Relaties
alle pijlers
Ben ik te gevoelig
maandag 1 juni 2020 om 16:17
Op mijn 9e zijn wij, drie kinderen, door tussenkomst van de rechter en kinderbescherming uit huis geplaatst. Onze ouders konden niet voor ons zorgen, omdat ze zelf hele grote problemen hadden. We hebben echt hele heftige dingen meegemaakt. (vader aan de heroïne, moeder aan de drank, huiselijk geweld, verwaarlozing, psychiatrische behandelingen van mijn vader) Ik zou er een boek over kunnen schrijven. We zijn alle drie uiteindelijk verdeeld over de wereld groot gebracht. Ieder met zijn eigen verhaal
Ik ben goed terecht gekomen, heb HBO gedaan. Werk al jaren met succes bij dezelfde onderneming, heb een eigen koophuis enz. Over mijn jeugd praat ik weinig omdat mensen het toch niet zo goed begrijpen en daardoor vreemd reageren en daar heb ik dan weer geen zin in. Met mijn partner heb ik het er ook weinig over. Hij weet dat ik in meerdere tehuizen heb gezeten.
Nu dacht ik hem eens deelgenoot te maken van mijn ver weggestopte verleden. Mijn vriend moet ook weten hoe mijn gevoelsleven er uit ziet, dacht ik. Hij reageerde heel ongevoelig, vond ik. Hij wist wel hoe dat is, zo'n tehuis, zijn ex had ook in een internaat gezeten, vandaar! Zijn ex-vrouw komt uit een welgesteld rijk Engels milieu, daar is het gebruikelijk dat je naar de kostschool gaat. " Daar is veel eenzaamheid" wist hij me te vertellen". Ik wilde hem vertellen dat ik jarenlang een extreem gewelddadige opvoeding heb gehad. Mijn vader is meerdere keren, in onze aanwezigheid, door de politie afgevoerd. Ooit waren wij getuige hoe hij een zaag in de neus van mijn moeder plaatste. Ik voelde het kindertehuis als een bevrijding, het had wat mij betreft weinig te doen met eenzaamheid.
Wat mij stoorde is het feit dat ik probeerde, diep, ver weggestopte herinneringen en gevoelens met mijn vriend te delen. Hij begon gelijk over zijn ex. Dat irriteerde mij hevig. Ik zie geen overeenkomsten tussen haar verhaal en mijn verhaal. Bovendien wil ik het helemaal niet over haar hebben, maar over mij. Ik zat tussen de drugsbaby's ,kinderen met ouders in de gevangenis, of kinderen waarvan de ouders waren omgekomen, om maar wat te noemen.
Ik voel me niet gehoord, begrepen, gekwetst en niet vrij om hem mijn echte ware gevoelens te vertellen. Hij gaat er wat mij betreft respectloos me om.
Hij wilde zeggen dat in situaties waar kinderen zonder ouders wonen, er veel eenzaamheid heerst. Ik wilde hem vertellen hoe mijn jeugd werkelijk was én waarom ik er met weinig mensen over praat.
Ik voel me diep gekwetst door zijn in mijn ogen gevoelloze reactie, ben ik te gevoelig??
Ik ben goed terecht gekomen, heb HBO gedaan. Werk al jaren met succes bij dezelfde onderneming, heb een eigen koophuis enz. Over mijn jeugd praat ik weinig omdat mensen het toch niet zo goed begrijpen en daardoor vreemd reageren en daar heb ik dan weer geen zin in. Met mijn partner heb ik het er ook weinig over. Hij weet dat ik in meerdere tehuizen heb gezeten.
Nu dacht ik hem eens deelgenoot te maken van mijn ver weggestopte verleden. Mijn vriend moet ook weten hoe mijn gevoelsleven er uit ziet, dacht ik. Hij reageerde heel ongevoelig, vond ik. Hij wist wel hoe dat is, zo'n tehuis, zijn ex had ook in een internaat gezeten, vandaar! Zijn ex-vrouw komt uit een welgesteld rijk Engels milieu, daar is het gebruikelijk dat je naar de kostschool gaat. " Daar is veel eenzaamheid" wist hij me te vertellen". Ik wilde hem vertellen dat ik jarenlang een extreem gewelddadige opvoeding heb gehad. Mijn vader is meerdere keren, in onze aanwezigheid, door de politie afgevoerd. Ooit waren wij getuige hoe hij een zaag in de neus van mijn moeder plaatste. Ik voelde het kindertehuis als een bevrijding, het had wat mij betreft weinig te doen met eenzaamheid.
Wat mij stoorde is het feit dat ik probeerde, diep, ver weggestopte herinneringen en gevoelens met mijn vriend te delen. Hij begon gelijk over zijn ex. Dat irriteerde mij hevig. Ik zie geen overeenkomsten tussen haar verhaal en mijn verhaal. Bovendien wil ik het helemaal niet over haar hebben, maar over mij. Ik zat tussen de drugsbaby's ,kinderen met ouders in de gevangenis, of kinderen waarvan de ouders waren omgekomen, om maar wat te noemen.
Ik voel me niet gehoord, begrepen, gekwetst en niet vrij om hem mijn echte ware gevoelens te vertellen. Hij gaat er wat mij betreft respectloos me om.
Hij wilde zeggen dat in situaties waar kinderen zonder ouders wonen, er veel eenzaamheid heerst. Ik wilde hem vertellen hoe mijn jeugd werkelijk was én waarom ik er met weinig mensen over praat.
Ik voel me diep gekwetst door zijn in mijn ogen gevoelloze reactie, ben ik te gevoelig??
amymatijs wijzigde dit bericht op 01-06-2020 16:18
Reden: schrijf fout "ik" vergeten
Reden: schrijf fout "ik" vergeten
0.06% gewijzigd
dinsdag 2 juni 2020 om 19:39
Nou eigenlijk liever niet, misschien hebben we juist wel dingen meegemaakt en dat soort details kunnen bij anderen triggerend werken.TanteOlivia schreef: ↑02-06-2020 19:37Dat zijn nu eenmaal de feiten. Waarom zou ze eromheen moeten draaien? Om jouw tere zieltje te sparen, omdat je zelf niks hebt meegemaakt en niet geconfronteerd wil worden met dit soort leed?
dinsdag 2 juni 2020 om 19:39
Ik vind zijn reactie voorlopig wat flauwtjes. Hij vindt het fijn dat ik het opgeschreven heb en hij begrijpt het probleem nu beter. " welk probleem" bedoelt hij.
Enfin... het kan nog komen..
dinsdag 2 juni 2020 om 19:40
Ik snap dat helemaal, maar het ging erom dat er een kans is dat TO's vriend misschien gewoon niet wist hoe hij erop moest reageren. Misschien omdat het al die tijd niet besproken is.Trientje74 schreef: ↑02-06-2020 19:38Dit kan ook een manier zijn om er mee om te kunnen gaan he? Ik maak het vaak zelf ook luchtig of breng het met een grapje. Dat maakt dat je het makkelijker kan dragen en dat je minder kwetsbaar bent/voelt. Soms weet je ook gewoon niet hoe te beginnen. Ik geloof dat ik ook met een vrij luchtige opmerking het gesprek probeerde te beginnen. Mijn vriend pikte dat op en heeft met veel geduld en het stellen van vragen het verhaal er uiteindelijk uitgekregen.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:41
Ja herkenbaar, al zijn mijn ervaringen heel anders dan de jouwe, maar wel schokkend. Ik heb geleerd mijn mond te houden, want de meeste mensen kunnen er absoluut niet mee omgaan.AmyMatijs schreef: ↑02-06-2020 19:28Iedereen komt uit een vader en een moeder. Dat komt vroeg of laat wel ter sprake. Op het werk of in de bar. Ik laat er weinig over los. Vaak zeg ik " mijn ouders" maar bedoel mijn pleegvader, die maar 15 jaar ouder is dan ik. Het verhaal gaat anders in mijn geval al heel snel ingewikkeld worden. en dat is meestal nooit de pointe van een conversatie. Bij sommige mensen laat ik wel wat meer los. Op het HBO merkte ik dat ik dan hele vreemde reacties van mijn studiegenoten kon verwachten.
Een keer vertelde ik aan een vriend wat mijn vader zoal allemaal met ons had uitgespookt. " Maar hij heeft jullie niet verkracht, toch" Dat was zijn reactie, zo van " dan valt het allemaal gelukkig nog wel mee.
Maar in een lange relatie wil je open en eerlijk kunnen zijn en gesteund worden, dus dat is anders. Ik vind naar elkaar luisteren, elkaars gevoel serieus nemen, geïnteresseerd zijn in de belevingen en ervaringen van de ander en in iemand achtergrond de minimale basis die je van een partner mag verwachten. Voor minder zou ik het zelf niet willen in elk geval.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:41
Zien jullie elkaar in het echt? En wat ga je doen als hij 'het' niet komt?
dinsdag 2 juni 2020 om 19:42
Soms is het ook gewoon niemands schuld, Dan zit er gewoon een limiet aan wat iemand snapt of behapt, niet iedereen kan elke rol aan, dan is het niet expres maar kan wel gaan schuren als de verlangens gaan verschillen. Als je zegt hij is lief, dan is het niet ineens een lul nu hij niet gevoelig kan zijn.. misschien kan hij het echt niet goed aanvoelen of snappen of het juiste zeggen behalve euh mijn ex zat op een internaat die voelde zich ook rot.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:44
Dan zou het hem gesierd hebben er later op terug te komen. Als je echt van je partner houdt en haar echt wilt begrijpen (en er voor haar wilt zijn), hoort dit deel er ook bij. Pijnlijk? Ongetwijfeld, maar het biedt ook de kans om dichter naar elkaar toe groeien. Voor mijn vriend vielen heel veel dingen bijvoorbeeld opeens op hun plek. Het feit dat hij zijn ex als referentiekader aanhaalt en in de verdediging schiet als TO hem daarop aanspreekt, vind ik veelzeggend.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:45
Nou zijn ouders zijn beide twee keer gescheiden. En hij heeft 4 halfbroers en zussen over de wereld. Met zijn ouders heeft hij gelukkig een goede band, het zijn lieve mensen. Zelf is hij natuurlijk ook gescheiden, maar dat is tegenwoordig niet meer zo schokkend.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:48
Dit.TanteOlivia schreef: ↑02-06-2020 19:41Ja herkenbaar, al zijn mijn ervaringen heel anders dan de jouwe, maar wel schokkend. Ik heb geleerd mijn mond te houden, want de meeste mensen kunnen er absoluut niet mee omgaan.
Maar in een lange relatie wil je open en eerlijk kunnen zijn en gesteund worden, dus dat is anders. Ik vind naar elkaar luisteren, elkaars gevoel serieus nemen, geïnteresseerd zijn in de belevingen en ervaringen van de ander en in iemand achtergrond de minimale basis die je van een partner mag verwachten. Voor minder zou ik het zelf niet willen in elk geval.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:48
Weet jij hoe hij dat heeft ervaren? Praat hij daar met jou over?
Het kan zijn dat jouw verhaal hem aan het denken heeft gezet over zijn eigen verdriet?
dinsdag 2 juni 2020 om 19:49
Oei, dat zou ik wel erg vinden voor mensen die iets ergs meemaken dat ze die details niet op een anoniem forum mogen delen. Dat versterkt het idee dat ze er echt met niemand over zouden mogen praten, om een andere persoon vooral maar niet tegen de borst te stoten. Dat vind ik wel verdrietig, waar moeten die mensen dan naartoe met hun verhaal ? En vanaf welke drempel mag je erge levensgebeurtenissen of details niet meer delen op het forum ?
dinsdag 2 juni 2020 om 19:50
Grappig..MissMaran schreef: ↑02-06-2020 19:42Soms is het ook gewoon niemands schuld, Dan zit er gewoon een limiet aan wat iemand snapt of behapt, niet iedereen kan elke rol aan, dan is het niet expres maar kan wel gaan schuren als de verlangens gaan verschillen. Als je zegt hij is lief, dan is het niet ineens een lul nu hij niet gevoelig kan zijn.. misschien kan hij het echt niet goed aanvoelen of snappen of het juiste zeggen behalve euh mijn ex zat op een internaat die voelde zich ook rot.
Klopt, misschien lopen we hier wel tegen bepaalde grenzen aan. Het is ook helemaal geen kwestie van goed of fout..
dinsdag 2 juni 2020 om 19:53
Nou ik zeg niet dat het niet mag, maar je leest wel eens over een 'trigger warning', daar is niks mis mee. Ook kun je je afvragen of de details nodig zijn om haar verhaal te begrijpen. TO geeft aan dat mensen in haar omgeving gek reageren als ze vertelt wat haar vader allemaal met haar heeft "uitgespookt" en ik snap dat wel. Het mag best, je krijgt misschien niet de gewenste reacties.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:53
Ik denk dat iedereen wel mensen heeft waar ze moeilijke dingen mee delen en mensen waar je het nooit (meer) tegen vertelt.Trientje74 schreef: ↑02-06-2020 19:44Dan zou het hem gesierd hebben er later op terug te komen. Als je echt van je partner houdt en haar echt wilt begrijpen (en er voor haar wilt zijn), hoort dit deel er ook bij. Pijnlijk? Ongetwijfeld, maar het biedt ook de kans om dichter naar elkaar toe groeien. Voor mijn vriend vielen heel veel dingen bijvoorbeeld opeens op hun plek. Het feit dat hij zijn ex als referentiekader aanhaalt en in de verdediging schiet als TO hem daarop aanspreekt, vind ik veelzeggend.
Je moet daarin durven selecteren. Het is een ontzettende harde leerschool.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:57
Ik praat veel en vaak over zijn situatie, al vanaf onze tweede date. Ik was wel nieuwsgierig naar zijn familie verhaal. Hij vertelde ook dat hij soms wel baalde van de nieuwe partners, tweede leg van de ouders. Jaloerse gevoelens.. Dat zijn vader misschien helemaal niet zijn vader is.lindaatje1900 schreef: ↑02-06-2020 19:48Weet jij hoe hij dat heeft ervaren? Praat hij daar met jou over?
Het kan zijn dat jouw verhaal hem aan het denken heeft gezet over zijn eigen verdriet?
We hebben echt wel informatie met elkaar uitgewisseld. Maar ik heb mijn verhaal wel wat gedoseerd.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:58
Leuk dat andere mensen met gelijkaardige ervaringen even delen over hoe ze ermee omgaan dit aan anderen te vertellen. Van sommige reacties krijg ik de indruk dat je als slachtoffer heel weinig krediet krijgt in het communiceren van erge levensgebeurtenissen. Het moet allemaal maar zo perfect mogelijk gebracht worden, om vooral de ander niet te laten schrikken. Terwijl het al een hele stap is om zoiets tegen iemand te durven zeggen, en mensen roeien met de riemen die ze hebben om het erover te hebben. Het is veel moeilijker voor de persoon die zich eindelijk kwetsbaar opstelt, dan voor de partner die erop reageert. Hoe moeilijk is het nou om eerst goed te luisteren, en daarna kan je eventueel zeggen hoe erg je het vind en dat je even naar woorden moet zoeken, een knuffel geven of de hand vastpakken. Is dat dan zo moeilijk te bevatten ?Trientje74 schreef: ↑02-06-2020 19:38Dit kan ook een manier zijn om er mee om te kunnen gaan he? Ik maak het vaak zelf ook luchtig of breng het met een grapje. Dat maakt dat je het makkelijker kan dragen en dat je minder kwetsbaar bent/voelt. Soms weet je ook gewoon niet hoe te beginnen. Ik geloof dat ik ook met een vrij luchtige opmerking het gesprek probeerde te beginnen. Mijn vriend pikte dat op en heeft met veel geduld en het stellen van vragen het verhaal er uiteindelijk uitgekregen.
dinsdag 2 juni 2020 om 20:02
Gonegirl schreef: ↑02-06-2020 19:58Leuk dat andere mensen met gelijkaardige ervaringen even delen over hoe ze ermee omgaan dit aan anderen te vertellen. Van sommige reacties krijg ik de indruk dat je als slachtoffer heel weinig krediet krijgt in het communiceren van erge levensgebeurtenissen. Het moet allemaal maar zo perfect mogelijk gebracht worden, om vooral de ander niet te laten schrikken. Terwijl het al een hele stap is om zoiets tegen iemand te durven zeggen, en mensen roeien met de riemen die ze hebben om het erover te hebben. Het is veel moeilijker voor de persoon die zich eindelijk kwetsbaar opstelt, dan voor de partner die erop reageert. Hoe moeilijk is het nou om eerst goed te luisteren, en daarna kan je eventueel zeggen hoe erg je het vind en dat je even naar woorden moet zoeken, een knuffel geven of de hand vastpakken. Is dat dan zo moeilijk te bevatten ?
dinsdag 2 juni 2020 om 20:03
Helemaal eens, maar in een lange relatie mag je meer van je partner verwachten vind ik. Hij/zij is bij uitstek de persoon met wie je zoiets wilt en zou moeten kunnen delen. Dat maakt zijn reactie zo wrang.lindaatje1900 schreef: ↑02-06-2020 19:53Ik denk dat iedereen wel mensen heeft waar ze moeilijke dingen mee delen en mensen waar je het nooit (meer) tegen vertelt.
Je moet daarin durven selecteren. Het is een ontzettende harde leerschool.
dinsdag 2 juni 2020 om 20:03
Ja, niet iedereen kan dat. Dat wil niet zeggen dat iemand het niet erg voor je vindt of niet mee leeft.Gonegirl schreef: ↑02-06-2020 19:58Leuk dat andere mensen met gelijkaardige ervaringen even delen over hoe ze ermee omgaan dit aan anderen te vertellen. Van sommige reacties krijg ik de indruk dat je als slachtoffer heel weinig krediet krijgt in het communiceren van erge levensgebeurtenissen. Het moet allemaal maar zo perfect mogelijk gebracht worden, om vooral de ander niet te laten schrikken. Terwijl het al een hele stap is om zoiets tegen iemand te durven zeggen, en mensen roeien met de riemen die ze hebben om het erover te hebben. Het is veel moeilijker voor de persoon die zich eindelijk kwetsbaar opstelt, dan voor de partner die erop reageert. Hoe moeilijk is het nou om eerst goed te luisteren, en daarna kan je eventueel zeggen hoe erg je het vind en dat je even naar woorden moet zoeken, een knuffel geven of de hand vastpakken. Is dat dan zo moeilijk te bevatten ?
dinsdag 2 juni 2020 om 20:04
Gonegirl schreef: ↑02-06-2020 19:58Leuk dat andere mensen met gelijkaardige ervaringen even delen over hoe ze ermee omgaan dit aan anderen te vertellen. Van sommige reacties krijg ik de indruk dat je als slachtoffer heel weinig krediet krijgt in het communiceren van erge levensgebeurtenissen. Het moet allemaal maar zo perfect mogelijk gebracht worden, om vooral de ander niet te laten schrikken. Terwijl het al een hele stap is om zoiets tegen iemand te durven zeggen, en mensen roeien met de riemen die ze hebben om het erover te hebben. Het is veel moeilijker voor de persoon die zich eindelijk kwetsbaar opstelt, dan voor de partner die erop reageert. Hoe moeilijk is het nou om eerst goed te luisteren, en daarna kan je eventueel zeggen hoe erg je het vind en dat je even naar woorden moet zoeken, een knuffel geven of de hand vastpakken. Is dat dan zo moeilijk te bevatten ?
dinsdag 2 juni 2020 om 20:05
Persoonlijk hebben de details voor mij wel geholpen om een idee te krijgen van wat voor leed TO meedraagt, en hoe moeilijk dat moet zijn om dat te verwerken en daar eindelijk over te praten. Het helpt mij wel om TO's positie te snappen. Maar dat is misschien voor iedereen anders. En dat mensen gek reageren vind ik zelf ook niet verrassend. Als je ziet wat mensen soms op rouwkaartjes te lezen krijgen (ander topic hier)...Murrmurr schreef: ↑02-06-2020 19:53Nou ik zeg niet dat het niet mag, maar je leest wel eens over een 'trigger warning', daar is niks mis mee. Ook kun je je afvragen of de details nodig zijn om haar verhaal te begrijpen. TO geeft aan dat mensen in haar omgeving gek reageren als ze vertelt wat haar vader allemaal met haar heeft "uitgespookt" en ik snap dat wel. Het mag best, je krijgt misschien niet de gewenste reacties.
dinsdag 2 juni 2020 om 20:07
Misschien heeft hij het verkeerd ingeschat en het zo helemaal niet bedoeld?Trientje74 schreef: ↑02-06-2020 20:03Helemaal eens, maar in een lange relatie mag je meer van je partner verwachten vind ik. Hij/zij is bij uitstek de persoon met wie je zoiets wilt en zou moeten kunnen delen. Dat maakt zijn reactie zo wrang.
dinsdag 2 juni 2020 om 20:08
Ja dit bedoelde ik meer. Mensen zijn gemankeerde wezens. Dat wil niet zeggen dat het niet verschrikkelijk is of dat je het op een andere of betere manier zou moeten brengen, wat dat dan ook voor manier zou zijn. Natuurlijk is dat moeilijk.lindaatje1900 schreef: ↑02-06-2020 20:03Ja, niet iedereen kan dat. Dat wil niet zeggen dat iemand het niet erg voor je vindt of niet mee leeft.
dinsdag 2 juni 2020 om 20:12
Inderdaad is niet iedereen er even goed in, maar als dat voor TO wel belangrijk is dan is deze man niet de goeie keuze voor haar.lindaatje1900 schreef: ↑02-06-2020 20:03Ja, niet iedereen kan dat. Dat wil niet zeggen dat iemand het niet erg voor je vindt of niet mee leeft.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
