(Alleenzijn en) gelukkig zijn met jezelf, deel VII

Eind 2011 opende Lisanne een topic omdat Lisanne maar niet gelukkig kon worden met zichzelf. Haar eigenwaarde was gebaseerd op de bevestiging die ze kreeg van anderen. In een relatie werd Lisanne afhankelijk en cijferde ze zichzelf weg, als vrijgezel was Lisanne altijd op zoek naar afleiding en naar een potentiële relatie. Na een relatie met een foute man waarin ze zichzelf compleet verloren was wist ze dat er iets moest veranderen, maar hoe?

Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.

Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.

Let op: dit nieuwe topic is verplaatst naar de Relatiepijler!

Ten eerste omdat er eerder stemmen zijn opgegaan dat je niet per se alleenstaand hoeft te zijn om te streven naar "Gelukkig zijn met jezelf" zodat mensen mét relatie die hun eigen aandeel willen vergroten in gelukkig zijn zich ook welkom voelen. Het is namelijk iets wat een eigen uitdaging is en blijft, met of zonder relatie.
Ten 2e omdat eigen geluk zo onlosmakelijk blijkt samen te hangen met de (alle/allerlei) relaties met andere mensen, en zeker ook liefde en lust (of het ontbreken ervan, of die al dan niet recent voorbij zijn of nog gewenst zijn in de toekomst) de nodige invloed hebben daarop.

De puur eigen invloed is en blijft het "binnenwerk" en dat is waar we elkaar hooguit in kunnen stimuleren, tips, zetjes en aanwijzingen voor kunnen geven en waar nodig in te ondersteunen, betrokkenheid te tonen, andere perspectieven (van buitenaf, van een afstandje) op los te laten, ervaringen te delen, enz.

Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste zes delen van het topic te lezen:

Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf

Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2

Deel III foru ... -3/list_messages/215279/0

Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV

Deel V- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V

Deel VI- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel VI vind je hier de link: psyche/alleenzijn-en-gelukkig-zijn-met- ... 1#22183041

Juni 2017 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:

Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood

De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov

Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner

Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz (eigenlijk wel alle boeken van hem)

Je kunt je leven helen – Louise L. Hay

Het monsterverbod – Carolien Roodvoets

Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini

De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle

Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott

Als liefde een spel is, dan zijn dit de regels - Cherie Carter- Scott

De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra

Superbrein – Deepak Chopra

Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.

Houd me vast - Dr Sue Johnson

Liefdesbang- Hannah Cuppen

Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.

Vuurvliegje: welkom, ik kom later op jouw post terug.
Nu ff andere dingen te doen, misschien kun jij iets hebben aan bovenstaande lange reactie over eigenwaarde en eigenliefde.

Jan Geurts legt dat vind ik goed uit in "Verslaafd aan liefde" (gaat daarover, en niet zozeer over verslaafd aan liefde van een ander krijgen, oid, maar over liefde en aandacht/bevestiging van buitenaf tegenover eigenliefde of om gebrek aan verbinding met je eigenliefde van buitenaf te compenseren en over de verschillende lagen om je kern heen die in de loop van ieders leven ontstaan, zoals een ui diverse lagen heeft zeg maar.

Het geeft meer inzicht in wie je bent en de strategieen die je hebt ontwikkeld om jezelf de moeite waard te vinden tegenover dingen die behoren tot je "negatieve geloof" over jezelf (waar je ontevreden over bent, jezélf niet goed genoeg in vindt).

Je bekleedt rollen in het leven en die vormen je persoonlijkheid, maar daaronder zit die kern van liefde en eigenliefde. Als je op die laag van eigenwaarde leeft, is het lastig om die eigenliefde en liefde voor anderen, het leven enz te voelen, dat is een ander niveau in je eigen diepten. Als je geen partner hébt om je liefde op te projecteren kun je dat soort liefde ook niet voelen/voeden, maar die kern van liefde is er altijd, onder alles. Zij het dan in de vorm van eigenliefde dus, en alles wat je met liefde doet, of voor allerlei mensen, dieren en dingen in alle soorten genegenheid/ liefde voor voelt.

Een ander kan die diepere verbinding met jezelf opwekken, of openen, maar dat potentieel aan liefde zít er al, anders kon dat niet gewekt worden.
In hoeverre dat zich opent of gebeurt ligt niet bij de ander, maar voor zover je zelf die opening of verbinding weet te vinden met wie je in wezen bent, in de kern bent (niet wat je voorstelt, presteert, dik of dun bent, of bereikt in het leven of allerlei voorwaarden waaraan je denkt eerst te moeten voldoen om het waard te zijn om van jezelf te houden of -dán pas- je het zou verdienen om je geliefd en begeerd te voelen door een geliefde oid).

Vuurvliegje, ik zou hier langer over na moeten denken.
Ik denk dat als het zou gaan om een diepgewortelde verlatingsangst die al vroeg in je leven ontstaan is, je dat misschien nooit helemaal kunt kwijtraken. Ondanks therapieen en inzicht in hoe het/je in elkaar zit, blijft het je blauwdruk, je oude basis, denk ik, en dan nog kun je een heel eind komen gedurende je leven als je leert door (zelf)kennis en (positieve) levenservaringen waardoor je ook kennismaakt met het tegendeel, met hoe het óók kan zijn/gaan.

Ik weet niet in hoeverre dat op jou van toepassing is, want veel mensen bouwen zo'n verlatingsangst en angst voor (weer) alleen door het leven gaan op juist dóór (relatie)ervaringen gedurende hun leven, terwijl hun thuisbasis gewoon gezond gehecht kan zijn.

Je kunt je voorstellen dat als het zowel vanuit thuis is ontstaan als ook nog bevestigd wordt door je latere ervaringen op relatiegebied en in de liefde, dat ook dubbel zo lastig zal zijn om dat basisvertrouwen in jezelf en in de liefde/relaties stand te laten houden op het moment dát je in een twijfelachtige "half-half" relatie verwikkeld raakt.
Waar zulke gevoelens tóch ontwikkelen, maar van beide kanten niet het soort stabiele, duurzame liefde en relatie die je jezelf (en hem) zou gunnen. En waarin je beiden genoeg ruimte voelt om jezelf te kunnen blijven, iig niet hoeft te pleasen of teveel te gaan aanpassen om hem maar niet kwijt te raken.

Probleempje daarbij kan zijn dat met name vrouwen nogal gevoelig kunnen zijn voor die bindings- en geluksstofjes zoals oxytocine (zie eerdere posts hierover van mij hier) en dat ervaren als "verliefde gevoelens".
Dat schijnt nog sterker te zijn door knuffelen (oxytocine is een hechtingsstof en wordt ook wel knuffelhormoon genoemd): door juist aanrakingen en warme fysieke affectie, lichaamscontact dus, de "lieve" dingetjes als knus samenzijn enzo. En eenmaal je dat ontwikkelt met hem, zelfs een berichtje of contact/bellen al een shotje daarvan oplevert.

Dat kan in jouw geval nog belangrijker worden, die warmte te voelen als je dat niet gewend bent en je dat niet meer kwijt wilt raken, omdat je dat in je eentje mist.

En ik denk dat we dat niet langer moeten onderschatten in die zoektocht naar "gelukkig zijn met jezelf" of (eerst) van jezelf (horen te) houden en dat soort warmte & gevoelens in je eentje met jezelf te kunnen beleven, die je juist van een ander krijgt of in relatie tot anderen.
Dat is net als delen iets wat je niet in je eentje kunt.
En toch belangrijk is voor de mens iha (en ook bijv huisdieren): fysieke affectie IS bewezen belangrijk voor je geluksgevoel, welzijn en gezondheid enz.

Betekent niet dat je in je eentje dan per definitie dús uitsluitend óngelukkig zou kunnen zijn, bij gebrek aan dat soort warmte en liefde van buitenaf, maar laten we eerlijk zijn: het is toch ánders en best een gemis als je dat niét hebt, of niet in de vorm van een partner (deels is het wel te compenseren door liefde en zorgzaamheid en warmte met familie en vrienden, kennissen: andere close relaties in je leven.

Het kán dus, zeker als je een tekort ervaart daaraan, heel erg verleidelijk zijn om "genoegen te nemen met" iemand die weliswaar geen geschikte levenspartner zal zijn, maar je genoeg mee verbonden voelt om je (onwillekeurig, gaat buiten jezelf om) je aan te hechten.
Al is het soms eerder gehecht zijn aan die stofjes en hormonen die iemand bij je opwekt en dat je je daar dus stukken beter door voelt, dan dat je daadwerkelijk aan die persóón gehecht bent. Het is wél gelinkt aan hem, maar als "leverancier" van die stoffen dus, die je blij maken en oppeppen.

En ik denk persoonlijk dat dat "verslavender" is als je hechtings- of verlatingsproblemen hebt in de basis en/of alleen al als je langere tijd een tekort aan die warme affectie en intimiteit hebt in je leven en het zo welkom is ook weer, dat je dat wil vasthouden op dit moment ook al weet je dat het niet blijvend zal zijn op langere termijn.

Het loslaten van iemand houdt denk ik een beetje gelijke tred met het "afkicken" van die hormonale en fysieke binding, zodat na een tijdje geen contact (en dus niet "voeden" van die stoffen) je je beter gaat voelen ook zonder hem, zoals jij ook beschrijft.

Het vervelende is dat je zo gevoelig kunt zijn hiervoor, juist door je achtergrond en ervaringen, en gebrek daaraan dus als "leegte" voelt als dat weer voorbijgaat en je het weer zonder moet stellen.
Tel daarbij op dat het ook wel gezelliger kan zijn dan in je eentje dag in dag uit, en dan ga je tóch eea doen/aanpassen om dat maar te behouden (soms tegen je verstand in zelfs), en soort van genoegen te nemen met die kleine shotjes ipv dat er echt sprake is van liefde, zelfs als je dat merkt dat dat er niet in zit toch beter voelt dan stoppen met contact.

En ook al kun je terugpakken op vorige ervaringen en je weet dat het beter gaat als je weer een tijdje alleen bent (en die stoffen zijn uitgewerkt als het ware, iig tov hem), en je het leven daarvoor ook prima vond in je eentje, het IS de eerste tijd gewoon (nog) niet zoals voorheen!!
Je zit met een behoefte aan hem die je voorheen niet had en dat voel je dus ook, dat "afkicken" van waar je aan gewend was geraakt, ongemerkt.

Probleem is dat jij je afhankelijk voelt daarvan, op het moment dat je dat wél ervaart met iemand. Ook al weet je dat je dat niet bént, je ervaart het wel zo en de drang om dat niet kwijt te willen kan dan sterk gevoeld worden, ook al is het een behoefte.
Een behoefte is niet minder dan gevoelens, maar ook niet hetzelfde, al is het verschil moeilijk uit elkaar te houden.

Het is een menselijke behoefte aan samenzijn, als dat in gezonde mate is en niet een "afhankelijk voelen van" wordt.
Het is een algemene behoefte van de mens, alleen je creeert als het ware die link met hem eerst zelf, om die vervolgens te missen als dat voorbij gaat.

Net als roken of eoa andere verslaving aan iets, wat zelfs iets is wat van zichzelf helemaal geen menselijke behoefte is (maar juist een gif): je creeert dat alleen al door eraan te begínnen (ongeacht waarom) en je lijf en brein te laten wennen aan een behoefte die er eerder niet was, maar tot stand komt en waar je later een tekort aan gaat voelen als je daarmee ophoudt.

Als het gaat om liefde, genegenheid, gezelligheid en intimiteit + mentale & fysieke affectie zijn dat universele behoeften van de mens ook nog eens, die opeens (deels) vervuld worden en je dan weer afscheid van moet nemen. Het is geen wonder dat mensen dat fijn vinden en toevoegt aan je algehele gesteldheid, gezondheid en welzijn, en dus geen wonder dat dat zo lastig is te laten gaan als je nog helemaal niet weet of je dat (en zelfs meer) zult krijgen in de toekomst, of misschien helemaal niks (en dan blij was geweest met dit beetje ervan wat je nu gelinkt aan deze man "krijgt").

Nog los van dat het zorgzame en liefdevolle wat je zelf voor de ander voelt óók bijdraagt aan geluksgevoel (mensen die dit onderzoeken hebben dit voor anderen zorgen als een belangrijk element van (zelf) gelukkig voelen allang ontdekt!): merken dat je betekenis voor een ander hebt en iets voor een ander doen draagt belangrijk bij tot jezelf gelukkig voelen!
Dus zeker niet alleen het liefdevolle en zorgzame wat een ander voor jou doet of betekent speelt mee, maar ook vooral het zelf géven daarvan.

Veel mensen vinden het ook fijner om te koken voor zijn 2en , en vanalles leuker en fijner te vinden samen dan alleen.
Ook als je een druk of vol eigen leven leidt is dat vaak nog steeds zo, dat samen met iemand zijn (of iig deels en een keuze in hebben) voor de meeste mensen gewoon zeker wel bijdraagt tot zich gelukkig(er) voelen (dan alleenzijn).

Dat hoeven we niet te ontkennen.
Dan nog is het zo dat je dat deels kunt ondervangen, zij het dat dat niet hetzelfde is, door dat op andere mensen te richten, als je geen relatie hébt en niet op die ene persoon kunt richten (en krijgen), en dus niet afhankelijk máákt van of je wel of niet die ene persoon ook tréft (en anders je leven als incompleet en leeg ervaart).

Ook al heb je er zelf niet voor gekozen om weer alleen te zijn, het enige wat je kunt doen zelf is invloed uitoefenen voor zover dat mogelijk is, door familie en/of vriendschappen te koesteren en misschien uit te breiden, meer mensen te hebben over wie je dat zorgzame, gezellige en affectieve kunt verdelen, zodat je wanneer je wél iemand vindt, je je niet zo afhankelijk van die ene gaat wórden omdat dat niet hoéft als je dat kunt delen met meer mensen.

En dat betekent iig imo dat je ervoor moet waken om teveel tijd en aandacht op die ene te focussen ten koste van andere mensen en aktiviteiten die bijdragen aan je gelukkig of blij en van betekenis voelen als wanneer je geen geliefde hebt.
Dus zorgen dat je niet wént aan dat 1 persoon je daarin voorziet, niet alles en iedereen (incl jezelf) laten vallen óm dit wat hij je "geeft" (of in jou opwekt) maar te kunnen houden.

Ook dat kun je zien als een gewoonte, zoals alles wat je ongeveer 3 maanden in je leven haalt en herhaalt een gewoonte vestigt, waar je later moeite voor moet doen om dat weer te laten, en (een tijdje) als leegte zult voelen tov van de tijd daarvoor toen je dat nog niet kende.

Alleenzijn is niet altijd leuk of gelukkig, maar dat is een relatie hebben ook niet. Het leven is niet altijd over rozen, zelfs niet als je werkelijk verliefd bent en liefde ontwikkelt, want na die fase wordt het leven ook steeds gewoner en wen je eraan dat je dat in je leven hebt, en vragen andere dingen weer evenveel aandacht als toen je dat allemaal zonder partner deed.

Dus focus op veel meer mensen en aktiviteiten, óók als je een partner vindt dat blijven doen, en niet die ene al je gevoelens laten overheersen.!
Het is niet gezond als hij de bepalende factor is/wordt voor positieve of juist negatieve gevoel of dat het je humeur en gesteldheid enz zo in beslag neemt.

Dat is denk ik veel meer een uitdaging voor mensen met hechtingsproblemen dan wanneer je al zeer gesteld bent op het leven met jezelf en een geliefde in je leven een bonus is, een extra, bovenop wat het leven al voor je de moeite waard maakt. Ook dan kun en zul je het ontbreken van dat soort liefde en warme affectie in je leven soms missen en geconfronteerd raken/blijven met een (fysiek) gemis, zij het dat als je niemand hébt of kent op wie dat gericht is, het natuurlijk meer een algemeen vaag gevoel zal zijn dan wanneer je een aanwijsbaar persoon hebt/kent aan wie dat gelinkt is.

Je mag best balen als je dat niet hebt in je leven (van nu), alleen maken mensen er soms een levensdoel van, en overmatig belangrijk misschien daardoor, door erop te focussen dat te willen.

En zoals Pauwenveer benoemt: deze tijd van het jaar maken anderen je er anders wel op attent, dat het iets ergs is als dat ontbreekt, niemand met kerst alleen mag zijn en dat soort overtuigingen die media, social media, reclames enzo als boodschap de wereld in slingeren. Waardoor je nog meer baalt, als je die partner niet hébt, ook al ben je niet alleen en heb je misschien nog kinderen thuis of familie/ vrienden bij wie je terecht kunt.

Het is ook een algemene boodschap die binnenkomt via dat soort kanalen, niet alleen bij jou en andere singles, maar ook bij mensen die wél samen zijn: zo hoort het met die "feest"dagen en ze laten dan ook juist niet voor niks van die beelden zien van affectie tonen en delen met tafels vol gezelligheid met geliefden.
E
n dan moet je maar zien om te denken: het ís niet sneu of zielig oid, dat soort gedachten wekken alleen maar onnodig medelijden en zelfmedelijden op, het zijn 2 gewone en voor veel mensen zeer verplichte en zwaar overtrokken dagen, waarvan 1 dag de winkels en allerlei andere zaken dicht zijn, sommige familie/vrienden/ kennissen ff niet beschikbaar zijn, maar nog steeds overdag eea kunt ondernemen en die avond(en) zo weer voorbij zijn.

Het is lang niet voor iedereen happy people met geliefden met wie het koek en ei is, er zijn talrijke mensen voor wie het stress oplevert, en verplicht ergens opgedirkt moeten verschijnen, terwijl ze veel liever een pyjamadag voor de buis zouden hebben met lekkere hapjes en drankjes en niks moeten. Dat is niet altijd een keuze hebben, wat het minder erg zou maken, sommigen komen er voor hun gevoel niet onderuit en doen niet wat ze zelf fijn zouden vinden op hun vrije dagen.

Misschien zelf iemand uitnodigen, het hoéft geen partner te zijn om je je verwant en betrokken te voelen en een plezierige avond mee samen te zijn.

Dus laat je niet verleiden tot eigen "zielige" gedachten daarover, en als dat toch gebeurt, omarm die dan maar, een zekere eenzaamheid hoort er voor veel mensen toch bij, en niet alleen bij alleenstaanden.
Hoe dan ook moet en kom je daar ook weer doorheen!















Dan nog betekent dat

Pauwenveer, ik heb vaak het idee dat mensen "gelukkig met jezelf zijn" opvatten als in je eentje thuis jezelf kunnen vermaken, zelf alle verantwoordelijkheid nemen voor je bestaan (en dat van je kinderen), onafhankelijke alleskunner zijn en dus vooral niemand nódig hebben en dan naast werk, de rekeningen enz nog energiek voor die kinderen, huishouden en jezelf zorgen, in shape blijven. En dat is nog niet genoeg, je moet dat alles moeiteloos en met een opgewekt humeur doen én daarnaast nog allerlei leuke aktiviteiten buiten de deur doen, waaronder aktief sporten en sociaal leven.

Geen wonder dat zoveel mensen zich met zulke torenhoge verwachtingen van het leven, alleen of single, wel op 1 of andere manier voelen falen.
Het kan toch niet op al die terreinen alsmaar happy zijn?
Zelfs onze koning benoemt dat nu.

Ik denk dat dat streven naar zo'n leven veel mensen juist óngelukkig maakt: zelfs tevreden zijn is tegenwoordig niet meer genoeg.

Ik denk ook niet dat dat met een partner anders zal zijn qua energie, ook al deel je misschien eea en altijd iemand in huis, als je nauwelijks energie hebt na je werk en andere verantwoordelijkheden en blij bent dat je op de bank kunt ploffen (heel begrijpelijk!) dan zal dat niet anders zijn als je wel een relatie hebt.

Misschien is diegene juist wel heel energiek en wil dan vanalles, terwijl jij lekker onderuit wil en tv kijken en slapen. Of brengt ook gaandeweg nog vanalles mee aan familieperikelen en zorgen, kwalen oid, mensen denken vaak alleen aan de leuke kanten en dat je dan samen "leuke dingen gaat doen" of tevreden met een wijntje bij de open haard verliefd zit te zijn. Verkijk je daar iig niet op!

Als je zo moe bent voelt zelfs leuke dingen doen als een verplichting (immers "iedereen" lijkt dat te doen?!) en wéét je soms niet eens meer wát je dan leuk of interessant vindt. Laat staan jezelf daartoe zetten en in je eentje ondernemen. Dat zijn toch signalen dat je (over)vermoeid bent. Dan nog gezellig "moeten" (mee)doen of sporten oid is gewoon net teveel gevraagd.

Wás er maar een kant-en-klaar-recept voor om te weten hoe en wat je dan zou kunnen veranderen, er is zoveel kip-ei dat je dan vaak niet meer weet wat nu oorzaak en gevolg is, alleen dat je het anders wil.

Balans tussen aktief zijn en relaxen houden is al lastig als je al de hele dag voor werk en zorgtaken aktief bent.
Ik heb een extraverte kant en dat is ook niet alles, eens in de 2 weken met een vriendin afspreken of op pad gaan zou ik ook onvoldoende vinden.

Niemand heeft gezegd dat gelukkig met jezelf zijn betekent dat je voornamelijk naast je werk verder je in je eentje thuis een beetje kunt vermaken (of met een partner samen lekker knus thuis): iedereen heeft andere mensen nodig in zijn/haar leven, en niet zomaar mensen, maar mensen met wie je een kwalitatief sterke verbinding hebt. Dus zomaar in de massa begeven om onder de mensen te komen is nogal zinloos, als je die niet kent en je je daar niet mee verbonden voelt.

Alleen beginnen ook beginnende vriendschappen zo, dat verdiept zich mettertijd pas, en waar vind je die dan, als dat allemaal in het weekend moet, als je nog thuiswonende kinderen hebt?
Daar worstelen meer mensen mee, je bent bepaald niet de enige!

Misschien toch een sport (bijv yoga?) in groeps- of verenigingsverband? Ook al kost dat energie voor je gevoel, blijkt toch dat dat energie oplevert en mensen toch blij zijn dat ze gegaan zijn (dan moet het wel iets zijn wat je in principe leuk vindt om te doen en niet als verplichting).

Die verenigingen organiseren vaak ook speciale dagen, toernooien en feestjes voor de leden. Dagje wellness jezelf cadeau doen nu en dan of eoa museumbezoek, theater, stadje bekijken, verwarmd terrasje ergens, ik weet dat dat misschien minder leuk lijkt in je eentje, maar je komt dan iig buiten je eigen huis en vertrouwde omgeving, met kans op contact met andere mensen.
En dus uit je eigen kringetje.

Ik ben niet het beste voorbeeld, ken wel een hoop mensen inmiddels via oa stamkroeg en 's zomers werk en hobby enzo, en zo een eigen familietje aan kennissen gevormd juist voor die dagelijkse dingen delen (en meer, maar niet met iedereen even close, met sommigen wel thuis bij elkaar bijv) en dat vangt alvast een stuk betrokkenheid op, en herkenning, met elkaar meeleven, ook bij tegenslagen.
Dat betekent ook dat je op jouw beurt dan ook weer te maken krijgt met andermans zorgen en tegenslagen, dus hoe dan ook geeft én neemt dat de nodige energie als je eea deelt met elkaar.

Hoe dan ook is het een beetje een vicieuze cirkel: van "leuks" krijg je zin en energie in meer leuks, maar omgekeerd als je geen energie hebt voor "leuks" en daar niet aan toe komt voor jezelf, maak je ook weinig leuks mee en als je erop wacht tot die energie er wel is, lijkt die ooit te komen.

Dus ik denk dat je toch érgens moet beginnen en die positieve cirkel in gang krijgen, waardoor je dus tzt energie ervan krijgt (je "oplaadpunten").
Dat kan ook iets heel anders zijn he, de een krijgt het van verdieping in onder een dekentje boeken lezen over bepaalde onderwerpen of een (taal)cursus die je altijd al wilde, de ander juist van relaxen in eoa spa-gebeuren of een dagje/avondje uit.

Een avondje tv/ series kijken lijkt relaxt, zeker na je werk als je niet veel anders meer kunt, maar kost onbewust ook energie en "voedt" bepaalde behoeften ook niet echt. Ik denk dat er een direct verband ligt tussen al die "schermtijd" en dat zoveel mensen weinig energie hebben.

Ik wens je toch fijne dagen, zelfs pyjamadag is okay, bijkomen en het jezelf makkelijk maken.

Vuurvliegje, geldt ook voor jou en voor ons allemaal denk ik: als je leven leeg voelt, dan ontbreekt een bepaalde inhoud eraan. En welke dat is, is voor iedereen anders.
Het is vaak niet het ontbreken van een levenspartner (als levensdoel waarin je kunt slagen of falen), probeer het idd breder te bekijken en die inhoud op allerlei manieren vorm te geven, niet alleen in het sociale leven maar ook met interesses en bezigheden waarmee je jezelf verruimt, ontdekt, andere aspecten van jezelf ontwikkelt of gewoon puur vermaak met wat je aangenaam vindt om te doen.

Als je "gelukkig zijn" niet langer associeert met "geliefde/partner", of dat dat alleen gebaseerd is op "houden van" (een partner danwel van jezelf houden), maar in verband brengt met allerléi dingen die je doet en denkt en leeft, dus alles bij elkaar opgeteld aan aktiviteiten, werk, leefomstandigheden, sociaal leven, sport en spel, relaxen, vakanties, enz enz, dan wordt zelfcompassie en eigenliefde een veel concreter begrip. Want wat is dat houden van jezelf dan eigenlijk, hoe ziet dat eruit?

Dat is een optelsom van je leefwijzen, wat je jezelf gunt, hoe je voor jezelf zorgt, wat je aan betekenis toevoegt voor anderen, hoe je over jezelf en anderen (niet) oordeelt, mee vergelijkt, nadruk op wat ontbreekt hebt of een bepaalde dankbaarheid en waardering voor wat er wél allemaal is in je leven en waar/wie je je energie in steekt, eigen grenzen voelt en daarnaar luistert, enz.

Succes met je cursus, kan heel verhelderend zijn en sowieso jezelf verrijken!

Wink, ik moet zo weg, maar wil toch even zeggen: luister naar jezelf, en ook als het je eigen bindingsangst is die opspeelt is dat toch ook een eigen grens, waar je rekening mee dient te houden?!

Zet je niet over onderbuikgevoelens als beknellend heen omdat je denkt dat het aan jou ligt oid. Dan ligt het maar aan jezelf, dan heb je blijkbaar die behoefte ook niet zo hard en dat is toch ook prima en hoort bij jóu?
Je allereerste prioriteit ligt bij jou en niet of de ander dat nou zo fijn vindt.

Eigenlijk is er maar 1 belangrijke stelregel: wat voegt het toe met deze man: word je er (overwegend) blijer van of ongemakkelijker en twijfelachtig over jezelf en/of hem, of het tempo of de dingen die jullie wel en niet samen ondernemen?
Denk niet dat je per se stappen moet zetten na zoveel dates oid, als je zelf aanvoelt dat je ergens niet aan toe bent (of niet met hem).

Ik weet hoe moeilijk het is, dat soort afwegingen, heb ze zelf ook en is soms best lastig omdat ik nooit egocentrisch ingesteld ben geweest, en een groot empathisch vermogen heb (wat soms in de weg zit en je je ook teveel in de ander kunt verplaatsen), toch doe ik niks tegen mijn zin in.
Dan is dat maar niet leuk voor de ander, ik heb geen zin in beknellend of benauwend omdat er vanalles van mij verwacht wordt.

Trouw aan jezelf blijven is imo ook lief voor jezelf zijn en blijven kijken naar wat je zelf wel en niet nodig hebt.. je hebt er ook niks aan als je de ander gaat pleasen en het zelf niet (meer) fijn vindt.
Je bent en blijft een vrij mens, je moét niks!

Geldt ook voor mij, hoor.
Ik heb gelukkig mijn eigen plan getrokken rondom kerst (gisteren eigen familie en vandaag exschoonfamilie) en ook al is hij teleurgesteld, ik heb dat toch doorgezet.


Ik ben er al jaren voor veel meer mensen en dat wil en ga ik niet veranderen voor een lover.
Het vergt sowieso teveel aandacht van me, een "dagelijkse" relatie, en dat begrenzen vind ik niet altijd makkelijk. Ben ik dan niet relatiegeschikt of is dat zo met specifiek déze lover. Ik merk dat de lol er voor mij alweer zo'n beetje af is, bekoeld, al laten we elkaar met rust en eigen dingen doen rond kerst.

Juist die afstand maakt dat ik me er meer bewust van ben dat ik het eigenlijk heerlijk vind om mijn eigen gangetje te gaan, mijn eigen tradities te doen (ik bak me suf voor allerlei mensen, familie, goede vriendin, buren zelfs) en zo op pad naar exschoonfamilie waar mijn kinderen ook zijn.

Dus nu alles af en klaar is ga ik daar straks lekker relaxen en kletsen

Ik wens jullie hoe dan ook nog een fijne dag

Winkje, hoe is het verdergegaan bij jou? Ben ik wel benieuwd naar.

Hier is het alsnog stukgelopen, ook al zijn we gek op elkaar (geweest), er gingen toch ergernissen opspelen. En misschien versneld omdat hij griep kreeg voor kerst (en dan kunnen mannen zich heul heul ziek voelen he), chagrijnig, zich terugtrok, ff alleen aan zichzelf dacht en ik wel zijn zorgen en aanmerkingen meekreeg, maar niks positiefs, kerst deugde ook niet enz enz en ik het niet goed leek te kunnen doen bij hem, daar was ik wel klaar mee. Ik ben er ook nog.

Eigenlijk voor die griep al dat ik geen van de kerstdagen met hem van plan was door te brengen.. Ik moest kiezen en heb gekozen voor 1 dag eigen familie en andere dag exschoonfamilie, zoals ik al jaren doe en met mensen die ik al een half leven of hele leven ken, terwijl met hem pas een maand of 4 (en 2 weken uit was daarvan). En een weekje weggeweest op vakantie. Zo stabiel was het imo niet en ik twijfelde nog steeds of ik wel een/ zo'n (normale) relatie wilde (of geschikt voor was na 14 jaar op mezelf zijn).

Daardoor vond hij dat ik hem niet als prioriteit zag en wees als het ware ook mijn zorgzaamheid en wat ik wél te bieden had af. Dook onder en duwde me weg, zou me na kerst wel weer zien, enz. Onder het mom van mij de ruimte geven voor vanalles wat ik wilde doen en maar druk mee was (oa bakken, voor familie en buren en wat ik al jaren nog meer doe rond kerst). Hoefde hij allemaal niet en ook niet te weten (ook achteraf niet). Kwam nogal verongelijkt over en niet bepaald positief op mij iig.

Als ie niet ziek was had ik bijv kerstavond dan samen kunnen doorbrengen, maar nee, dat hoefde ook niet, laat maar, (zag hij dus als ik ook wel een paar uur of een avondje voor hem over had zoals het alleen mij uitkomt en paste hij voor). Dus blijkbaar niet (goed) genoeg voor hem.
Toen hij ziek werd en nergens meer heen zou gaan en (na 1e dag attenties en eten enzo van mijn kant gebracht) zou hij ook telefoon uitzetten en geen contact, uitzieken om 2e kerstdag naar zijn familie gaan, alleen, misschien laatste keer voor 1 geliefd familielid).

Daarop ben ik idd mijn eigen gang gegaan, ook dus andere plannen gemaakt voor kerstavond, met beste vriendin en vrienden uitgaan.
En natuurlijk toch tegenstrijdig ('s nachts vooral) zijn zorgen en verdriet (waarvoor ik alle begrip had, al ging ik niet met hem mee om te steunen met kerst) en daarnaast nukkigheid over mij willen delen per mobiel, geen aardig of lief woord, integendeel, nog commentaar op, dat kerst daar niet om ging, of zijn hoofd niet naar stond, eten hem niet smaakte enz), dus ik was ff murw en klaar met al dat negatieve gedoe.

Zelf volop bezig met ff denken aan en (graag!) iets (terug)doen voor anderen, ook mijn buren en huurster enzo, dan kan ik niet tegen dat soort aandacht vragen, en ook niks aardigs voor mij bij is. (eerder die week wel, het contrast dus nogal groot, had al een paar dagen samen doorgebracht meteen na de vakantie, en ook weer tijd nodig voor mijn eigen bezigheden, huishouden, vakantiewasjes en cadeautjes (en tijd/ aandacht nodig voor andere geliefde personen uit mijn kring, familie, kinderen).

Eigenlijk meer in woorden mij de ruimte geven, maar ondertussen toch duidelijk laten merken dat ie dat niet leuk vond en opmerkingen over (bij mij is een ex ook echt exit, dat soort dingen, terwijl ik gewoon wél goed met ex en zijn familie omga, maar hij niet, en ook zijn kinderen niet meer ziet).

Een van de issues is dat ik een veel uitgebreider netwerk aan famiilie, vrienden en kennissen heb en ook onderhoud en daar ook niet veel van in wil leveren omwille van een relatie. Eea zou best minder kunnen, je hoeft ook geen volkomen vrijgezellenleventje te willen blijven leiden zoals je daarvoor deed, op het moment dat het serieuzer wordt, maar ik laat dat en anderen ook niet vallen, om een relatie centraal te gaan zetten of andermans behoefte/ visie belangrijker te maken dan die van mijzelf en andere mensen die ik óók liefheb en al jaren vanalles mee deel.

En hij niet op kan terugvallen, dus ook (logischerwijs) veel meer belang hecht aan samenzijn, want anders alleen zit, als vrienden en kennissen ook kerst vieren met andere mensen en vanalles dicht is.
Het leek en lijkt sowieso al dat hij meer belang had bij een echte relatie en samen met mij zijn of iets ondernemen, en ik onafhankelijker (gewend) ben en mijn tijd en aandacht dus altijd al spreid over veel meer mensen en aktiviteiten. (en ook zonder relatie al behoefte heb aan genoeg "me-time" om zekere balans te houden).

Hij ziet dat als keuzes die ik maak (en niet voor hem), me zelf immers al die drukte "aandoe" en hij maar een bescheiden plek krijgt daarin.
Voor mijn doen is het al heel wat , wat ik al wél aan "relatiedingen" erin stopte en aan aandacht "investeerde" en dan dat ontevredene en ergens ook verongelijkte trek ik dan niet.

Ik ben sowieso allergisch geworden aan als wie dan ook voor mij teveel aan me hangt, en meer van/met mij wil dan ik kan of wil bieden. En me al zo in stukjes opdeel voor mijn gevoel, en altijd dan wel iemand zich tekortgedaan of teleurgesteld kan voelen. Dan krijg ik het benauwd omdat ik het niet iedereen naar de zin kan maken (en daar ook niet naar streef, trouwens), maar ook geen zin in 'gezeur" dat anderen altijd maar vanalles verwachten en ik daar niet aan voldoe.

Heb die allergie opgelopen in tijden van die 2 familieleden die mij leeg zogen, hoe ik ook probeerde eigen ruimte te begrenzen, bewaren en te bewaken, dat lukte niet, het was alles of niks aan die kant, en werd dus dan maar helemaal niets, geen contact, nooit meer willen zien enz. Heel pijnlijk geweest en als het er maar op líjkt, word ik al gestresst en benauwd.

En in sommige opzichten komt er wel eea overeen. Wel die ruimte en grenzen lijken te accepteren (in woorden), maar in de praktijk toch niet, of niet van harte, met toch verongelijkte ondertoon, van "je doet je eigen ding maar, en intussen mij tekortdoen".

Intussen was hij ook wel goed bezig om meer eigen dingen weer op te pakken, qua gezondheid en waaronder zijn oude kennissenkring elders aktiveren en meer/andere bezigheden dan het bekende wereldje/kringetje, al had ie daar meer zin/puf in en deed ie dat liever mét mij erbij.
Hij had best een punt daar en leuke initiatieven, al was dat voor mij dus náást een al vrij uitgebreide bestaande kring, waar hij voor de relatie met mij vooral al een tijd einzelgänger was in beperkte reikwijdte.
Dus het stimuleerde hem wel om zijn horizon te verbreden en ik ging dan ook vaak wél mee. Ik sta altijd open voor nieuw en andere mensen.
Maar ja, dat houdt voor mij dan wél in dat dat dan af moet en ik minder tijd voor bestaande mensen en dingen uittrek.
Hij hoefde niks op te geven of te kiezen, terwijl dat er voor mij alleen maar ook nog bij komt, en daarnaast dus nog een huis, hutje en allerlei eigen banden met mensen te onderhouden heb. En dan is het nu nog rustig qua werk, itt de zomer.

Affijn, dan kom ik in de knel als er vanalles nog méér verwacht wordt van mij. Terwijl ik al blij ben met een dagje of avondje of zelfs een paar uur samen (en niet op -alle- andere dagen/tijden dan ook nog volop appen en bellen).

En moet het voor mij ook geen wedstrijd worden wie de loyaliteit of prioriteit krijgt, hij niet kan hebben dat ik ook aandacht of tijd beste vriendin (tevens mijn nicht is) en ex (bellen of zien met kerst) doorbreng, of verwacht word bij hem te staan ipv mijn vrienden als we ergens samen zijn (omdat hij sommigen niet mag of niet of omdat zij er ook is)..
Samen op pad met zijn kennissen en vrienden praat ik ook gewoon zelf mee, onafhankelijk van hem, en ga ook niet op afstand zitten/staan en hopen dat hij bij mij zit (en mij vermaakt).
Dat liep dus ook niet soepel, ik ben natuurlijk wel een stuk contactueler en gemakkelijker met mensen die ik (nog) niet ken, dat heeft niet iedereen, maar het was ook een kwestie van neerkijken en commentaar op sommige mensen met wie ik omga en geen interesse in een praatje met hun. Dus dan hield hij de nodige afstand als ik met diegenen was, en aandacht aan hun besteedde.
(dan dacht ik: kom dan gewoon niét als je het daar niet leuk vindt, en laat me dan zo'n avond ook idd met die vrienden zijn. Dan wou hij me wel vrijlaten, maar eigenlijk tóch zien, en dan ook mijn aandacht.
De stellen met wie ik bevriend ben komen ook voor hun contacten met anderen en praten met iedereen en zitten niet alleen bij en met elkaar.

Affijn, ook in dat soort dingen vond hij zich dus tekortgedaan (hoor ik nu het voorbij is) en dat hij zich geen prioriteit voor mij voelde.

Dat kan wel kloppen, en hij mag dat zo voelen, want niet iedereen is hetzelfde of zo "contactueel" als ik, vaak verre van, maar dit heb ik in jaren tijd opgebouwd om me heen en hoort wel al lang bij mij. Daaronder closere en oppervlakkiger contacten, en daar kun je commentaar op hebben dat dat niet belangrijk zou horen te zijn als je een relatie hebt, en dat is juist 1 vd redenen waarom ik vooraf helemaal geen relatie ambieerde. Het ontstond gewoon vanzelf, en heb ik steeds twijfels over gehad of ik dat wel wilde of voor over had. Niet voor niks voorheen alleen FwB of afstandsrelaties met beperkt samenzijn irl, wat me op zich goed beviel (zolang dat regelmatig irl was iig, niet in plaats van in het echt ook samenzijn, dan hield het wel op bij mij)..

Dat was prima te combineren voor mij.
En nu is het hoge woord er dan uit (ik wou dat liever niet met of voor kerst) en hij wil óf een volledige relatie, of anders dan maar helemaal niets en elkaar loslaten.

En hoewel me, (benauwd, moe, murw en wel na deze hectische dagen) dat laatste als muziek in de oren klonk (lekker rustig!) ben ik daar wel verdrietig over.

Het alles of niks, geen tussenweg mogelijk is, die ik graag zou willen en had gewild, het "latten" mét daarnaast dus eigen tijd en eigen bewegingsvrijheid, en toch niet vrijblijvend qua binding. Het lijkt voor sommigen een onbegrijpelijk of minderwaardig soort relatie, een soort 2e, 3e of 4e plaats als je je lover niet bovenalles centraal zet?!

En menigeen zou staan te juichen dat iemand zo gek op je is, monogaam en exclusief er voor de volle 100% voor wil gaan en niets liever wil dan zoveel mogelijk samen te zijn.
En ik heb dat dus niet.
Hoe lief, fijn dat ook is, hoe verliefd ik ook ben (en blijkbaar nog kan zijn ), ik wil een gezond soort emotionele binding, niet emotionele danwel praktische afhankelijkheid en dergelijke, niet alles samen doen/leven.

En niet omdát ik dat gezonder of beter vind als je nog een stuk eigen leven houdt en vanalles doet los van elkaar, maar omdat ik het ook zo voél, dat ik dat nodig heb. En het fijn zou vinden als de ander dat ook nodig heeft.
In gesprekken vooraf kwam dat ook naar voren, dat hij die ruimte net zo goed nodig had en niet uit was op de geijite relatie.

En dan toch verzandde het in no time in een "normale" (en overwegend vanilla) relatie. Hij liefst ook samen boodschappen deed en andere dagelijkse dingen, elke poep en scheet (letterlijk en figuurlijk, en nee, niet verkeerd uitleggen dit) wou mededelen, volledig zichzelf zijn bij mij bedoel ik, van in slaap vallen (uren) op de bank hier tot aan vrij en thuis genoeg voelen bij elkaar (als een stel wat jarenlang getrouwd is, zoals met de wc-deur open dus, incl fysieke ongemakken en elkaar nog steeds leuk en aantrekkelijk vinden ).

Dat is al best bijzonder, we worden er niet jonger op en geen enkel probleem met dit soort (openheid over) ziekte, fysieke kwetsbaarheden, -klachten en -ongemakken vanaf het begin, hoorde er gewoon bij, en deed niks af aan de gevoelens.

Toch staan we blijkbaar op sommige fronten er heel anders in, en dat bleef terugkomen. Dus nu is het uit.
Hoewel dat niet aan de gevoelens ligt, wel steeds meer irritaties (over en weer), en griep, met die stomme kerstdagen en onderhuidse kerstverwachtingen, mijn "kerstdrukte" enz tot een dieptepunt gekomen.

Nu kwam er de laatste tijd trouwens steeds iets nieuws aan ziekte/ongemak bij om te steunen of rekening mee te houden ( van begrafenis tot oa dieetaanpassingen, naast al verschillende smaak in eten) en waar onze verschillen in leefwijzen ook niet altijd meehielpen (maar ook niet mee willen bemoeien, de ander in vrijlaten, al word je er wel mee geconfronteerd).
En dat gold denk ik net zo goed voor dingen van/aan mij die hij minder vond en mild naar (probeerde) te zijn en aan mij zelf over te laten.

Dus de relatie ging ook steeds meer om dat soort dingen druk maken (gezondheid is natuurlijk ook prioriteit) en dagelijkse zaken, plus samen (en los) leuke dingen doen, buitenshuis, wat imo ten koste gaat van (aandacht/tijd voor) intimiteit en hij bij weinig tijd een avondje samen zijn of samen slapen niet genoeg vond, als er de volgende dag dingen op zijn of mijn planning stonden.

Of zich afgewezen (weggestuurd?) voelde als ik na zo'n (fijne) dag en nacht de volgende dag ook weer mijn eigen dingen alleen wilde doen..

Dus het is maar beter zo, hoewel ik daar echt wel stuk van zit.
Ik bedoelde niet de volledige vrijheid terug te willen en dan maar helemáál elkaar loslaten, helemaal niets meer. Ik wilde meer ruimte, hij juist minder eigen ruimte en veel meer samen doen en samenzijn.

En misschien had ik daar na kerst ook meer oren naar gehad.
Ik wil zelf ook eea veranderen komend jaar aan patronen en wel op eigen kracht, dus niet voor hem, het zijn plannen die ik al langer heb met mezelf en niet tevreden over ben.

In die zin is het toch beter als je zorgt dat je daar al "klaar voor" bent als een lover op je pad komt?!
En soms kun je dat ook prima oppakken ook in een relatie natuurlijk.
Niet als de focus (nog) ligt op andere dingen (of waar hij mee bezig is) en samen nog een weg in aan het vinden bent die wél samengaat en voor allebei prettig is.

Dus ik ga ook weer single het oude jaar uit en nieuwe jaar in. We hebben nu nog wel wat contact en spreken daarbij (na de dingen die fout gingen en onze visies waarom) ook het houden van uit, de pijn en de waardering voor elkaar en dat/hoe jammer het is dat het niet werkte (of nu iig niet).

Misschien als we allebei meer geduld hadden gehad het anders had kunnen lopen, maar ik denk dat er ook teveel verschillen in achtergrond enzo ook waren, sommige dingen niet gezegd konden worden (zonder gepikeerd of het "gedoe" zou zijn als ik meteen zou zeggen wat mij soms niet beviel -wat hij dus wel deed, en ik al dan niet oppikte en iets aan deed of niet, als ik dat zelf wel okay vond) en als ik ergens "commentaar" op zou hebben hij zijn spullen pakte).

Dat ik eerder zo had moeten praten als ik nu eea vertel, pas bij/na conflict. Maar die ruimte voelde ik niet, gezien het chagrijnige soms al (en aankondigen ff geen contact tot dagen later) als het al ging om eigen dingen doen en niet iets over hem/ons ging.

Dus ik kon mezelf ook niet echt zijn, voelde me soms niet vrij om te uiten, of onbegrepen, of wist ik al hoe stellig hij ergens over dacht en hield ik mijn mond maar als ik daar heel anders over dacht.
Dat is al geen goed teken.

En luisteren naar mensen dichtbij die merken dat je stiller of anders bent dan anders is soms ook een goed raadgever, als je dat zelf al niet merkte.

Ik ben vanaf het begin niet blind geweest voor sommige dingen, maar besloot desondanks het te proberen en dat hebben we ook gedaan. Hij net zo goed. Dat pleit voor ons, en nu die irritaties wegvallen (en weer tijd vrij is) komen ook al die fijne en liefdevolle bedoelingen en momenten natuurlijk weer boven. Bij allebei.

Dat maakt het zo moeilijk om definitief te beeindigen, al zijn we beiden nu wel zo ver. Het is en blijft toch pijnlijk, en hebben het allebei anders gehoopt, bedoeld en gedacht.
Dat het ondanks al die verliefde gevoelens die er ook (nog) zijn, toch niet werkt, is dan gewoon ontzettend balen.

Vorige keer was het drama en "schopte hij om zich heen" daarna, wist zich geen raad, nu beschrijft hij de pijn wel, maar is hij ook kalm, wijze woorden en accepterend/ berustend.

Ik hoop dat we allebei gewoon met elkaar kunnen blijven omgaan en dat dat niet beladen is, want zullen elkaar blijven tegenkomen. Je hebt ook niet bepaald een hekel aan elkaar he.
Dan nog is zijn motto dus "een ex is ook exit" en daar rigoureus in.
Dat is dus slikken en loslaten, en dat was de bedoeling nou ook weer niet, hoewel er teveel twijfels waren en gedoe ook vanaf het begin.
Ik wilde vooral af van "een relatie hebben" en vrijer tov elkaar, niet "van iemand zijn", niet elkaars bezit, niet aan elkaar trekken, ruimte ook voélen en niet de verwachtingen of familieverplichtingen en alles erop en eraan.
Losser, niet helemaal los.
Hij kan en wil dat niet, dus dan houdt het op.

Nu komend jaar eens volop op mezelf concentreren.
Geen overbodige luxe onderhand
Maar zeker ook geen drama hier, het is verdrietig maar te behappen en ik ga intussen wel verder, blij dát ik dat eigen leven (en al die mensen daarin) heb om op terug te vallen.

Update: kwamen elkaar tegen bij het boodschappen doen en daarna úren zitten praten, huilen, zoenen en alles door elkaar, in de auto

Nu alles face to face is uitgepraat (daar is bij ons blijkbaar een conflict voor nodig eers) zijn we het eens: elkaar toch ff loslaten, voor nu iig, bijkomen en bijslapen allebei, uitrusten, over nadenken zonder de druk van of het dan aan of uit is.

En concrete voorstellen van hem om het evt nog op een andere manier voort te zetten, zoals FwB, of maar helemáál los, exit, en ieder echt eigen weg. Maar dan ook echt breken met elkaar en vrij zijn en op onszelf concentreren, zodat we niet langer aan elkaar gebonden zijn en verwerken.. geen enkel commitment meer, en dan maar zien wat de toekomst brengt. Ook vrij dus om de optie "relatie samen" voorgoed te laten varen en risico op openstaan om vroeg of laat een ander tegen te komen, die dat wél wil.

En ik wéét het gewoon niet.
Of nog niet.
Ben moe, murw, ik weet niet wat ik nog wil of wil proberen, hoewel we echt goed gepraat hebben, en ik ga nog heen en weer.
Die rust heb ik nodig om te laten bezinken wat er gezegd en opgehelderd is, ik wou meer ruimte, niet helemaal stoppen (behalve als dat de enige manier was om die te krijgen).

Ook hij geeft aan eigen dingen in gang te hebben gezet en net zo goed daar ruimte voor nodig te hebben.
Als het FwB wordt, dan bepaalde relatiedingen en -verwachtingen te skippen.

Mijn idee was dat een (lat?)relatie door 2 samen ingevuld kan zoals ze dat samen zelf willen, dus ook wat wel en niet samen verwachten, hoe vaak samen en alleen, qua wel of niet delen van familie/familie"verplichtingen" en vriendenkringen, feestdagen en begrafenissen, enz.

Ik laat het nu maar bezinken, kan iig weer slapen (en hij ook, denk ik).
Al die emoties eisen toch hun tol en dat opgeteld bij toch al hectische dagen rondom kerst en einde van het jaar..
Volgens de regel "al teveel gedoe binnen te korte tijd in een beginnende relatie" zou het raadzaam zijn te stoppen.

Logischerwijs heeft hij nu ook wat afstand ingebouwd mbt vertrouwen in "ons" en veilig optimisme dat het goed komt, mochten we toch nog doorgaan. Gezien opnieuw mijn twijfels (en inmiddels ook zijne hier en daar, oa waar ik bereid toe ben aan wat je van een partner/geliefde mag verwachten in een relatie en daar ook tijd en aandacht voor vrijmaken, door single patronen te minderen. En ergens heeft hij daar ook gelijk in natuurlijk, het kan niet allemaal alleen maar zoals ik het zie, wil of gewend ben)..

Dus nu ff relaxen en als het leven "back to normal" is na oud & nieuw (en ik bijgeslapen ben daarvan) maar eens kijken hoe ik het/ me voel.
Wil ik écht volkomen vrij zijn, overwegend opgelucht bij het idee van er defiitief mee stoppen of is het gewoon ff teveel geweest met die dagen en gestress en net terug van weggeweest?
En zal zich dat niet herhalen als ik straks weer een druk bestaan heb week in week uit, waar ik ook zonder relatie al de nodige me-time nodig heb om van bij te komen, oa bij hutje als dat seizoen weer begint?

Is terug naar FwB nog mogelijk en krijg je dan niet net zo goed het ingewikkelde van van elkaar verschillende verwachtingen en behoeften (hoe vaak elkaar zien bijv). Is maar welke naam je eraan geeft? Als dat hem een duidelijker kader geeft.. (bij het woord "relatie" andere, closere dingen verwacht en wat losser bij FwB)?

Bij mij tellen gevoelens die je hebt voor wat je verwacht qua hoeveel je samen wil doorbrengen, niet omdát je een relatie hebt dat iets daar nu eenmaal bij hoort of doet, of dat de behoefte anders wordt afhankelijk van hoe je dat noemt, en die gevoelens blijven immers hetzelfde?

Alleen wat meer vrijlaten voor eigen stuk leven, dat is wat ik bedoelde, dus niet elke dág contact (op dagen dat je niet hebt afgesproken ook echt helemaal je eigen gangetje gaan (allebei he, ook zijn sport, hobby's, afspraken en huishouden enzo) bijv dan ff niet ook nog eens bellen/appen 's avonds nog "hoe was je dag", of 's morgen "wat ga je vandaag doen" of uberhaubt appen dát je ergens mee bezig bent (of waarmee) en dus ff niet gestoord wil worden.

Het vanzelfsprekende dus niet, wat bij een relatie zou "horen".
Dat je verwacht wordt bepaalde dingen samen te doen omdát je nu voortaan samen bent.

Grappige is dan weer dat hij toch wel van de Fb-ers is, en hoor ik dat ie bijv baalt dat ie geen foto van me heeft (omdat ik een hekel aan op de foto gaan heb, ik sta er altijd stom op, vind ik), is dat zodat hij niet kan laten zien naar buiten toe (Fb?) dát ie toch echt een vriendin heeft en wie ik dan ben? Ben ik zooo niet mee bezig, maar ja, ieder zijn ding, ik had er ook niks op tegen gehad als ie dat gewild had, het zégt mij gewoon niks, zoiets). Maar als ik had geweten dat hij dat wel belangrijk vindt, soit, had dat gekund hoor.

Dat zijn van die dingen waar we verschillende betekenissen aan hechten blijkbaar, en elkaars taal niet in spreken.
Blijf het ingewikkeld vinden hoor, hoe sommige dingen zijn geinterpreteerd die voor mij heel normaal zijn, maar hij zich druk over kan maken, zoals sommige mensen vragen waar ik ben als hij ergens alleen heen is of dan denken dat het niet goed gaat?

Als ze mij zoiets vragen zeg ik: "hallo, hij zal wel lekker thuis zijn, he, ff zijn eigen dingen doen, we zijn geen siamese tweeling geworden!" (boeit me zo weinig wat anderen vinden/denken en dit zijn dan vaak stellen die wél elke vrije seconde samen doorbrengen). Hij is daar gevoeliger voor of beinvloedbaarder door commentaar van anderen. Vanaf het begin al zulke (ongevraagde) bemoeienis gehad omdat bekenden er bovenop zaten.

Maar goed, we zien het wel, ik ga eerst eens mijn rust nemen (al zal dat ná de jaarwisseling pas echt van komen).
En wat ik met mezelf wil komend jaar.
Dat blijft prioriteit: mijn eigen doelen en leefwijzen en wat ik wil veranderen daaraan.

Ik heb dit ook vd zomer gehad, als ik het gevoel heb dat er teveel aan me getrokken wordt en teveel verwacht en ik in de knel kom met anderen die ook aandacht en tijd van me mogen verwachten en me dat niet lukt..
Of dat ik daardoor mezelf voorbij loop..

Zo zou ik vanavond met mijn huurster bijkletsen, die is er niet met oud en nieuw, en dat is dus niet gelukt. Noch zus teruggebeld, wat ik beloofd had, ik ging ff boodschappen doen en dan zouden we ff bellen. Juist omdat ze er voor mij wil zijn, hoe het met me ging ivm uitmaken en verdriet daarover. Die vindt dus ermee stoppen, na eerdere gesprekken, en dan zal dit toch weer met hem praten en twijfelen (en daardoor niet aan haar bellen toe kom) niet zo goed vallen. Nadeel weer van in vertrouwen nemen en je ei kwijt willen, is dat anderen daar ook wat van vinden, terwijl ik een eigenzinnige ben..

En uitpraten is natuurlijk belangrijk, voor mezelf, voor mijn en zijn gemoedsrust en kunnen anderen wel ff wijken, maar het is toch weer aandacht die ik dan wéér niet aan anderen besteed (en al dagen mee rondloop, niet alleen vandaag me bezighoudt), dat is 1 van die dingen waardoor ik dus juist tegen die grenzen (van mezelf tov anderen) aanliep/loop..

Doorgaans los ik eea zelf wel op, als ik maar me-time neem, en zo ook met verdriet enzo, doe ik liefst zelf.

Anyway, eerst die vermoeidheid kwijtraken en mijn normale energie terug!
Zodat ik weer helder kan denken en voelen!
Mezelf weer eens voorbij gegaloppeerd.
Vooral ff lief en mild voor mezelf zijn, nu..

Update: grieperig wakker geworden deze laatste dag van het jaar, zwetend en hoestend, hele hoofd vast, nek ook, dat verklaart enigszins die vermoeidheid en labiliteit.
Toch nog een fijne dag geworden, begin van de avond samen doorgebracht en gegeten, daarna ff apart op visite bij ieders eigen vrienden, aan het eind weer samen en net pas weer thuis. Siervuurwerk knalt hier nog ff na, morgen nieuwjaarsborrel en dan uitrusten en normaliseert alles zich weer, waar ik ook wel weer aan toe ben!

Happy new year allemaal!

Begin van een nieuw decennium zelfs: wie weet de kaarten opnieuw geschud, nieuwe ronde, nieuwe kansen?!
Ik wens jullie veel warme, liefdevolle geluksmomenten in goede gezondheid, kracht en voorspoed

Thanks, Winkje. Ik ga je reactie nog een paar keer herlezen en laten bezinken.
Ben nog grieperig en neem mijn rust waar het maar kan.
Na de (vroege) nieuwjaarsborrel had ik een ongestoord avondje alleen thuis met eens een keer helemaal geen smsjes en appjes, van niemand, heeeerlijk!!

Ik had een lang stuk geschreven voor het topic over introverten, waar ik ook eea in herken van mezelf, ook al zou iedereen mij omschrijven als (uiterst) extravert. Ik schrijf hier al jaren over het nut (en noodzaak?) van "me-time" en ik heb dat echt nodig om in evenwicht te blijven. Het stuk nog niet geplaatst, maar ik heb dat introverte evengoed, en alleenzijn nodig om bij te tanken.

Dat moet ik zelf bewaken en anderen begrenzen en toch is dat zoooo lastig als anderen daar gewoon niet naar luisteren. Tegen me zéggen: "groot gelijk hoor, neem je rust" en je vervolgens zélf niet doén: me met rust laten (omdat ze blijkbaar denken de uitzondering te zijn, dat het over anderen gaat). Zelfs als je ziek bent, want dan komen de berichtjes (heel lief bedoeld) nóg: van "kan ik iets voor je doen?" en dan tóch ff willen bellen 's avonds hoe het gaat.

Gisteravond het pinggeluid van berichtjes dan maar uitgezet en ben een Netflixserie gaan kijken op de bank. Grand Hotel (Spaans). Heerlijk!
Met mooie, ouderwetse beelden, intriges, nadeel is wel dat je meer afleveringen kijkt en dus later wordt dan je doorhebt.
Ik kijk zelden, kan netflix kijken sinds ik denk zo'n jaar geleden via mijn vriendin en nog maar een enkele film gezien.

Ik heb het nodig om ff stil te staan, om bij mezelf te komen, in antwoord op al die hectiek van afgelopen weken, hoezeer ik ook daarvan kan genieten terplekke (in een bepaalde mate, dan he), ik raak er gestresst van als "iedereen" aan me gaat trekken (zo voelt dat, als ik vanbinnen voel NU FF NIET!!!)

Mensen "geven" iha de aandacht die ze zelf zouden willen krijgen in eenzelfde situatie, is mijn ervaring. Projectie. Of verwachten dat terug in dezelfde mate, maar het is ongevraagd en sommigen moet ik echt afremmen, want ik heb dat niet nodig, niet nu, laat me gewoon ff met rust, het is ff teveel.

En zo loop ik mezelf weer eens voorbij.
Straks komt zoon, en mijn kinderen zijn eigenlijk de enigen die ik dan nog om me heen kan velen, die dat respecteren en begrijpen (want zelf ook kennen), en ex ook (zijn telefoontje heb ik wel beantwoord).

En je hebt gelijk over lover, hoor!
Hij is zelf overwegend introvert en wil zelf ook niet 24/7 bij elkaar zijn, heeft zelf net zo goed ook rzijn ust nodig op zijn eigen tijden, en alleenzijn & eigen routines.
En die pakt hij ook, tenzij hij dat zelf (ongemerkt) overschrijdt om zich (zogenaamd?) aan mij of mijn tijden aan te passen, maar eigenlijk omdat ie het zo fijn vindt en zich zo thuis en relaxt voelt bij mij dat ie zelfs herhaaldelijk in slaap viel. Met de kat bovenop zich.

En telkens ben ik de 1e die aangeeft weer alleen wil zijn en eigen dingen wil doen, en hij in eerste instantie zich afgewezen of weggestuurd voelt oid, waarna hij pas als ie weer alleen thuis is merkt dat hij dat nodig heeft.

In gesprekken vooraf en gisteren ook is hij heel reeel, vindt hij "me-time" zelf ook juist fijn en noodzakelijk, dat ie dat helemaal begrijpt, ook hard nodig heeft, en dat zelf ook begrenst/afkapt van anderen, geluid uit heeft staan en kijkt wanneer het hem uitkomt enz enz en dan tóch gaat ie even later weer appen. En 1 regel per appje, dus ping ping ping.
En krijg ik ook nog van anderen binnen, of ik ff wil reageren op dit of dat, een afspraak wanneer ik kan met 4 vriendinnen, ga zo maar door.

Ze begrijpen op eoa manier niet dat als ik op die ene (nu) wel, en andere apps niet reageer, daar weer mensen tussen zitten (hoe irritant) die daar iets aan afmeten, namelijk hun betekenis of prioriteit voor mij, en die willen ze allemaal "je kan toch wel ff alleen op mij reageren?").
Pff, eerder gehad jaren terug en dat was voor mij reden om geen smartphone of whatsapp te willen: dat kijken van anderen of je online bent (geweest) en niet gereageerd hebt en daar een invulling aan geven. Hoe onzekerder, hoe meer daarop gelet wordt.

Ik blijf het een inbreuk vinden, en merk dat met name mensen die zelf aktief zijn op Fb enzo daar zo over denken, wederom projectie: zelf altijd direct "liken" en reageren op anderen, ook in gezelschap op hun mobiel zitten te whatsappen, bij een optreden filmen en zsm op Fb willen zetten (ipv genieten van het optreden) en dat is zo totaal anders dan ik in elkaar zit.

En daar zijn er meerdere van, ook beste vriendin heeft er een handje van, ook veel en vaak bellen, smsen, zowel zorgzaam en attent naar anderen toe als dat ze dat ook zelf nodig heeft van anderen.
En lover helaas ook.
En zo sta ik constant op de rem bij meer mensen.
Die dat zelf trouwens wél goed kunnen begrenzen van anderen, als ze zelf oververmoeid, ziek zwak misselijk zijn.

En dan nog willen ze dan vaak wel de aandacht, maar wel tot de mate die zij zelf bepalen, en ik het iig wél respecteer als zíj ff rust nodig hebben, mobiel uitzetten of anderszins aangeven ff niet "beschikbaar" of onbereikbaar te zijn.

Ik blijf te vriendelijk, denk ik. Het wordt gehoord, beaamd, logisch hoor, doe ik zelf ook, enz, maar dat geldt dan toch voor anderen en niet voor hún (blijkbaar).
Wil je toch even nadenken over dit, over dat, kun je even op die ene reageren?
Nee, ik wil ff helemaal niks! Rust! Rust in mijn hoofd, ff niet nadenken!

Maar goed, ik besef dat ik dus over mijn eigen grenzen ben gegaan, als ik me zo voel, als het ff teveel is, en dan nóg krijg ik die rust alleen maar door de enige mogelijkheid: om ff nérgens meer op te reageren.
(en dan nog geeft ook dat stress, omdat ik weet dat ik vroeg of laat toch geacht word te reageren en in contact te blijven over eea, ook qua werk gaat dat nu weer beginnen, zoeken naar en "solliciteren" op events, strategie uitvogelen welke interessant zijn voor ons bedrijfje en wat/waar niet (meer), alternatieven bedenken, brainstormen.

En dan komt er straks weer een seizoen aan met alle onregelmatigheid en hectiek van dien, ook nog over gehad met lover, goede tips gekregen ook, en dan tóch later eigenlijk meteen het bewijs voor mij dát ik die rust niet krijg op momenten dat ik daarom vraag.
Dat ik dat geluid dan toch prima kan uitzetten en wel/niet lees zelf weten en later wel kan beantwoorden zoals het me zelf uitkomt..

Hoe dan ook verwacht men vroeg of laat wél een reactie, he.
Dus het is uitstel, want je kunt dan wel de regie nemen over wanneer je leest en reageert, maar op eoa manier niet over wat anderen je toesturen en blijven sturen, de hoeveelheid bij elkaar van meer mensen die contact zoeken.
Van tijd tot tijd word ik daar gestoord van, en de meeste close mensen weten dat wel, maar dat verslapt weer naar hun eigen behoefte of vinden zichzelf uitzondering daarop.

Geeft wel aan dat het me alles bij elkaar ff teveel is en gas terug moet nemen.
Als ik al moe ben vind ik dat lastig, want als ik dus vriendelijk verzoek om wat meer rust of ruimte wordt dat door sommigen niet serieus genomen.
Misschien omdat ze dat zelf botter doen áls het zo ver is gekomen bij hún (bijv degene met recent nog burnout) en zolang ik dat aardig vraag niet door hebben dat ik het echt echt meen?!

Komt nog bij dat er dus een soort onderlinge competitie is ontstaan tussen 3 van de meest close mensen, die zichzelf als prioriteit beschouwen en soort van verbolgen kunnen reageren als ze horen dat ik wél tijd had voor 1 van de anderen.

Doodvermoeiend, en zonder relatie al, maar helemaal als dat betekent dat dat van anderen hun tijd/aandacht van/met mij af gaat.
En allemaal zéggen niet mij willen claimen hoor, maar in de praktijk wel degelijk doen.

Affijn, mijn probleem en ik moet dat dus anders gaan aanpakken.
Mijn "me-time" maar eens echt gaan claimen en als anderen dat niet accepteren of respecteren is dat jammer.

Hoe gaan jullie met dat soort dingen om?

Wink, je had gelijk.
Hij was manipulatief en nu weet ik het zeker (na zijn reacties van afgelopen week op mijn verzoek om ruimte en rust).
Zodra hij denkt dat hij de grip op mij/ de relatie dreigt kwijt te raken raakt zijn vertrouwen erin al snel naar wantrouwen/ argwaan, zelf vanalles interpreteren (en dan natuurlijk vnuit dat gezichtspunt) en reacties uitlokken (manipulatie) , en daar was ik zooo klaar mee!

En ik wist het eigenlijk van tevoren he.
Dus luister svp naar je onderbuikgevoelens, is vaak toch intuitie die opborrelt en zegt dat iets niet okay is (wat dat ook moge zijn, eigen angst of terechte vraagtekens bij de ander).

Ik heb het meerdere keren een kans gegeven, in wíllen geloven dat hij het alsnog begreep, maar hij zei het een (in woorden dus, bijv neem je rust, doe je ding) en deed dan toch het ander (tóch paar uur later alweer appen, aandacht vragen, zelfs jaloezie uitlokken bij me, en dat omdat ik idd mijn rust ff nam en niet las/antwoordde. En liet me niét met rust). En dat terwijl we een week rustig los van elkaar de tijd zouden nemen om na te denken wat we wilden (maar hij me vastpinde: alles of helemaal niks, dat was de keuze en ik mocht het zeggen als ik eruit was).

Het vervelende van dit soort dynamieken is het wisselende steeds: is het fijn samen dan is het ook relaxt en probleemloos, maar zodra ik uit zicht of contact ben begint de onzekerheid, het "zuigen" (om bevestiging? omdat hij dat goede gevoel niet kan vasthouden, niet kan loslaten in vertrouwen dat het goed zit?) en ik heb dus geen zin in zo'n soort zwaan-kleef-aan-relatie.

Ben dus al een paar avonden op Netflix en gisteren ff nieuwjaarsbuurtborrel bij de buren geweest.
Pas nu ben ik toe aan bedenken voor mezelf wat mijn plannen zijn voor komend jaar (met mezelf, mijn werk, mijn tijd en aandacht).
(normaal is dat die laatste weken van het jaar al, nu teveel in beslaggenomen geweest dus door al die perikelen).

Blij dat ik mijn vrijheid terug heb en minder verdrietig dan voor oud en nieuw toen het ook al "over" was.
Het heeft ff geduurd, ook al was ik alert op eea, puur omdat ik de fijne momenten die er óók waren vorige week nog niet helemaal kon laten gaan.
Nu het duidelijk een patroon is ben ik er zeker van en niet rouwig meer om.
Hoe jammer ook.. ik werd stapelgek van dat controlling-gedoe waarin insinuaties, en (steeds erger wordende) verdenkingen van zijn kant, dingen die hij niet vond kloppen (totaal onterecht), mij willen brengen en halen, enz, ik doe daar niet aan mee.

Het is wrang, want ik weet echt wel dat ie op zijn manier gek op mij is, en ik op hem was (maar steeds minder), zij het dan een ongezond soort hechting die deze/zijn verlatingsangst-mechanismen en -wisselwerking met zich meebrengt.
En daar zit ik niet op te wachten.

Dus ben weer vrij en single (en blij toe)..




Ben dus afgehaakt, het is nu definitief over voor mij

Thanks, Levade.

Nou, waarom het toch een paar maanden geduurd heeft kan ik denk ik kort over zijn: toch de fysieke affectie en warmte, waardoor je je bindt aan iemand, die een grotere rol speelt dan je denkt. Een positieve pavlov met iemand die lijfelijk om je heen is, zoent en vastpakt, samen slapen.

Ik denk dat dat soort intimiteit nog een grotere rol speelt dan seksuele intimiteit, oxytocine heet niet voor niks "knuffelhormoon".
Ik ben al nooit knuffelig (geweest) en met deze lover wel.
Met vorige ook al meer dan ik gewend was, maar zagen we elkaar beperkt door de afstand.
Ik ben er blijkbaar gevoeliger voor dan ik zelf al dacht.

Tel daarbij op dat hij me heel veel (ellende van vroeger) heeft verteld, en je gúnt hem dan op eoa manier de liefde, zeker omdat hij zo hard aan zichzelf en zijn mechanismen heeft gewerkt, allerlei therapieen doorlopen en zo ver gekomen is. Bewonderenswaardig!
Die kans wou ik toch geven, en leek me een boeiende man ook (en dat is ie ook, als we de diepte in gingen in gesprekken).
Het zijn soms hevige/ intense gevoelens bij en met dit soort mensen, die al veel drama hebben meegemaakt, en een deel van die intensiteit wordt veroorzaakt door frustratie. Frustratie kan een diepere band opleveren dan wat dan ook, omdat het nooit "af" is, en je zo heen en weer gaat in die emotionele achtbaan, er elke keer wel iets nieuws opduikt.

Maar al snel namen dagelijkse grote en kleine dingen (en irritaties daarover) meer ruimte in: ontmoeten van vrienden/familie, elke week wel wat, dan weer een begrafenis, dan ziek, dan weer iets anders wat aandacht nodig had en wel/niet samen boodschappen doen, een uitje eens ergens anders heen, wel of niet een kerstdag samen vieren, en dat ging niet van mijn kant, dan toch zijn teleurstelling en eenzaamheid op dat soort dagen die toch al beladen waren voor hem enzo, iig een hoop gedoe om verschillende behoeften.

En dat snap ik ergens ook wel ,dan héb je een relatie (van een maand of 4) en zit je nóg met kerst alleen of alleen bij je familie, dat hoeft hij ook niet zo leuk te vinden.
Mij boeit zoiets niet, ik ben daar al jaren onafhankelijker in en is dan bovendien een keuze, aangezien ik meerdere uitnodigingen had..

En dat opletten de hele tijd op mij, mij willen brengen en halen (allemaal lief bedoeld, maar oa "ik wil niet dat mijn vriendin in de stad alleen naar het station loopt 's avonds), allemaal van die dubbele signalen die zowel lief als nogal bezitterig konden worden uitgelegd. Dat maakt het zo dubbel en is het maar met welke blik je dat soort dingen bekijkt.

Hoe dan ook botste het ook dat mijn werkende en sociale leven veel uitgebreider is en ik dus tov hem een drukker bestaan leid, en die heb ik nu eenmaal en ben ook niet van plan dat te beperken omdat iemand zelf minder een eigen leven (en eigen vermaak?) heeft.

Kwam nog bij dat iedereen zich ermee bemoeide, hele kennissenkring, waarom dit waarom dat, en ik het daar niet over wil hebben.

Ik heb het heus andersom ook wel gekend, dat mijn wereldje te klein werd tov iemand die juist heel veelzijdig en aktief was, nu is dat dus andersom, ironisch genoeg. Zal wel Karma zijn of zo.

Ik heb geen energie en tijd om iemand maar de hele tijd te moeten geruststellen dat het nog steeds goed zit, als je elkaar ff niet ziet/spreekt/appt. Iemand die dat ook in no time negatief uitlegt als je niet of niet snel genoeg reageert/geruststelt. Of ziet dat je wel contact/tijd aan iemand anders besteedt (je was nog online maar niet met mij): dat soort dingen vind ik enorm vermoeiend en tijdrovend.
1 vd redenen waarom ik niet op Fb of allerlei appgroepen zit: waar halen die mensen al die tijd toch vandaan??!

Affijn, hij belde vanochtend en ik nam op en ben nogal uit mijn plaat gegaan.
En dat is niks voor mij, zegt genoeg over de stress die zich opgebouwd had blijkbaar.

En nu probeert ie weer te smsen (had me geblockt op de app en smste waar ik zijn spullen kan brengen morgen). Ik weet dat ik er niet op in moet gaan en dat doe ik ook niet meer.

Tegelijkertijd heb ik ook met hem te doen, want dit verstikkende is de (enige) manier waarop hij kán liefhebben en op zijn manier zijn best heeft gedaan ervoor. Met zijn onveilige achtergrond heeft hij van huis uit ook geen enkel positief voorbeeld omtrent liefde en hoe het ook kan, integendeel zelfs. De langdurige succesvolle stellen die hij om zich heen heeft zijn allemaal van die symbiotische relaties, leven en doen (buiten werk) álles samen en hoewel hij dat (naar eigen zeggen) nou ook weer niet (meer) nastreefde, had hij ergens ook constant een radar aan staan die op zoek is naar signalen van verlating/dat het mis zou gaan. En dat wordt dan vroeg of laat een selffulfilling prophecy als elke poging van mij om iets voor mezelf te doen als zo'n signaal van afwijzing of afstand nemen van hém wordt ervaren.

En hij heeft het geprobeerd, wat meer vrijlaten, maar ging elke keer toch de twijfel al snel aan hem knagen. En dat blijft ook zo, dit houd je elke keer dat hij niet overtuigd is/blijft, als ik afwezig ben en zonder contact gewoon bezig ben met mijn eigen huishouden, werk of andere mensen, of ik me als we ergens samen zijn niet heel duidelijk als setje manifesteer (wat anderen zouden kunnen zien/denken is belangrijk voor hem, dus de status ervan naar de buitenwereld toe, op FB kunnen zetten "dit is mijn vriendin, ik heb een relatie".
En dat is prima, al heb ik daar zelf niks mee en zegt het mij ook niks, gaat over de vorm en niet de inhoud.

Ik kan als het niet lekker gaat nauwelijks toneelspelen, ben een open boek qua lichaamstaal en gezichtsuitdrukking.
Zeker wie mij goed kennen merkten dat aan me, vonden me veranderd, vooral in zijn bijzijn niet mezelf, en het is soms wel zo dat close familie en vrienden dat van buitenaf goed aanvoelen. Hoe zij ertegenover staan is wel degelijk een graadmeter en als het ook nog eens niet lekker loopt tussen hem en die mensen is dat ook een signaal dat het niet past: ik laat niemand daartussen komen.

Wantrouwen/ vijandigheid tussen beste vriendin en hem (en sommige andere mensen met wie ik omga) zijn funest, ik ga die loyaliteit niet bij de een óf bij de ander leggen, genoeg negatieve ervaring daarmee uit het verleden met 1 borderline-achtig zusje die een zwaar beroep deed op topprioriteit zijn en absolute loyaliteit vroeg (en ook uittestte), zó enorm alles of opdonderen, mensen klem zette en zo iedereen die om haar gaf uiteindelijk alleen maar ver van zich verwijderde. Ik ken ook de eenzaamheid die dat met zich meebrengt en juist voortkomt uit een enórme (en wanhopige, nooit te stillen) honger naar liefde en zorgzaamheid, en dat keer op keer moeten bewijzen. Ik ken die argwaan, het uittesten en de triggers maar al te goed.

Ik weet dat de gevoelens voor mij en de pijn die hij nu voelt oprecht zijn, en dat alleen al te weten maakt mij ook verdrietig, ik weet hoe belangrijk dit voor hem was en dat het succesvol zou zijn, zich voor ingezet heeft en zich nu voelt falen en het isolement/de eenzaamheid die dat meebrengt. En dat gun ik hem niet, en juist dát je hem die liefde en zorgzaamheid gunt en de noodzaak ervan begrijpt zorgt er imo voor dat men (en ik dus ook) te lang blijft in zo'n voor jezelf ongezond soort verbinding.
Het is zo tegenstrijdig: zelf wil je ook liefde en samenzijn, aandacht en zorgzaamheid van degene op wie je valt, maar niet zo'n ongevraagde en imo ongezonde overdosis als dat zij willen geven/investeren (en ook terugverlangen/ "terugverdienen").
Het levert alleen maar een innerlijk gevecht op met "jezelf kunnen zijn", als het ten koste daarvan gaat en de ander prioriteit legt (en vindt dat moet liggen) bij liefde voor de ander boven eigenliefde.

In die zin kan je (hij, ik) nog steeds wel oprechte liefde voelen, maar botst het op een level daarboven: hoe je in het leven staat en je overtuigingen over de rol/ betekenis van (ge)liefde daarin, je levensvisies, levensdoelen en levensinstellingen.
Voor sommige mensen heeft het hebben van een relatie/geliefde invloed op het level van eigenwaarde, of moet het een gebrek daaraan en eigen onzekerheden op dat gebied compenseren, is het in zekere zin "statusverhogend" (en zie/merk ik denk ik vaker bij mensen die veel op Fb aktief zijn: het "gluren" in andermans leven waarbij vooral de succesjes gedeeld worden, het "kijk mij eens-gehalte" obv foto's delen van waar je bent en met wie, met "meetellen" bezig bent en op die manier je je betekenis/succes/populariteit aan de buitenwereld kunt tonen (of in voelt falen, als je dat soort dingen niet kunt melden).. "Kijk, dit kreeg ik met kerst van mijn partner", "kijk mij eens op een leuk feestje zijn", "kijk, hier heb ik mijn nieuwe outfit aan", "kijk, ik ben met kerst drukbezet" enzo. En doet het er minder toe of het echt leuk is.

Tegelijkertijd had ik aan het begin een heel andere indruk, in de gesprekken vooraf, dat hij die (ego/eigenwaarde-)fase voorbij was, vanalles had losgelaten zoals ik destijds qua uiterlijk, status, wat/wie je "voorstelt" qua werk, woning en bezit, sociaal leven, hoeveel "vrienden" je deelt op Fb belangrijker is dan de inhoudelijk close vriendschappen om je "iemand" te kunnen voelen, dat je meetelt/ erbij hoort, een succesvol leven leidt.
En misschien voor puur introverte mensen die "social" media nóg belangrijker is, omdat ze in het dagelijks leven dat veel minder tot uitdrukking kunnen brengen dan extraverte mensen? Omdat die (massale) extravertie de norm (b)lijkt te zijn en mensen die niet zo'n ruchtbaarheid geven aan wie ze zijn, denken en doen, zich stilletjes op de achtergrond houden en daarmee hun betekenis meer 1 op 1 inhoudelijk beleven en delen met anderen op eoa manier niet uit de verf komen? Moeten opboksen tegen eoa gevoel van minderwaardigheid wat ze eigenlijk (en terecht) van binnen helemaal niet zelf voelen, maar van buitenaf aangepraat is of pas ontstaat en dus vooral veróórzaakt wordt door dat vergelijken op social media en wat daar als succesvol leven wordt gemanifesteerd?

Hoeveel mensen krijgen dat gevoel niet aangepraat/ opgewekt juist dóór spotjes als "niemand mag met kerst alleen zijn" en dergelijke? Voelen zich extra eenzaam bij de confrontatie met stelletjes op een terrasje in de zomer, of beelden van rijkgedekte tafels met happy families met kerst, of op bezoek/geconfronteerd worden met vriend(inn)en die een gezin stichten, kortom met mensen die dat alles wél (lijken te) hebben, wat zij missen? En dat extra ingewreven wordt met al die uitingen daarvan op Fb en dagelijks leven, vragen van anderen daarover, enzo?

Kijk alleen al op dat andere topic over unhappy singles, hoeveel invloed dat heeft!
Ik merk bij sommige close singles in eigen omgeving een omgekeerd soort verband met belang hechten aan Fb en hun mobieltje, het vele appen (ook in gezelschap), om maar constant "in verbinding" te zijn met anderen op die manier.
En intussen 1 op 1 altijd half "afwezig" zijn en contact via mobiel in de plaats is gekomen van kwalitatief contact of daar iig afbreuk aan doet.

Vaak ook omdát je dat overal vandaan kan doen, ook vanuit thuis, want waar ontmoet je anders irl mensen als je overdag aan het werk bent en allerlei aktiviteiten in vrije tijd waar je contact kunt leggen vaak toch geld kosten, of dat nou een terras/uitgaan is of sportvereniging, een cursus, museum/theater/bioscoopbezoek of wat dan ook en/of bovendien veel mensen dat liever niet in hun eentje willen doen, omdat dat "sneu" kan lijken, of echt een drempel vormt, en "niemand" hebben (of die dag/avond niet) die samen met hun mee gaat.
Of naast werk/gezin/ alleenstaande ouder weinig tijd of energie voor hebben, en vanuit huis zich op die manier toch verbonden kan voelen of vanuit huis op zoek naar een date, match, voor een relatie of minstens dan iig een leuke avond samen op pad met iemand ipv alleen.

In het AD stond een artikel vorige week in het weekendkatern over dat het mobieltje de meest invloedrijke verandering van het vorige decennium beschouwd kan worden. Een onmisbaar deel geworden van veel mensen, als een extra ledemaat. Het mobieltje weet meer over jou dan jij over jezelf, werd er gesteld.

En in zekere zin kan je een forum als dit daar natuurlijk ook onder scharen: er is altijd wel iémand, ook midden in de nacht als je daar behoefte aan hebt, ook al is het anoniem en een beeldscherm, online. En ook al gaat het hier soms om de diepere inhoudelijke dingen, omstandigheden, situaties, onzekerheden en gevoelens van mensen, en juist geen uiterlijk vertoon, weten we niet hoe iemand eruit ziet, zich kleedt, de levensomstandigheden zijn, iig tov Fb, Instagram waar het vaak om plaatjes, filmpjes of hooguit oneliners en likes gaat, even snelle reacties plaatsen en afgemeten aan bepaalde normen/bewijzen van hoe een "succesvol leven" eruit ziet. En zich daarmee vergelijken.
Al gebeurt dat hier op forum ook, en ook hier allerlei boodschappen en normen overheersen, evenals kranten, tijdschriften, soaps, actualiteiten, beroemdheden en hun wel en wee, en alles wat er aan invloeden van buitenaf "binnenkomt".

Het heeft allemaal impact, die buitenwereld en je eigen rol daarin, en nog meer als je daar gevoelig voor bent, erbij wil horen, "gezien" worden, aan mee wil doen. Je ontkomt er zelfs bijna niet aan, zoveel mensen als eraan meedoen, en belang aan hechten.
En de collectieve eenzaamheid wordt er alleen maar groter door, omdat volgens het artikel (en dat denk ik zeker ook) inhoudelijk het alleen maar dat sociale leven inhoudelijk "verarmt" en vermindert.

Tegelijkertijd streven zoveel mensen juist naar huisje boompje beestje, huiselijk zijn zolang dat niet alleen is, maar met iemand samen. Dat heet dan "volwassen" worden/zijn, verantwoordelijk en gezond leven, enz.
Dan zou je geen behoefte meer hoeven/horen te hebben aan uitgaan, of daaraan voorbij zijn, klaar zijn voor "settelen", en vanzelf tevreden en gelukkig zijn? Minder sociaal leven nódig hebben, compleet zijn met werk, gedeeld huishouden, eigen hobby/sport en spel nu en dan, samen op de bank op eigen schermen of samen tv/serie kijken?

Ik ga een boek bestellen dat over dat soort eenzaamheid gaat, waar iedere single zich in meer of mindere mate in herkent. Ik ben jaren bezig geweest met dat soort onderwerpen, zij het online en anoniem.
Ik had ook een boek kunnen en willen schrijven, destijds, toen ik er nog zo mee bezig was.
Zij heeft het gedaan, incl workshops en coaching, dus ik ben benieuwd.
Als het een aanrader is voor sommigen hier (en op dat andere topic over unhappy singles) zal ik het hier delen en op de boekenlijst uit de OP zetten.
Volgens bekenden van mij is het "te zweverig", zij is volgens haar site iemand die een missie heeft om de wereld liefdevoller te maken, naief misschien en ik herken dat van jaren geleden, toen dat mijn missie ook was..

En hoewel dat nog steeds mijn belangstelling heeft ben ik er veel minder mee bezig en veel minder hier op dit topic en me meer gaan focussen op eigen leven en eigen omgeving, maar ik bewonder het wel als iemand zich daarvoor inspant en anderen in dezelfde situatie en soortgelijke ervaring/uitdagingen met die eenzaamheid én eigen geluk als single wil bereiken en sterken met haar boodschap, met tips, en vooral met (h)erkenning. En de oplossing heeft gezocht in verbinding met zichzelf (en daardoor een dieper verbonden voélen met anderen? Ik moet het nog lezen, ben benieuwd, maar herken dat, zo (of "daar"?) was ik eerder ook. Ik herken de "euforie" van die veilige en gezonde hechting met jezelf van toen, maar ook hoe dat deels ook weer afgenomen is. Wie weet inspireert het mij.

Wat dit met hem heeft te maken: hij wees me op haar, op dit boek.
In zekere zin belichaamt zij mijn "mooiere/ betere" versie, de stralende persoon van weleer, de krachtige verbinding met mezelf, maar ook dat het met zich meebrengt jezelf buiten de leefwereld van anderen te plaatsen, als je louter uit zo'n "lichtende" spiegel lijkt te bestaan, een en al goedheid en liefde vertegenwoordigt, en daarmee alleen al een wandelende confrontatie bent voor anderen, die zich daar (nog) niet in herkennen, dat missen, omdat het ook kan overkomen als "verder" zijn dan anderen oid. Een voorbeeldfunctie in idealisme en eigen kracht, die door anderen be- en veroordeeld wordt, en weer anderen zich aan meten, mee confronteert dat zíj daar niet zijn, of niet zo "ver" zijn.

Dat is geen dankbare positie, integendeel, het stoot veel mensen ook af, die daar niet naar streven, en die anderen die daar wel naar zoeken juist laat beseffen dat ze "daar" niet zijn, en dat licht juist een schaduw werpt of benadrukt op hun eigen leven, situatie en omstandigheden.

Het feit dat ze dit onderwerp eenzaam voelen en verbinding met jezelf en anderen zelf doorlopen heeft en benoemt en hoe zij dat heeft opgelost en wil delen met anderen is bewonderenswaardig, maar tegelijkertijd dus confronterend voor evenzovele mensen in de herkenning ervan.
Het is bekend dat niemand zal opstaan om die eenzaamheid te erkennen als daar in een zaal om gevraagd wordt, ook niet oudere mensen, het is iets waar mensen zich vaak om schamen en hardop liever ontkennen. En voor zichzelf een oplossing voor zoeken, op een forum of Fb en de oplossing zoeken buiten zichzelf in eoa manier van verbinden met anderen, terwijl het eenzame gevoél in jezelf zit, net zoals allerlei andere gevoelens en gesteldheid en vaak veroorzaakt wordt door een gebrekkige verbinding met je eigen innerlijk, met je eigenliefde.

Dan nog is het een universele drang en aanleg om je óók verbonden te willen voelen met andere mensen: ik ben ervan overtuigd dat je niet geboren bent om puur/vooral voor jezelf te leven en te streven naar eigen geluk en welzijn. Of je nu als monnik op een berg in je eentje "Verlichting" en het Grote Geluk hebt gevonden of ernaar streeft dat in je eentje thuis met jezelf gelukkig en tevreden te horen/kunnen/leren te zijn, ik blijf erbij dat betekenis die je voor anderen hebt daar niet los van kan staan en zelfs belangrijk onderdeel is van "eigen geluk".
Maar dan wel op een dieper niveau verbonden voelen en zijn met anderen, ik noemde het "op zielsniveau".

Zweverig voor mensen die daar niet mee bezig zijn, maar ik snap wel dat ik deze schrijfster wel begrijp en haar missie ook.
Als ik de site bekijk vind ik het anderzijds nu zelf ook idealistisch en naief, merk ik.
Het valt niet mee daarin te blijven geloven, in de liefdevolle weg op allerlei vlakken, dat het kán (als je alle ellende leest en weet wereldwijd, maar zelfs tussen 2 mensen met liefde en de beste bedoelingen voor elkaar, stellen, families en vriendschappen, ouders en kinderen en ga zo maar door.. als zoveel mensen niét zo zijn, in aanleg al niet, of onvermogens door onderweg opgedane onveilige of negatieve ervaringen, teleurstellingen enz, en een overmacht van menselijke gebreken/ tekortkomingen (incl die van jezelf ervaren, je eigen schaduwzijden, niemand is daar vrij van).

Het innerlijke "gevecht" tussen licht- en schaduwkant, positief en negatief, optimisme en pessimisme, geloof/vertrouwen en wantrouwen (in jezelf, anderen, de wereld), macht/controle en overgave, leven voor jezelf danwel onderdeel van een groter geheel/ grotere bedoeling waar je deel van uitmaakt, al dat soort dingen speelt mee in hoe je zelf staat tov jezelf, de wereld, buitenwereld, maatschappij en je eigen rol en betekenis daarin.
Je kunt een positieve bijdrage leveren, die niet meer dan een olievlek is, in eigen omgeving of daarbuiten, en met veel mensen samen een verschil maken, veranderinen inzetten, wereldveranderingen zelfs, of daar iig invloed op willen uitoefenen, maar het is de vraag of je daarmee de mensen kunt bereiken die daar niét mee bezig zijn, niet voor open staan of zelfs veroordelen, belachelijk maken, boycotten en een olievlek blijft in de massa. Maar dan heeft ze het iig geprobeerd en de invloed/kracht laten gelden van haar eigen inzichten dié ze zelf in zich heeft, en met anderen wil delen, dat op zich vind ik al bewonderenswaardig.

Dus ik ben benieuwd..
Wie weet inspireert het mij ook weer, nu ik de verbinding met mezelf weer prioriteit geef (en ook aan vast ben blijven houden) boven koste wat het kost verbinding met en houden van een partner/geliefde.
Het herinnert me iig aan mezelf en mijn eigen missies/ doelstellingen en in hoeverre ik me daar nog mee bezighoud, of wil zijn tov andere wereldse, dagelijkse uitdagingen en vraagstukken die de aandacht vragen (werk, eigen kringetje en omgeving enz).

Levade, wat balen van die operatie, dat het herstel langer duurt en mogelijk consequenties heeft voor je baan!
Heb paar jaar geleden ook zoiets meegemaakt na operatie (baan kwijt, wel vergoeding uiteindelijk, maar pas na procederen).

Dan voel je je nogal onmachtig, he?
Je gezondheid heb je niet in de hand en hoe snel je herstelt ook niet.
Kan me voorstellen dat dat allemaal extra zorgen geeft, die je dan juist niet erbij kunt hebben.

Ik wens je veel beterschap en dat alles goed uit mag pakken voor je in 2020!

Nou, het lijkt wel een soap hier, al zou je sommige dingen niet zelf verzinnen, zelfs als scenarioschrijver te vergezocht vinden..

Vanavond zijn spullen afgegeven ergens, herhaling van de vorige keer dat het uit ging. En (na zijn sport) zijn reactie daarop.

Ik voel me daar niet verantwoordelijk voor, en niet schuldig om ook. Wel pijnlijk om aan te zien wat dit met hem doet, tuurlijk laat mij dat niet koud!!
Nog los van dat ik er zelf ook moeite mee en verdriet van heb, hoe "stoer" ik er hier ook over kan doen.
Niet dat ik inbind en er daardoor anders over denk..
Pff, ik wil die impact op iemand helemaal niet hebben..

Update: "Fijn" ook dat het nu omslaat in haat bij hem, hoe voorspelbaar eigenlijk..
Ik denk dat dat soort onderbuikgevoelens ook meespeelden bij mij, zolang het goed ging krijg je het beste van diegene en als het voorbij is pas de schaduwkant te zien, he.

Het sterkt me iig dat ik het juiste heb gedaan om hiermee te stoppen.
De vraag is nu voor mij waarom ik soms mannen aantrek die obsessief worden?!
Of waarom ik zelf val voor iemand die zo blijkt te zijn?
Ik bedoel maar, dat weet je niet van tevoren, dat blijkt gaandeweg, he..
In elk geval voer om bij stil te staan.