lust) te voorzien, niemand die (veel) tijd en ruimte voor zichzelf vraagt of ik vraag van iemand voor mijzelf. Ik vind een gedeelte van voor mij bijzondere en speciale mensen genoeg, en hoeveel tijd/ruimte/contact zegt voor mij niks over de mate van betrokkenheid die je voelt voor en van iemand.
Ik vind meerdere mensen speciaal, en dat speciale maakt anderen niet minder speciaal, zijn allemaal anders en dierbaar, in div mate(n), kan dat niet uitleggen, het is én-én, ipv vroeger of-of.

Daar hoeft ook niks mee gedáán te worden, gevoelens en zelfs tot op zekere hoogte verlangen zijn op zich al prima (tenzij het eoa onhoudbaar en "wanhopig" verlangen wordt naar lichamelijkheid of intimiteit en wel per sé naar diégene).
Het is een bepaald gevoel van "close-heid' of wederzijdse betrokkenheid die zich niet laat omschrijven, die ik zeer op prijs stel en koester van div personen, om de persoon die ze zijn, om hun diepere drijfveren, levensvisies en wat er werkelijk in ze omgaat te kennen, die een connectie is op een dieper of oprechter level verbindt, en niet eoa aangepaste of oppervlakkige(r) "zondagse versie", om aardig of "goed" over te komen of wenselijke indruk te maken oid.

Ik houd van mensen die ánders denken, of anders dan ik, met wie je vanalles kunt bespreken, ook al hoef je niet alles van die persoon even leuk of mooi te vinden.
En dat kan vaak juist omdát je die partner niet bent en niet overeen hoeft te komen, of aan hoeft te voldoen, niet teleurstelt, niet tekortdoet, als je van ideeen verschilt (en het jouw ideeen en levenswijzen niet zouden zijn).

Ik houd op mijn manier van mensen die buiten de lijntjes denken en niet louter "goed" of standaard ingesteld zijn, en die dat ook niet van mij verwachten. Die in sommige opzichten tegen de stroom in gaan, en alleen al daarin elkaar herkennen, zij het misschien op andere manieren of gebieden en soms overeenkomend.
En daar soms niet (eerlijk) over kunnen zijn tegen andere geliefden, familie of vrienden, als dat "not done" is omdat het verschilt van algemeen heersende opvattingen, of mensen dat (door projectie) niet kunnen inleven en ook niet kunnen waarderen, zichzelf aangevallen of gekwetst zouden voelen dat dat niét is zoals zij leven en vinden.

Zoals wanneer je bijv uit eoa religie stapt en dus voor jezelf afwijst de anderen/naasten die daar nog wél naar leven zich ook afgewezen en onbegrepen voelen, als jij die norm niet langer hanteert.

Anyway, zomaar wat bespiegelingen om een wat bredere kijk op liefde en relaties erin te gooien, ik ben niet meer zo stellig in bepaalde overtuigingen, ik sta iig open voor heel andere visies dan het "alles of niks" (of dolgraag met alle liefde of anders maar helemaal niet), ik ben er niet uit en wat goed of slecht is ligt voor mij helemaal niet zo vast en ik ben zeer van het leven en voelen in het hier en nu (al hebben akties in het nu natuurlijk gevolgen voor later/ toekomst, dat kun je niet uitvlakken): er zitten consequenties aan wat je doet en kiest in het nu.

En gevoelens (ook "hoe het aanvoelt" en onderbuikgevoelens)in het nu zijn niet per definitie iets wat je serieus hoeft te nemen, laat staan je door te laten leiden.
Je kunt je ook door principes laten leiden bijv, en verstand.
Bovendien zijn veel gevoelens (en behoeften) voorbijgaand ook nog, dus niet echt iets om je daardoor te laten "overnemen" of in te verliezen, zeker niet als die ten koste gaan van andere delen van jezelf of (op de langere duur) niet goed voor je gemoed of mentale/fysieke gezondheid zijn.

En wat als je blijft vasthouden aan idealen en dat betekent dat je langere tijd het helemaal zónder partner of intimiteit moet stellen, omdat je dat ideaal niet treft?




















Dit zijn zomaar wat hersenspinsels
























En dat zich ook niet (meer) laten aanpraten ook,

Het "hebben" van iemand als een soort eigendom/bezit betekent tegelijkertijd dat je die zou kunnen verliezen en deze opvatting brengt op zichzelf al angst mee.
Erger nog, voor sommigen is het erge niet zozeer de liefde of degene die je dan verliest, maar de relatie verliezen.
Het "relatiedenken" zit er zo sterk in dat "de relatie" een doel op zich lijkt te zijn geworden voor veel mensen, of iig belangrijker dan de (werkelijke) connectie en gevoelens die de basis eronder vormen.

Voor alle duidelijkheid: ik vind de verstandhouding en vertrouwelijkheid die ik met sommige (oa die bezette) mannen had/heb op een bepaalde manier al intiem, ook zonder dat dat fysiek geuit hoeft te worden.
Omdat ze mij als ruimdenkend beschouwen en ik niet hun partner ben en dus niet in de positie ben om gekwetst te worden door hun eerlijkheid krijg ik eigenlijk veel meer te zien/weten van wie ze werkelijk zijn dan hun eigen partner.

Hetzelfde ervaar ik nu (na jaren he) met ex, die met mij dingen bespreekt en hoe daarmee om te gaan of bespreekbaar te maken met degene met wie hij omgaat. Er is eigenlijk geen woord dat de lading dekt van hoe hij die "relatie" beschouwt (dat is meer gevoelens en betrokkenheid dan een FwB of vrijblijvende scharrel en minder dan een (vaste) liefdesrelatie-met-toekomst, zonder aanspraken op elkaar en niet-monogaam.
Terwijl zij de Enige wil zijn en blijft hopen (en aandringen) op een "echte" officiele openlijke liefdes- en vastigheidsrelatie, zekerheden, samenleven, comfortzone van huisje boompje beestje en behoefte aan garanties voor de toekomst, op zijn (exclusieve?) zorgzaamheid en (emotionele) steun (krijgen), enz.

Wordt die comfortzone (en cocon) niet verward met/ beschouwd als dat "veilige hechting" er zo uit ziet?
Hoeveel heeft dat werkelijk met gezonde veilig gehechte liefde te maken en hoeveel daarvan komt voort uit angstig vastklampen?

En ik dacht vroeger ook zo, ware het dat ik die veilige comfortzone ook daadwerkelijk hád, lange tijd, en mijn hand voor in het vuur stak dat hij niet omkeek naar andere vrouwen (ik heb het gevraagd en dat deed ie idd niet, geen enkele behoefte aan gedurende al die jaren.
Tótdat "die ander" in beeld kwam.

Zo stellig als ik vrouwen hoor over hoe zeker ze zijn van hun (ge)liefde en relatie was ik ook altijd: het bestond en "mijn" man zat zo niet in elkaar, die was betrouwbaar, dat wist ik zeker, gesteund door al die jaren dat dat ook zo was en hoe goed je elkaar kent (of iig denkt te kennen).
In wisselwerking met een ander kunnen hele andere aspecten tevoorschijn of naar de voorgrond komen, waardoor je diegene haast niet meer terug kent.

Het jammere is dat iemand zich dan weer kan gaan vereenzelvigen met die aspecten en kanten van zichzelf, als die eenmaal gewekt zijn, en zich daarin kan "verliezen" door te geloven in de nieuwe versie, en dat dat per sé een verbetering is tov de oude versie ook (wat men schaart onder "het gras lijkt groener"), en de oude versie van zichzelf afwijst en de nieuwe omarmt, ipv de nieuwe te integreren in eigen totaalplaatje.

Het jammere is dat we (de maatschappij en ikzelf ook) beoordelen als goed en slecht/fout, om een "goed" wezen te willen zijn (dus goed- en afkeuring) in plaats van naar heelheid (een heel wezen zijn) te streven.
Het wordt dan voor de keuze stellen: of-of: of mijn idee van "goede" keuze (dat ik de Enige zou zijn en blijven) of eigen idee van wat goed zou zijn.

Wat je vaak ziet is dat je daarmee diegene nog verder duwt in de nieuwe versie: de aangeboorde/gewekte aspecten zijn niet meer terug te stoppen of weg te denken, en zijn vaak niet eens zozeer wat er in de relatie "miste", maar delen van jezelf die niet naar boven en niet tot uiting komen in de bestaande wisselwerking (en comfortzone).

De omgeving stond natuurlijk aan "mijn" kant en veroordeelde eea nog harder dan ikzelf: hij de dader/slechterik en ik het onschuldige slachtoffer die dat zeker niet verdiend had. Natuurlijk!
Er was ook helemaal geen ruimte meer voor de versie die ik kende: de zorgzame liefhebbende persoon die mij al die jaren op handen droeg werd compleet overgenomen door (te geloven en te vereenzelvigen met) de nieuwe versie.

En dát hoeft helemaal niet te gebeuren, die complete metamorfose, als je (allebei) beseft dat die kanten óók deel uitmaken van de hele mens/persoon, en niet gelooft dat je de ene danwel de andere kant van "jezelf" bént: je hébt ze.
En het hele gebeuren wekte natuurlijk ook andere aspecten en kanten van mij.

Feit was dat iedereen en ook alle betrokken partijen veronderstelden dat er een keuze moest zijn: het is of-of, meer smaken zijn er niet in liefdesland.
Dat kán niet samengaan, "van 2 walletjes eten" is gewoon géén optie, en zo dacht "de ander" er ook over: die wou hem "hebben", helemaal voor zichzelf en de nieuwe Enige zijn.
Hijzelf moest ook kiezen, welke van die 2 versies hij wilde zijn, want "iedereen" gelooft dat het of-of hoort te zijn, ook degene die zich aangetrokken voelt tot een ander en in die wisselwerking nieuwe kanten van zichzelf ontdekt/wil ontdekken en ervaren.

Nu jaren later (en met wat we nu weten) is het verlaten van (en aan mijn kant ruw gelazerd zijn uit) die veilige zekere comfortzone ook een bevrijding (en kans op verruiming) geweest.
Iets is nooit alleen maar goed of slecht/fout.

Je hoort ook vaak zeggen door degene die dat "overkomt" dat de "ware aard" van de ex naar boven is gekomen, en met terugwerkende kracht de hele liefde/relatie/huwelijk/gezin een leugen is geweest.
Dat is helemaal niet waar.
En het is ook niet (alleen maar) elkaars schaduwkant die je dan óók te zien krijgt van elkaar: in die andere aspecten en kanten zitten evengoed "goede" dingen en eigenschappen, die eerder onderbelicht bleven.

Het is eigenlijk heel bijzonder dat we nu zo'n verstandhouding hebben dat we nu echt open kunnen zijn over de goede én slechte tijden, en hoe we dat allebei beleefd hebben!
Hoeveel ex-stellen zijn niet blijven hangen in wraak en afgeven op elkaar, blijvende veroordeling en alleen nog de schaduwkant/versie van die ex zien (en/of dat die ex ook daadwerkelijk die andere versie is gewórden, totaal mee vereenzelvigd heeft en als antwoord daarop de schaduwkant van de andere ex zich blijvend mee vereenzelvigd heeft: de wraakzuchtige, het eeuwige slachtoffer, die met wrok terugkijkt op alles en die (ge)liefde met terugwerkende kracht een "leugen" vindt. De leugen is dan het verbreken van het geloof in en de belofte van dat het sprookje "voor altijd en altijd" zo zou blijven.

Dit is denk ik 1 van de "ergste" dingen: dat het sprookje waar je heilig in geloofde aan diggelen gaat. En sommigen maken daar dan van: okay, met deze pártner is dat niet gelukt, dus was dan blijkbaar die "Ware" niet.
Dat dat een "verkeerde" keuze/partner is geweest, verblind en wel ooit, en het sprookje zeker wel bestaat, en de kwestie alleen maar is dat je nu wél de "goede" geliefde vindt: de "echte Ware". Of nu wel de juiste persoon "(uit)kiest".
1 die wél betrouwbaar is, en blijft!

Want koste wat het kost moet het sprookje zélf in stand blijven: voor je kinderen (de nette versie is dan: "we pasten niet gewoon uiteindelijk niet (meer) bij elkaar, we waren elkaars "Ware" toch niet" en krijgen nu allebei de kans om die wél te vinden", want we geloven allebei nog steeds dat dat bestaat hoor, en lukt als je maar de juiste geliefde treft"..)

Maar -helaas- even zo vaak/vaker de (al dan niet uitgesproken) boodschap: je vader/moeder is slecht, onbetrouwbaar, heeft alles stuk gemaakt en waar ik dacht samen in te geloven blijkt 1 grote leugen te zijn geweest en was ik blijkbaar de enige die er zo in stond en op vertrouwde. Zijn/ haar schuld dat dit geloof en vertrouwen voorgoed beschadigd is in mij.
(en dan maar hopen dat je kinderen daar nog wel later in kunnen geloven als ze eenmaal zelf liefdesrelaties aangaan).

Hoe dan ook moet het sprookje in stand blijven, dus was het de verkeerde partner(s) voor elkaar, en met een ander zou dat anders geweest zijn, of kunnen zijn in de toekomst.

Persoonlijk denk ik dat zoveel relaties die ontstaan uit vreemdgaan niet zozeer stuklopen omdat het gras niet groener bleek, maar omdat het vereenzelvigen met wat er gemist werd in het leven met de ex leidt tot het volledig afwijzen van dié kanten en eigenschappen (ook de goede ervan) en die vervángen door de nieuwe (versie).
Dus bijv als het vooral spanning en nieuw ontdekken is wat er miste, en de focus daarop komt te liggen, verdwijnt dat nieuwe ook naarmate dat ook weer gewoner wordt, óf kan het goede, vertrouwde van die veilige comfortzone van weleer juist gemist worden in de nieuwe relatie, als dat als "fout" is afgewezen en dat nou juist ontbreekt als die spanning er eenmaal af is en verder geen gemeenschappelijke, stevige basis blijkt te zijn.

Die relaties zou je kunnen beschouwen als "geboren vanuit verzet" (tegen het vertrouwde en veilige van zo'n comfortleventje, gezamenlijke gezin, (schoon)familie, vriendenkring, samenleven en samen delen van woning, zorgen, financien, steun en gezelschap enz).
Zodra het met de nieuwe partner daarop gaat lijken, is het aantrekkelijke eraf, want wordt het alsnog herhaling van het bekende, waartegen ze zich nou juist hadden afgezet in de vorige relatie en van geloofden dat dat leidde tot sleur en beknelling/beknotting.

Ik denk dat de weinige relaties die het wél duurzaam redden na zoiets alleen maar kunnen slagen als degenen die ál die kanten in zichzelf weten te integreren in wisselwerking met de nieuwe partner, en dus niet de oude weg proberen te gooien of van zichzelf te veroordelen/ af te wijzen, maar zichzelf beter hebben leren kennen in bestaande én (her)ontdekte gewekte kanten van zichzelf, incl plussen en minnen van al die eigenschappen en aspecten, dat ze die in zich "hebben" en niet dat ze die (óf zus óf zo) "zijn".

Ik zou het willen terugnemen, wat ik me altijd afvroeg (of stellig in was?): "hoe kon zo iemand zichzelf in vredesnaam ooit nog in de spiegel aankijken, zonder zichzelf voorgoed onbetrouwbaar te vinden, een slecht mens, die in staat was tot onoprechtheid, leugens, achterhouden, geheimhouden, het vertrouwen van de geliefde te verbreken (in dat sprookje, wat intussen in werkelijkheid al niet meer bestond, maar in die waan laten "om niet te kwetsen".. wat niet weet wat niet deert)?

Hoe kon je ooit nog een veilig gehechte liefdesrelatie aangaan als je je eenmaal vereenzelvigd had met je ("egoistische") schaduwkant: blijkbaar ben ik nu eenmaal zo (geworden), telt eigen "geluk" zwaarder dan dat van wie dan ook, of wordt het verbreken van de betrouwbaarheid en belofte van de Enige te zijn gerechtvaardigd doordat de partner fouten heeft gemaakt, en er vanalles miste, waardoor je zelf óngelukkig werd, en dat kan de bedoeling ook niet zijn, toch?!
Dus ontrouw aan de ander wordt dan gerechtvaardigd door trouw te zijn aan zichzelf en als dat botst ben je allereerst jezelf trouw zijn verschuldigd.

Ik heb lang gedacht en geloofd dat ex en vele andere vreemdgaanders op eoa manier met zichzelf in het reine moesten zien te komen, of vergoelijken of accepteren dat ze (voorgoed) waren veranderd in een harteloze en onbetrouwbare persoonlijkheid, en die meenamen elke nieuwe relatie in: ziedaar de tol en karma die zo iemand over zichzelf en toekomstige relaties had afgeroepen.

Nu denk ik ook daar al jaren gelukkig veel genuanceerder over: iemand is niet een slecht persoon geworden, of onbetrouwbare persoonlijkheid, voor altijd veroordeeld als "foute" man/vrouw oid.

Het kán leiden tot veel reeler en eerlijker relatie, waarin de liefde gebaseerd is op de héle persoon, danwel reelere en eerlijkere toekomstige relaties, waarin vanaf het begin geen mooie(re) of wenselijke(r) versie wordt voorgeschoteld met beloftes (die je al dan niet zelf gelooft): "met jou is dat anders, hoor, met jou geloof ik daar wél in, zal ik wél trouw en betrouwbaar zijn, het lag gewoon aan de vorige partner/relatie waar vanalles mis was".

Ik ben het ook niet eens met dat de partner door het stof moet om vergeving voor het feit dat hij/zij zich niet hield aan het exclusieve de Enige garanderen, of dat nu louter seksuele interesse/aantrekkingskracht was of meer.
Als ergste wordt doorgaans genoemd het verbreken van het vertrouwen, van het saamhorige, vertrouwelijke, het feit dat een ander iets weet en deelt waar je als partner van wordt buitengesloten en juist die partner toebehoort: de vertrouweling zijn, degene die de loyaliteit toebehoort, de openheid, itt geheimen voor te hebben, iets (belangrijks) verbergen, stiekem moeten doen, in de waan laten dat het goed zit.

Ook als er niets mee gedaan is, niet vreemdgegaan, is dat "afvallige" al voor veel mensen haast ónvergeeflijk, als diegene daar eerlijk over was geweest. Dat je in gedachten al niet langer de Enige was is al kwetsend, een aanval op die "zekerheid", en brengt twijfel toe aan dat geloof, het sprookje wat opeens niet meer zo vanzelfsprekend is.

Hoeveel ruimte is er (bij de partner) om wél (en tijdig) eerlijk te kúnnen zijn eigenlijk?
Die hele boodschap van "je bent niet (meer) de Enige", hoeveel mensen gaan dat maar niet vertellen als er niks gebeurd en aan de hand is en ze niet van plan zijn ook om de huidige partner en relatie in te ruilen omdat ze niet in die positie terecht willen komen dát ze een keuze moeten maken, terwijl ze dat helemaal niet willen of (zelf) nodig vinden?

Want ook dát idee viert hoogtij overal: als je het "netjes" wil doen, dan éérst de ene relatie verbreken en dán pas vrij en de ruimte om een volgende relatie te proberen.
Hoeveel mensen wíllen helemaal niet de bestaande liefde & leven kwijt, en die vervangen door die "ander' als nieuwe levenspartner.
En niet alleen uit gemakzucht van het bekende bestaande leventje, het gezinsleven, om de kinderen, om de financiele bindingen of de vriendenkring, maar omdat ze oprecht van hun partner houden en daarnáást lust (en andere aspecten die in de wisselwerking met de/een ander ontstaan zijn/ gewekt zijn) voor hunzelf echt niets afdoet daaraan.

Men roept altijd: steek die energie en aandacht in de huidige relatie, probeer het gevoel terug te krijgen van waar je destijds op elkaar viel, ga daaraan "werken" of in relatietherapie, want die vonk moét er (nog) zijn, en is nieuw leven in te blazen.
Wat je vindt bij die ander is ook thuis te krijgen, ik ben het daar niet onverdeeld mee eens.
Want wat een bestaande partner niet kan geven is júist het ándere: andere achtergrond, andere belevenissen, andere visies en gesprekken, andere leefwijzen en interesses, onderwerpen, behoeften, patronen, wisselwerking, reacties, enz.
Het verrassende en nieuwe ontdekken ook van hoe/wie je bent in relatie tot een ander buiten het bekende van de vertrouwde comfortzone.

En bovendien je huidige partner vaak juist helemaal niet uit die comfortzone wil, maar gericht is op die te behouden, en gelukkig/tevreden mee is, en waarom moet dat en hij/zij veranderen als dat altijd goed (genoeg) was?
De partner die wil ontdekken en verandering ziet als (persoonlijke) groei en leren, ontwikkelen, ziet zich niet zelden tot "stilstand" gedwongen door een onwillige partner die alles wil houden zoals het is, en dat gewaardeerd en geaccepteerd wordt als "goed" (genoeg), en verandering kan zien als teken van ontevredenheid en niet goed genoeg meer heeft aan waar hij/zij wél gelukkig mee is.

Op allerlei gebied kan die partner zichzelf ontwikkelen en nieuwe vaardigheden en ervaringen opdoen, los van de partner met andere mensen, vrienden enz doen, behálve al hetgene waar je elkaars Enige in geacht wordt te zijn, en die grenzen bepaald en beperkt worden door wat je wel en niet met elkáár ervaart.
(en in de praktijk meestal door degene die ergens géén zin in of behoefte aan heeft, niet belangrijk vindt of het belang niet van inziet, als normaal beschouwt, zoals het hoort of zich gelukkig en comfortabel/zeker bij voelt. En van de ander hetzelfde verwacht zich gelukkig en comfortabel bij te voelen).

Met een ander kun je kennismaken met ándere dingen, andere aspecten van jezelf beleven en ontwikkelen. Dat betekent niet automatisch dat dat "inwisselbaar" is, of beter, of dat je niet langer zou waarderen wat je met huidige partner samen wél hebt, of dat niet speciaal vindt, en ook niet dat je niet van diegene houdt (of niet genoeg), het is vaak niet meer dan variatie, het verfrissende en verrassende van "eens iets anders".

En okay, misschien is de huidige partner bereid, ervoor "in" en in staat om eea te willen veranderen, of "mee te veranderen" of "mee te groeien" en sámen andere, nieuwe dingen te gaan ontdekken, beleven en te onderzoeken en meer kanten van elkaar daarbij te wekken en te leren kennen buiten de vertrouwde patronen en wisselwerking.

Maar kun je dat verlangen van iemand, om aan de relatie te "werken" en te vernieuwen, als diegene happy is met (juist) het bestaande, vertrouwde en comfortabele en niet zit te wachten op onzekerheid, spannend, en wie weet wat die veranderingen allemaal in gang zetten (en misschien risico's blootleggen waarin je niet langer overeenkomt en niet bij elkaar blijkt te passen)?

En neemt dat het feit/kans/risico weg dat er nog meer mensen op aarde kunnen zijn die je interessant vindt of toe aangetrokken kunt voelen, als je idd zowat álles bij en in je huidige partner zou vinden wat je maar wenst en behoefte aan hebt?

Probleem is meer dat niet iedereen in dezelfde mate behoefte aan "anders" heeft, of aan variatie, veranderingen, ontdekkingen, spanning van het nieuwe, en ook niet iedereen daar evenzeer mee gebaat is.

Sommige mensen gedijen misschien juist wel uitstékend in vaste, voorspelbare patronen en floreren/ ontwikkelen zich misschien wel beter vanúit de wetenschap terug te kunnen vallen op die veiligheid?
En anderen juist door risico's te nemen, het bekende kennen ze immers al, en leren graag door grenzen te willen verkennen en die op te rekken of te overstijgen, en is verandering juist hun drijfveer om "verder" te kijken en te komen/groeien door nieuw en anders te ervaren.

Ik denk dat dit belangrijke dingen/strategieen zijn waarin de kans op duurzaam gelukkig en tevreden zijn met elkaar ligt in min of meer overeenkomen: in waaraan ze hechten, tot bloei komen/floreren, veranderlijk/avontuurlijk of juist behoudend zijn, danwel de ander de ruimte geven om ánders te kunnen en "mogen" zijn dan zijzelf zijn of (voor zich)zelf nodig hebben.

Wat je toch vaak ziet is dat wanneer relaties stuklopen op aanwijsbare oorzaken, hier bij volgende potentiele partners vanaf het begin wél eerlijk in zijn en checken of daar ruimte voor is/ soortgelijk over denken.
Omdat met wat ze nu weten en hebben leren kennen aan zelfkennis ze eea niet willen herhalen en zich niet in een nieuwe relatie door willen laten beperken?
(tenzij ze dus geloven dat hetzelfde met een andere partner wél goed uitpakt, dus dat het lag aan "verkeerde partner" getroffen en hopen dat het in deze nieuwe relatie wel langdurig prikkelend en vernieuwend zal blijven. En soms is dat ook zo, en komt de behoefte aan verandering/ aan ánders willen idd voort uit beknellingen en (rigide) in/beperkingen uit de vorige relatie, die verstikkend waren of zichzelf niet kon zijn, laat staan elke groei/ontwikkeling verhinderde).

Het is jammer dat in bestaande relaties vaak die ruimte er niet is om eea eerlijk bespreekbaar te maken wat wérkelijk leeft binnenin (heb ik ooit een topic over begonnen, mensen die zeer twijfelden aan hun partner en zelfs op het punt stonden om vreemd te gaan).

Het is niet zo dat iedereen zich trouwens bewust is van allerlei behoeftes die ze zouden missen in de partner/relatie en daarom open staan voor anderen: vaak gebeurt dat pas áls ze in aanraking komen met dat het anders kán zijn (dan wat ze gewend zijn) en dus pas dan nieuwe/andere kanten/behoeften/interesses geaktiveerd worden die ze voorheen niet kenden of hadden.

Je kunt niet elke niet-monogaam ingestelde persoon onder 1 kam scheren, en ook niet uitgaan van cliché's als "eens een vreemdganger altijd een vreemdganger". Er zijn mensen in wie dit in de eigen niet-monogame aard zit en mensen die dat ontdekken doordat ze dat een keer overkomt, en zo kennismaken met dat eea naast elkaar kan bestaan, en mensen die met een andere partner die behoefte helemaal niet meer ervaren.

En ook niet iedereen geeft zich daaraan over of laat zich daardoor leiden in de liefde en in relaties, maar vertrouwen meer op afspraken daarover en zich daaraan houden, hechten meer waarde aan openheid en eerlijkheid, en dat eea bespreekbaar is mocht daar verandering in komen, rekening houdend met de ideeen en wensen van de partner.

Het hoeft niet per sé iemands "ware aard" te zijn, kan evengoed voortkomen uit eerdere ervaring(en) en daaraan koppelen "zo ben ik nu eenmaal" en met een andere partner misschien heel anders ervaart en helemaal geen behoefte daartoe zijn. Of in andere levensfasen anders tegenaan kijkt, soms is iets jarenlang naar alle tevredenheid en wordt dat zonder aanwijsbare reden een grote herhaling, sleur, een "is dit nou alles?", of midlife, of juist door bepaalde veranderingen in het leven of bij jezelf/partner die geen gelukkige wending geven aan de relatie.

En soms gewoon omdat je nóg iemand ontmoet of zelfs meerdere mensen kent die iets in je raken of bijzonder mee klikt, ook zonder dat je dat zocht of wil. Ik geloof niet in dat je daarvoor moet "openstaan" en dat dat niet gebeurt als je daar niet voor open zou staan.
Het gebeurt, net zoals je ooit verliefd werd.
En dat kan vaker gebeuren, zelfs meer potentiele Ware Liefdes bestaan, als je daarmee verder zou gaan, wie zal het zeggen?

En wie zal het zeggen dat degene met wie dat daadwerkelijk tot liefde en relatie is uitgegroeid ook de "beste" of Enige Ware Liefde is/ hoort te zijn en absolute prioriteit "verdient" voor de rest van je leven?
Of juist dat de verse verliefdheid daarvoor wordt aangezien (als beter/ gras groener) en misschien louter lust en variatie bleek te zijn en geen bestendige liefde uit groeide, ik denk dat mensen maar wat doen, en denken de juiste keuzes te maken, waar ze op dat moment het meeste geloof en vertrouwen in hebben?
Je zult immers nooit weten wat van de andere optie was geworden als je die had gevolgd?

Voor mij staat wel vast dat goed en slecht/verkeerd/fout niet zo zwart-wit vaststaan als men zou willen, en sommige dingen iig niet alleen maar goed of slecht zijn, zelfs schaduw en duisternis leveren óók positiefs op, zijn érgens goed voor.

Zo weet ik ook dat mijn jarenlange pijn (van afscheid van dat geloof, en van het uiteenvallen van het gezin enz) ook goed is geweest, en tot groei en steeds ruimer denken en een reeks van inzichten (en inzicht in mijzelf en anderen) heeft opgeleverd.
Misschien moeten we sommige dingen/veranderingen wel meemaken (goedschiks of kwaadschiks) omdat daar een reden voor is, en misschien is die reden alleen maar verruiming van (levens)ervaring, en steeds grotere zelfkennis & begrip van menselijk zijn, of om een "heel" mens te zijn.
En wie weet bestaat toeval, geluk en pech hebben wel, is er geen bijzondere reden waarom de een bepaalde hobbels op zijn/haar pad vindt en de ander heel andere?

Ik denk dat het sowieso niet verkeerd is om zelf betekenis te geven/vinden aan ervaringen en gebeurtenissen, zodat je niets voor niks hebt meegemaakt: als je er zelf een lering uit kunt trekken en of dat voor herhaling of verandering vatbaar is heb je het zélf iig een betekenis en zin aan gegeven.
Ik denk dat dat zinvoller is dan ervaringen uitsluitend het oordeel goed of fout/slecht te labellen.





Het ligt allemaal veel genuanceerder en ingewikkelder

Welkom Winkje en Pauwenveer en jullie waardevolle bijdragen.
Leuk dat meer mensen hier hun visie op laten schijnen, al overheers ik weer eens met die lange stukken!

Ik was daar al langer mee bezig, iha en nav sommige gesprekken met ex en anderen irl, maar bied graag ruimte voor jullie blik op dit soort dingen.

Iedereen heeft idd zijn/haar voorkeuren in versmelting/samenzijn en autonomie/ ruimte voor het individuele zelf.
Dat kan veranderen in de loop der tijd ook, door ervaringen die eerdere vaste overtuigingen over jezelf ook kunnen bijstellen.

Ik merk dat ik veel meer waarde hecht aan een ander soort closeheid die voor mij ook valt onder intimiteit (voelen tov iemand): de verstandhouding itself dus die vertrouwelijk is en dieper gaat dan oppervlakkig en waarin je warme affectie voelt, misschien iets van herkenning of iets gemeenschappelijks/saamhorigs raakt.
Dat is een ander soort intimiteit dan fysieke/seksuele intimiteit en voor mij denk ik waardevoller dan (voorbijgaande) seksuele intimiteit waarin die closeheid/ saamhorige verstandhouding ontbreekt.

Helaas geeft samen stiekem en samen geheimen op na houden mensen ook dat saamhorige "wij"-gevoel en het idee dat je iets belangrijks deelt wat niemand anders weet. En wordt dat wellicht weleens verward met "close gevoelens", terwijl dat in werkelijkheid "samen sterk in crime" is en niets zegt over hoe diep gevoelens gaan, laat staan verliefdheid/liefde zou zijn.

Als je niets stiekems doet blijft dat iig zuiver(der) en kan het waardevolle inkijkjes in iemands dieptes geven, die vaak voor anderen gesloten blijven.
(op eoa manier trek ik dat opbiechten soms blijkbaar aan in mensen, ook hier bij hutje vertrouwen m/v mij relatief veel toe, misschien omdat ze voelen dat dat veilig is bij mij, het gaat dan iha niet om mensen die iets van mij willen, dus kan ik dan aardig objectief en open minded zijn.

Ik merk dat ik mensen met snelle conclusies en oordelen niet interessant vind, en juist mensen met niet zulke uitgesproken (of zelfs rigide) meningen uiteindelijk veel genuanceerdere en flexibele gespreks- en sparringpartners, die dingen vaak van meerdere kanten kunnen beschouwen.

Een snel oordeel maakt monddood, laat geen ruimte, dingen zijn vaak niet vaststaand zus en zo, alle schakeringen en nuances maken iets juist menselijk en interessant.

Ik ga ff genieten van het buitenleven en wens jullie allemaal een fijne zondag, na zo'n lange monoloog is het beter als ik later wat meer reageer op jullie bijdragen, fijn dat er meer meedenkers en -schrijvers zijn, heel welkom want we kunnen elkaar inspireren daardoor!