(Alleenzijn en) gelukkig zijn met jezelf, deel VII

Eind 2011 opende Lisanne een topic omdat Lisanne maar niet gelukkig kon worden met zichzelf. Haar eigenwaarde was gebaseerd op de bevestiging die ze kreeg van anderen. In een relatie werd Lisanne afhankelijk en cijferde ze zichzelf weg, als vrijgezel was Lisanne altijd op zoek naar afleiding en naar een potentiële relatie. Na een relatie met een foute man waarin ze zichzelf compleet verloren was wist ze dat er iets moest veranderen, maar hoe?

Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.

Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.

Let op: dit nieuwe topic is verplaatst naar de Relatiepijler!

Ten eerste omdat er eerder stemmen zijn opgegaan dat je niet per se alleenstaand hoeft te zijn om te streven naar "Gelukkig zijn met jezelf" zodat mensen mét relatie die hun eigen aandeel willen vergroten in gelukkig zijn zich ook welkom voelen. Het is namelijk iets wat een eigen uitdaging is en blijft, met of zonder relatie.
Ten 2e omdat eigen geluk zo onlosmakelijk blijkt samen te hangen met de (alle/allerlei) relaties met andere mensen, en zeker ook liefde en lust (of het ontbreken ervan, of die al dan niet recent voorbij zijn of nog gewenst zijn in de toekomst) de nodige invloed hebben daarop.

De puur eigen invloed is en blijft het "binnenwerk" en dat is waar we elkaar hooguit in kunnen stimuleren, tips, zetjes en aanwijzingen voor kunnen geven en waar nodig in te ondersteunen, betrokkenheid te tonen, andere perspectieven (van buitenaf, van een afstandje) op los te laten, ervaringen te delen, enz.

Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste zes delen van het topic te lezen:

Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf

Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2

Deel III foru ... -3/list_messages/215279/0

Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV

Deel V- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V

Deel VI- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel VI vind je hier de link: psyche/alleenzijn-en-gelukkig-zijn-met- ... 1#22183041

Juni 2017 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:

Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood

De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov

Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner

Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz (eigenlijk wel alle boeken van hem)

Je kunt je leven helen – Louise L. Hay

Het monsterverbod – Carolien Roodvoets

Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini

De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle

Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott

Als liefde een spel is, dan zijn dit de regels - Cherie Carter- Scott

De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra

Superbrein – Deepak Chopra

Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.

Houd me vast - Dr Sue Johnson

Liefdesbang- Hannah Cuppen

Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.

Pauwenveer, daar ben ik nu ook aangeland!
Echt de maat vol, kinderachtig gedoe van hem, geroddel, enz, pff, hoezo eyeopener?
Zelf eerst zo gevoelig voor roddels (in het begin), wat anderen dachten en vonden, en weet je: het is gewoon zoals de waard is, weer eens, he?!

Zélf roddelen en geloven wat anderen zeggen.
Hij heeft gewoon mazzel gehad dat ik me daar niet mee bezighoud en eigen inschatting en "oordeel" van iemand maak, anders was (met wat oa werd verteld over hem) ik er (1000x) snel(ler) klaar mee geweest.

Hij beschuldigde haar van stoken (en nog veel meer), terwijl hij de enige zelf is die dat dus doet. En mijn antwoord erop zint hem niet, hahaha, nee tuurlijk niet joh, maar wie kaatst kan de bal verwachten he, en die gelegenheid laat ik niet gaan, en dan heb je een lastige aan mij

Ook dat heeft ie onderschat, hij kan mij helemaal niet handellen als het op dit soort dingen aan komt, en weet van binnen zelf ook wel dat ik heel goed zie wat er speelt. Maar niet willen horen, want dat is niet leuk natuurlijk.

Boeit me ook niet, heb het laten horen aan degene die het moest horen en dat is de beste remedie om het kwijt te zijn.
Ik ben terecht boos, wie mij probeert op te zetten tegen een van mijn meest close dierbaren en voor de keuze stelt, maakt een big mistake. Big. Huge!
(vanochtend nog een appje van hem met veel plezier en een gelukkig leven gewenst met haar. TIs of-of bij hem en toevallig denk ik in "en-en", he, dus dat werkt niet bij mij en als ik dan toch voor die keuze sta, is degene die stookt en mij "chanteert" degene die het onderspit delft.

En nog ff achteraan appen dat ie wel aan zijn trekken zal komen, laatste poging om mij jaloers te maken? Werkt niet, heb hem gezegd dat dat prima is en veel plezier gewenst.
Voor mij wordt iemand ook seksueel gelukkig minder aantrekkelijk als het op andere vlakken afstotelijk wordt/is.

Dan kijk je naar dezelfde persoon door een heel andere bril, en nu verandert dat niet meer. Ik heb geen moedergevoelens, geen behoefte aan een partner die zich zo kinderachtig gedraagt, zoveel bevestiging nodig heeft en dat dominante/ bepalende gedrag op andere vlakken maakt absoluut ONaantrekkelijk!

Als ik ooit nog in een relatie terecht mag komen, is het (net als voor deze exlover) iemand met een bepaalde intelligentie op zowel IQ als EQ als SQ niveau's, een ruimdenkend iemand die ik in vertrouwen kan nemen en "alles" kan vertellen, niks hoef in- of achter te houden, te verzwijgen, op moet passen om niks "verkeerds" te zeggen, kortom: iemand die veilig en vertrouwd voelt.

Die ruimdenkendheid (van het begin, de gesprekken toen we nog niks hadden) was schijn, was hoe hij wíl zijn, maar oppervlakkig, hij heeft wel eea geleerd, maar bij "tegenslag" of tegengas komen de oude patronen boven water, in meerdere opzichten, waaronder dit soort wrok/wraak/haat tov iemand die hij ervan verdenkt hem niet te mogen (of denkt dat diegene hem tegenwerkt).
Waarbij hij dat zelf verzint en dan denkt dat hij iemand "doorziet": is pure suggereren op eigen aannames van iemand die hij nauwelijks kent en zelf bij verzint, alleen al om haar (een enkele, in zijn ogen boze) blik naar hem (in het openbaar).
Angst dat zíj dingen in hém zag, hoe en waar híj mee bezig was, vanaf de 1e keer dat het misliep. En dat ze mij zou gaan beinvloeden.
Hij mag idd blij zijn dat ik mijn eigen plan trek en eigen keuzes en beslissingen maak, ongeacht wat zij of wie dan ook ervan vonden. En dat was geeneens op zijn persoon gericht, maar op de manipulatie, zijn eigen gedrag dus, zijn eigen reacties op de dingen.

En natuurlijk zag ik die ook, maar gaf alsnog het voordeel vd twijfel, omdat ik dit met hem wilde meemaken, zij het dan zonder "echte" relatie(bindingen), want als levenspartner moet iemand toch van betere huize komen en op andere niveau's elkaars gelijke zijn, een vrij- en ruimdenkend iemand, met een eigen interessant leven.

Dus ja, eindelijk geef ik het op, ook qua seks kan ik me niet geven aan iemand die mijn vertrouwen niet heeft, dat moet namelijk een stabiel persoon zijn, niet ene keer zus en andere keer zo. Juist is hierin (bdsm) gelijkwaardigheid, vertrouwensband en stabiliteit nóg belangrijker dan in "gewone" relaties!

Laat hem maar denken mij zat te zijn, sinds gisteren, dat is beter (ik was eergisterochtend er al klaar mee, bij het lezen van al dat gestook en beschuldigingen en zich "gesterkt" voelen door een paar kennissen die dat zgn ook vinden). Pff.

Nu nog die spullen uitwisselen en dit keer wacht ik niét tot dat hem uitkomt, hoe eerder dat afgewerkt is, hoe beter.
(moet ik eerst een kast in delen uit de auto halen vandaag, gisteravond bij zoon meegenomen). Misschien dat de buurjongens even willen helpen dat naar boven te tillen).

Er staan een paar dozen rommelmarktspullen van mij in zijn garage, zal toch met mijn auto moeten binnenkort.

Intussen staat het stoofvlees op, ruikt heerlijk, en ga ik beetje opruimen maar, ik denk niet dat ik het red om morgen naar hutje te gaan, dan wil ik eea aan inkopen doen en nog verf halen enzo, zodat ik daar niet van het park af hoef, als ik er eenmaal ben. En hier beetje netjes achterlaten.

Er was eerst minder mooi weer voorspeld, dus ik had geen haast en veel belangrijker dat ik eindelijk mijn zoon gezien heb weer, lekker samen gegeten bij hem thuis, bijgekletst. Ligt nog een hele zomer voor ons, hopelijk, dus lekker op eigen tempo zowel thuis als op het park mijn gangetje gaan!

FIjne dag iedereen, hier "vieren" we dodenherdenking vanavond in de straat op gepaste afstand terwijl iemand vanaf zijn balkon met zijn trompet die 2 minuten stilte zal inleiden. Ik ga normaal altijd naar de kransleggingen hier in het dorp, voor het eerst niet. Blijft raar he. Op de Dam zal ook heel vreemd zijn, alleen de koning.

En dan bevrijdingsdag morgen: we "vieren" 75 jaar bevrijding en hoe onvrij zijn we momenteel?! Echt heel tegenstrijdig en bizar dit hele gebeuren, nog steeds onwerkelijk en moet niet te lang duren (hopelijk).

Binnusje: probeer niet te gaan mijmeren over "wat- als..": het IS niet zo, dus dat is volkomen zinloos. Stop meteen als dit soort gedachten opkomen, want die leiden richting slachtoffergevoelens en zelfmedelijden.
Het is iets anders dan zelfcompassie (en compassie voor haar voelen, ongeacht haar keuzes en issues, wens haar in stilte (of hardop in je antwoord tzt aan haar) gewoon oprecht alle geluk en dat ze haar eigen kracht terug gaat vinden, (ook al zal jij daar niet meer van profiteren als zij zichzelf tzt "teruggevonden" heeft en weet wat ze wil in haar leven en met wie ze dat leven wil delen of niet).

Houd jezelf bij de les en de realiteit: het is over, voorbij, en dáár heb jij mee te dealen. Dat is jouw opgave nu, jouw aandeel, jouw teleurstelling, tegenvaller en daar mag je best stuk over zitten, maar stop voor jezelf dingen te denken hoe het anders had kúnnen lopen als maar dit of dat, als jij maar dit of dat, als zij maar dit of dat..

Dat zijn allemaal scenario's die er gewoon gebléken niet zijn, dus ook niet druk over maken, het is al genoeg om te dealen met de mooie en moeilijke momenten die er wél geweest zijn en dat dat niet meer terugkomt.
Leid jezelf dus af van dat soort mijmeren, dat maakt de duur van je eigen proces er alleen maar langer op.

Het doet er ook niet meer toe hoe haar keuze voor haar gaat verlopen of je daarmee bezig te houden. Die keuze is gemaakt, het is jammer, maar hoe dat voor haar en die ander uitpakt is aan hun, wat zij er samen van maken, en hoe zich dat ontwikkelt.
Probeer zelf in het recente verleden en vooral de (soms harde) realiteit van het nu te blijven en je dus niet te laten verleiden tot (mogelijke) toekomstgedachten die alleen in je eigen hoofd verschijnen

Nicci, Pauwenveer, Binnusje: allemaal een hig five en fijne zonnige dag iedereen!

En Nicci: geldt ook voor jouw exlover: natuurlijk heeft ie ook zijn lieve kanten,, dat is wat je mist en verdrietig om bent.
Het is alleen zo dat je die kant ziet zolang en als het leuk is (voor hem leuk).

Dat is een beetje het probleem ook, he.
Bij andere relaties is dat heel normaal, en niet dat ze blij mogen zijn als het fijn is.
Daar is ook weleens wat, een meningsverschil, en dat is prima, maar niet op deze manier die jij nu (meer dan eens) hebt meegekregen.

In een "normale" ruzie mag je gewoon nog steeds respect houden en gewoon kunnen (uit)praten, hoor je zeker niet bang te worden van hem, en daar horen schelden, verwensingen en dreigementen gewoon niet bij.

Daarmee verdwijnt de liefdevolle kant nog niet, die zie je (daarna) soms ook weer, en ook het kwetsbare/ beschadigde jongetje van ooit waardoor deze man zo is geworden.
Maar je moet niet een "project" willen.
Je wil een stabiel iemand in je leven, net als ik, en niet eentje waar je steeds (vaker) maar moet afwachten hoe zijn pet staat, en op je tenen gaat lopen om maar te zorgen dat ie goedgehumeurd blijft, jij niks "verkeerds" doet en hem maar niet boos maakt (waarbij je vaak niet eens weet wát hem boos maakt en ook nog buiten jouw invloed om, buiten de relatie om dingen gebeuren die hem uit balans brengen.

Houd svp dit steeds voor ogen, als je zou samenwonen zouden dat allemaal en steeds meer aanleidingen zijn om op jou af te reageren!
Neemt niet weg dat het toch verdrietig is voor je, omdat je dat totaal niet verwacht had en dat mooie van hem/jullie ook logischerwijs als een gemis voelt.
Het zal op en af gaan, maar elke dag een stukje beter!

Je klinkt goed, Nicci.
Het geeft idd een boel rust als je weer de volle "zeggenschap" over je eigen doen en laten hebt, je eigen dierbaren, huis, tuin en spulletjes om je heen hebt, en je beseft dat dat allemaal ook/ nog steeds zulke waardevolle bijdragen zijn aan happy in je vel voelen, ook al ontbreekt er voor je gevoel natuurlijk iets/iemand tov afgelopen tijd.

Ook hier is de rust wedergekeerd, nadat ik zelf het (app)contact heb gestopt.
Hij belde gisteren maar ik heb niet opgenomen, ik ga geen discussies meer aan en ook als hij misschien met spijtbetuigingen aan was komen zetten heb ik daar geen behoefte meer aan.

Sommige dingen zijn dan al gezegd, dat kun je niet uitwissen of terugdraaien met een sorry. Het is zo'n aantrekken-afstoten-"relatie" geworden waar ik me nooit toe aangetrokken heb gevoeld, en kinderachtige sneren waarvan ik echt wel weet waar dat vandaan komt, en later dan een "ik meende het niet'. Ik wil niet iemand die, als iets hem niet zint, vervalt in het gedrag van een kleuter als lover en met wie later (eenmaal uit zo'n "bui") pas weer een redelijk gesprek mogelijk is.

Doe mij maar een volwassen, stabiele man die dat allang ontgroeid is (zeker op deze leeftijd). Jaloezie en afgunst (op een vriendin nota bene) is op zich al onaantrekkelijk en dan nog zo weten te draaien dat ik dat opwek en als ik haar maar niet had genoemd er niks aan de hand was geweest. Haha, dan komt er wel weer iets anders wat zo'n bui "uitlokt".

En juist dit (en dat bij jou net zo, Nicci) is de alarmbel itself: die buien toeschrijven aan mij of aan (een) ander(en), aan gebeurtenissen buiten hem om, kan hij niks aan doen, toch? Allemaal dingen die een ander mens niet tot zulke buitenproportionele reacties zouden bewegen of zelfs totaal niet in het minst zouden storen.

En eenmaal tot rust en inkeer beseffen ze zelf vaak wel dat ze zelf hun eigen evt glazen ingooien en daarmee hun kansen op geluk saboteren. Het sneue daarbij is dat ze niet anders kúnnen, Nicci. Ze zouden best anders willen zijn maar dat houden ze maar tijdelijk vol, die buien "overkomen" hun net zo plots en net zo goed als dat het jou overkomt.

En juist dát gegeven zegt mij genoeg. Beloften en "ervan leren" zijn loze woorden als iemand niet anders kán dan zo te reageren, hooguit leren om jou daar niet mee lastig te vallen en zelf te beheersen tot normale proporties of te wachten (met contact) tot de bui voorbij getrokken is. Dus hooguit beloven jou daar niet mee lastig te vallen als het weer gebeurt, dus alleen over het wel/niet uiten ervan, maar dát die onderliggende ergernis/woede hun overvalt hebben ze zelf ook niet in de hand. Hooguit hoe daarmee te dealen als het zover komt.

En ik heb al helemaal geen zin om te "moeten leren" om vooral niet zo'n bui "uit te lokken". Eerder schoof hij dat soort dingen af (bij een conflict uitpraten) als: in een beginnende relatie moet je elkaar nog leren kennen en dat is normaal, daar leren we van.

En dat klopt ook wel in sommige opzichten.
Waar ik eerst heel erg van schrok, weet ik nu dat dat bij hem hoort (en alleen in bepaalde buien), neem ik inmiddels met een korrel zout (wat dan gezegd wordt) en kon daar dan ook wel weer doorheen kijken, of naar wat wél fijn was aan hem.

Nu heb ik gewoon geen zín meer om die "gebruiksaanwijzing" door schade en schande te moeten leren, namelijk door ondervinding per keer wat hem wel of niet bevalt (aan mij of aan anderen of het leven) of te leren vermijden.
Het kan al gaan om bijv vanuit hem "bel morgen maar om 2 uur" (om te feliciteren met zijn verjaardag) en dan doe je dat, vertel je dat je al vroeg wakker was, en dan boos waarom je dan niet eerder belde?!
Nou, omdat je zelf vroeg om 2 uur.
En dan: dat tijdstip was omdat hij rekening hield met míj, ik wéét toch dat hij tussen x en y dat en dat doet?

En zo is het nooit goed (genoeg), altijd iets aan te merken/ verbeteren, altijd wel iéts wat verkeerd zou kúnnen vallen, vaak dingen die je zelf geeneens kunt bedénken dat iemand dat "verkeerd"/fout/raar zou kúnnen vinden, en in de omgang met ongeveer álle andere mensen doodnormaal is.

Ik heb helemaal geen zin om dingen te moeten "leren" om te voldoen aan andermans verwachtingen, tenzij dat redelijke zijn, maar ik ga geen gedrag of dingen aan mezelf veranderen die ik zelf okay vind, uitsluitend omdat de/een ander dat van mij wil.
En zeker niet als dat eenzijdige of juist "dubbele", grillige, veranderlijke en onredelijke of onvoorspelbare verwachtingen zijn.

Ik blijf erbij dat er onoverbrugbare verschillen zijn, waar "gelijk in hebben" niet aan de orde is, niemand gelijk in heeft of allebei evenveel valide is, namelijk gewoon kwestie van smaak en voorkeuren is, wat/zoals je zelf prettig vindt, of in aanleg als "eigenheid" hebt, en geen goed of fout bij is, alleen anders in bent dan de ander.

Ik had jouw stuk nog niet gelezen, Nicci, toen ik bovenstaande schreef.
Ik moet nu ff andere dingen doen, maar kom er nog op terug.

Sterkte iig!
Blijf van je afschrijven, lieverd, en blijf bij jezelf!

En niet meer op in gaan, niet verweren, dat is alleen maar olie op het vuur voor iemand in zo'n bui.
Negeren en blokkeren heb je goed gedaan, alleen dat zal hem tot rust manen.
Ertegenin gaan bewezen niet!

Goed dat je over die meubels begonnen bent, je hoeft niet zomaar bij voorbaat op te geven.
Dat hij onredelijk is en blijft daarover is gewoon jou terugpakken: willen dat jij je ook shit voelt, omdat hij zich zo voelt.
Dat jij daarbij gewoon netjes bent gebleven en hij gemeen wordt (en oneerlijk, onredelijk, zomaar in het wilde weg "beschuldigt") moet hij weten, maar zegt alleen maar iets over hem, hoe kinderachtig en triest hij reageert.

Dat hele "terugpakken" alleen al is kinderlijk, oog om oog, bah.
Juist hierin had hij zich een gentleman kunnen tonen door erboven te staan en die spullen gewoon uit te wisselen.
Dit is zijn laatste manier om wat macht (wat ervan over is) over jou te kunnen uitoefenen, om jou eenzelfde dosis stress te bezorgen, waar hij zelf ook niks aan heeft.

Ik probeer weer eens weg te komen naar hutje, haha, aan het inpakken enzo, maar what's new, dag alweer bijna om, (van patronen gesproken, soms hardnekkig hoor) ook al maakt tijdstip om daar aan te komen niet veel uit omdat ik daar nog lang zon heb en niet hele dagen in de zon hoef, er nog veel meer mooie dagen zullen volgen..

Laters!

Nicci: dat is het verschil denk ik ook tussen jouw en mijn exlover: de mijne weet wat er aan hem "mankeert" en hoe hij zelf in elkaar zit, daar ook zware therapie voor gehad. Dus die heeft inzicht in zijn eigen mechanismen en patronen.

En dat is (al) een wereld van verschil tov mensen zoals jouw (nu) ex die zich daar nog niet van bewust is en rustig kan blijven ontkennen dat híj hoogstwaarschijnlijk eoa (persoonlijkheids)stoornis heeft en dus de schuld kan geven en alles kan blijven toeschrijven aan buitenaf: partner/andere mensen/instanties/ omgeving/ maatschappij/ wereld.
Iedereen is "tegen hem" en het ligt altijd aan anderen, omstandigheden enz.

Dit zijn vaak mensen die dan ook no way in therapie zullen gaan: er mankeert immers niks aan hún, he! En waag het ook niet om zoiets te suggereren, want anderen de schuld geven is hun houvast en waar ze zelf heilig van overtuigd zijn, dit is wat ze hardnekkig geloven. De wereld is gek en zij zijn de normalen.

En ja, in hun werk kunnen ze heel ver komen, hoor, juist die enorme "arrogantie" (dat zij alles weten en het goed zien) geeft hun een zelfverzekerde uitstraling door hun diepe, stellige en wellicht rigide overtuigingen oa over allerlei vraagstukken en hoe capabel ze zelf zijn + bepaalde "dominante" trekjes kunnen voor anderen juist teken zijn van standvastig, stabiel leiderschap. Iemand die weet wat ie wil en doet en ook doorzet, geen dwarsliggers accepteert en vrij gewetenloos beslissingen kan nemen, want tamelijk ongevoelig voor het leed wat dat kan aanrichten bij anderen.

Dus in de zakenwereld (en politiek) kan zo iemand (als ie zelf de leidinggevende of werkgever/baas is) zich gemakkelijk hard opstellen (ook in onderhandelingen en dergelijke) en bovendien hébben ze vaak ook heel goed allerlei spelletjes op de werkvloer feilloos door, herkennen manipulaties van anderen als geen ander, zijn daadkrachtig in hun optreden en dat geeft mensen ook vertrouwen.

Het zijn vaak dezelfde mensen die niet "onder een baas/ leidinggevende kunnen functioneren, die alles beter weten, ook in hun werk. En als ze het niet voor het zeggen hebben, zullen ze zich vroeg of laat met het beleid gaan bemoeien en allerlei andere dingen die zij zien (en zien dat vaak ook idd goed, omdat hun radar/focus niet alleen in relaties, maar op allerléi gebied ligt op wat er ergens (of aan iemand) mankeert, wat men niét goed doet, de fouten feilloos eruit halen. Dus niet alleen eigenwijs, maar vaak zién ze idd dingen die niet goed gaan en waarom, en wijzen anderen daar dan ook op. En zelfs als ze gelijk hebben, maakt dat ze niet populair

Dus vaak zeer eigenwijze mensen die oa zelf vinden dat hun denk- en werkniveau hoger ligt dan van anderen, (en soms hoger dan hun diploma's), en ruzie krijgen met leidinggevenden en vaak zelf veel werkgevers hebben versleten (of voor zichzelf werken), omdat die niet op hun vingers laten tikken.

In de politiek kunnen zulke mensen overtuigende leiders zijn, die een hele groep meekrijgen en dingen blootleggen die meer mensen een doorn in het oog zijn, en vanalles "aankaarten" op dezelfde wijze: focus op wat fout gaat, anderen op de vingers tikken, verwijten, verongelijktheid, oog om oog, aanvallen, beschuldigen enz.
Dus niet met oplossingen komen hoe het wél zou moeten, maar wijzen op anderen en wat er fout gaat. (ideale politici voor de oppositie).
Mensen zien daar krachtige leiders in, die tenminste opkomen voor hun grieven en zich kunnen herkennen in beschuldigen, hun "moedige" en daadkrachtige taal en akties, die "ergens voor staan" en zich niet laten intimideren. (maar zelf wel intimiderend zijn).

Omdat deze mensen zelf meesters zijn in manipuleren en mensen bespelen (en uitspelen tegen elkaar) herkennen zij dat ook van anderen die dat doen.
Bovendien krijgen ze vaak weinig tegengas, omdat veel mensen, zoals werknemers, er niet tegenin durven te gaan. Ze dulden geen tegenspraak.
Dus dit soort mensen kán dus idd floreren als ze ergens de "macht" hebben, maar zijn vaak niet populair bij hun werknemers, klanten of leveranciers (of in de politiek ruzies met medeoprichters of partijgenoten).

Ze "winnen" (in zaken, in politiek) vaak puur omdat ze standvastiger, overtuigender én meedogenlozer kunnen zijn dan anderen, en als ze veel mensen zich achter hun scharen (want dat bevestigt zijn gelijk hebben dan: hoe meer aanhangers, hoe meer bewijs dat ie gelijk heeft).

In het klein (met jou) gaat het goed zolang je erin meegaat en hem bevestigt, prijst, gelijk geeft, maar moet je hem ook niét gaan tegenwerken, he.
Dan krijg je te maken met die onredelijke, harde, harteloze, gemene of meedogenloze kant van . En oog om oog: terugpakken op die meubels: als jij die reis niet betaalt krijg jij je spullen niet. (chantages).
(zo was mijn "borderline-achtige" zusje trouwens ook: oog om oog: jij kwetst mij? ik kwets jou terug waar ik maar kan en liefst op een zwak punt van je (of iets waarin jij je kwetsbaar hebt gemaakt, in vertrouwen verteld of zelf mee worstelt bijv)).

Dat is het verschil met exlover: die kan ook in zo'n "bui" zitten, en zichzelf opfokken over iets, maar als ie weer gekalmeerd is, gaat ie het wel in perspectief zien en zijn eigen aandeel erin, zijn eigen onredelijkheid ook.
Ik maak me dan ook geen enkele zorgen over die spullen van mij, dat komt wel goed.

Dat is idd als je tegenover hem komt te staan, Nicci.
Dan ben je geen medestander meer, he.

Laat je niet aanpraten dat hij om jou al die dingen in gang gezet heeft, die auto, die verbouwing, hij is daar zelf verantwoordeljk voor, ook al deed hij dat ivm vooruitzicht van samenwonen.
Op elk moment heb jij alle recht om de relatie te verbreken, om wat voor reden ook, en hier is de reden grotendeels aan zichzelf te danken ook nog, dus trek je niks aan van die verwijten.

En idd, die negatieve energie is het niet waard om te proberen die spullen te krijgen, en toch is het prima dat je dat hebt geprobeerd en niet bij voorbaat al opgegeven had, hoor!
Proberen staat vrij, en je hebt laten zien dat je niet zomaar (uit angst oid) niet meer voor jezelf opkomt.

Ik denk niet dat hij gaat kletsen over jou, want jij weet book eea over hem, dus daarmee zou hij een risico lopen.
Tenzij hij heel erg op jouw disretie rekent, ook als hij vuil gaat spuien (om jou voor te zijn en zich in te dekken alvast zijn eigen verklaring al rondbazuint)..

Dat hoef je niet te accepteren als hij dat zou doen, dan verbreekt hij die discretie zelf en hoef jij je ook niet ergens aan te houden (als verdediging van jezelf, want je hoeft je niet zwart te laten maken ook, he, ook al wil jij zelf niet met modder gooien).

Ik zou nu ff helemaal niks doen, denk ik.
Behalve je eigen wonden likken.

Ik ben hier bij hutje aan het schuren geweest van het volgende vlak en kan niet verder, want ook daar houtrot en moet een nieuw reparatiesetje kopen eerst.
Ik weet niet of ik met dat mooie weer zin heb om van het park af te gaan daarvoor, misschien toch eerst die ene kant dan afmaken en eind vd dag (of pas als ik naar huis ga meteen door) en materialen halen voor de volgende keer dat het weer een paar dagen goed en droog weer is daarvoor..

Bovendien hele dagen daaraan werken geeft wel het gevoel van tenminste nuttiger bezig zijn dan alleen maar op een ligbed liggen, maar kost me mijn rug (vooral planken onderaan oa) dus zal het toch een beetje moeten doseren en andere bewegingen die wel goed zijn voor me, zoals wandelen. Benieuwd wanneer de zwembaden open mogen, want ik ben een zwemmer en dat mis ik nu wel!
Gras moet ook alweer gemaaid, wat gaat dat enorm hard opeens, beetje regen na al die zonneschijn en staat weer hoog, he!

Ik heb voorlopig de tijd, hopelijk nog genoeg gelegenheid en -helaas door geen werk- alle tijd nog daarvoor.
Plus dat mijn hooikoorts nogal opspeelt (en dan dat stof erbij van schuren) en niet zo'n goed plan is, heb de huisarts al gebeld voor (meer) medicijnen, neusspray is bijna op en juist nu is de berkenboom aktief, waar die hele hooikoorts allemaal mee begonnen is bij mij.

Wel spreek ik gelukkig alweer wat meer mensen, zowel hier als thuis, je merkt echt dat mensen elkaar weer opzoeken en versoepelen, zij het nog steeds met die anderhalve meter. Na wéken van vrijwillige "thuisquarantaine" waaraan ik me nogal streng gehouden heb (behalve boodschappen doen niemand zag of mee afsprak) voelt het alweer ietsje normaler.
Als in juli de campings weer open "mogen", komt hopelijk mijn dochter ook weer hierheen, die staat te springen (en ikke ook)!!

Gekke is dat het losser voelt alleen al als iets "mag", hebben jullie dat ook?
Terwijl de reden nog steeds hetzelfde blijft, maar als je bijv weer naar de kapper "mag" (die contactberoepen juist mogen zónder die anderhalve meter afstand) het opeens dan minder erg lijkt allemaal, want tja, als dat kan, dan zal het allemaal wel meevallen.. (dat gevoel he, het is niet zo, het is niet over of voorbij natuurlijk, maar voelt wel -wat- vrijer)..

Ik hoop dat je wat kunt relaxen nu, Nicci, het zal de nodige tijd kosten om dit achter je te laten en te verwerken en toekomstbeeld bij te stellen, het is allemaal nog zo vers, en natuurlijk had je liever nu met optimistischer en fijnere zaken bezig willen houden en waar je naar uit kon kijken. Hopelijk helpt het lekkere weer toch om je gedachten te verzetten!

Zelf heb ik nu ook complete radiostilte, heb niet meer gereageerd en lekker rustig dan.
Ik had ook liever leukere vooruitzichten qua liefde en lust, zeker in de zomer als ik zelf aktiever en fysieker ben dan in de winter, maar tis niet anders, ik heb het er niet voor over als het telkens zo ingewikkeld en vermoeiend moet.
Ben ook totaal niet (meer) bezig wat hij nu denkt, doet of voelt of mee omgaat, en ook niet of ik hem mis en wat dan wel/niet.

Moet voorlopig ook niet dénken aan iemand anders tegenkomen, plus is die kans klein, ben al blij als ik met mijn familie en vrienden en bekenden weer "gewoon" kan afspreken (met afstand houden) en zien, ipv bellen/smsen/appen.
Terwijl ik aan de andere kant de rust ook wel kan waarderen en op jezelf en eigen huis(jes) en haard gericht te zijn, achterstallig onderhoud wegwerken wat anders was blijven liggen, gewoon óm iets omhanden te hebben alleen al en je daar meer tijd spendeert, dus ook steeds alles ziét wat er (nodig?) moet gebeuren, he?

Fijn dag allemaal!

Hem missen had ik vorige keer nog wel veel last van, NIcci.
Toen raakte ik gestresst omdat het wel fijn was, maar hij oa té aanwezig was, teveel aandacht vroeg, daarnaast ook nog teveel bellen en appen (alles bij elkaar too much) én net die maatregelen rondom coronagebeuren begonnen.
Eigenlijk was ik hém nog niet zat, maar het teveel "samen-tijd", zodat ik geen ruimte/tijd overhield voor andere dierbaren en mezelf.

En omdat hij contact had gehad met iemand die hoogstwaarschijnlijk corona had zagen wij elkaar ook ff 2 weken niet, en door van alles & iedereen fysiek afstand te moeten houden ging iederéén bellen en appen (en ook nog apart van elkaar, zo ook op mijn verjaardag, ik zat soms uren aan de lijn, hartstikke lief, maar ik werd er gek van).

Dus toen twijfelde ik voornamelijk over of ik überhaupt wel zin/ruimte had in mijn leven voor zo'n relatie. We hadden toen al afgesproken meer intieme partners te zijn dan een "echte" relatie, maar ging toch elke keer vanzelf die kant op. Ik was niet van plan het helemaal "uit" te maken, ik wilde alleen minder veel en minder vaak contact.

Die eerste weken quarantaine-coronatijd miste ik het fysieke (samenzijn, hem voelen, de ) énorm met hem, maar niet alle drukte die hij met zich meebracht.
Toen ik na een paar weken (oa bij hutje) redelijk tot rust was gekomen en de ergernis over dat drukke naar de achtergrond verdwenen , en het warm en zonnig was, de temperatuur en daarmee mijn libido steeg miste ik hem (vooral) als sekspartner, want daarin pasten we dus wél.

En ik ging dus weer geloven dat dát stukje mogelijk was, hij was intussen ook redelijk gewend aan zelf (weer) zijn dagen te vullen zonder mij. Hij leek het ook inmiddels prima te vinden om de focus te leggen op elkaars vaste sekspartners, dat verlangen was wederzijds.

Hij wilde dan ook liever zonder te blijven slapen (ik denk dat dat te verwarrend was, hij dat associeert met "relatie, daar moest ie over nadenken, maar ik vond dat stuk intimiteit juist óók heel erg fijn). En omdat we allebei al weken afstand tot anderen hadden gehouden, waren we voor elkaar "safe" (qua coronarisico's), vertrouwd, en weten we allebei dat dat sowieso best bijzonder is om dat te vinden, en zeker als je elkaar daarin dus al gevonden hébt en gek op bent..

Meteen diezelfde middag dat ik thuis was was het dan ook raak, maar bleef hij niet slapen. Dat zou dan waarschijnlijk het weekend wel een nachtje samen worden, maar dat haalden we dus geeneens vanwege dit "akkefietje".

Ik denk echt dat die oxytocine meer doet dan je denkt, want dit keer was er na weken fysieke afstand wel seks, maar nog maar weinig "geknuffeld" (en dat hormoon heet niet voor niks het knuffelhormoon, he), geen knus op de bank tegen elkaar aanleunen, vastpakken, zoenen en andere "lieve intimiteit".

En dat scheelt (voor mij iig), tov vorige keer, dat ik dat in de eerste weken al gehad had en dus al redelijk van was afgekickt.
Misschien komt dat nog, maar mijn boosheid had en heeft nu iig de overhand boven mijn evt behoeften. Het gedrag maakt dezelfde persoon gewoon minder aantrekkelijk, ik bedoel je moet diegene wel (minstens toch) mógen in de omgang, he. Als je zo boos bent heb je niet tegelijkertijd bepaald behoefte om iemand dan te zoenen, omhelzen, laat staan verlangen naar seks.. (tenminste ik niet).

Dit is voor mij iets wat nu wel bewezen onoverbrugbaars is.
Niet alleen die (vermeende) rivaliteit tussen hem en beste vriendin, maar ook het overal iets achter zoeken, niks "verkeerds" doen of zeggen, daar heb ik gewoon geen zin in. Als ik nog eens een relatie of vaste intieme partner vind, dan moet eea wel redelijk vanelf relaxt gaan, dus iemand zijn die ook écht zélf prijs stelt op zijn eigen leven en daar meer inhoud en betekenis in heeft dan de focus op mij of op een/de relatie als belangrijkste bezigheid.

Het is logisch dat jij hem nog mist, en wel voornamelijk al het lieve en fijne wat je met hem hebt meegemaakt, weet wel dat oa die oxytocine zorgt voor een gevoel van hechting en verbonden voelen, en dat kan nog wel enige tijd nawerken, omdat je dat "gevoel" uitsluitend kreeg in zíjn nabijheid, en zelfs door aan hem te denken (herinneringen, verlangen) en (las ik laatst) telefoneren met hem (dat is sterker dan appen, zei dat artikel).

Eenzelfde soort hechting heb je bijv ook met je zoon, zij het dat met je ex er ook een seksuele binding is met nog veel meer hormonen en "euforie"stoffen, zoals dopamine (kick), waardoor je óók daar van af moet kicken, want je exlover is (momenteel) de enige leverancier van dat soort "geluksstofjes".

En het is op pure verstand dat je met hem gestopt bent, net zoals bij mij. Daarmee verdwijnt die "afhankelijkheid" van ("verslaving" aan) al het fijne aan/van hem nog niet automatisch, dat is deels dus een fysiek iets, dat duurt ff, en dat is wat jij omschrijft als "verliefd op de liefde" misschien wel, omdat het zulke fijne en welkome gevoelens waren.

En dat is volgens mij ook waarom mensen ook verslingerd kunnen raken aan iemand die ze verstandelijk niet (moeten) willen, zoals dat het goed kan zijn dat je je (tegen beter weten in) aangetrokken kunt voelen tot een persoon die "not done" is, (al bezet is, of de broer/beste vriend van je vriend, of een collega waar dat niet "mag", iemand van ander geloof, een neef zelfs).
Dat is volgens mij helemaal niet omdát bepaalde omstandigheid extra spannend zou zijn als het not done is, maar ondánks dat. Gewoon "pech" dus dat het verstandelijk niet volgens de normen en waarden (en je eigen normen en waarden) voldoet.

Dan komen mensen in een frustrerend dilemma terecht, tussen verstand en gevoel, en daar hebben mensen iha nog wel begrip voor, zolang je verstand dus overheerst, je daar dus niks mee doét. Het niet verder gaat "voeden" (door te fantaseren, mijmeren "wat als", contact te houden, te flirten, laat staan aan te wakkeren).

Dus ook als het de "verkeerde" man voor je is, en je dat nu wéét, zijn het niet alleen je (vele?) fijne herinneringen met hem die je parten speelt, maar ook je hormonen en "verslavende" stoffen die aan hem gekoppeld zijn.

Daarom schrijf ik hier al jaren: kijk uit met wie je (als vrouw) meermaals/ regelmatig seks hebt, want met name vrouwen zijn hier gevoelig voor en ontwikkelen "gevoelens" zelfs voor iemand die ze (verstandelijk, om welke reden dan ook) geen "relatiemateriaal" vinden.

Je ziet dit ook als je af en toe meeleest bij het minnaartopic: mensen die dachten "veilig" (zonder verdere verwachtingen en gevoelens) een buitenechtelijke minnaar te kunnen hebben langere tijd, omdat diegene niet hun type (levenspartner) zou zijn, alsnog dat soort (verliefde) gevoelens kregen en niet zelden langzaamaan tóch meer zouden willen met die minnaar/ minnares..

Hoeveel van die mensen zijn niet tóch begonnen in de volle overtuiging dat ze dat prima zouden kunnen scheiden met déze persoon en het bij pure seksuele aantrekking zou blijven?!
Mannen maken die stoffen ook wel aan, maar anders, en ook nog ándere hormonen, zoals testosteron bijv.
(dat heeft andere effecten op elkaar, bijv interessant is dat uit onderzoek blijkt dat als zijn kind op komst of geboren is, testosteron (tijdelijk?) omlaag blijkt te gaan (zodat ze gevoeliger zijn voor oa oxytocine-binding met de moeder en kind voelen? Zich trouwer voelen?)..
(en ook daar zijn uitzonderingen op, je hoort vaak genoeg dat juist dán iemand vreemdgaat, wellicht door weinig (seksuele) aandacht thuis tijdens zwangerschap en na geboorte of gewoon minder gevoelig voor die bindingsstoffen?)

Daarom schreef ik ook aan Binnusje: vooral niet gaan mijmeren over wat je had met haar, al die fijne momenten, danwel wat er nog zou kúnnen zijn als ze maar alsnog voor hem zou kiezen: dat heeft alles met dat afkicken te maken en dan maak je het jezelf lastiger als je dat aktief (blijft) "voeden" met "verlangende gedachten".

Dat gebeurt vanzelf, dat die opkomen, dat is niet zo vreemd als je een tijdlang met iemand samen bent geweest, ook als dat met de nodige problemen verliep.

Binnusje, voor het geval je je afvraagt waarom zij er dan blijkbaar geen last van heeft en jij wel: dat komt doordat zij die stoffen nu kan koppelen aan iemand anders en jij (nog) niet.

Vorige exlover heeft dat tov mij nog, ik ben de laatste persoon aan wie dat soort gevoelens gekoppeld waren, maar hij niet voor mij, omdat ik daarna dus voor afgelopen exlover die gevoelens heb gekregen.
Dus het is de laatste persoon aan wie dat geassocieerd is, en zolang er niemand "nieuws" voor in de plaats is gekomen blijft dat ook verbonden aan die laatste persoon, en dat is lastiger verminderen dan wanneer je die kunt verbinden aan de volgende.

Daarom zijn exen vaak zo verbolgen als de ex al snel weer "verder gaat" en zijzelf nog volop in verdriet zitten en als een rouwproces aanvoelt. Dat die ander dat niet net zo zwaar heeft, alsof het al die tijd voor de ander niks heeft voorgesteld, maar dat is het geval vaak helemaal niet.

En ook degene die het zelf heeft uitgemaakt heeft daar last van, want soms is het voorbij uit eoa onvrede en dat ze méér van die persoon wilden, en op een punt dat ze er niet meer in geloven dat iets nog verandert, maar niet omdat ze die persoon niet meer wilden).

Niet zelden is het de man die sneller een andere sekspartner heeft gevonden, (imo dus ook niet toevallig vaak de mannelijke ex), dat hoeft helemaal niks serieus te zijn/worden, maar ook dat is omdat mannen in het algemeen dat beter kunnen scheiden en ook als ze "liefdesverdriet" hebben tegelijkertijd toch seksueel aangetrokken kunnen voelen tot een of meer andere vrouwen.

Net als in het datingproces , ook daar zijn die verschillen volgens mij in oa oxytocine zichtbaar: een man hoeft iha geen verliefde gevoelens te hebben om iemand seksueel aantrekkelijk te vinden, ook niet na een aantal dates met seks, en ontwikkelen de vrouwen na een paar dates al "gevoelens".

In het algemeen gesteld he, je ziet het andersom namelijk ook, ik ken genoeg mannen die bij hoog en laag beweren dat ze alleen maar seks kunnen mét gevoelens voor diegene. En vrouwen die dat prima kunnen scheiden, en ook als ze verliefd zijn zich tegelijkertijd prima seksueel aangetrokken kunnen voelen tot iemand anders.

Dus niet iedereen is daar even gevoelig voor.
Ik weet wel dat dat afkicken makkelijker gaat als je niet de hele dag jezelf toestaat eraan te denken. Iemand die op dieet is doet zichzelf ook geen plezier door hele dagen te denken aan lievelingseten wat niet meer "mag", daar wordt het alleen maar begeerlijker van.

Iemand die stopt met roken en daar de hele dag bij stilstaat en naar hunkert (blijft zien als iets fijns wat ontnomen is, niet meer mag) zal het ook stukken moeilijker hebben dan iemand het kan zien als iets slechts wat ie niet meer wil en niet meer hóeft te roken., klaar mee is, en dezelfde afkickverschijnselen zal zien als (tijdelijk) noodzakelijk, voorbijgaand, iets waar je doorheen moet en zal afnemen, tot je aan de nieuwe situatie gewend bent.

Omdat behoeften net gevoeld worden als gevoelens, is het verschil daartussen niet of nauwelijks te duiden voor jezelf, of het nou "liefdesverdriet" is of "afkickverschijnselen".
Net zoals jij zelf zegt, Nicci (verliefd op hém en hém missen of verliefd op de "verliefde gevoelens" itself en die missen?)

Mensen denken volgens mij veel teveel dat liefdesverdriet en gevoelens iha vooral mentaal zijn, in je hoofd zitten, maar ik denk andersom: dat behoeften en bijbehorende gevoelens voelen ook invloed hebben op dat ze als een "pop up" in je hoofd opdoemen. En andersom dus, steeds (tijd nemen om) die gedachten te denken, blijf je die gevoelens/behoeften aktiveren, zij het in de vorm van "gemis" en "leegte" voelen, omdat die niet (meer) vervuld zullen gaan worden.

Niet met diegene althans en de vraag nog maar is of en hoe lang het gaat duren voordat je dat weer voor iemand potentieel gaat voelen.
En daar (gemis en leegte) heeft in geval van Binnusje zijn ex dus geen last van, aangezien zij die al gevonden hééft.
Los van of dat stand houdt, he, het komt iig in de plaats voor herinneren/denken aan en recente gevoelens voor Binnusje.

En dat zegt imo overigens niks over hoe sterk die gevoelens waren (voordat die ander in beeld kwam), of dat dat voor haar minder heeft voorgesteld dan voor Binnusje. Mensen leggen dat volgens mij verkeerd uit, het kan prima zijn dat die gevoelens toen ze nog 1 op 1 op elkaar gericht waren even sterk waren.

Later door al die problemen misschien niet meer, en houdt helemaal op als er een andere potentieel "betere" kandidaat voorbij komt (en dat "betere" is dan met name op de probleemgebieden: vaak heeft die ander precies dát wat gemist werd bij de vorige partner, zeker als er zo snel al een andere kandidaat in beeld is.. de zgn "rebound" heeft vaak precies die eigenschappen of level waarop het bij de vorige strandde).

Hoe dan ook, ik denk dat het vaak makkelijker is om dat proces door te gaan als er "zekerheid/duidelijkheid" is dat het niet meer kán: dus ofwel die ex een ander heeft, of voor jezelf vaststaat dat het niet past/werkt.
Zolang je twijfelt staan er nog mogelijkheden open en dat maakt het vaak zo moeilijk, omdat je dan denkt: moet ik het nog een kans geven, als dit of dat verandert zou het wél kunnen werken, enzo.

Als je zelf moet beslissen om ermee te stoppen is dat een kwestie van waar je nog wel en niet in gelooft (en dan nog vertrouwen in krijgt/hebt of die verandering gaat lukken). Daarom proberen mensen het vaak nog, soms meerdere malen, voordat ze het definitief opgeven. Omdat ze wel gek zijn op de persoon en die persoon wel willen, maar alleen die ene kant, of alleen maar mét die beoogde (gedrags)verandering.

Dus vandaar wat ik zei: als je jezelf betrapt op dat je (teveel) gaat focussen op het fijne van diegene en/of de fijne herinneringen samen, denk dan dat andere er óók bij, want dat ís die persoon in zijn/haar geheel: dus óók mét die problemen/issues, mét die vervelende momenten, trekjes, enz. Dus niet los van elkaar gaan zien, want dát (vervelende) gedeelte mis je niet!
Het zijn niet alleen leuke herinneringen, dus dat wat je mist niet gaan "verheerlijken", maar jezelf óók dit blijven voorhouden!

Niet dat het dan makkelijk zal zijn, maar wel makkelijkér maken.
En onderdrukken (van gemis en leeg gevoel) heeft ook weer geen zin, daar mag je je teleurgesteld en verdrietig over voelen, bewust bij stilstaan en voelen, over huilen om dat eruit te laten/ te uiten, over te praten met anderen, en waar je maar behoefte aan hebt, want dat is nodig om het een plek te geven.

Zolang je daar niet in blijft hangen en zwelgen, de overhand krijgt en houdt, dus binnen bepaalde perken aandacht aan geven is juist goed.
"Alleen maar" meteen jezelf van afleiden/ afleiding zoeken kun je zien als een vorm van onderdrukken en is dus weer een ander uiterste.

Elke verandering en nieuwe situatie is weer wennen, zeker als het niet zelfgekozen is, maar bijv niet anders kan, en we zitten al in een rare tijd dat alles ff heel anders is dan wat we gewend zijn.
Accepteren en aanvaarden heeft altijd tijd nodig, en dat geldt ook voor eigen keuze om ermee te stoppen, dat is vaak ook uit noodzaak omdat het (zo) niet (langer) gaat of omdat het soms kiezen uit 2 "kwaden" is (bijv een "onveilige" of onprettige relatie óf weer alleen en single zijn) en dus niet altijd van harte maar dat je (nood)gedwongen voor die keuze stond.

Omdat relaties voor een groot deel zijn gebaseerd op wat je gelooft en op vertrouwt, blijft dat deels speculatie zolang je denkt "wat als deze persoon idd dat kan veranderen, of ikzelf". En dan moet je er dus zelf die zekerheid en duidelijkheid aan geven, op enig moment, als dat een "weten" wordt..

Ik denk wel dat het voor mij makkelijker is nu ik bij hutje ben en hem dus ook gewoon niet tegen kom, en genoeg omhanden heb hier.
Ben gisteren nog wel eind vd dag naar de bouwmarkt gegaan, dus heb alles in huis voor schuurtje en die plekken nog geimpregneerd. Kan ik die vandaag met 2componentenspul opvullen en hopelijk zoveel uur later nog in de grondverf zetten.

Vandaag al vroeg wakker en heb wel wat last van mijn rug, dus ik moet het aantal uren met diezelfde bewegingen (en vooral bukken, onderste planken) wel in de gaten houden. Het is er wel mooi weertje voor vandaag, weinig wind ook, ik zal rustig aan (moeten) doen. En intussen toch aan mijn kleurtje werken, daarvoor hoef je niet op een ligbed te liggen he. Ik zal wat meer pauzes tussendoor nemen, al vind ik dat de verf al op de kwast droogt met dit warme weer!

Gras moet ook weer gemaaid, liefst voordat het regent en kom tijd tekort, want ook daar krijg ik last van en hele dagen lukt gewoon niet, moet prioriteiten stellen.. Niet het maaien zelf, dat doet die maaier wel, maar die bak steeds legen in een vuilniszak..

Hopelijk is het morgen nog ff in de ochtend droog, dan doe ik dat morgen wel.



Geniet van de zon nog even!

Nicci, haha, nu kán je eindelijk quoten maar wou net vragen: zou je het toch weg willen halen?
Die lange stukken tekst van mij 1x zijn al erg genoeg, laat staan 2x !
En ik zie nu dat je dat al gedaan hebt

Wat ik trouwens net zo'n alarmbel vind als mijn exlover die een soort vijand zag in mijn beste vriendin is dat de jouwe jouw beste vriendin benadert en óver jou en jullie situatie met haar gaat praten/appen!

Dat is weer een ander uiterste, ik zou er iig niet van gediend zijn, het is jóuw vriendin en hij zoekt maar een uitlaatklep bij iemand uit zijn eigen kring.
Zij had imo zelf moeten zeggen tegen hem het iets tussen jullie is, dat zij erbuiten staat en er niks mee te maken heeft en zich er niet in laat mengen.

Het is een bekend gegeven (op topics over destructieve relaties) dat een derde wordt benaderd en ingezet voor het "overhalen", of dat nu iemand is van zijn kring (een broer of zus, moeder, whatever) of iemand van jouw .

Op die manier probeert hij tóch indirect weer invloed te krijgen op jou, nu je niet naar hem luistert, door in een goed blaadje te komen bij iemand die jij vertrouwt en te hopen dat die een goed woordje voor hem doet.

Ook dat een paar dagen later doen alsof er niks gebeurd is en de draad weer oppakken is een bekend fenomeen. Vooral oostindisch vergeten van wat ze zelf hebben gezegd of gedaan is frappant.
Let wel: ze onthouden wel álles wat jij hun "aan hebt gedaan", daar hebben ze ineens wél een olifantengeheugen voor, en alles wat ie van je weet wordt opgeslagen en kan (en zal) in "discussies" tegen je gebruikt worden.

Ten derde die vraag of je nog bezoek hebt gehad, is ook weer tekenend voor zijn controlegedrag. Opgeteld bij zijn wantrouwen dat jij en zij allebei tegelijk online zijn, wat ook controlegedrag is, is dit wederom een rode vlag.

Hij houdt een voet tussen de deur en jij vindt dat goed, zolang hij maar normaal doet. Maar dit IS al niet normaal, als het uit is gaat het hem geen flikker aan waarom en met wie jij online bent!
Zij is ook te aardig tegen hem, ze moet zeggen dat ze het brutaal vindt en niet van gediend is om door hem benaderd te worden. Niet heen en weer chatten, gewoon heel beslist dat ze er niet voor hem is, zij niet bevriend is met hem maar met jou, en dat ie zijn verhaal maar met iemand anders moet bespreken.

En voor jou geldt dat ook al denk je dat het hem wat gunstiger stemt als je tenminste nog een beetje contact toelaat en het over niks bijzonders gaat en hij normaal doet, dat jij dit prima kunt behappen.

Daar gaat het niet om, het gaat erom dat in zijn beleving jij de deur op een kier houdt en hij (zachtjes) toch weer vertrouwen kan winnen op die manier, als het contact tussen jullie een poosje zonder noemenswaardige vervelende reacties van zijn kant verloopt.
Dat het goede weer langzaamaan gaat overheersen en jij gaat denken: het valt eigenlijk best mee, misschien heb ik me vergist, hij kan toch ook heel fijn zijn, misschien heeft ie er iets van geleerd, ingezien, verstandig geworden en is het allemaal zo erg niet.

Het is een nieuwe poging om jou voor zich te winnen, een nieuwe "veroveringsfase", en die kan bestaan uit "slijmen" bij jou en je vriendin, ofwel alsnog zijn gelijk proberen te halen door oa begrip voor zijn standpunten maar ook op te wijzen waar jij "fout" zit, en wat ie ook van plan is, het is de bedoeling om rechtstreeks én via haar invloed op jou terug te krijgen.

Je zoon heeft denk ik gelijk, als hij zegt: blokkeer die gast.
Je wint het respect van je exlover niet door half half mee te gaan in diens behoefte aan contact. Diegene's respect zal juist toenemen als jij je beslist en standvastig toont (en bent).
Hints en aardig verpakte boodschappen zijn ze ongevoelig voor, dat wordt niet serieus genomen, dat betekent namelijk ruimte, en betekent in zijn ogen dat jij (nog steeds) gevoelig bent voor zijn stemmingen en nog steeds wil voorkomen dat hij uit zijn humeur raakt, dús dat hij nog invloed heeft op jou (op jouw reacties en gedrag naar hem toe).

Vastbesloten geen contact willen is dan wel in zijn nadeel, maar wel de taal die hij begrijpt: geen tussenweg, geen vriendschappelijk contact, maar zwart-wit: een alles of niks-patstelling (relatie of geen relatie), en "alles" gaat dus niet langer, dus wordt het "niets": met dit soort mensen ga je ook niet als vrienden verder.

Want vriendschap heeft dezelfde kenmerken als een liefdesrelatie en betekent net zo goed dat je niet bang hoort te zijn voor zo iemand, dat je hem vertrouwt en vertrouwelijk met hem om zou kunnen gaan, niet hoeft op te passen wat je zegt en doet, geen verantwoording hoeft af te leggen met wie jij online bent, of je in gesprek bent met je beste vriendin, zoon, moeder of wie dan ook, een normale vriend(schap) heeft daar geen baat bij of last van, en staat het je vrij wie jou bezoekt, belt en bij wie jij op bezoek gaat en mee belt, appt enz.

Het gaat hem gewoon niks meer aan, Nicci.

Eerste keer dat exlover en ik elkaar weer zagen in weken (de laatste keer dat hij bij mij thuis was) was mijn beddengoed gewassen en moest er nog op gelegd worden. Ook zo'n opmerking: "ik weet niet wie erin gelegen heeft.."
Tóch ff zo'n momentje van achterdocht, als "grapje" verpakt..

Toen het "uit" ging ook zo'n opmerking: veel plezier en succes met de volgende (man/minnaar)..
Alsof hij ergens in zijn achterhoofd niet helemaal kon geloven dat ik ermee stop zonder (eerst) een alternatief te hebben.
Want ergens gaat het er blijkbaar niet in, dat je idd zelfs liever helemaal niémand hebt -en ook geen uitzicht daarop de komende tijd-, dan met hém samen te blijven, ook al loopt dat niet lekker..

En kan ook een gevalletje projectie zijn, dat híj liever iéts (halfs) dan niets zou hebben, en zelf pas definitief zou stoppen als er kans/uitzicht is op een andere (seks)partner.
Misschien verklaart het ook wel waarom hij met steeds minder ("commitment" van mij) genoegen nam, zich probeerde aan te passen van geliefde/relatiepartner naar "voornamelijk vaste sekspartners met een beetje meer" (met gevoelens voor elkaar, maar zonder relatie).

Ergens gaat het er bij hem toch niet in dat er een middenweg kan bestaan, dat ik wel monogaam ben en gevoelens heb, liefde en lust op hem gericht zijn, en dan tóch geen normale relatie zou willen.
Voor hem is het het 1 óf het ander: gevoelens= relatie, alleen seks= FwB en dús niet monogaam.
Commitment als partners betekent voor hem in alle opzichten, fulltime 100% ervoor gaan.
Voor mij wel commitment, maar als lat-relatie hooguit en allebei de enigen voor elkaar, en daarnaast dus vrijheid voor werk, andere vriendschappelijke relaties en familie, eigen bezigheden, maar geen vrijheid als het gaat om andere partners, ook seksueel niet.
(tenzij je dat allebei zou willen he, dan zou het een soort open relatie zijn die je onderling afspreekt, maar dat is niet wat ik bedoel, ik heb helemaal geen behoefte aan een ander, ook nu het uit is niet, en open relaties zijn mijn ding niet. En de zijne ook niet, trouwens, alleen hoort in zijn ogen "exclusief zijn" bij een "echte" relatie).

Het gekke is dat hij jaloers is op iets wat oprecht helemaal niet hoéft (ik taal niet naar een ander en was seksueel totaal gericht op hem en "van hem") en aan de andere kant juist ooit op den duur de fantasie zou hebben (dus zélf juist een opwindend idee vindt) om er een andere man bij te willen, maar dan wel eentje die hij zou uitzoeken daarvoor (en dus onder zijn controle, zijn leiding, zijn initiatief, zijn voorwaarden). Heeft ie al eerder gedaan, met vorige sekspartners, maar ik taal daar juist zelf helemaal niet naar, en was ik niet van plan ook.

Zelf heb ik liever geen seks dan met iemand die ik niet seksueel aantrekkelijk vind, en dat kan in mijn ervaring als single afgelopen jaren zomaar een paar jaar duren voor ik iemand tegenkom die ik seksueel aantrekkelijk vind. Dat heeft niet zozeer te maken met kieskeurig zijn, en ook niet of ik iemand knap vind, genoeg knappe mannen die ik niet "lekker" vind, die me niks doen, waar ik niks opwindends bij voel bedoel ik.
Voor mij is dat niet een uiterlijk iets maar een wisselwerking of golflengte oid, een bepaalde uitstraling die iemand bij dezelfde mate van uiterlijke aantrekkelijkheid/"knapheid" wel of niet mijn interesse wekt (of ik wel of niet fysiek op reageer, dat ik die als "lekker" wel zou "lusten").

Ik denk dat veel mannen zelf iemand met een leuk uiterlijk al gauw ook seksueel aantrekkelijk (genoeg) kunnen vinden, dus hoewel hij dat inmiddels wel gelooft en weet van mij, is het misschien toch moeilijk te geloven als je dat zelf niet kent.
(of zelf onzeker bent over hoe aantrekkelijk je bent dat lastiger te geloven is. Hij vindt zichzelf niet knap of aantrekkelijk, zei hij eens een keer, en snapte niet dat ik dat wél vind.

Bijzonder dan wel weer (of juist niet) dat hij zo gebrand is op hoe hij zich kleedt en verzorgd is, vlekkeloze overhemden bijv (gaat meteen naar huis als er een vlek op komt om dat shirt in de week te zetten en om iets anders aan te trekken) en ook soms selfies maakt in een bepaalde nette outfit (of mij vroeg een foto te maken).

Ik ken dat zelf helemaal niet, sta liefst nergens op een foto, laat staan op social media, ik heb geeneens recente foto's en ook geen foto op mijn whatsappprofiel).
Dat heeft niks te maken met dat ik mezelf niet aantrekkelijk zou vinden oid, wel dat ik absoluut niét fotogeniek ben, mezelf meestal niet eens herken op foto's en ook imo niet tot mijn recht kom, omdat ik heel expressief ben en per seconde van uitdrukking verander, en vrijwel altijd op een ongunstig moment zoiets genomen wordt (ogen half dicht oid).

De enige goede foto's die ik heb van mezelf zijn ooit door een goede fotograaf gemaakt, en recent eentje van mij aan het werk, maar ik héb gewoon zelf niks met foto's, ook niks met van die "leuke groepsfoto's" die eigenlijk bedoeld zijn om op Fb te laten zien hoe gezellig je het hebt of dat je een feestje hebt.

Vorig jaar ben ik geintervieuwd voor een tv-programma, dat vond ik vooraf vréselijk, maar dat is tenminste bewegend beeld en viel me mee. Jammer dat dat ook wel niet zal worden uitgezonden, aangezien ze dit jaar verder zouden gaan met dat programma opnemen (in de evenementenwereld) en dat alles dus niet doorgaat tot minstens september (en ik persoonlijk denk dit hele jaar niet meer gaat gebeuren, alles naar volgend jaar wordt doorgeschoven).

Ik maak zelf iig nooit foto's of videootjes van optredens: ik ben er met mijn aandacht bij wat er op dat moment gebeurt en heb niks met dat soort filmpjes, niet voor mezelf en ook niet om ergens op social media te plaatsen.
Dat doe ik alleen als het om werk gaat, want dan moét je tegenwoordig wel, zodat mensen je kunnen volgen of organisaties kunnen checken waar je zoals ervaring hebt aan (populaire andere) evenementen en druktes enzo.

Maar goed, ik wijd weer eens uit, haha, what's new?
Ben nog niet over uit of ik nog een dagje hier blijf, het is wel droog, maar waait te hard om te kunnen verven, (gisteren al zand op onderste planken gewaaid), het gras moet nog gemaaid, en thuis heb ik minder omhanden behalve (binnen) schoonmaken. Hier heb ik toch de natuur om me heen, zelfs binnen, als ik door de ramen kijk (aan alle kanten) en ik vind het sowieso relaxt om hier te zijn, stukje lopen of fietsen en op afstand te zijn van het dagelijks leventje thuis.

Er zijn ook wel wat bekenden en soms hebben we ff een uurtje eind van de middag gezellig bijkletsen met een groepje op het pleintje, ook al "mag" je nog steeds hier niet met meer dan 3 man in elkaars buurt staan (ook niet mét die meer dan anderhalve meter ertussen)..
Behalve dat het wat frisjes is binnen en buiten (gisteravond toch kachel aan) is en blijft het ook fijn, schijnt de zon af en toe en lijkt het leven hier een béétje op vakantie (als je toch niks bijzonders mag of kan momenteel)..

Tis dat ik af en toe naar de katten wil en mijn huis ook een beetje schoon en op orde wil hebben, en dan liever beetje zó uitmikken dat ik dat doe als het toch geen mooi weer is en hier zijn als het wat warmer wordt.

Grappig wel dat hij die woorden gebruikt, NIcci: door de mand vallen.
Dat is precies waar types als hij zelf heel bang voor zijn, ze denken zelf in dat soort termen.

Het is namelijk heel normaal dat jullie als beste vriendinnen met elkaar in contact zijn, en de argwaan zit wederom bij hem, dat zij intussen met jou zit te checken wat ze hem zal antwoorden. En alsof ze zelf niet kan denken, een marionet van jou zou zijn, pff.

Maar je hebt hem geblokkeerd dus, heel goed!
Was dat uit voorzorg en/of omdat hij op allerlei manieren probeert toch in contact te komen met je, oa prepaid? Of is er nog iets voorgevallen?