Relaties
alle pijlers
Als een ouder komt te overlijden
dinsdag 9 juli 2024 om 13:04
zondag 7 juni 2026 om 21:37
zondag 7 juni 2026 om 22:00
Volgens mij kan alleen jij dat beantwoorden voor jouzelf. Voor mij was het namelijk wel een goed idee. Ik ben de maandag na de uitvaart op vrijdag weer aan het werk gegaan, ondanks aanmoedigingen om langer thuis te blijven. Ik had het niet anders willen doen.
zondag 7 juni 2026 om 22:02
Dat is snel Mabel, maar ook hierbij is het dat je moet doen waar je je goed bij voelt. Ik ben nog een week thuis gebleven. Daarna bewust weer aan het werk gegaan. Afleiding, maar ook om de drempel niet te hoog te maken. Ik kan ook thuiswerken, dat scheelt wel.
zondag 7 juni 2026 om 22:10
Ik kon zo snel echt niet. Beide keren niet. Ik was nog wel jong en mijn ouders dus ook. Ik kan me voorstellen dat het anders is als je ouders bijvoorbeeld hoogbejaard en al jaren dementerend zijn. Maar ik vond het heftig en ik was vooral doodop. Met mijn vader heb ik denk ik nog 2 weken thuisgezeten en ben toen een paar weken parttime weer begonnen want na een halve dag viel ik om van vermoeidheid.
Dat duurde langer dan ik had voorzien maar ik kon echt niet meer en gelukkig snapte iedereen dat. Ik voelde me toen overvallen door de intense ook echt fysieke vermoeidheid van rouw.
Er zat ruim 10 jaar tussen mijn ouders en dat maakte voor mij ook al uit, midden twintiger of eind dertiger zijn. De tweede keer had ik een peuter en een kleuter en dat kostte ook energie. Maar toch was ik toen sneller weer aan het werk.
Dat duurde langer dan ik had voorzien maar ik kon echt niet meer en gelukkig snapte iedereen dat. Ik voelde me toen overvallen door de intense ook echt fysieke vermoeidheid van rouw.
Er zat ruim 10 jaar tussen mijn ouders en dat maakte voor mij ook al uit, midden twintiger of eind dertiger zijn. De tweede keer had ik een peuter en een kleuter en dat kostte ook energie. Maar toch was ik toen sneller weer aan het werk.
Wat loopt ‘s ochtends op vier benen, ‘s middags op twee benen en ‘s avonds op twee benen en nog wat wielen?
maandag 8 juni 2026 om 07:04
Ik had destijds 2 werkgevers.
De ene reageerde negatief kritisch op het feit dat ik tussen overlijden en uitvaart niet al kwam werken.
Toen ik de dag na de uitvaart bij de andere werkgever wilde gaan werken gaf deze aan dat hij me nog minstens een week niet wilde zien en tijd moest nemen voor waar ik die aan wilde besteden. Al ging ik de hele dag op het terras zitten, het was nu even tijd voor mezelf.
Uiteindelijk bij beide de week na de uitvaart weer gestart. Men vond dat snel, ik vond dat prima. Kon de afleiding wel gebruiken.
De ene reageerde negatief kritisch op het feit dat ik tussen overlijden en uitvaart niet al kwam werken.
Toen ik de dag na de uitvaart bij de andere werkgever wilde gaan werken gaf deze aan dat hij me nog minstens een week niet wilde zien en tijd moest nemen voor waar ik die aan wilde besteden. Al ging ik de hele dag op het terras zitten, het was nu even tijd voor mezelf.
Uiteindelijk bij beide de week na de uitvaart weer gestart. Men vond dat snel, ik vond dat prima. Kon de afleiding wel gebruiken.
maandag 8 juni 2026 om 07:07
Het hangt ook af van het werk dat je doet. Mijn vriend heeft in de week tussen overlijden en uitvaart van zijn ouder wat uren hier en daar gewerkt. Maar vanuit huis en zonder druk. Maar als je bijvoorbeeld docent bent in PO / VO, of arts dan kan ik me voorstellen dat het geen optie is om rustig te beginnen en snap ik iets langer thuisblijven wel.
maandag 8 juni 2026 om 07:18
Ik had een retainer toen mijn vader overleed en mocht dus helemaal geen andere klussen aannemen. Maar ik ben de dag na zijn overlijden naar NL gevlogen en ben daar 10 dagen of zo geweest om mijn moeder te helpen en alles te regelen. Daarna terug naar huis en 3 weken later had ik een nieuw en druk project tot na de zomervakantie. Ik vond de afleiding wel welkom. Het overlijden van mijn vader zagen we al heel lang aankomen, maar kwam uiteindelijk toch nog onverwacht in de zin dat het op het eind snel ging. Hij lag vaker slecht, maar wist daar op miraculeuze wijze uit te krabbelen tot het echt niet meer ging. Mijn moeder is nog steeds bezig met het huis leeg te ruimen. En hoe verdrietig ook, ik bespeur soms ook wel opluchting, omdat de zorg zo ontzettend zwaar en intensief was. Hij lag weliswaar vaak in het ziekenhuis, maar mijn vader heeft tot op het eind toe thuis kunnen blijven wonen. Dat was voor mijn moeder wel een aanslag. Ze hadden weliswaar dagelijks hulp, maar toch. Wat dat betreft hebben we er allemaal ook ‘vrede’ mee, ondanks het gemis.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
donderdag 11 juni 2026 om 13:15
donderdag 11 juni 2026 om 14:50
auroraatje schreef: ↑07-06-2026 17:41Ik merk dat ik (waarschhijnlijk door mijn autisme) een beetje vastloop ofzo. Ik weet vaak niet wat ik voel, maar mijn lijf doet vanalles. Trillingen / tremoren, een brok in mijn keel, droge mond, slecht slapen.....
Mijn emoties schieten alle kanten op. Huilen om de stomste dingen, heel snel ontroerd raken door dingen die me normaal niet zouden raken. Soms huil ik ook echt om mijn vader, maar de helft van de tijd ook om heel veel andere ongerelateerde dingen. Het is net alsof mijn hele filter om met emoties om te gaan kapot is.
Normaal gesproken als er iets ingrijpends gebeurt in mijn leven (bijvoorbeeld: bevallen, een kind opvoeden, mijn diagnose autisme krijgen), dan haal ik er boeken over. Dat is mijn manier om met dingen om te gaan. Vanuit mijn verstand, niet vanuit gevoel. Ik merk dat deze strategie nu niet helpt.
Hoe gaat het nu met je?
Toen ik me onthand voelde na een groot verlies heb ik veel gehad aan de theorie van de rouwtaken/rouwarbeid van Manu Kierse. Een podcast over geluisterd en toen ging ik nadenken over hoe ik in mijn situatie die rouwtaken zou kunnen doorwerken. Zo werd rouwen iets wat ik ook heel praktisch kon gaan doen. Het hielp niet heel direct om me beter te voelen (op lange termijn denk ik wel) maar het gaf me in eerste instantie vooral richting in een periode waar ik even niet wist wat ik met mezelf en mijn emoties en mijn tijd aan moest. Misschien heb je er ook iets aan.
@geweldigweer fijn dat die fase van regelen erop zit en goed is verlopen. En dan nu het gemis tegemoet…. Sterkte
donderdag 11 juni 2026 om 15:19
Het gaat iets beter. Ik heb veel aan gesprekken met mijn moeder en zus, en te zien dat mijn gedrag / gevoelens helemaal niet zo afwijken van die van hen. En ik heb een boekje gekocht waar je elke week een vraag krigt over rouw, liefde en herinneringen. Zo sta ik er voor mijn gevoel wat meer reflectief bij stil ook.
Ik heb momenteel slechte en minder slechte dagen. Gister was een minder slechte dag, vandaag weer wat slechter. Ik slaap ook nog niet zo best, maargoed, het is ook pas 2 weken geleden.
Iets waar ik wel een beetje mee blijf worstelen is waarom mijn vader het moment 'uitkoos' waarop hij is overleden. Ze zeggen altijd dat iemand OF wacht tot al zijn geliefden weg zijn OF juist gaat als iedereen er is. Bij ons was het dus zo dat ik er als enige bij was en mijn moeder en zus net weg waren.
Ik weet dus ook niet of het echt uitgekozen is, zo'n moment, of dat zijn lichaam gewoon op was. Ik denk dat ik er meer troost uithaal dat hij niet zelf heeft gekozen om op dat moment te gaan.
Ik heb momenteel slechte en minder slechte dagen. Gister was een minder slechte dag, vandaag weer wat slechter. Ik slaap ook nog niet zo best, maargoed, het is ook pas 2 weken geleden.
Iets waar ik wel een beetje mee blijf worstelen is waarom mijn vader het moment 'uitkoos' waarop hij is overleden. Ze zeggen altijd dat iemand OF wacht tot al zijn geliefden weg zijn OF juist gaat als iedereen er is. Bij ons was het dus zo dat ik er als enige bij was en mijn moeder en zus net weg waren.
Ik weet dus ook niet of het echt uitgekozen is, zo'n moment, of dat zijn lichaam gewoon op was. Ik denk dat ik er meer troost uithaal dat hij niet zelf heeft gekozen om op dat moment te gaan.
donderdag 11 juni 2026 om 15:20
GeweldigWeer schreef: ↑11-06-2026 13:15Gisteren de uitvaart gehad, was prachtig voor zo ver iets zo verdrietigs ook mooi kan zijn.
Enorm opgelucht dat deze verplichtingen en achtbaan aan emoties nu achter de rug zijn en de werkelijke rouw kan beginnen.
Dit kan ik me goed voorstellen. De eerste dagen na de uitvaart. vond ik zelf erg pittig, opeens valt alle stress / adrenaline weg en voel je pas hoe vermoeid je bent. Althans, dat had ik.
veel sterkte gewenst
zondag 21 juni 2026 om 18:15
auroraatje schreef: ↑21-06-2026 10:57wat een rotdag vandaag, de eerste vaderdag zonder onze beide vaders. En ik moet nog gezellig doen ook want mijn man is vandaag jarig en er komt visite. Ik zou wel willen wegkruipen ergens, mezelf verstoppen...
. Hoop dat je de dag toch een beetje goed doorgekomen bent.
dinsdag 30 juni 2026 om 13:34
Een paar weken geleden ben ik mijn lieve ouder verloren. Het doet me goed om jullie verhalen en ervaringen te lezen, ik ben best een beetje de weg kwijt in wat ‘normaal’ is.
Ik ben net als Mabel meteen weer aan het werk gegaan. Niet omdat er druk was maat omdat ik ervan overtuigd ben dat het helpt om zo snel mogelijk weer in een soort van ritme te komen. Tegelijkertijd vind ik ook dat er ruimte moet zijn voor rouw en verwerking.
Dat beperkt zich niet tot de weekenden en vrije momenten, merk ik nu. Ik vind mijn werk heel leuk en ik merk ook dat ik ontzettend moe ben, met vlagen heel verdrietig. Ik bekommer me om mijn lieve overgebleven ouder, die met een gebroken hart achter is gebleven. Al met al is het gewoon wel veel en weet ik niet goed wat te doen en hoe lang deze fase duurt. Hoe hebben jullie dit ervaren?
Ik ben net als Mabel meteen weer aan het werk gegaan. Niet omdat er druk was maat omdat ik ervan overtuigd ben dat het helpt om zo snel mogelijk weer in een soort van ritme te komen. Tegelijkertijd vind ik ook dat er ruimte moet zijn voor rouw en verwerking.
Dat beperkt zich niet tot de weekenden en vrije momenten, merk ik nu. Ik vind mijn werk heel leuk en ik merk ook dat ik ontzettend moe ben, met vlagen heel verdrietig. Ik bekommer me om mijn lieve overgebleven ouder, die met een gebroken hart achter is gebleven. Al met al is het gewoon wel veel en weet ik niet goed wat te doen en hoe lang deze fase duurt. Hoe hebben jullie dit ervaren?
dinsdag 30 juni 2026 om 16:30
Ik denk dat dit per persoon heel verschillend is. Hier is het nu een maand geleden dat mijn vader is overleden en ik ben heel veel (voor mijn doen dan!) gaan sporten omdat ik merkte dat dit mij heel veel goed doet.
Ik ben nog steeds verdrietig, maar slaap wel weer beter en hoef minder vaak te huilen. Het blijft heel lastig, maar zo intens als de eerste weken is het niet meer voor mij.
En tegelijkertijd voel ik me daar dan weer schuldig over want hoe kan ik al zo snel 'erovehreen zijn"? Maargoed, dat is ook maar schijn, want al ben ik er niet de hele dag mee bezig, er is geen dag dat ik geen moeilijke momenten heb.
Ik vond dit ook wel een mooie vergelijking: https://hospiscare.co.uk/how-we-help/ad ... -in-a-box/
Ik ervaar het in elk geval wel zo, de rouw wordt minder vaak getriggerd dan de allereerste weken, maar nog wel regelmatig.
Ik ben nog steeds verdrietig, maar slaap wel weer beter en hoef minder vaak te huilen. Het blijft heel lastig, maar zo intens als de eerste weken is het niet meer voor mij.
En tegelijkertijd voel ik me daar dan weer schuldig over want hoe kan ik al zo snel 'erovehreen zijn"? Maargoed, dat is ook maar schijn, want al ben ik er niet de hele dag mee bezig, er is geen dag dat ik geen moeilijke momenten heb.
Ik vond dit ook wel een mooie vergelijking: https://hospiscare.co.uk/how-we-help/ad ... -in-a-box/
Ik ervaar het in elk geval wel zo, de rouw wordt minder vaak getriggerd dan de allereerste weken, maar nog wel regelmatig.
dinsdag 30 juni 2026 om 18:53
Dank je wel voor het delen autoraatje, en mooi visueel gemaakt met die bal.
Ik herken wat je zegt, ik voel me soms ook schuldig dat ik er snel overheen lijk te zijn. Lijk, want niet iedereen weet wat er achter mijn voordeur gebeurt. Juist het feit dat het verloop van rouw voor iedereen anders is vind ik lastig. Ik hou van zekerheid en wil het liefst dat iemand zegt: ‘het duurt twee maanden en daarna heb je je gewone leven weer terug’. Maar ja, ik snap heus wel dat dat niet zo werkt
Ik herken wat je zegt, ik voel me soms ook schuldig dat ik er snel overheen lijk te zijn. Lijk, want niet iedereen weet wat er achter mijn voordeur gebeurt. Juist het feit dat het verloop van rouw voor iedereen anders is vind ik lastig. Ik hou van zekerheid en wil het liefst dat iemand zegt: ‘het duurt twee maanden en daarna heb je je gewone leven weer terug’. Maar ja, ik snap heus wel dat dat niet zo werkt
dinsdag 30 juni 2026 om 21:05
Nee helaas. Het wordt beter maar het blijft altijd een pijnlijke plek. Voor mij tenminste wel. En verder zijn het ups en downs. Je denkt dat het weer gaat en je dondert in een down. Je denkt dat het leven nooit meer leuk wordt en er volgt toch een up. En zo modder je maar weer verder.Airecolette1 schreef: ↑30-06-2026 18:53Dank je wel voor het delen autoraatje, en mooi visueel gemaakt met die bal.
Ik herken wat je zegt, ik voel me soms ook schuldig dat ik er snel overheen lijk te zijn. Lijk, want niet iedereen weet wat er achter mijn voordeur gebeurt. Juist het feit dat het verloop van rouw voor iedereen anders is vind ik lastig. Ik hou van zekerheid en wil het liefst dat iemand zegt: ‘het duurt twee maanden en daarna heb je je gewone leven weer terug’. Maar ja, ik snap heus wel dat dat niet zo werkt
Wat loopt ‘s ochtends op vier benen, ‘s middags op twee benen en ‘s avonds op twee benen en nog wat wielen?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in