(Alleenzijn en) gelukkig zijn met jezelf, deel VII

Eind 2011 opende Lisanne een topic omdat Lisanne maar niet gelukkig kon worden met zichzelf. Haar eigenwaarde was gebaseerd op de bevestiging die ze kreeg van anderen. In een relatie werd Lisanne afhankelijk en cijferde ze zichzelf weg, als vrijgezel was Lisanne altijd op zoek naar afleiding en naar een potentiële relatie. Na een relatie met een foute man waarin ze zichzelf compleet verloren was wist ze dat er iets moest veranderen, maar hoe?

Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.

Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.

Let op: dit nieuwe topic is verplaatst naar de Relatiepijler!

Ten eerste omdat er eerder stemmen zijn opgegaan dat je niet per se alleenstaand hoeft te zijn om te streven naar "Gelukkig zijn met jezelf" zodat mensen mét relatie die hun eigen aandeel willen vergroten in gelukkig zijn zich ook welkom voelen. Het is namelijk iets wat een eigen uitdaging is en blijft, met of zonder relatie.
Ten 2e omdat eigen geluk zo onlosmakelijk blijkt samen te hangen met de (alle/allerlei) relaties met andere mensen, en zeker ook liefde en lust (of het ontbreken ervan, of die al dan niet recent voorbij zijn of nog gewenst zijn in de toekomst) de nodige invloed hebben daarop.

De puur eigen invloed is en blijft het "binnenwerk" en dat is waar we elkaar hooguit in kunnen stimuleren, tips, zetjes en aanwijzingen voor kunnen geven en waar nodig in te ondersteunen, betrokkenheid te tonen, andere perspectieven (van buitenaf, van een afstandje) op los te laten, ervaringen te delen, enz.

Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste zes delen van het topic te lezen:

Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf

Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2

Deel III foru ... -3/list_messages/215279/0

Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV

Deel V- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V

Deel VI- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel VI vind je hier de link: psyche/alleenzijn-en-gelukkig-zijn-met- ... 1#22183041

Juni 2017 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:

Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood

De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov

Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner

Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz (eigenlijk wel alle boeken van hem)

Je kunt je leven helen – Louise L. Hay

Het monsterverbod – Carolien Roodvoets

Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini

De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle

Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott

Als liefde een spel is, dan zijn dit de regels - Cherie Carter- Scott

De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra

Superbrein – Deepak Chopra

Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.

Houd me vast - Dr Sue Johnson

Liefdesbang- Hannah Cuppen

Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.

Ook goedemorgen, Nicci!

Misschien een tip: ik heb op whatsappinstellingen (privacy) ingesteld dat anderen niet meer kunnen zien of ik online ben of geweest ben (laatst gezien op uit) en ook de vinkjes uitgezet (leesbewijzen uitzetten).

Heb het geluid ook uitgezet, want buurvrouw stuurt vroeg in de ochtend dingen en groepsapp van werk midden in de nacht. Ook exlover kan thuis nogal eens 's nachts rondspoken en appen (en heel irritant ook nog eens steeds 1 zin sturen, dus pingpingping, achter elkaar. Ik heb mobiel als wekker en dan word ik wakker van dat geluid en ik word sowieso heel kriegel van die meldingen (zeker bij een groepsapp waar anderen dan ook weer op antwoorden, pff).

Ik vond dat sowieso vanaf het begin al het grootste nadeel van whatsapp, reden om smartphone zo lang mogelijk uitgesteld te hebben, ik had toen al gewoon geen zin in dat gedoe van wie dan ook "hee, je was nog wakker/ wel online, waarom antwoord je mij dan niet ff, kleine moeite toch?"

Nog los van evt jaloerse partners/exen zoals jouwe, die dan ook gaat kijken met wié jij dan online kan zijn, zoals of jouw beste vriendin ook online is, vind ik het zelf maar irritant als (sommige) mensen dat verkeerd gaan uitleggen, ook al heb je bijv alleen maar een groepsapp gelezen (zit in een paar familie-apps maar ook zakelijk een groepsapp en die laatste sturen ook midden in de nacht dingen, zoals dat het slot/alarm niet werkt of er niet op stond oid, en daar dan weer reacties op enz, daar hoef ik niks mee, maar is wel goed om te weten).

Die achterdocht is heel vervelend idd, exlover had dat soms ook een beetje een handje van, met name als ik niet snel genoeg terugbelde/reageerde omdat ik tussendoor meer telefoontjes had, kreeg ik vaak het idee dat ie dat niet altijd (helemaal) geloofde of als hij het wel geloofde, dat hij zich dan geen prioriteit voelde (bijv met vriendinnen langer dan een uur bellen, terwijl hij zelf ook (héél) lang kon bellen, soms gewoon over niks, elke stap, tussendoor naar wc zelfs.
(maar die paar anderen die lang met mij wilden bellen moest ik maar afkappen, dat liet ik toch zelf toe, dus zelf -leren- afkappen en begrenzen als ik dat niet wilde. Hem begrenzen was net zo lastig haha)..

En dat gold voor hun allemaal, begrepen het volkomen, zolang het voor anderen gold, want met hún was dat toch wel gezellig?!
Anyway, die mobiel is zgn de uitvinding van de eeuw, maar niet als je enigszins (of meer dan anderen) aan je privacy hecht.

Tis eigenlijk veelzeggend dat jij je nu vrijer voelt om 's avonds te appen met wie je maar wilt, omdat hij dat nu niet meer kan zien!
Je zou je op je gemak en veilig genoeg horen te voelen bij je partner, ook als het uit is trouwens.

Hoe gaat het nu, NIcci?
Beetje zin in het weekend?
Hoewel ik zeeen van tijd heb, gaat de tijd toch best snel voorbij: alweer weekend!

Gisteren huis schoongemaakt (moet wel met 2 katten, als ik ff weggeweest ben liggen overal haren) en alles gewassen wat ik weer mee ga nemen naar hutje. Het wordt mooi weer, ik ga daar natuurlijk heen als het ff kan, ik leef daar toch veel meer buiten dan als ik thuis ben. Ik zit thuis zelden in eigen tuin, hoewel die aardig aan kant is momenteel.
Ik heb de benedenverdieping verhuurd en diegene werkt nu vanuit huis en hoewel we goed met elkaar kunnen opschieten wil ik haar en mezelf de nodige privacy gunnen.

Gisteren exlover even gezien, maar niet 1 op 1 gesproken, waren anderen bij en we doen iig normaal (en neutraal) tegen elkaar.
Heb wel de indruk dat ie in mijn afwezigheid al bij voorbaat een eigen versie heeft neergelegd bij deze en gene waarom het nu weer uit is (merk ik aan enkele bepaalde opmerkingen aan mij).
Ik heb zelf met geen woord gerept over "ons", dus het zal wel zo gedraaid zijn dat ik de moeilijke ben, ben er niet op in gegaan.

Lastig vind ik dat ik in datzelfde circuitje daar behalve kennissen (wiens mening me niet boeit, zegt mij ook eea over hun) ook mensen zijn met wie ik echt bevriend ben. Ben normaal een open persoon, zonder geheimen, en met wie ik over vanalles kan praten, ook mijn relaties met anderen.

En nu ook discreet blijf, dus als ik míjn ei kwijt zou wíllen, dat nu ook niet kan, niet bij deze vrienden iig, omdat ik geen enkele behoefte heb om hun beeld over hém te beinvloeden, ook al is hij niet bevriend met ze. Iedereen "kent" elkaar en gaat in meerdere of mindere mate met elkaar om, dus ik ga daar geen sympathie/ empathie voor mijn gevoelens of kant van het verhaal zoeken, of mijn gelijk halen oid.

Normaal gesproken zou je hier met je vrienden over kunnen praten, als zo'n ex niet in dat kringetje zit, zou ik delen ook dat ik het zelf ook moeilijk heb en teleurgesteld ben over het verloop/afloop. Nu lijkt het alsof het mij niks doet, ik de ongenaakbare ben en híj het moeilijk heeft, sneu voor hem is dat ik hem wéeer heb laten vallen (dat er eea aan vooraf ging waarom, laat ie waarschijnlijk weg), dat ik niet weet wat ik wil oid (proef ik uit de enkele opmerking richting mij van een paar mensen). Alleen omdat ik geen bijval zoek bij gemeenschappelijke vrienden/kennissen.

Bij beste vriendin zowel als zus met wie ik vrij close ben (maar niet zozeer in liefde/lust omdat dat eea ver van haar bed is) kan ik ook niet open zijn over mijn gevoelens, beste vriendin niet omdat die het onderwerp en aanleiding van de bonje was en die mag hem sowieso al niet, en zus die blij is dat het uit is, hem maar niks vond (sinds de eerste keren dat het uit was en dat genoeg was om haar mening te vormen).

Ik merk dat hem zien me heus wel iets doet, was op afstand bij hutje zoveel makkelijker om niet aan hem te denken of wat ik mis aan/van/met hem dan wanneer hij fysiek dichtbij is. De "stofjes" zijn blijkbaar nog niet uitgewerkt, en hoewel we op het oog neutraal op elkaar reageren in gezelschap, ben ik daarna heus wel ff van mijn a-propos, mijn verstand vind het allemaal prima en beter zo, maar mijn lijf herinnert zich andere dingen .

Hij laat me blijkbaar nog niet koud, ben nog gevoelig voor hem.
En hij ook voor mij denk ik.
Reden vorige keren dat we weer naar elkaar toegetrokken werden, dat verlangen kan zomaar weer oplaaien, dat is iets om alert op te blijven voorlopig.
Zo vastbesloten als ik al die keren ook was, dat verstand werd al een paar keer opzij gezet door mij (en geldt ook voor hem, trouwens, ook voor hem lastig en heeft ie nu achteraf toen het weer mis ging spijt dat ie eraan toegegeven heeft).

Bizar wel, want bij mij is het meestal wel genoeg als ik mentaal afgeknapt ben om ook seksueel niet meer aangetrokken te voelen.
Het is de (goede) herinnering(en), en nog vrij recent eigenlijk ook, die opspeelt, aan de fysieke match, behoorlijk intiem, intens, innig en (nog) vertrouwd.

Gelukkig maar dat ik vertrek naar hutje een dezer dagen, want ik wil niet in dezelfde valkuilen stappen, doordat het vleesch zwak is. En hij ook niet, neem ik aan.
Ik heb altijd een groot vertrouwen gehad in mijn gezonde verstand, en dat dat overheerst boven mijn gevoelens of behoeften, maar het is gebleken dat dat kan wankelen (zolang ik geloofde dat het beter kon, dat we ervan geleerd hadden en eea anders zouden doen/ laten/ communiceren).

Dat lukt steeds niet omdat alleen al die communicatiestijlen zo verschillen, en alleen fysiek intiem zonder dat je met elkaar overweg kunt geloof ik niet in, en is ook niet aanlokkelijk, ook al zocht ik sowieso vooral een vaste intieme partner. Ook zonder relatie moet je normaal en behoorlijk met elkaar door de bocht kunnen, en liefst meer dan dat natuurlijk, minimaal.

Ik dacht echt dat ie al aardig uit mijn "systeem" was, haha, ben toch wat naief geweest als het daarom gaat.. bevattelijker voor mijn hormonen dan ik zelf aannam.

Ik wens iedereen een fijn weekend!
Het wordt warmer en zonniger, ik hoop mijn dochter binnenkort eindelijk weer te kunnen zien bij hutje (mag nog steeds niet volgens mij, terwijl iedereen in het hele land "bezoek" mag ontvangen, zeker als dat er maar 1 is, dus in hoeverre ga ik daar nog langer in mee?!).

Daar verheug ik me op, als we idd wat brutaler zijn (anderen doen het trouwens net zo makkelijk al weken wél, qua eigen kinderen/ kleinkinderen, ben ik té netjes?) ..
Zal ook overwegend buiten zijn met dit weer, denk niet dat ze blijft slapen, dan is het wel wat klein binnen om afstand te houden?!

Nu op dit moment haar eigen verhoogde risico dat zij het kon oplopen al eventjes voorbij is, (ze wilde mij en/of haar vader niet evt besmetten) hoop ik dat zij het zelf ook aandurft..

Nicci, ik denk en merk dus dat contact (als dat weer neutraal of zelfs fijn zou verlopen) triggy kan zijn en dus het beste afstand nemen is en blijft door idd dat te blokkeren, zo word je niet opnieuw positief danwel negatief weer met hem geconfronteerd en kun je op je eigen gemak en (onbeinvloede) manier ermee dealen..
Focus nu vooral op de mensen uit jouw kring vertrouwelingen, om evt mee te praten als je dat nodig hebt, en/of hier blijven ventileren!

Geniet van het mooie weer jij en iedereen, doe rustig aan en lekker weekend houden als het ff kan!

Nicci, heb je vannacht een beetje kunnen slapen?

Ik weet hoe beklemmend het kan zijn, stop svp met smsen, mailen enzo, accepteer dat dit een verloren zaak is.
En "goed afsluiten" ook. Dat gaat niet met deze man.
Begrijp ik het goed en is die Fb-post van een jaar geleden?
Fijne zus van hem ook, die stookt hem nog ff op?

Er zal elke keer wel iéts zijn, wat dan weer een aanleiding voor zijn verongelijktheid wordt. Hij draait weer alles om, zie je dat?
JIJ hebt het uitgemaakt, maar láát hem maar beweren dat hij jóu zat was, dat maakt hij zichzelf wijs. Die draai moet hij er voor zichzelf aan geven om maar niet door jou verlaten te zijn (zijn grote angst is immers die verlatingsangst).

Wat er gebeurt is namelijk dat zodra hij door krijgt dat jij het zat bent, bij hem alles in werking gaat waarom hij jóu zat was (of zogenaamd al eerder zat was), ook al weet jij dat het niet zo is, dit is zijn mechanisme om zijn eigen gekwetste egootje te redden.
Hij moet dit zelf wel geloven, en ook dat het jouw schuld is allemaal, want hij kan het niet verdragen om verlaten te worden.

Ga die discussies niet meer aan met hem, het doet er niet toe (wat hij of zijn zus denkt), ook al voelt het heel onrechtvaardig, je weet zelf hoe het zit en de belangrijkste mensen in jouw leven die aan jouw zijde staan ook.
Het maakt niet meer uit wat de andere kant vindt en gelooft.

Het is idd een (heftig) zelfbeschermingsmechanisme van hem om jou weg te jagen, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt als dat precies is waar hij (het aller)bang(st) voor is. Zoiets is té heftig voor hem om te kunnen verdragen (dat zet een systeem in werking wat lang geleden niet voor niks is aangelegd in hem, hoogstwaarschijnlijk ooit als jong kind ontstaan als gevolg van zeer pijnlijke en langdurige afwijzing en misschien een stuk aanleg ook, iig zet dat iets in gang wat hij al heel lang met zich meedraagt, dus het gaat nu niet meer alleen om wat hij nu met jou ervaart, maar alles van vroeger, de hele lading van ál zijn (levenslange) pijn en frustraties (wat nooit verwerkt is) komt daar nu bovenóp. Alles wat daarbinnen niet goed zit en onderdrukt werd explodeert als het ware.

Dus die lading heeft niet met jou te maken, maar is een optelsom, komt al zijn oude ellende ook naar boven en soms heb je er (gelukkig) geen idee van hoe heftig dat kan zijn, als je dat zelf niet kent.

Die discussies ga je niet winnen, het is namelijk ook totaal niet "terecht" en jij bent de oorzaak er niet van, en je kunt iemand die krom redeneert niet meekrijgen in een rechtlijnig iets, is hetzelfde als proberen een blinde te laten inzien dat de lucht blauw is.

Hoe frustrerend ook dat hij zelfs recht in je gezicht dingen zal volhouden waarvan je weet dat het niet klopt en niet waar is, heel anders is gegaan dan de draai die hij er nu aan geeft, als je ertegenin gaat en gelijk wilt krijgen (van hem) ben je een kansloos gevecht aan het voeren.

Dat gaat er gewoon niet in, hoeveel smsjes je ook eraan wijdt, hoe overtuigend je ook bent, al kom je met bewijzen, hoe je ook raak zit, het zijn dingen die niét aan zullen komen, die hij niet "binnenlaat", simpelweg omdat hij dat niet kán verdragen.

Overlevings- en copingstrategieen zíjn per definitie niet realistisch of redelijk, dat is de ellende nou juist. Het zijn vroeg aangelegde manieren om ergens als baby/kind mee om te gaan, zo vroeg dat bij dat kind nog niet eens de rede/het verstand was ontwikkeld. Het is ook geen keuze, hoe een kind dus reageert op gevoelens en vroege omstandigheden/ zeer pijnlijke of bedreigende en zelfs traumatische gebeurtenissen die hij nog niet kán begrijpen.
(dus ook niet kan beredeneren, niet kan relativeren, niet kan nuanceren).

Als volwassene heb je (en hij dus ook) uiteindelijk beschikking over verstand en -als hij eenmaal uit die modus is, en weer "tot zichzelf komt", weer kan nadenken- weet hij ook best wel hoe het gegaan is.
Dat verklaart waarom er eerder ook redelijk met hem gesproken kon worden, en dat was dan waarschijnlijk omdat ie dan weer (even) een lichtpuntje zag tussen jullie en even kon denken/ hopen dat het tóch nog goed kon komen.

Nu dat lichtpuntje er ook al niet meer is, en zijn vat op jou helemaal heeft verloren, komt zoiets in alle hevigheid naar boven en op jou geprojecteerd: jij bent de zondebok, want anders moet hij zelf de schuldige zijn en juist dát moet koste wat het kost vermeden worden!

Enige wat je kunt doen om zo'n discussie te stoppen is de dooddoener hem zijn gelijk dan maar te geven: "ja hoor, je hebt gelijk". Dan is ie uitgepraat, dan hoeft ie niet verder te smsen om je (eigenlijk zichzelf) te overtuigen.
(dit was nota bene een tip van mijn exlover, die dat zelf zo doet als iemand "moeilijk doet" en hij geen zin heeft in zo'n discussie).

Iemand/hem gelijk géven betekent nog niet dat die/hij ook gelijk hééft, he.
Het is eerder hem de wind uit de zeilen nemen, stoppen met welles-nietes en wie de schuld heeft.
Ik ben zelf bij zoiets tegenwoordig geneigd om dan te zeggen: ja hoor, je hebt gelijk, het ligt allemaal aan mij, ik zie het allemaal verkeerd, en ik ga nú dus het contact verbreken en je overal blokkeren, ik zal je bevrijden als ik je blijkbaar zo tot last (geweest) ben.

En eigenlijk kun je hem beter wel bedanken voor al het fijne wat er ook geweest is, hem het allerbeste wensen en dat de rust moge wederkeren in zijn leven. Dat jij jezelf ook die rust gunt, zodat je je kunt gaan bezig houden met je eigen aandeel, hiervan iets zal leren.

En dan ook écht jezelf eraan houden. Dus niet alleen met woorden, want omdat je nu tóch weer gereageerd hebt (en de hele dag ook nog) maakt dat anders geen indruk meer, wordt het minder geloofwaardig dat je het dit keer écht meent.

Bedenk dat het aan komen zetten met een zus of andere bekende ook in dit patroon past: een medestander die hém gelijk geeft (misschien is zij van huis uit een pleaser geworden die ook maar liever hem gunstig stemt en zich achter hem schaart zodat zíj zelf niet het voorwerp van zijn stemmingen wordt. Dus haar manier om met hem om te gaan is geworden om hem te bevestigen om de aandacht maar op anderen te richten (zodat die aandacht zich niet op haar richt).

Ook zij komt uit dat (destructieve) gezin van herkomst en heeft zo haar eigen strategieen ontwikkeld om zich staande te houden daarin. Het wijzen naar andere boosdoeners (buiten hem, buiten haar, sowieso van buitenaf dus altijd de schuld eraan is) is 1 van die strategieen.
Zo komt zij iig weer in een goed blaadje bij hem.
Want ook familierelaties zijn relaties he, zij heeft er om eoa reden haar eigenbelang bij om op jou(w "fouten") te wijzen.

Het frustrerende ervan is dat je dus om dit te stoppen hem gelijk moet geven, niet omdat je het meent, maar met als motief om deze discussie (wie schuld en wie gelijk heeft) te stoppen.
Denk maar zo: je kunt je gelijk halen, een doelpunt scoren en toch de wedstrijd verliezen. Laat hem dat punt maar zogenaamd scoren, daarmee wint hij deze wedstrijd niet, hier zijn alleen verliezers.

Dit zijn mensen die denken in termen van winnen en verliezen, kunnen niet tegen (hun) verlies, jij zal hier boven moeten staan, door daar niet aan mee te doen.
Als je zelf stopt met denken in termen van wie de schuld hieraan was, omdat dat niet (meer) terzake doet, hoef jij ook geen gelijk (van hem) te krijgen.
Dat ga je namelijk nooit krijgen, iig niet gemeend.

Laat váren dat jij zelf de winnaar wil zijn, en tov hem zelf je gram wilt halen, het is een kansloze missie, want dat zou betekenen dat hij verliest.
En verliezen is een megapijnpunt in zijn woordenboek.
Hij wint de discussie, maar hij verliest jou, hoe dan ook.

Geloof maar dat élke strohalm die jij hem geeft, door te blijven lezen wat hij schrijft en op te reageren ook nog, ook hatelijke en dreigende woorden van hem, hem het gevoel geeft dat ie nog vat op jou heeft.
In elk geval de invloed dat jij op hem reageert, de macht heeft om jou emoties te bezorgen (in zijn ogen een zwakte). Ook negatieve emoties zijn emoties, he, en betekent voor hem een bewijs dat je om hem geeft, hij jou niet koud laat, (en jij nog manipuleerbaar bent door hem qua emoties).

Mijn exlover kampt met soortgelijke oude, diep verankerde mechanismen, ook al is hij zich daarvan bewust en heeft in therapie andere aangereikt/ aangeleerd gekregen. En die zei ook eens zoiets: zolang je boos op me bent betekent dat dat je om me geeft. Als dat niet zo was, zou het je onverschillig laten.

En zo is het ook.
Het ergste wat deze mensen kan gebeuren is om genegeerd te worden, dat hij/het je onverschillig laat, dat hij dus niks meer bij je opwekt.
Dus ook geen haat, wrok, wraak, frustratie, verdriet of wat dan ook.
Want ook dat soort emoties betekenen dat hij je nog kan raken.
En dat geeft hem een voedingsbodem om iig nog énige macht over jou te hebben, zij het negatieve aandacht. Het is toch aandacht.

Als jij stoicijns stilvalt, is hij uitgespeeld.
Dan weet hij niet langer wat jij doet of denkt, tegenover hem staat, enz.
Dan kan het binnenin hem nog wel voortgaan, maar kan hij dat iig niet meer bij jou afreageren en jou mee opzadelen.
En dan kan hij ook langzaamaan rustig worden, gek genoeg werkt het wél zo.
(uitzonderingen daargelaten. Maar de meeste "dreigers " schreeuwen wel hard, zolang jij daar gevoelig voor bent/bang van wordt maar doen daar in de praktijk niks mee, als het echt duidelijk wordt dat dat een verloren zaak is).

Dus stop zelf het contact, neem de controle daar zelf over, ongeacht waar hij jou van beschuldigt om je uit de tent te lokken, want hij heeft toch weer voor elkaar dat er contact ís (terwijl jij hem had geblokkeerd) en houd je vanaf nu aan je eigen afspraak met jezelf dat je geen contact meer zult hebben hierna, ook niet als hij dat uitlokt.
Wees consequent, en handel daar ook naar.

Want elke keer dat jij inconsequent bent daarin zal hij jou(w woorden/ uitspraken) ongeloofwaardiger gaan vinden, en denken: "dat zei je de vorige keer ook zo stellig, maar ik weet nu dat dat wankelbaar is, en je toch wel weer toegeeft, als ik maar dit of dat doe).

Geen contact is geen invloed hebben.
Ook niet via die "vriend" van hem, ook niet via anderen.
Niét op (beschuldigingen van hem) reageren, gewoon niét!

Je zag dat hij dan maar je vriendin ging benaderen om via een zijweg jou alsnog te beinvloeden en nu zijn zus dan als zijweg.
Ook je vriendin zal meteen contact moeten afkappen en zeggen dat dat niet gepast is, ze daar niet van gediend is, niet met hem in discussie gaat, zijn verhaal niet wil horen en hij zijn steun/verhaal bij zijn eigen vrienden en familie zal moeten halen/doen.

en dat moet jij ook doen: verzeker je van steun van je zoon, jouw familie en vrienden, van mensen die jou goed kennen en achter jou staan.
Het doet er niet toe hoe zijn zus, zijn "vriend" of andere mensen die aan hem verbonden zijn over jou denken.

In mijn geval geldt eigenlijk hetzelfde, Nicci.

Ik heb hem niet geblokkeerd en dat hoefde ook niet, ik zei als laatste dat als hij niet stopte met appen ik dan zelf niet meer zou reageren en daar heb ik me ook aan gehouden.
Ik heb direct daarna een deel van zijn spullen (en zijn verjaardagscadeautje wat met een paar dagen vertraging eindelijk afgeleverd was) afgeleverd, geen woord gewisseld en weggereden.
(ik ben ook niet zo, dat hij dat cadeautje dan ook niet meer krijgt, geen oog om oog).
Hij stuurde een dag later nog een bedankje daarvoor, ben ik ook niet op ingegaan.

En wat gebeurt er dan?
Even als voorbeeldje, haal het later weg, doet er niet toe, maar even om aan te geven dat sommige dingen herkenbaar zijn:

In mijn anderhalve week afwezigheid heeft ie (dus ook) zijdelings hier en daar (blijkbaar) iets geinsinueerd/losgelaten, en werd ik dus (waar hij bij was, klein clubje bekenden stond buiten bij ijsjes/lunchroom met "to go- drankjes") aangesproken door een gemeenschappelijke vrouwelijke kennis uit het niets "dat ik wel lief moest zijn".
(ik had net een rondje gehaald voor wie nog iets wilde, vlak voor sluiting).
En zei ik tegen haar: "ik ben toch altijd lief? Dat weet je toch? Ik heb net een rondje gehaald?!"
"Ja", zegt ze, "maar je moet ook lief zijn in een relatie"..
Ik dacht: okay, waar komt dit nou opeens weer vandaan?" Ik had ook exlover en met wie hij stond te praten gevraagd of ze nog iets wilden, deed vriendelijk maar neutraal, zelfde als dat ik met de anderen omga en geen 1 op 1 toenadering maar ook niet wegblijven als hij er ook is.

(nu is dit een oudere, voorheen zeer succesvolle zakenvrouw, maar die vroeger in haar eigen relatie is "kaalgeplukt" door haar ex, voor wie ze zelf veel te lief is geweest en haat hem de rest van haar leven, kan dat niet loslaten).

Dus ik zei lachend tegen haar "X, je weet wat er gebeurt als je te lief bent, he, dan loopt men over je heen".
(vervolgens beaamde ze dat, tegen de anderen, dat ze zelf altijd lief was geweest in relaties, ging ze over haar ex door, dat hij nu in haar huis woont, veel geld afhandig heeft gemaakt, gemeenschap van goederen, he, alleen maar van haar geprofiteerd had en ze hoopte dat ie dood was/ging zelfs.. en dat na jaren en jaren he. Die zal nooit of te nimmer vergeven worden! En zij dat niet kunnen verwerken. En ze zei nog: dat begrijp jij toch wel? (had ze me ooit over in vertrouwen genomen)..

Maar goed, dit is dus een van de meest intelligente vrouwen die ik ken en zeker van dat "overdag"clubje (met ooit iig een zeer zeer (briljant) creatieve geest, een zeer goedlopend en lucratief eigen bedrijf zelf opgebouwd), die nu ruim 70+ is en -helaas, al jaren- behoorlijk veel drinkt, maar normaal gesproken nog altijd opgewekt , ruimdenkender en helderder van geest is dan wie ook (van dat clubje).

Zij is zelfs de uitzondering voor wie ik nog op bestelling bakte, voor haar zeer zieke broer, op wie ze dol is. En ook een tijdje terug (voor corona uitbrak) aangeboden haar daarheen te brengen als het echt nodig is en plots verslechtert (zij heeft geen auto meer, gaat met OV), dus zijzelf kent mij als "lief"/aardig. En stabiel, niet over anderen roddelend, vraag altijd geinteresseerd naar haar en haar broer enz. Het sloeg dus op "ja, maar in een relatie ben je blijkbaar niet zo lief".

Anyway, zo iemand die kampt met (levenslange) haat en verbittering tav haar ex neem ik geen "relatie-advies" aan, hoor!
Ik trek me zoiets dan ook helemaal niet aan, weet wie het zegt, en het verbaasde me dan ook alleen maar, omdat ze hiermee blijk gaf dat hij het iig met haar over "ons" gehad heeft (en zij ook meteen gelooft dat dat klopt, en eigenlijk terplekke dus uit het niets voor hem opkwam, terwijl er geen aanleiding voor was, behalve dat ik daar überhaupt ten tonele verscheen). En misschien ook omdat ze graag zou zien dat wij het bijleggen (en dat dat van mij moet komen).

Wat ik ermee wil aangeven: zij is zelf nogal goedgelovig en laat (ook daar) van zich profiteren (zij heeft nog steeds een -zelfverdiend- vermogen) en is zelf juist gevoelig voor wie aardig voor haar is en geeft makkelijk iets weg, terwijl zij niet, maar anderen wél zien zien dat sommigen daar graag gebruik van maken (en wie).

Dus ik had daar ook op kunnen reageren met "ik ben niet de enige die lief moet zijn in een relatie he, dan moet de ander ook lief tegen míj zijn, he, X?"
Maar dan insinueer je als het ware toch iets over hém: dat híj degene was die niet "lief" was. Natuurlijk laat ie zijn eigen aandeel (wat eraan vooraf ging) blijkbaar weg, en is de sympathie vaak voor het "slachtoffer", waar zij zich mee identificeerde.

Als ze zou weten hoe eea wérkelijk zat, en met hem deelde (en niet gelijk op ging, en van mij ook niet hoeft, graag en vrijwillig gegeven heb, en hij was/is ook zeker geen profiteur) weet ik zeker dat ze zich juist wellicht eerder met míj zou identificeren. Maar ik heb die behoefte niet aan bijval, niet van haar, niet van de kennissen, ze denken er maar het hunne van, ik hul me in een discreet stilzwijgen als het om hem gaat.

Het enige wat mij steekt is dat mensen zo makkelijk meegaan in 1 versie, niet eens vrágen hoe het zit (zou ik ook niet vertellen, ik vind het iets tussen hem en mij), en zonder dat je die versie tegenspreekt zal het wel zo zijn. Omdat ik niet meedoe aan "wie de schuld/ gelijk heeft".
Omdat veel mensen daar wél aan hechten lijkt het al gauw dat "daar wel wat in zal zitten", anders zou je dat immers wel weerleggen, voor jezelf opkomen?! Dat ik niet voor niks zwijg, wat logischer is als mijn rol erin geen schoonheidsprijs verdient.

Ik ben zelfverzekerd genoeg (niet dat ik zélf alles goed heb gedaan en hij verkeerd, oid,he, ik zie zijn kant ook wel, zeker als dat terecht is, zoals de vorige keer ik ook ben teruggekomen op mijn (op zich door dat hele gebeuren al gestresste) gesteldheid en rol, en zijn (toch ook zware, door verleden gekleurde) reacties, verhalen en visies daarbovenop mij er ook niet bepaald rustiger op maakten, integendeel juist de druppel waren).

Ik zie altijd allebei de kanten, ook zíjn goede bedoelingen en perspectief/beleving in combi met zijn achtergrond en zo erbij, zijn teleurstelling, verdriet, enz. Ik kan het prima plaatsen in wat ik van hem zelf heb gehoord en weet, zie ook dat kwetsbare jongetje in hem, en waar eea vandaan komt.
Ik heb dan ook geen reden om verontwaardigd mijn beklag oid te doen bij anderen over hem.

Het is wel apart dat, omdat ik zelf niet bij hun heb "uitgehuild" of negatief/boos/ verongelijkt doe, men er al snel vanuit gaat dat het mij allemaal niks doet.
Dat ik het niet moeilijk zou hebben omdat ik dat niet (daar) úit, omdát ik (ogenschijnlijk) doodleuk weer opgewekt en gezellig op kom dagen en geen woord aan wijt.

Dit was eerder ook zo, de eerste keren dat het uit ging, had dat een openbaar effect op hem, heeft iedereen zelf kunnen zien hoe hem dat raakte.
(en ik hem troostte, weg moest nemen, dus door mij kwam).
Van de week zei nog iemand dat hij "door mij" weer dronk.
(ook al was er toen tegelijkertijd veel meer gaande, oa zijn zus die hij ging verliezen, en heeft hij altijd zijn eigen verantwoordelijkheid genomen voor zijn eigen terugval).

Je merkt dat mensen die vanalles niét weten, daar zo hun eigen draai aan geven, iets van vinden/ van denken en dat moet dan maar, ik weet zelf beter en hij ook, daar gaat het om.
Zelfs zonder dat hij iets hoefde te vertellen zág men immers met eigen ogen hoe hij stuk zat en dat zagen ze aan mij niet (behalve dat ik ook toen een tijdje afwezig was en terugkeerde en normaal deed zoals altijd, en hooguit behoedzamer als hij er ook was). Ik heb niemand verteld over zijn nachtelijke stroom aan woede/"haat-appjes" en wat dat met mij deed, dat ik hem moest blokkeren om dat te stoppen, enz.

Wat ook meteen het laatste was wat ik wist hoe hij tov mij stond (en niet in de tussentijd heb meegekregen wat sommigen daar wél meekregen: dat hij "de schuld" op zich nam, en bij hun niet boos maar verdrietig was, hoe hij het verpest had bij mij, en -zelfde verhaal als bij jou, Nicci, dat HIJ niet in staat was zich te binden, ivm zijn verlatingsangst, hij het zo moeilijk had ermee en me zo miste, enz enz).

En het effect is dan dat men (vooral) met hém te doen heeft, degene die er het "ergst" aan toe is.
Want (terecht ook) gunnen ze hém net zo goed een leuke relatie en vonden ze ons een leuk setje, zagen de vonken, waren blij voor ons allebei en ik was zelf eigenlijk blij dat ze er ook voor hem zijn als dat nodig is.
(wat iets anders is dan partij moeten kiezen, en dat hoeft ook niet als allebei laten merken dat het niemands schuld is, maar de wisselwerking niet "werkt").

Terwijl ik dan (voor zover zij zien/ van merkten) "doodleuk" mijn gangetje ging (afstand nam, naar hutje ging bijv om eigen wonden te likken, wat zij niet meekrijgen he, dus mijn verdriet/ moeite mee hebben en teleurstelling in mijn eentje verstouw (en trouwens ook wel met andere dierbaren kon bespreken, maar buiten dat circuitje bekenden hier hield).

Omdat hij hier ook woont en leeft en buiten dit kringetje zelf maar weinig objectieve(re) buitenstaanders heeft waar híj zijn kant en ei (volledig) kwijt kan en de empathie van kan krijgen, hij zijn gram en frustraties over mij kwijt kan die hij net zo goed ook nodig mag hebben, en bijval of steun krijgt zonder het risico dat hij mij daarmee tegelijkertijd bij de wederzijdse vrienden/kennissen afvalt.

Doordat ik ogenschijnlijk zelfverzekerd en "onaangedaan" lijk, lijkt het nu alsof híj erboven moet staan of eroverheen moet stappen om mij in zijn buurt te kunnen "verdragen ". Dat mij dat gemakkelijk af lijkt te gaan, dús net zo makkelijk verder ga? Dús geloofwaardiger maakt dat ik de "harde tante" ben hier, en hoe sneu voor hem, want ze weten allemaal hoe moeilijk híj het ermee had/heeft.

Want nu zag men toch dat hij zich immers wél (kon en) wilde binden, en een echte relatie, niks voor hem, dus dan moest hij wel errug gek op mij zijn, en ik wilde die binding niet. Dus hij heeft zich al zo bereid getoond zich aan te willen passen en genoegen te moeten nemen met steeds minder, met mijn grillen/ ideeen, terwijl de meesten zich zelf meer kunnen vinden in dat het logisch is om een relatie te willen als je zo verliefd bent, dus waarom ik niet? En dat dat dus iets zegt over dat ik minder geef dan hij om mij, en dat dat ook verklaart dat ik minder van slag ben dan hij is. (dus ook meer begrip en medeleven verdient/ nodig heeft dan ik?!)

Opmerkelijk is ook dat zonder dat ik met 1 woord ergens over gerept heb, ik van de week ergens eten ging afhalen en juist daar iemand die zélf (in eigen relatie) een historie van manipulatie heeft en iha ook graag intrigant is (bommetjes legt, lol in heeft om te stoken, tegenwoordig met een grote glimlach, alleen al om te shockeren) het feilloos door heeft. Vanuit zichzelf een enkele opmerking maakte waar ik niet op in ga, niet ontken en niet beaam, maar die snapt het, ken hem langer dan vandaag en herkent eea bij zichzelf.

(en weet dat ook van zichzelf, wekt bij hem respect ergens ook als/dat ik mijn poot stijf houd, zoals hij zijn eigen vriendin pas ging respecteren toen zij dat ging doen, zich niet meer liet manipuleren, dreigen (en schelden) niet langer indruk meer maakte op haar, zij een eigen woning en haar eigen zaakjes regelde, en voortaan een "je kijkt maar ff"-houding aannam. Onafhankelijk van hem gemaakt heeft (na jaren, he): je macht/invloed op mij is uitgespeeld).

Nu dient ze hem net zo makkelijk van repliek (zou mijn relatie niet zijn! Is me een raadsel waarom ze nog bij elkaar zijn, blijft knipperlicht, dan loopt eea weer op, doen beiden overal hun beklag over de ander en is ze weer een paar dagen in eigen woning, en dan is het opeens weer bijgelegd. Niemand neemt dat meer serieus, ze gaat nooit bij hem weg en andersom hij ook niet.

Dat is dus niet zo opmerkelijk, eigenlijk heeft hij wel bewondering dat ik een grens trek en me zowel niet laat beinvloeden door exlover en die ook niet afval of bijval zoek, maar discreet blijf en in zijn waarde laat. (hij kent ook exlover zijn achtergrond, zijn heftige tijden, zijn exen, delen zelfs 1 ex, hun connectie gaat jaren terug)..

Zelf is hij réuzebenieuwd naar wat ik in die man zie, kent exlover in zijn voorkeuren en vorige ervaringen, heeft ook weleens daar opmerkingen over gemaakt in de trant van "Joh, jullie moeten gewoon seks hebben met elkaar en niet meer dan dat".
(ook daar ga ik niet op in, maar denk dan bij mezelf: ja, dat zou ik ook wel willen als dat iig kon, en daar was het ook om begonnen ook al zou het nu een "teruggang" lijken, omdat een "normale" relatie niet is gelukt).
En dat "alleen seks/ intimiteit delen" is dus ook niet gelukt, ook al was dat ooit in gesprekken vooraf het hoogst haalbare en de laatste keer ook min of meer de afspraak de laatste keer dat we weer "samen" kwamen, waar we allebei mee instemden.

Het liep deze keer niet eens verkeerd door onenigheid of onbegrip tussen ons onderling, maar het tóch mengen in relaties van mij met beste vriendin, die hij als bedreigend "vreest" om wat zij evt meer van hem/ ons weet dan hem lief is, en haar connecties met sommige van de bekenden. Of haar vermeende invloed die ze op mij zou kunnen hebben (stoken).

Dus tja, net zoals ik jou aanraad moet ik er zelf ook "bovenstaan" en niks van aantrekken wat anderen denken of vinden, of dat nu in mijn voor- of nadeel is. Het doet er niet toe, ik hoef mijn gelijk niet te hebben/krijgen en zeker niet te "bevechten", niet tegenover hem en ook niet tegenover anderen.
Mocht het weer eens tersprake komen blijf ik er gewoon bij dat de combi tussen ons niet werkt, en voor allebei jammer is, men mag best weten dat ik daar ook moeite mee heb (gehad), hoor.

En misschien heeft hij ook (net als jouw ex) eea omgedraaid tegenover deze of gene, dat hij een grens heeft gesteld en mij (al langer) zat was, dat moet dan maar als hij zich daar beter bij voelt.
Dat is elke keer zo gegaan, dat ik aangaf dat de grenzen bereikt waren, en hij het dan snel uitmaakte of iets uitsprak ("dan ook geen seks meer met jou"), en dat is het beste ook, zodat hij degene is die verlaat, ipv verlaten te wórden.

Dat ze dan toch zich soms als het slachtoffer presenteren bij bepaalde mensen, zoals jouw vriendin, is manipulatief, waar ze eoa voordeel uit denken te slepen, zijdelings dus invloed op jou zal hebben, of nodig vindt dat juist zíj hem bijvalt (of deels iig).
Alles om maar te voorkomen dat hij (helemaal, in zijn eentje) de zwarte piet krijgt toebedeeld..

Wat je dus sowieso moet laten varen is bijv mensen van zijn eigen kring (zoals die "vriend") uit te willen leggen hoe het werkelijk zit.
Die mensen weten dat vaak heus wel, en scharen zich achter hem om zelf buiten schot te blijven, zagen/zien dit waarschijnlijk vaker gebeuren in zijn relaties of vriendschappen/kennissen.

En idd, je zult van hemzélf nooit (meer) horen dat hij je mist, spijt heeft enz, of iets toegeeft waar jij gelijk in hebt, tenzíj hij denkt dat het nog/weer goed kan komen. Dán wel, hoor, en dat heb je ook gemerkt, dan kan hij ineens wel redelijk zijn.

Bedenk svp dat het ónredelijke pas start als het voor hem de verkeerde kant dreigt uit te gaan, dus dat je het meent en het voorgoed voorbij is!
Dan heeft ie immers niks meer te verliezen en kan hij toegeven aan die verbolgen, verongelijkte gevoelens, zijn gekwetstheid.

Zolang hij ergens een sprankje hoop heeft dat jij nog bijdraait zal hij dat "uitbuiten", door over te halen, door zich redelijk te tonen, zijn eigen aandeel (deels) in te zien, beterschap te beloven, enz enz.

Voor hun ligt de kwetsbaarheid juist in dát ie dingen over zichzelf heeft verteld aan jou, toen hij nog vertrouwelijk was, omdat het toen goed zat tussen jullie.
Over zijn vader, bijv, over zijn jeugd en eigen pijnen.
Dat kan enorm bedreigend zijn, op het moment dat hij denkt dat het tégen hem gebruikt kan worden.

Exlover vindt het van mij denk ik ook "gemeen", dat ik heb gezegd dat die achterdocht in hemzelf zit, hij met die blik om zich heen speurt naar fouten en dreigingen van anderen (dus ook beste vriendin), en dat heeft ie zelf verteld over zijn PTSS, en ziet daarin een "onfeilbare" radar voor dreiging en gevaar en "foute" mensen.

En dat zal best, en hij noemt dat zelf "hoogsensitief", maar ik heb er zelf genoeg kennis over, dat die radar dan zó scherp staat afgesteld, dat ook alles wat daar maar op lijkt [/b óók het alarm doet afgaan.
Ook als dat onterecht is, ook als het "terecht" is en hij iets doorziet, maar dat niet bedreigend of gevaarlijk is, dus de héftigheid van dat "alarm"/de reactie niet terecht is.

En dat gaat er niet in, die radar faalt nooit, die heeft altijd gelijk.
Als je dat wil nuanceren of relativeren, ben je tégen hem, want hij vaart op dat kompas (uit overlevingsniveau en zelfbescherming) en neem ik zijn radar (of inzicht in andere mensen) niet serieus, ben ik naief, niet zo "ver" als hij is, zie ik dingen niet die hij wel ziet.
Dat ik dan zeg dat dat juist een kenmerk is ván die PTSS, vindt ie dat ik hem daarop afreken of zo.
Hij heeft dat voor zichzelf omgezet naar "hoogsensitief", wat hij beschouwt als iets positiefs.

En dat snap ik echt wel, want ik heb zelf ook in bepaalde mate zo'n "radar" ontwikkeld, nav ervaringen uit verleden, in de familie. En dus ook wat hem betreft, als het erop lijkt ik gealarmeerd ben (en al over mijn twijfes en bedenkingen schreef hier, of ik hier wel aan moest beginnen, en ook die eerste keren dat het uit ging).

En zo'n radar ga jij ook ontwikkelen.
Om jezelf te behoeden voor een soortgelijke relatie nog eens mee te maken.
Omdat je daarvan wilt leren, terugkijken naar eerdere signalen, zodat je die zult zien mocht je ooit nog eens zo'n type tegenkomen.

Je kunt dat zonde vinden, dat je minder onbevangen bent geworden en niet langer blind in het goede gelooft (tot het tegendeel zich aandient), maar je ook afvragen of het wel zo erg is, óf je wel blind naief hoort te zijn als het gaat om verliefdheid/ liefde? Laat staan daar "blind op te varen".

Hoe erg is het eigenlijk, dat je nu weet dat je niet hoeft af te gaan op wat je van iemand ziet of leert kennen in de "veroveringsfase", maar pas echt van elkaar een andere kant leert kennen bij een zekere mate van tegenslag, of dat nu in de relatie is of van buitenaf.
Dat die aanwijzingen deels al zichtbaar waren in reactie op kleine irritaties, in het verkeer, over collega's klanten, kennissen, eerdere tegenslagen of tegenwerkingen, hoe over exen wordt gesproken, en, helaas ook relatie met ouders vroeger en nu, met broers en zussen, eigen kinderen, eigen vrienden (of helemaal geen vrienden?!) al dat soort dingen kúnnen van die aanwijzingen zijn om alert op te zijn.

En dat zou hij ook over mij kunnen zeggen, met mijn eigen ervaringen met die 2 familieleden.. moest hij ook maar mijn versie van me aannemen, he?
In mijn geval staan daar dan vele relaxte, fijne relaties en exrelaties tegenover, met familie en exen en mijn kinderen, stabiele vriendschappen van jaren, hoe je omgaat met bekenden en onbekenden, buren, werkgevers of -nemers, hoe je iha staat en praat over andere mensen (positief of negatief).

Voor mij was doorslaggevend om er toch aan te beginnen, oa zijn eerlijkheid over zijn verleden, en zijn inzichten daarin (zijn therapieen en positieve veranderingen sindsdien) hoe hij nu met mensen omging (leek om te gaan iig), en gaandeweg hoorde ik ook steeds meer over voormalige beste vriend(en), exen, zijn kinderen, en recent nog sommige familieleden.

Het is bekend dat zíj dus "drama" kunnen zien in iets wat in werkelijkheid neutraal is, of neutraal bedoeld is. Een waarneming, opmerking of een feit als "verwijt" lezen bijv.
Dus als ik zei: "het was rustig bij hutje, niemand gezien of gesproken" daarin lezen: "ik baalde nogal, want ik was daar helemaal eenzaam en alleen, niemand gezien of gesproken" (terwijl ik het in werkelijkheid wel ff heerlijk vond, die rust nodig had zelfs)..

Dus de emotionele lading bij hetzelfde feit/mededeling wordt ingevuld door projectie van wat hij daar zélf van had gevonden in jouw plaats.
Invullen voor een ander dus, vanuit eigen gevoel perspectief/ ervaring/ gevoel wat dat met hem zou doen.
En dat gebeurde zo vaak, dat "verkeerd" uitleggen, dat is vermoeiend.
Laatst nog vroeg ik: "wat had jij eigenlijk nodig van de bouwmarkt?" (omdat ik van plan was daarheen te gaan , en net zo goed kon meenemen dan) en een tirade kreeg dat ik toch onderhand wel wist dat juist die dag hij niet mee zou willen, enz..
Eh, dat vroeg ik ook niet, of je mee ging?!

Steeds dat zelf invullen (en dan commentaar op, zonder te mogen tegenspreken dat dat niet is wat ik zei of bedoelde), dáár werd ik zó moe van. Letterlijk en figuurlijk heel erg moe. Dat leer je dan wel af, ga je steeds vaker denken "laat maar, ik ga er niet tegenin, geen zin in discussie".

En "laat maar" is al geen goed teken, Nicci.
Als dat nodig is om "geen gedoe" te krijgen, toegeeflijk moeten doen om het maar een beetje gezellig te houden.

Dat is aan mij niet besteed, om alleen maar te luisteren en te beamen, te knikken of in zijn verongelijktheid jegens iemand anders of eoa situatie groot gelijk te geven.
Soms omdat het de sop van de kool niet waard was, ik ga niet op elke slak zout leggen, maar als iets pertinent onzin is of eoa aanname die niet klopt over mijzelf of een situatie of dierbare van mij gaat, wil ik dat minstens mogen weerleggen.

En dan is het weer zo relaxt om mensen te spreken met wie je vanzelf op 1 lijn ligt, die dezelfde woorden gebruikt, je zin zowat afmaakt, je niet vanalles hoeft te verduidelijken of uit te leggen, laat staan te "verdedigen" of voor jezelf op te komen, want die begrijpen wat je zegt.
En niet dat die overal hetzelfde over denken he, maar wel je kunnen volgen, je manier van denken, je gedachtengang iig, of ze het daarmee eens zijn of niet.

Gelukkig heb ik die mensen ook genoeg in mijn omgeving, en bij hutje.
Dus zo iemand laat mij echt niet twijfelen aan mezelf, of dat ík niet kan communiceren omdat hij er vanalles bij haalt of interpreteert.

Hij heeft zoveel aanvaringen of gaat bepaalde mensen gewoon uit de weg, met wie hij discussies heeft gehad (en hij afdoet als oppervlakkig of dom, omdat ze het niet met hem eens waren of simpelweg niet zo "ver" zijn als hij, hij die achter de schermen weet hoe iets werkelijk zit, of dat nu over corona gaat of de politiek, bepaalde info die zij niet hebben, samenzweringstheorieen of wat dan ook)..
En daarmee gepaard gaande minachtende kijk dus op sommige mensen.

En vaak ziet hij bepaalde dingen ook prima, klopt het wel, met name als het gaat om mensen die hem of anderen "gebruiken", omdat ze (al dan niet bewuste) manipulatie bij anderen herkennen.
Vaak idd mensenkennis hebben, zij het opgedaan uit hun eigen negatieve ervaringen met mensen, waardoor ze dus argwanend en wantrouwig zijn (gevormd, geworden, daar alle reden toe hadden dus ook).

En dat komt voort uit hun eigen pijnlijke schade, dat is erg genoeg, maar werkt (voor hunzelf) ook in hun voordeel: ze worden zelf niet snel meer door anderen belazerd of in de maling genomen doordat zij eea zien aankomen en signalen herkennen (zoals hij zal herkennen in mensen die zoals zijn vader zijn bijv), maar soms niet zelf in (kunnen) zien dat zij die trekjes zelf ook hebben overgenomen ván de persoon die dat bij hun hebben gevormd.

Zo is mijn jongste zusje zélf in de loop van de tijd degene geworden die ze toeschreef dat mijn moeder (zo) was. Echt álles waarvan ze onze moeder ooit van betichtte en kwalijk nam of beschuldigd heeft doet ze nu zelf!!
En mij noemde ze destijds "de moeder die ze nooit gehad heeft, maar had willen hebben".

Dat ik die (haar zelfverzonnen Moeder Theresa) niét bleek te zijn, en niet (langer) meeging in haar oordelen en visies op de wereld, maatschappij, familie, huisarts, de oppas(sen), en anderen en op mij was ik in haar ogen dús tégen haar, en dat was in haar ogen dan ook hoogverraad!!
En nog!

Dat is zoals het vaak werkt met dit soort types: je bent voor óf tegen hun.
Ben je het niet eens, dan werk je hem tegen of ben je tégen (hem).
Kom je voor iemand anders op, dat het wat genuanceerder of anders ligt, ben je tégen hem (of tegen zijn conclusie/mening/oordeel).

Want dit zijn zelf vaak mensen die zichzelf hoog achten, zo niet slimmer dan anderen, en niet alleen bijval/bevestiging zoeken, maar bewondering, dat men naar hun opkijkt, als leider of meerdere erkent, en anderen "onder" hem staan.

Het lijkt tegenstrijdig, maar is soms eerder een minderwaardigheidscomplex dan meerderwaardigheidscomplex: namelijk zichzelf "overschreeuwen" in een poging om dat zelf te kunnen geloven, als maar genoeg mensen dat bevestigen.
Dus heel veel bevestiging nodig óm dat voor zichzelf hoog/geloofwaardig te kunnen houden. En daarom mensen uit de weg gaan die dat beeld onderuit halen (die angst zelf hebben om "door de mand te vallen").

Frappant dus dat jouw ex die woorden gebruikte.

(komt ineens iets bij me op wat exlover me recent toevertrouwde, over zichzelf dacht en minderwaardig over voelde vroeger. Dat soort ontboezemingen geven een inkijkje in zijn eigen kwetsbaarheid en daar zou ik hem nóóit in afvallen of tegen hem gebruiken, het idee alleen al.. )

Zo ook draag ik tov iédereen (dus ook familie met wie ik wél omging/ om ga) een bepaald geheim mee van zusje, ook nu ik al jaren geen contact heb met haar, maar wat in vertrouwen mij is toevertrouwd en zo belangrijk/kwetsbaar is dat het uit alle macht geheim moet blijven, dat blijft ook bij mij..

Dit zijn vaak de grootste angsten die worden toevertrouwd, en des te beangstigender voor diegene of ik nog steeds betrouwbaar ben als de relatie voorbij is.
Dat is misschien een nadeel als men je zó dichtbij laat komen, en dat echt heel erg moeilijk vinden, dus een eer is dát ze zo'n vertrouwen in jou hebben om dat te durven.

En zich verraden voelen als je toch niet bij hun blijft, hun vertrouwen onterecht is geweest (ook al ben en blijf je discreet over wat is toevertrouwd). Het werd toevertrouwd doordat zij vertrouwen in jou kregen, die gok niet genomen hadden als ze hadden geweten dat het voorbijgaand was (en jij eea weet van wat echt binnenin leeft)..

Dus ergens leeft er een sprankje (haast kinderlijke?) hoop dat onvoorwaardelijke liefde bestaat, een liefde die je van een moeder zou verwachten als kind, wat er ook gebeurt en wat je ook uitspookt van je zal blijven houden.
Als tegenhanger van de werkelijke moeder, dit onvoorwaardelijke levenslang in een partner zal zoeken en probeert te vinden.

Exlover vindt dat hij nu vaak genoeg zijn kop heeft gestoten en had nooit verwacht nog eens iemand te vinden die hij weer zou vertrouwen (lees: onvoorwaardelijk). En zo noemde hij het ook tov van mij, dat ie wéér zijn kop had gestoten, en normaal al na 1x had opgegeven (en nu een paar keer toch weer in ging geloven).

Wat ze vaak niet snappen is dat er verschil zit in onvoorwaardelijk van iemand houden, of onvoorwaardelijk alles pikken, het verschil in iemands gedrág pikken bedoel ik dan. Waaronder dat uittesten, hoe ver hij/zij kan gaan met "wegjagen" voordat je er daadwerkelijk mee stopt, en dat gelijk stellen aan "hoeveel je (onvoorwaardelijk) van hem/ haar houdt".

Dat jij uiteindelijk ook je "voorwaarden" (en grenzen) hebt daaraan, is het zoveelste bewijs dat ze weer eens onterecht in dat onvoorwaardelijke geloofden.
Maar onvoorwaardelijke liefde is imo in een liefdesrelatie niet haalbaar of wat normaal is, het is een kinderlijk soort behoefte die "houden van" relateert aan álles goedkeuren aan je, aan alles wat je doet en laat, ook alles wat iemand flikt, en ondanks wat er ook gebeurt en ondanks die schaduwkant (en "slechte" eigenschappen of gedrag) de mooie ziel blijft zien die er onder dat gedrag huist.

En dat zie ik zelf ook, en daarom blijf ik idd van iemand houden, ondanks gedrag waar ik grenzen aan stel wat ik niet "pik" en ondanks diegene met mij de omgang eindigt of ik zelf dat beeindig.

Dus ergens voelen ze dat juist heel goed aan, dat ik daartoe in staat ben.
Dat onvoorwaardelijke houden van wel bestaat, maar dus niet hetzelfde is als jezelf (eigenbescherming, eigenliefde, eigenwaarde enz) wegcijferen en alles aan diegene maar te accepteren aan gedrag, aan beschuldigingen, aan wantrouwen en argwaan, aan haat/wrok en wraak wat op jou afgevuurd wordt (en dus de ander niet boven jezelf stelt of belangrijkér maakt/vindt dan jezelf, als die onvoorwaardelijkheid dat zou vergen).

Dan kan je nog steeds van diegene houden, Nicci, alleen betekent "houden van" niet dat diegene ook een rol in je verdere leven behoudt, of jou mag (mee)beschadigen, of onvoorwaardelijk bij hem blijft, ten koste van jezelf.

Een volwassen, gezond soort liefde is imo inzien dat die niet onvoorwaardelijk is (als partners(, maar ook niet dat je die liefde ook weer niet hoeft te "verdienen" met goed gedrag, perfectie of alleen maar goede eigenschappen, 1 en al goedheid oid, maar idd om wie je (daaronder) bént, met je zonnige én schaduwkant, maar dat je gedrag ook iets zegt over wie je bent, een uiting of uitwerking is die ergens uit de diepte voortkomt, (danwel uit eoa beschadiging uit iemands diepte..

Update: vandaag eindelijk gehoord wat hij rondvertelde, oa dat ík claimerig was, hahaha, terwijl ik nota bene juist zelf degene ben die afstand nam en niet meer reageerde..
(en dit was een buitenstaander he, niet van "het groepje")..

(In het verleden heb ik best weleens moeite gehad om iemand te laten gaan, en zeker wel een dik probleem gehad met loslaten (uit frustratie,) maar dit keer is daar echt geen sprake van).
Ben zelf dus zeker geen heilige of zo hoor, zeker niet, maar dit keer is het echt zó niet waar, integendeel zelfs!

Anyway, deze "info" kwam van een (voor mij) onbekende, waar ik in gesprek mee raakte en die daar uit zichzelf over begon, wat hem was toevertrouwd door exlover. Hij kende mij en de situatie niet, dus was onbevangen in wat hem ter ore was gekomen.
Aanleiding was dat exlover wegliep toen ik ten tonele verscheen..

Wat door sommigen wordt opgevat als mij willen kwetsen, wat ik zo niet zie.
Ik weet wel zeker denk dat hij het net zo moeilijk vindt om mij te zien als andersom en mij uit de weg gaat omdat hij het lastig vindt.

Ben zelf uitsluitend positief over hem gebleven, en zo sta ik er ook in ook.
Heb niks weerlegd oid, juist dat ik er wel begrip voor heb, dat het voor allebei nog lastig (want vers) is, en moeite mee hebben, ik net zo goed.

Wel goed om te weten dat hij het presenteert alsof híj er wel klaar mee was, en ik laat het voor hem ook zo, en anderen in die waan, als dat zo belangrijk is voor hem..
Voor mijzelf blijft het bizar dat ie (bij anderen) míj juist beticht van wat hij (eerder) zelf deed: dat de "oorzaak" zou zijn dat ík ik hém "claim"(de) en hij daar niet van gediend was en daar een eind aan gemaakt heeft, pff.

Behalve mijn wenkbrouwen daarbij optrekken reageer ik daar niet op.
Dit was ook niet iemand die zich erin wilde mengen oid, geen wederzijdse kennis of zo, dit was een nieuweling en voor zover hem door exlover verteld was.

Jammer wel dat exlover voor mij wegloopt, (vandaag), wat imo totaal niet nodig is, ik was neutraal eergisteren en laat hem de hele dag/week ook met de kennissen, kom zelf hooguit ff eind vd dag ff een uurtje langs als ik hier toch ben en niet bij hutje, en hij heeft de hele week verder zonder mij tegen te komen.
I(sommige anderen vinden het flauw van hem maar) ik snap het ergens wel want ook voor hem zal het confronterend genoeg zijn.

Lekker rustig voor allebei als ik weer naar hutje ga iig.
Is dat ook van de baan.
Wil hem ook geenszins in de weg zitten, al ben ik net zo goed "gerechtigd" om mijn contacten ff te zien/spreken.

Blijft superfijn dát ik hutje bij de hand heb, zéker nu half/heel Holland vakantie in eigen land aan het boeken is, en ik die stek gewoon héb en heen kan!
Ik voel me echt bevoorrecht, ook al zijn de voorzieningen niet open (zwembad per 21 mei wél, zij het onder voorwaarden en op inschrijving).

Het was vandaag niet echt lekker weer, maar komende dagen dat de temperaturen stijgen ga ik zeker wel daarheen!!

Nicci: blaffende honden bijten niet, zegt men.
Dus hopelijk trek je je zijn dreigende woorden niet teveel aan en kom je tot rust/jezelf. Nogmaals: licht de personen bij wie je je vertrouwd voelt, zodat die op de hoogte zijn en jij je veilig(er) bij voelt!
Makkelijk gezegd door mij dat je niet in paniek moet raken, als eea zich op jou richt, ik weet dat dat behoorlijke impact kan hebben op jezelf.
Probeer het iig, niet teveel nadenken en niet meer lezen wat hij allemaal schrijft ook, want dat wekt hoe dan ook reacties bijj jezelf op.

Doe er alles aan om dat nu ff uit de weg te gaan, zodat je iig zelf tot rust komt!

Ik blijf het raar vinden dat je van close lovers kunt veranderen in "tegenstanders", ik zie het zelf zo niet, geef nog om hem, houd rekening met hem en zijn gevoelens, denk goed over hem en draag dat ook uit naar buiten toe.

Het kwetst mij ook niet dat hij vertrok zodra ik in zicht kwam (itt sommige anderen die dachten dat dat zijn motief/reden was), ik was eerder deze week bij dat we in dezelfde (buiten)ruimte konden zijn en neutraal waren, maar als hij er alsnog moeite mee heeft heb ik daar begrip voor (ik vind het zelf ook best moeilijk)..

Ja, wijffie, ik laat niet twijfelen aan mezelf en hoop dat jij dat ook niet doet!

Nee, ik ben fysiek vooral nog attached to him, en niet dat ik iets moois weggooi met hem..

Enne, het is niet fout om met je eigen vertrouwenspersonen te praten over dit soort dingen hoor, het is zelfs doodnormaal.
Dat betekent ook niet dat je hem zwart maakt bij div mensen, het is meer jouw beleving en eigen positie waar je (terecht) steun van eigen mensen bij vraagt.

Ik heb gewoon de mazzel dat ik dat ook buiten dit kringetje kan doen, met mensen die geen betrokkenheid bij hem hebben, als ik dat zou willen bespreken.
Ik heb die behoefte niet zo, ik kan tegenwoordig zelf wel dealen met dat soort dingen, hoef dat niet meer bevestigd te zien door anderen.

Wat ik wel vervelend vind is dat ik het contact juist zélf verbroken heb en afgelopen 2 weken geen enkel contact heb opgenomen en hij blijkbaar loopt te beweren dat ik hem "claim", en hem niet met rust zou laten, pff.
Andersom ook niet het geval, maar hoe kómt hij erbij??!
Kan het zo aantonen als ik zou willen, op mijn mobiel, (wat ik niet ga doen), en 2 weken uit beeld geweest, naar hutje, maar waarom zoiets verzinnen?!
Jammer voor hem dat toch wel uitkomt wat hij zoal vertelt, zodra ik wel weer in het dorp ben..

En dat is dat omdraaien wat zo frustrerend is, gelukkig weet iedereen die mij een béétje kent dat ik vérre van zo ben, dus dat is niet bepaald geloofwaardig. Verklaart wel weer waarom iemand vd week tegen me zei "laat los, laat los, Suzy".

En nu hoorde ik van een "nieuweling" hier (toen ex wegliep) dat exlover al de 2 weken (dat ik weg was) loopt te mokken over mij. Deze man kent mij helemaal niet en die vertelde uit zichzelf wat ex allemaal beweerde. Ik weerspreek dat allemaal niet, maar neem het wel in me op.
Verder vertelde deze man dat exlover geen drankjes (aan)neemt, naar zijn eigen zeggen omdat het niet goed valt, en dat vind ik fijn om te horen, dat hij dus niet zich verliest nu in drank. Dat jij zegt dat jouw ex daar een probleem mee heeft (niet goed valt) is ook wel een behoorlijk dingetje.
Niet iedereen heeft dat effect van drank (gelukkig), en wat alcohol losmaakt zegt imo dan weer wel wat (het maakt remmen los, dus is ook een signaal van wat van binnen speelt, denk ik dan, dus wat dat opwekt.. Ken zat mensen die een vrolijke dronk hebben, gezelliger op worden en niet bij iedereen wekt dat agressie of nare eigenschappen)..

Oh, en nu zei dezelfde vrouw (zie boven) tegen hem (ex) juist dat hij lief moest zijn.
Is dus een dingetje van haarzelf, dat zij dat niet trekt en wil dat iedereen aardig tegen elkaar is?!
Ze zei ook dat ze hem afgelopen tijd meer was gaan waarderen in (interessante) gesprekken, ik zei dat ik daar intitieel ook oa op gavallen was.
Hoe dan ook, ik heb laten merken dat ik het zelf ook moeilijk vind en het ook voor hem opgenomen.


Ik vind het overigens ook easier als hij er niet is, ik ben ook wat zenuwachtiger als hij er is, ik denk dat dat normaal is als dat nog zo vers is, voor allebei. Ik leg dat hij weggaat dus niet uit als mij willen kwetsen oid, snap wel dat het voor hem ook confronterend is, zeker temidden van de mensen bij wie hij afgelopen tijd zijn "beklag" heeft kunnen doen terwijl ik daar niet bij was. Ik neem hem dat ook niet kwalijk. Komende tijd ben ik toch bij hutje en is het weer helemaal "zijn" territorium..

Dan nog is het fijn voor jou om div mensen in je omgeving te hebben met wie je vertrouwelijk kunt zijn en jou begrijpen en er voor je zijn nu.
Heb je alle recht toe hoor!!
Laat je niet aanpraten dat dat niet okay zou zijn!

Tegenstrijdige is dat ie idd naar buiten toe doet alsof híj het zat was, maar tegelijkertijd al 2 weken wel openlijk aan het mokken is over mij, dat het uit is. Dus hij laat ook wel merken dat hij dat erg vindt en moeilijk mee heeft.
Ik denk wel dat je gelijk hebt dat dit is om zich niet verlaten te voelen, dus ik snap dat ergens ook wel.

Dat ie wegliep toen hij me zag legden sommigen uit als dat ie dat deed om mij te kwetsen, maar ik heb dat weersproken, ik denk zelf dat hij dat niet doet als een sneer naar mij, maar het gewoon niet trekt.

Ik stond nu zelf eerder wat triestig op, want omdat ik nog steeds om hem geef vind ik het pijnlijk om te zien dat hij het moeilijk heeft. In mijn afwezigheid merk ik dat gewoon niet en dat is makkelijker.
Mij de rug toekeren laat mij ook niet koud.
Op zulke momenten zie ik achter die stoere, onverzettelijke rug het kwetsbare jongetje die van mij durfde te gaan houden, en ook voor hem op een desillusie is uitgelopen.

Verder denk ik dat hij thuis met zichzelf heus wel weet dat zo'n felle bui meer verpest dan hem lief is. Die nieuwe man in het groepje (stond hij vd week mee te praten) vertelde dus dat exlover geen drankje aannam, en had verklaard dat bier bij hem slecht viel, lichamelijk maar ook agressie opwekte. Dus daar is hij mee gestopt.

Ik vermoed toch dat hij die avond dat hij 's nachts zo tekeer ging over mijn vriendin op de app, hij eea gedronken had, want eerder die avond toen we uiteen gingen was er niks aan de hand. En ook eerdere keren dat ik zulke (oplopend heftige) appjes kreeg had hij ook (veel) gedronken.
Ik denk dat hij zichzelf later dan wel voor zijn kop kan slaan, hij kent zijn eigen mechanismen wel. Ben wel blij dat ie blijkbaar zich weer vast heeft voorgenomen om alle verwerkingen van afgelopen tijd zonder alcohol met zichzelf aan te gaan.

Misschien had hij gehoopt dat ik door sommig gedrag heen kon kijken, nu ik hem langer ken dan vandaag. En dat niet zo serieus zou opnemen?
Ik heb moeite met dat onvoorspelbare, en dat wordt nauwelijks uitgelokt in vriendschappen (overdag, nuchter), het is puur iets wat bij hem ontstaat in liefdesaangelegenheden, doordat die verlatingsangst juist op dát gebied is.

Dus vrienden/kennissen krijgen die kant ook niet mee en ervaren vaak juist inhoudelijke, intelligente en redelijke gesprekken met hem. En ik ben absoluut niet van plan om hem onderuit te halen oid.

Tegelijkertijd voel ik me af en toe de "outsider" omdat het "zijn" territorium geworden lijkt te zijn, ik de "indringer" (na paar weken naar hutje, en omdat ik daar voor de coronamaatregelen overdag hooguit voor boodschappen kwam, maar dus geen deel uitmaakte dus van dit overdagclubje en hun gesprekken. Het zijn dus deels dezelfde mensen, die ik dan weer ken van het uitgaan 's avonds.

Omdat alles dicht is, is het dan voor mij net zo goed nu wel fijn dat áls ik hier ben weer ff contact te hebben. Het was ook erg gezellig gisteren, dan kan ik die gevoelens over hem ff uitstellen tot thuis, en sta ik wel mee op dan.

Het is zoals jij zegt makkelijker als je boos/verontwaardigd bent (en dat ben ik niet zomaar, daar moet iemand echt moeite voor doen) dan triest of verdrietig.
De hele situatie vind ik nogal triest dus, jammer, en van mijn kant onnodig, ik denk dat er plaats is voor allebei, die ene keer dát ik erbij ben.

Daarna ben ik weer een week of misschien wel langer naar hutje.
Soms denk ik dat ik hem die ruimte maar moet gunnen, en zelf wegblijven.
Zo belangrijk zijn die mensen in wezen niet voor me, zij het dat deze contacten normaal gesproken mijn portie luchtigheid betekenen, meestal over dagelijkse dingetjes, maar in de loop der jaren zijn er natuurlijk ook belangrijker gebeurtenissen met elkaar gedeeld en met de ene wel en de ander niet ook diepere gesprekken, soms over persoonlijke belevenissen, soms het wereldgebeuren, plaatselijke politiek, en ook de nodige humor, ff samen kunnen lachen.

Na 2 maanden best wel serieus gehouden te hebben aan de maatregelen is dat juist ook zó welkom weer!
En dat geldt voor hem net zo, al verandert de ontspannen sfeer voor hem, denk ik, als ik er ben. En voor mij ook ff toen hij wegging om mij, maar daarna was het toch ff gezellig. Geen geroddel iig. Nu is het ook zo dat niemand echt iets meemaakte, en dan waren wij een dankbaar onderwerp misschien, en morgen weer iets anders als dit nieuwtje er weer af is.

Met hem praten wil ik om div redenen niet: hij heeft in die laatste appjes gezegd dat ie zou groeten, maar niet met me praten. Ik wil dat respecteren, dus niet op mijn initiatief ongevraagd toenadering zoeken. Bovendien weten we inmiddels waar "uitpraten" op uit kan draaien, als het nog vers is en -na paar weken rust- ook weer begrip voor elkaar is (wat er niet is zolang hij/ik/we boos zijn) en zou blijken dat bepaalde verlangens gevoelens nog niet geheel over zijn..

Dat hele afstand houden is maar een dun draadje/ imaginair gordijntje als je zo in elkaars buurt staat, nogal breekbaar, en misschien wordt dat mettertijd pas/ wel beter, hoor. En is het nu gewoon te vroeg om in dezelfde ruimte te zijn, ook al is dat buiten, ik weet niet wat wijsheid is en of alleen het de tijd geven verschil zal maken (dat we onverschilliger staan tegenover elkaar) of alleen maar uitstel is (en we daar dus sowieso doorheen moeten).

Wat dat betreft ben ik wel errug blij met hutje, dat ik niet afhankelijk ben van mijn woonplaats en elders ook een kringetje heb om op terug te vallen.
Tis dat ik het voor de katten niet kan maken om steeds lang weg te zijn en af en toe ook naar huis moet om schoon te houden enzo, anders zou ik het prima de hele zomer kunnen uithouden in mijn "tiny house" ..

En misschien is eea een signaal dat ik mijn kringetje hier thuis nodig moet gaan vernieuwen, ben ik toe aan verandering, en dat stuk sociale leven vervangen door andere aktiviteiten, of weer meer mikken op etentjes thuis of (vrijwilligers)werk oid.
Ik denk dat corona sowieso confronteert met jezelf en het leven wat je leidt, en hoe nu verder. Werk valt denk ik in mijn branche waarschijnlijk wel een jaar weg, dan kan ik intussen wel iets anders zinnigs verzinnen hopelijk?!

Tegelijkertijd is het juist zo fijn na weken vrij geisoleerd te zijn geweest óm weer wat sociaal leven te zien terugkeren. Ik kán goed alleenzijn, maar dat is oa dankzíj daarnaast ook die gezelligheid met andere mensen die je normaal gesproken kan opzoeken (als single is het natuurlijk sowieso wel belangrijk dat je meer op je sociale netwerk terug kunt vallen om niet geisoleerd te raken, en helemaal als je werk ook nog eens helemaal stilligt, en daar ook veel contact met andere mensen hebt).

Mensen zijn imo niet ontworpen om alsmaar tussen 4 muren te zitten!
Ik denk dat mensen die nu ineens thuiswerken dat ook de neus uit gaat komen na een tijdje, en hun collega's, direct klantcontact en dergelijke missen, dat maakt vaak een belangrijk deel uit van het werk, ook als de werkzaamheden op zich ook vanuit huis te doen zijn.

Toen ik nog op een vaste stek in de hoofdstad werkte vond ik zelfs het forenzen per trein best fijn, heen om alvast een beetje wakker te worden, terug om de dag af te bouwen, je ziet nog eens wat anders uit die ramen, en medereizigers, andere omgeving, daar weer je vaste stekjes waar je bij de overstap koffie of een broodje haalde, krijg je ook weer bekende gezichten en hier en daar een praatje. Wat bedrijvigheid, creativiteit en reuring.

Tegenover de hectiek van stad en werk kon en kan ik dan erg genieten van rust en natuur, buitenzwembaden (de plassen in de buurt, ik had toen nog geen hutje): ook hooikoorts gaat mij niet binnenhouden! Ik leef meestal helemaal op in de lente- en zomermaanden.

Ik vind het echt een straf om binnen te moeten blijven of al blij mogen zijn met eigen balkon of tuin (tussen muren en schuttingen): mensen komen niet alleen buiten voor de zon, maar ook -na de winter- meestal om andere mensen te zien en te spreken, niet iedereen gaat liefst alleen op een verlaten strand zitten of open plek in het bos, oid, we zijn sociale wezens.

Ook bij hutje kan ik in principe hele dagen alleen doorbrengen, maar zoek je daarnaast anderen op, ik zou ook liever in een appartementje verblijven met gezamenlijk zwembad op vakantie dan een geheel eigen huis huren in de bergen en alleen aan je eigen zwembad zitten.
(dat laatste is trouwens weer wel fijn als je met je dierbaren op vakantie bent).

Zelfs in de hoofdstad zit men voor eigen voordeur met eigen stoelen en een wijntje erbij, dan loopt er nog eens iemand voorbij, spreek je je buren enzo, dus ik denk niet dat mensen een heel andere samenleving tegemoet gaan, integendeel, ik denk dat zodra men de kans krijgt, (en dat zie je nu al versoepelen), genoeg mensen juist gaan inhalen wat ze gemist hebben. Los van of dat nu werkelijk zo gemist werd, of meer het idee is, gewoonte, en wellicht gemerkt hebben dat je ook prima wel ff zonder kunt.

Maar ik dwaal weer af. Het gaat erom dat ik nu ging overwegen om nu me wederom terug te trekken, maar nu dan vrijwillig wég te blijven, omwille van hém de ruimte geven. En misschien omwille van mezelf die confrontatie elke keer te besparen, zodat ik het mezelf makkelijker zou maken?!
Tegenstrijdig, want juist als je weer single bent (en ik ook tijdens de 'relatie" trouwens) is dat netwerkje fijn en gewaardeerd, heb ik toch ook zelf opgebouwd afgelopen jaren.

Niet dat dat vernieuwing tegen moet houden, ik sta altijd open voor nieuwe mensen, zo is er laatst ook een leuke vrouw bijgekomen uit Dubai, die sinds kort in mijn straat blijkt te wonen met haar gezin, en zo'n nieuw gezicht (met internationale instelling) is verfrissend. Zeker tussen mensen die er prat op gaan hier hun hele leven wonen, geboren en getogen te zijn, (ik ben hier zelf ook "import").

Dat schudt de vaste kliekjes ook weer wat op, haha!
(en dat moet ik dit dorp wel nageven: je wordt ertussen gelaten, het zijn geen gesloten kliekjes, men staat open voor nieuwe mensen. Doe maar gewoon, geen opsmuk, dan pas je erbij).

Itt andere plaatsjes in de omgeving hebben wij de luxe van een dorpsplein.
Met winkeltjes en wat horeca.
Een plein heeft altijd een meerwaarde, een functie, zijn vaak plaatsen waar mensen samenkomen, dat vind ik in bijv Frankrijk, Spanje en Italie zo fijn: spelende kinderen, ouderen die jeu de boules doen, kletsende jonge moeders met kinderwagens, jong en oud bij elkaar.

En zo is het hier eigenlijk ook een beetje, en zelfs bij hutje zoekt men elkaar op oa op het plein, zeker nu zwembad, ligweide en horeca nog dicht zijn.

Stiekem mis ik die terrasjes niet zo, nu men weer meer elkaar opzoekt is het wel net zo gezellig zo, heeft iets saamhorigs ook, al houd je wat afstand en "mag" je officieel niet met meer mensen bij elkaar staan (volgens mij wordt die regel nogal verkeerd uitgelegd als "samenscholingsverbod", maar goed, dan zijn we de ongehoorzame kliek maar). Er hangen in het dorp overigens wel camera's en ingegrepen wordt er tot nu toe niet (omdat we geen jongeren zijn?)

Een van de redenen om de deur uit te gaan is voor mij wel dat de zon vrij vroeg weg is uit de tuin, maar al zou dat niet zo zijn, dan nog is een plein met winkelende voorbijgangers en bekenden en wat reuring toch heel anders dan in je eentje binnen of op je loungeset?! Zeker als je bezoek ook (nog) afhoudt, want anders kon je nog met een groepje bbq-en oid.

Ik vind in de buitenlucht persoonlijk het besmettingsrisico kleiner dan bezoek krijgen of op visite gaan 1 op 1. Bovendien heb je toch andere verhalen als er meer diversiteit is in een groep mensen, dan wanneer je steeds met dezelfde paar mensen afspreekt, en allemaal ook nog eens weinig bijzonders meemaken. Dan valt er weinig te roddelen haha, en gaat het vanzelf over meer algemene onderwerpen, visies op het/hun leven, en soms dus best persoonlijke gesprekken ook.

Affijn, ik kan best een tijdje zonder, zo is gebleken, maar waarom zou ik, als ik thuis ben en deel van kán uitmaken?
Ik ben er nog niet over uit, kan ik bij hutje eens over nadenken.
Het is ook raar om die vriendschappen helemaal niét te onderhouden komende zomermaanden en te laten vallen omdat ik als alternatief hutje en daar ook bekenden heb.

Dat is daar al redelijk zo, omdat dat stuk sociale leven in de winter stilligt en normaal ben ik natuurlijk juist in dit seizoen ook veel op pad voor werk. En dat geldt voor veel anderen ook daar, dus ben je allemaal gewend aan dat mensen komen en gaan zoals het uitkomt. Maar er is altijd wel een aantal "vaste" mensen, ook al is iedereen momenteel 's avonds in eigen hutje nu alles gesloten was.

Nu het de hele week mooi weer lijkt te worden heb ik geen haast om weg te komen, kan vandaag zijn, maar morgen is ook goed.
Ik zit hier mezelf wel een beetje in de weg, merk ik.
Teveel vrije tijd en te weinig omhanden, terwijl ik daar toch lekker buiten aan het klussen ben. Het is fijn om iets te zien opknappen!

Hier is ook wel eea te doen, maar dat is binnen en kan ik me echt niet toe motiveren als het mooi weer is. Het is al opgeruimd en schoon, dat is routinewerk.
Winkelen hoeft ook niet, ik heb niks nodig en ga voor mijn lol niet dat soort drukte opzoeken!

Ik wens jullie een fijne zondag, en Nicci: houd vol, fijn dat het nu rustig is en je goed geslapen hebt. Contact maakt onrustig en allerlei frustraties los waar je niet op zit te wachten, en ook niet uit zult komen met hem.
Het aanvaarden voelt misschien als "opgeven" en dat is het frustrerendst hieraan, als er geen uitzichten zijn op een goede uitkomst.

Als de hoop eenmaal zeker weten weg is op "als ik maar/ als hij maar, dan zou het moeten kunnen", keert denk ik die innerlijke rust terug.
Het opgeven van dat sprankje verwachting wat je misschien nog had is het eigenlijk meer, nu eea een "weten" is..

Het onvoorspelbare is nu voorspelbaar geworden en dat geldt ook voor mij: kan paar weken goed gaan en dan toch terugkerend mis gaan, om dezelfde soort issues, dan is het een patroon geworden, en dat gecompliceerde met zulke spanningen wil je gewoon niet, he?

Ik houd ook weer niet van een voorspelbaar, rustig voortkabbelend leventje, en dat hoeft ook niet, dan liever een leuk soort spannends (zelf) proberen erin te krijgen, oa nieuwe dingen verzinnen, ik ga ook weer wat boeken meenemen, misschien wel mijn Spaans opvijzelen oid.

Binnenkort gaat het zwembad blijkbaar weer open (binnen of buiten?) en hoewel ik niet direct voor me zie (intekenlijsten) hoe dat georganiseerd moet worden met anderhalve meter afstand, is dat wel echt mijn ding.

Buiten zal het water voorlopig nog niet opgewarmd zijn, dat sla ik nog ff over, haha, en binnenzwemmen weet ik nog niet wat ik daarvan vind (al schijnt vochtige, warme lucht gunstig (qua kleiner risico) te zijn).
Fiets is ook gerepareerd, dus dat is ook nog een alternatief.

Geniet van het lekkere weer, jullie!
(dat maakt eea altijd aantrekkelijker of minstens draaglijker imo)

Hallodaar, wees welkom hier!
Ik reageer later uitgebreider op je post, okay?
Ik moet nu ff dingen gaan doen, anders kom ik nooit weg (of in aktie, of buiten) en dat is al jaren een eigen patroon geweest, daar moet ik aktief alert op blijven!

Ik denk dat als ik het vluchtig ff gelezen heb dat het verschil tussen je single tijd en relaties is dat je automatisch gaat "leunen" op het geluk (en gezien, gehoord, erkend, bevestigd, gesteund te worden) dat een partner in een (liefdes)relatie met zich mee hoort te brengen.

Als je single bent héb je dat simpelweg niet, dus ook die verwachting niet, dat er iemand is die rekening houdt met jouw behoeften en belangen, dus moet je vanalles aktief zelf bewerkstelligen, omdat niemand anders het voor je doet.

Van een "passende partner" ga je toch vroeg of laat verwachten dat ie iets doet met wat jij aangeeft dat je nodig hebt of vindt.
Zich aan jou aanpast, jouw exclusieve steun en toeverlaat hoort te zijn, en nog veel meer in 1 persoon hoort te vertegenwoordigen/vervullen van wat singles (hopelijk) verspreid over div naasten (familie en vrienden) in meer of mindere mate aan aandacht, steun, gezien worden enz aan anderen kunnen ontlenen. En vaak al dan niet noodgedwongen die personen niet of niet altijd bij de hand hebben naar behoefte en wensen, dus veelal zelf moeten oplossen en verwerken.

Het valt me op dat in relaties het zo normaal en vanzelfsprekend wordt gevonden dat je opkomt voor jezelf en wat je wilt, en verwacht wordt dat de partner dat dus aanpast . Dat je dat mág verwachten, ook.
Dat je niet voor niks die partner hébt, en dat voor elkaar over hoort te hebben, in tegemoet komt, diegene je dat plezier graag doet want diens taak is om te zorgen dat jij je (er) gelukkig (bij) voelt.

En als je dan een (vage) onvrede hebt, over eigen situatie of over hem/zijn situatie, die een direct effect heeft op de jouwe, dat je elkaar daar dan op kunt aanspreken.

Het is juist dát soort vanzelfsprekendheid waarom ik zelf niet snel meer een "echte" relatie wil aangaan, en hooguit lat-relatie met een boel eigen vrijheid binnen mijn mogelijkheden ligt.
Ik ben gewend het grotendeels zelf uit te vogelen, wat soms een hele uitdaging is, hoor, maar ik verwacht zelf niet dat voortaan 1 persoon dat allemaal moet herbergen (of ik voor hem) omdát je nu eenmaal bij elkaar bent en van elkaar houdt en dan dús samen een "wij" geworden bent.

Ik denk dat allerlei (bijdragen aan) geluk voornamelijk zit in in hoeverre je daar zélf invloed op hebt.
Dat je als partners "verantwoordelijk" gehouden zou mogen worden voor bepaalde behoeften (of dat nu bepaalde leefomstandigheden, leefwijzen, humeur, emotionele steun of je libido is of wat dan ook) vind ik nogal wat aan verwachtingen, die mensen iha aan een relatie ontlenen.

Als een recht, waardoor je verontwaardigd mag zijn, als de partner (of jezelf of allebei) vasthouden aan de eigen "eigenheid", bij verschillen in behoeften.
Ik geloof dat geluk ook niet zit in behoeftebevrediging.
En ook niet zozeer in omstandigheden, die maken maar een deel uit (en de rest hoe je ermee omgaat, als daar eigen invloed op is dus).

Ik zal erover nadenken, op een later tijdstip, maar dit is het eerste wat in me opkomt.
Het feit dat je iemand iets kan verwijten, omdat dat bij jouw (of zijn) normaalwaarden behoort, dat bepaalde dingen van een partner verwacht mag worden en dus gelijk in vindt hebben als je baalt dat er niks verandert waar je minder gelukkig mee bent en dat (meermaals) aangegeven hebt ook.

Misschien valt nu (door thuiswerken oa) meer dan anders op, hoeveel je er al alleen voor staat? Laat staan bij veranderingen op het werk, deadlines die spanning geven? Is dat extra voelbaar of confronterend?

Hangt ervan af hoeveel je verwacht/ nodig hebt/ normaal vindt, Hallodaar..
Of op welke manier je dat zou willen ontvangen, op maat zeg maar, zoals jij dat prettig vindt of nodig hebt.
Mag je bepaalde eigenschappen/kwaliteiten van je partner verlangen die hij zelf misschien niet heeft, niet kent, zich niet in kan inleven, zelf heel anders doet?

Sommige mensen verwachten nogal wat van hun partner, bijv om verveling, eenzaamheid of leegte op te heffen/vullen, of als klaagmuur, persoonlijke coach/ allesbegrijpende privépsycholoog, iemand om aan op te kunnen trekken, die hun oppept, enthousiasmeert, aktiveert, de kar trekt, verrast, of juist eea kan relativeren en verzachten, troosten, wegnemen. Een soort beste vriendin, zeg maar, die er voor je is als het erop aan komt, of dagelijks mee kan delen/ uitlaatklep voor wat je dwars zit vooral en andersom, wederzijds begrip en herkenning. Veel bespreken, over vanalles.

Een partner is dat vaak helemaal niet, houdt daar niet van, denkt anders, doet misschien liever iets (voor je) dan praten, is misschien zelf meer binnenvetter of optimistisch, ziet het probleem niet, gaat daar zelf heel anders mee om als hij een probleem heeft.

Ik denk dat je iha wel een beetje kunt stellen dat vrouwen veel meer gericht zijn op (soms overloos?) praten over de relatie of problemen of andere persoonlijke dingen dan mannen en dat ook fijner vinden, meer herkenning/begrip iha zullen krijgen van andere vrouwen.

De hele manier van denken kan verschillen, zo wil een vrouw vaak meer begrip en verhaal ventileren en komt de man al snel met een pasklare oplossing, wat zij helemaal niet wil, zij wilde medeleven, luisterend oor?!
Misschien zou hij ook wel liever interessante gesprekken voeren met jou over zakelijke onderwerpen of dat je met hem mee kunt denken op zijn gebied en is hij niet zo thuis in emoties en emotionele onderwerpen?

Kijk, ik zie bij bijv mijn zus en haar man (die al decennia samen zijn) dat hij bijv erg veel en nogal eenzijdig gedurende langere tijd eea op heeft moeten vangen van haar emoties en burnout van afgelopen jaren. En dat kan niet eindeloos, zonder dat het een negatief effect op de relatie krijgt. Teveel van 1 persoon afhankelijk voor eigen ei kwijt kunnen en dat be/verzwaart diegene relatief.

Dat moet die persoon ook maar kunnen trekken en de energie voor hebben, en dat kan tijdelijk wel, maar moet wel in verhouding blijven in de zin van dat het ook de bedoeling is van een relatie dat het fijn, gezellig en leuk is samen, voor allebei, en over en weer je verhaal kwijt kunt, maar ook dingen onderneemt samen, en ook zelf.

Dus waar het vaak mis gaat, is de hoeveelheid aandacht of tijd die je verwacht voor samen en wat je samen doet en wat niet, hoeveel tijd/zin je allebei voor jezelf en andere afspraken/mensen nodig hebt (en normaal vindt) of aan werk besteedt en sport/hobby's, sociale leven buiten de deur of bij je thuis, tov bij elkaar zijn.

Het begint denk ik voor heel veel mensen allemaal met stoppen met verwachten dat de ander meer is of zal worden zoals jezelf bent (of ideaal of prettigst vindt, wenst, normaal vindt).
En in hoeverre zou de aanpassing van de ander ten koste gaan van zichzelf, als hij dat helemaal niet prettig vindt en geen plezier aan beleeft, zodat wat voor jou zou bijdragen tegelijkertijd in mindering komt op (ruimte voor) zíjn dingen waar hij blij (of tevreden of happy) van wordt?

Is het werkelijk een gevalletje "de lieve vrede bewaren" als je accepteert en de ruimte geeft dat hij zich met andere mensen en dingen kan en wil bezighouden/vermaken, omdat je je dan moet inhouden/inleveren waar jij (van hem) behoefte aan hebt?

Natuurlijk is het in een relatie wel de bedoeling dat je graag samen bent en tijd samen doorbrengt, anders kun je idd net zo goed alleen zijn, maar hoevéél tijd is dat en waar besteed je die dan samen aan?

Het is lastig als de een overwegend introvert is en de ander extravert, want dan outgoing zijn of temidden van anderen zijn kost de een dan energie en de ander krijgt daar juist energie ván. Kun je je ook voorstellen dat een avondje "niksdoen" of bankhangen hem misschien juist energie kost (of sloom van wordt)?

Hij klinkt als een doener die levenslust en veel voldoening haalt uit zijn vele bezigheden en contacten.

Zelfs voor mensen die zelf heel erg huiselijk zijn (en introvert?) kan dit ook nog thuiswerken en heel weinig contact door het coronagebeuren ook téveel van het goede zijn.
Ik kan me goed voorstellen dat als je je vriend sowieso al vaker zou willen samenzijn het nu nóg belangrijker is geworden.
Deels komt dat er dan nog bij omdat je zelf misschien tov hem dus weinig anderen hebt (en dus meer van zijn aandacht "afhankelijk" bent) voor een gesprek en gezelschap dan andersom?

Dat dat je steekt, dat jij hem meer nodig lijkt te hebben dan hij jou?

Ik heb zelf beide kanten, ben tot op zekere hoogte (zeer) extravert, maar heb ook introverte kant en daar een zekere balans in nodig, dus aan de ene kant vind ik het héérlijk (zoals jouw vriend) om onder de mensen te zijn (familie, vrienden, kennissen) als daartegenover ook voldoende tijd alleen staat (de andere manier die ik ook nodig heb om mezelf op te laden).

Nu door de coronatijd sloeg het door naar de andere kant: teveel rust en huiselijkheid maakt mij sloom en ook passiever, dan helpt bellen en smsen ook niet bepaald, dat vind ik eerder storend als ik eenmaal aan de introverte kant zit.

ALs je zelf genoeg hebt aan een relatief kleine kring mensen met wie je close bent, en je dat al druk genoeg vindt, wordt je vriend automatisch een belangrijker "leverancier" van gezelschap en om dat stuk te vervullen dat je wél (net als ieder ander) behoefte hebt aan liefdevol en zorgzaam contact, aandacht, steun, goede gesprekken, arm om je heen, knus samen thuis zijn enz.

Omdat hij dat deels al uit zijn werk en contacten kan halen (en fijn vindt) is dat bij hem logischerwijs minder afhankelijk van met jou zijn.
Dan nog is liefde natuurlijk iets heel anders dan vriendschappen en allerlei gezelschap, omdat je een intimiteit deelt als partners/geliefden, die je met anderen niet deelt.

Ik heb het afgelopen tijd van de andere kant meegemaakt, dat mensen afhankelijker van mij waren voor contact dan ik van hun en dat gaf een bepaalde druk op mij die ik als verre van prettig ervaar.
Dat is met name omdat zij zich geen raad wisten met die maatregelen, werk en andere bezigheden/contacten allemaal wegvielen, en niet gewend waren aan zoveel ongewenste "me-time": zich verveelden, het isolement een "leeg" en eenzaam gevoel gaf en dan eigenlijk vooral belden om (hun) tijd te veraangenamen (of te klagen hoe moeilijk ze het ermee hadden).

En hoewel ik dat heel goed snap en nu en dan zelf ook mee worstel(de) dacht ik ook iets van "bel/ bezoek dan eens anderen of zoek iets wat je leuk/interessant vindt om te doen/ in te verdiepen (dan netflix/Fb oid) ipv je zó op mij te verlaten".

Ik zou niet willen oordelen daarover, want onder normale omstandigheden zijn ze gewend om het drukker te hebben en vinden tijd alleen doorbrengen helemaal niet fijn en soms zelfs lastig, want naast werk weinig tijd of hobby's/ interesses en nu ineens een overdosis "lege tijd".
En ik ken zelf ook soms dat soort momenten, hoor, nu dat "extraverte" deel door het wegvallen van sociale leven bij mij óók veel minder aan bod kwam door die maatregelen, maar eerlijk gezegd vond ik het deels ook gewoon fijn om toe te komen aan die "me-time" . En omdat ik daar opgewekt bij blijf functioneren ben ik iemand met wie ze dan vooral contact willen om opgepept te worden. En dát kost mij wél energie (die ik zelf momenteel ook goed kan gebruiken en te verdelen heb over alles en iedereen en mezelf, wat ik dus gewend ben).

Ik vind het idee/gevoel gewoon totaal niet fijn als iemand mij zo erg nódig heeft (want te weinig anderen/ niemand anders beschikbaar of niks boeiends te doen weet met die eigen tijd en ik dat moet "oplossen" (gezelschap, als in bellen/appen) als het gaat om "de tijd doorkomen"/ vermaak, terwijl ik intussen mijn tijd zelf goed kan gebruiken en invullen. En niet een (paar) enkeling(en) zoveel tijd en aandacht "opslokt".

Het voelt dan voor mij als dat men beslag op mij legt (en dat gold ook voor exlover).
Vandaar mijn misschien eerdere wat fellere reactie, want een vrij exclusief beroep op mij doen, mij nódig hebben (door gebrek aan iets in eigen leven of voor hun problemen ergens mee, of passief qua zelf meer ondernemen/verzinnen/ interesses/ gezelschap/ gesprekken) voelt "claimerig".

Dat zou misschien anders zijn als ik dat extraverte deel niet had (en daardoor dus allerlei bindingen met meer mensen, zij het niet allemaal even diepgaand of close). Dat is juist mijn manier om zélf niet een té groot beroep te doen op een enkeling (of dat nu een partner of beste vriendin is), dus ik belast zelf niet graag steeds dezelfde persoon met mij eigen issues of problemen (omdat ik weet hoe zwaar dat op die ene kan rusten) en daarom heb ik al die contacten opgebouwd.

(die diversiteit in contacten/banden met anderen waren er niet zomaar, daar heb ik bewust en aktief tijd, aandacht en belangstelling enz in gestoken, jarenlang. Als ik iets te ventileren heb kan ik die lading via div kanalen kwijt en echte diepe innerlijke issues/problemen die me langdurig parten speelden heb ik in het verleden liever met een coach/coaching of professional (of cursus) aangepakt.

Ik vind niet dat, naast dingen die elk mens graag met vertrouwelingen bespreekt en redelijk over en weer gaan, een partner of beste vriendin niet iemand is die vanalles (steeds) maar moet kunnen "opvangen" of (de enige/weinige) steun en toeverlaat zou horen te zijn.

(maar dat ik het zo voel is misschien omdat op mij een overmatig beroep gedaan is in het verleden, omdat ik er juist altijd (en oeverloos) wél was om anderen te "helpen" en op te peppen. Het werd heel gewoon en vanzelfsprekend dat "iedereen" mij in vertrouwen nam, terwijl ik anderen niet (teveel of te zwaar) wil "claimen"/belasten voor gezelschap, gezelligheid, oppeppen, hulp en steun voor mezelf en helemaal niet zo vanzelfsprekend vind).

Dat ligt anders als het wederzijds is en niet tezeer uit balans raakt, want ik heb jaren geleden al afgezworen om "helper" te zijn in familie- en vriendschapsrelaties, maar ook met een partner moet het in evenwicht zijn in hoeveel en hoe zwaar je op elkaar steunt of meedenkt/ meeleeft maar ook hoeveel en hoe vaak je (graag) in elkaars gezelschap zou willen doorbrengen, wel of niet samenwonen, wat je wel en niet samen in vrije tijd doet en hoeveel je zelf hebt/overhoudt aan eigen leven met eigen bezigheden (en "eigen" individuele contacten/ afspraken buiten de relatie).

Tov van exlover was ik meer degene zoals jouw vriend en ondanks dat ik dat introverte (en huiselijke) dus ook ken en begrijp, kwamen we oa daar toch niet uit.

Vandaar dat ik een beetje probeer om de kant van jouw vriend te belichten: het is een eigen, intern behoefteverschil, een eigen aanleg of voorkeursinstelling en het zegt niks over hoeveel je om elkaar geeft. NIet iedereen heeft dezelfde behoeften, verwachtingen of normaalwaarden over hoe het hoort in een (liefdes)relatie.

Als dat (ver) uit elkaar ligt wordt dat lastiger, want voel ofwel jij ofwel hij het teveel als aanpassen en niet "zichzelf" kunnen zijn.
Niemand heeft hier gelijk in, dus of jullie komen tot een tussenweg waar je je allebei in kunt vinden, of het klapt hier vroeg of laat op, als jullie je eigen behoeften als maat blijven nemen en daardoor 1 van jullie (jij nu) je eigen behoefte maar moet verminderen.

Soms lijken de tegenstellingen alleen maar zo groot omdat iets wat hij misschien een teveel heeft, jij zelf te weinig van hebt?
Ik denk dat je van tegenpolen/tegenstellingen kunt leren als je dat beiden doet, en niet je eigen normaalwaarde gaat "bevechten" of willen dat de ander (meer) is zoals jijzelf.

Ook grappig is in dat opzicht een uitspraak ooit van een coach: "wat je ergert aan een ander is vaak een eigenschap die je zelf ook in je hebt, maar afwijst voor jezelf, of het is iets waar je zelf meer van zou kunnen gebruiken (dus iets van te leren kan hebben, als je dat zelf meer zou ontwikkelen, voor je eigen evenwicht)".

En daar zit vaak echt wel iets in!
Iemand die zelf lastig vindt om voor zichzelf op te komen zal zich ergeren aan de "bitch" die dat overmatig doet.
Iemand die stilletjes in een hoekje zit zal zich ergeren aan mensen die zich "uitsloven" en dominant aanwezig zijn, zich op de voorgrond dringen.

In die gevallen zou de een van de ander kunnen leren, om overmatig te veel of te weinig bij zichzelf te veranderen in een gezonde mate.

Ik bewonder zowel als vrees (te) dominante (en stellige) mensen, ben zelf soms nogal dominant aanwezig, haha, en ook zelf nogal stellig en eigenwijs (als ik weet waar ik over praat), maar ik kan me ook laten overschreeuwen (terwijl diegene dan "wint" op volume, op "wie het hardst schreeuwt krijgt gelijk" en niet op inhoud wint). Me laten overbluffen dus, inbinden omdat een ander ergens kracht bij zet en ik zo'n strijd niet aan wil gaan om mijn gelijk te krijgen.

Exlover is zo'n dominant (en net zo eigenwijs) iemand, die zijn stem verheft om kracht bij te zetten, of volume, een hoge lading ergens op legt, of heel stellig overtuigd is ergens van, en dan val ik juist stil en denk bij mezelf "laat maar" en zo blijft dan staan als "waar zijnde/ gelijk hebben" alleen omdat ik geen zin heb om tegen te spreken of overal discussies over te (moeten) voeren om mijn visie te kunnen vertellen.

Dus ofwel ik moet dat dan ook zelf meer (gaan) doen, of hij minder, want "laat maar" is geen gezonde mate en anderen overbluffen/overrulen ook niet, dus wil je met elkaar overweg kunnen en relaxt converseren is een verandering bij allebei nodig, in elkaars richting.
(helaas deed ik dat ook steeds meer, maar hoe meer ik dingen tegenwierp, hoe vervelender hij het vond, maar dan moet ie een meegaander type zoeken).

Enerzijds trok hem dat juist aan in mij: iemand die tegengas kan en durft te geven, wil hij geen meegaand type, had bewondering voor mijn zelfverzekerde houding. En toch werkt het ook niet als er 2 kapiteins op 1 schip zijn, he, of als het wedstrijdjes worden wie er gelijk heeft oid.
Zeker niet als het meten met 2 maten is en zoals het uitkomt, vooral in eigen voordeel is.

Ik kan vanuit hier natuurlijk niet zien hoe dat bij jullie werkt, ik las wel over dat jij er vaak maar niet over begint, een laat-maar-houding aanneemt tov wat je dwars zit. Dat hoeft dus ook weer niet, misschien kun je het op een andere manier bespreekbaar maken dan verwijten (wat hij "verkeerd" doet in jouw ogen of hij in tekortschiet naar jou toe volgens jou).

Iemand wordt dan eigenlijk op het matje geroepen (zo voelt het) omdat hij anders is dan jij voor jezelf verwacht.
Het kan ook anders ingekleed dan "aankaarten", namelijk op een rustig en gezellig moment, (dus niet pas als het je hoog zit en je je verongelijkt voelt), op een algemenere toon en manier inkleden, en vooral met de focus en nadruk op (benoemen) hoe fijn het is zo samen en hoe je daar graag meer van zou willen, bijv.

Dus niet met de focus op wat er fout gaat of hij fout doet (naar jouw norm/wens/ verwachting/normaalwaarde).
Dan zou jij jouwe als "de juiste/goede" norm boven die van hem stellen, en daarmee je opstellen als schooljuf/moeder die hem moet leren hoe het hoort of jij het vindt/wilt/wenst.

Je krijgt veel meer goodwill als je begint met begrip voor hem en wat/ hoe hij het prettig vindt (ipv wat jij wil "krijgen" van hem en hij nu niet aan voldoet dus).

Een goed boek is van Stephen Covey: 7 eigenschappen voor succes (in je relatie): er zijn veel betere manieren om de ander/partner mee te krijgen in je eigen ideeen en wensen, als je dat niet afdwingt maar de koppen dezelfde kant uit kunt krijgen (en het als het ware ook zijn eigen idee kan worden).
iemand anders overtuigen van hoe jij het ziet werkt namelijk niet, of niet langdurig, als hij het "voor jou" zou doen/ overhebben, maar zelf niet achter staat, zelf niet is veranderd van overtuiging.

1 van de sterkste eigenschappen die hij noemt is: "eerst anderen begrijpen, dan (pas) zelf begrepen worden".
(als in: dan pas begrip voor jezelf vragen).

Is echt een aanrader dat boek en wordt veel gebruikt in coaching (was oorspronkelijk geschreven voor managers, later deze variant voor relaties).

Maar ook zou in jouw voordeel zijn als jij niet pas aan de bel trekt als het je hoog zit (en dus emotioneel over bent, iets opgelopen is tot je tegen een grens aanloopt, of tot de lading zo hoog is dat je heel boos/verongelijkt/ gefrustreerd erover bent, want áls je het dan uit, zal de kans veel groter zijn dat het verwijtend en verongelijkt wordt en dat valt dan koud op iemands dak, terwijl hij misschien al die tijd geen idee heeft dat dit (zo) speelt en jij onderhuids met die onvrede rondloopt).

Dat is eigenlijk ook niet zo eerlijk tegenover hem, in feite is een "laat maar" hetzelfde als langere tijd doen alsof je iets prima vindt en dan later opeens blijkt van niet. Veel mensen hebben er moeite mee om meteen (en op een vriendelijke manier) iets te zeggen wat hun niet zint, en pas ergens voor uit- of opkomen als ze hartstikke boos zijn (en dan niet meer redelijk zijn, eruit flappen waar ze later spijt van krijgen).

En dan krijg je grote kans op verzet van hem, gaat hij ook in zijn weerstand: dus proberen uit te leggen, zich verdedigen, rechtvaardiging zoeken voor zijn eigen gedrag of standpunt, juist op eigen "rechten" en strepen staan, enz.
Dan wordt ruzie vaak een machtsstrijd en is gewoon niet de effectiefste manier om ergens verbetering/verandering in te krijgen.

Het gaat namelijk niet alleen om hoe jij het zou willen: hij heeft (terecht) er evenveel over te zeggen en bij onenigheid heeft vaak geen van beiden "gelijk", maar gaat het over smaken, voorkeuren, behoeften, eigen normaalwaarden die bevochten worden.

Een ander is er niet om jouw onvrede weg te horen te nemen, de een is ook niet belangrijker dan de ander. Zowel niet hoe het nu gaat (hij bijv domineert nu hoe het gaat of uitkomt?), en ook niet om begrip te krijgen voor jezelf door een beroep te doen op hoe moeilijk jij het hebt oid, dat wekt eerder medelijden en dat wil je ook niet, dat hij moeite doet voor jou maar met tegenzin oid.

Bovendien als het lijkt op "klagen" en "gedoe" nodigt dat juist niet uit tot vaker bij jou zijn, dat is het vervelende ervan: integendeel zelfs.
Dan denkt ie inwendig "ik heb het thuis leuker of lekker rustig, geen gedoe aan mijn kop". Hoe terecht je onvrede ook kan zijn, he, maar het "aankaarten" werkt (vroeg of laat) tegen je, want je wil juist dat jullie het samen leuker hebben of vaker leuk hebben en dat wordt het meestal niet door verwijten of dat hij (beter) zijn best moet gaan doen om jou tevreden te stellen.

Dus een andere manier is om iets leuks van te maken in het vooruitzicht, een voorstelling te schetsen die aantrekkelijk is voor hem (om meer tijd met je door te brengen, gráág vaker bij je te willen zijn) en niet iets wat opgelegd voelt.
Dus hij moet er ook voordeel van hebben, niet alleen iets wat hij voor jou zou horen te doen of over te hebben, snap je?

Ben bij hutje, zon schijnt dus ik ga weer naar buiten!

Gisteravond had ik het zelf wel ff moeilijk.
Mijn eigen eerdere stoerheid klopt niet helemaal dus, werd ingehaald, komt denk ik ook wel door hem even gezien te hebben en dan dat weglopen van hem.
Ik baal er net zo goed van dat het (steeds) zo loopt, mis net zo goed de fijne dingen aan hem en "ons".

Een van de dingen waarin we teveel verschilden is achtergrond/ verleden.
Niet zozeer in smaak van eten oid, maar dat af en toe onvoorspelbare, licht ontvlambare temperament en bepaalde onderwerpen sluiten vaak totaal niet aan bij mij en mijn bestaande (closere) kring, ook al is hij zoveel verder ontwikkeld en leeft hij nu heel anders.
Zijn werk en bezigheden liggen ook grotendeels in het verleden, en ik ben blij dat ie eea verteld heeft over zichzelf en zijn verleden, maar áls ie iets vertelt zal het dus relatief vaker daarover gaan (en over exen, gebeurtenissen, enz) omdát hij in het nu een wat (te?) weinig boeiend leven heeft, weinig prikkels, en dat ook geaccepteerd heeft.

Dat maakte mij op zich niet uit, maar dat is denk ik wel 1 vd redenen dat er meer focus, tijd en aandacht is van zijn kant om in een relatie te stoppen, of over andere mensen te praten, of je dan al snel belandt in bellen/appen over "niks": "wat ga je doen, eten, ik ga nu douchen" en dat soort dingen. Veel info van Fb haalt, of veel tijd doorbrengt met vermaak: tv/ netflix, dat soort dingen.
Daar heb ik ook geen oordeel over, want ik merk zelf ook nu dat zonder werk of iets anders nuttigs en sociale leven op zijn kont dat ik zelf nu ook weer meer bezig ben geweest met pc en zelfs tv, als ik niks te doen heb.

Alleen ik vind dat zélf geen fijn leven, wil op eoa manier toch iets meer bijdragen (maatschappelijk) dan dat ik me hierbij neer zou leggen en alleen nog voor een kleine kring persoonlijk dan iig nog betekenis heb, al is daar ook niks mis mee, ik ben daar zélf niet aan toe, of aan het soort doelloosheid wat sommige mensen die met pensioen gaan over zich hebben, waar ik iets anders mee bedoel dan mensen die dan nog steeds op eoa manier vervulling en voldoening vinden in op eoa manier nog aktief, ondernemend en levendig zijn qua interesses, hobby's, kleinkinderen, verenigingen, uitstapjes, reisjes, cultuur, belangstelling, contacten enz.

Enerzijds snap ik het wel dat hij dat wel heeft moéten loslaten, en bepaalt dat iemands waarde ook niet voor mij.
Ik zie de betrekkelijkheid daar wel van, zo ambitieus ben ik zelf nou ook niet en ik kan heel goed "niksen" en genieten van het kleine, dat heb ik jaren geleden al geleerd.

Anderzijds daagt dat mij niet uit om zelf wél aktief te zijn, sterker nog, dat hij eigenlijk ook van mij zou willen dat ik meer zoals hij zou leven, ontmoedigde de contacten (of hoe intens) met anderen en ook mijn werk (als dat was doorgegaan dit jaar) slokte tijd op, tijd die hij liever naar hem zou hebben zien gaan. Het is fijn om geaccepteerd te worden om wie ik ben van binnen en van buiten, en niet om wat ik wel of niet "voorstel", of doe of bezit oid, dat is het voordeel van iemand die ook niet bezig is met status, materie en bezit.

Toch hecht ik wel aan jezelf ergens voor inzetten, (hij zet zich deels plaatselijk wel in voor bepaalde zaken en politiek), of iig voor meer mensen betekenis dus dan voor 1 partner, een enkele vriend of familielid (hoewel dat net zo waardevol kan zijn, he, het is vaak het kleine wat telt, wie je bent in de omgang met je naasten, iets voor een ander doen is ook op kleine schaal mogelijk, ieder naar eigen kracht).

Hij heeft dat "losgelaten", hoeft er niet zonodig te zijn voor anderen, ook zijn kinderen niet meer, die moeten het later ook zonder hem kunnen, en ja, wat blijft er dan over, behalve streven naar betekenis en geluk voor jezelf (en evt dus een geliefde)?
Daarin verschillen we, en hij noemt dat soort loslaten "verder zijn" (en als iets goeds).
En ben het deels eens dat persoonlijke ontwikkeling (en evenwicht) en persoonlijke groei heel belangrijk is, misschien wel het belangrijkste zelfs, maar niet het énige wat er nog toe doet, eigen geluk voorop stellen en evt dat van een partner, en een enkele ander nog, maar verder de wereld en anderen het maar zelf moeten uitzoeken?

Dat druist nogal in tegen mijn eigen overtuiging, maar misschien zit er ook wel iets in en mag ik daar wat meer van meenemen?
Ik weet wel dat ikke ikke, alleen/vooral aan mijn eigen behoeften toegeven en zorgen dat ik een leuk leventje heb, mij niet gelukkig maakt.
Het sociale moet ook niet belangrijker zijn dan jezelf, maar speelt bij mij wel een grote rol, ik wil niet voor mezelf leven en ook niet voor een enkele ander (partner) (en /of gezin).
We zijn niet alleen op de wereld, ieder voor zich, dat is niet hoe ik erover denk iig, voor mezelf.

Ik ben niet eens zo zorgzaam voor anderen, hoor, en ik vind dat je er ook best voor anderen kunt zijn in een bepaalde mate, zonder dat dat mensen hun eigen verantwoordelijkheid, zelfstandigheid en onafhankelijkheid ontneemt om zelf eea te ontwikkelen of te aktiveren wat ze nodig hebben. Mensen mógen elkaars steun en gezelschap en aandacht nodig hebben, dat is imo heel normaal uit om elkaar geven, vriendschap en zelfs uit een stukje eenzaamheid connectie met anderen nodig hebben (wie niet?!).
Hij ziet het denk ik als concurrentie met de relatie, dat dat van de tijd en aandacht met hem af ging.
En daarom werkte een relatie (met hem) niet.

Ik had alleen verwacht dat als we die relatieverwachting lieten varen, het intieme gedeelte hadden kunnen voortzetten, dat gedeelte waarin we wél passen (en om elkaar geven ook, dus de omgang zonder die "ruis" had gekund, in een beperkte vorm toch leuk hadden kunnen houden samen).
En dan loopt het niet stuk op hoe wij tegenover elkaar stonden, maar wéér op "buitenaf", niet "de anderen", maar een enkele ander, beste vriendin, die in zijn ogen mokte over dat ik weer met hem ging (wat niet zo was dus, ze mokte over dat ik dan nog steeds niet met haar 1 op 1 wou afspreken, mét afstand houden).

Ik ben er totaal nog niet los van, dat blijkt wel, ook al is het makkelijker hier dan thuis omdat ik er hier niet mee geconfronteerd word en ook niet met mijn dagelijks leventje waar ik nu weer zelf invulling moet zien te geven aan dat stuk(je) samen wat nu (weer) weggevallen is.

Wat ik heel fijn vind is dat ik mijn eigen sfeertje weer kan bepalen, dus ik mág verdrietig zijn als ik dat voel, of boos, of opgewekt en luchtig, gewoon hoe mijn pet staat, zonder dat iemand anders daar last van heeft of iets mee moet/ van verwacht wordt.

Dan lig ik maar te laat in bed, dan moet dat maar een keer.
Ik lag wakker en heb de zon iig zien opkomen,
Vandaag dus minder productief, morgen verder met schuurtje, voordeel is dat hier niks "moet".

Bij aankomst wel een grote verrassing: een vriend heeft de boeiboarden vervangen, het staat er nu keurig bij en aan mij om het af te werken!!!
Daar werd ik heel blij van!

En die ga ik zometeen eens heel hard bedanken (mag niet knuffelen maar wel bedanken in woorden, naast iets voor betalen ook, dat heb ik zo afgesproken, dat wil ik graag zelf en ik heb hier zo'n goede vriend aan, die altijd klaarstaat voor dit soort klusjes).

Fijne dag iedereen, pak als het kan wat mee, als je licht en warmte fijn vindt tenminste, het mooie weer is voor mij persoonlijk altijd wel een lichtpuntje (zeg maar groot lichtpunt, letterlijk en figuurlijk)