Relaties
alle pijlers
Ben ik te gevoelig
maandag 1 juni 2020 om 16:17
Op mijn 9e zijn wij, drie kinderen, door tussenkomst van de rechter en kinderbescherming uit huis geplaatst. Onze ouders konden niet voor ons zorgen, omdat ze zelf hele grote problemen hadden. We hebben echt hele heftige dingen meegemaakt. (vader aan de heroïne, moeder aan de drank, huiselijk geweld, verwaarlozing, psychiatrische behandelingen van mijn vader) Ik zou er een boek over kunnen schrijven. We zijn alle drie uiteindelijk verdeeld over de wereld groot gebracht. Ieder met zijn eigen verhaal
Ik ben goed terecht gekomen, heb HBO gedaan. Werk al jaren met succes bij dezelfde onderneming, heb een eigen koophuis enz. Over mijn jeugd praat ik weinig omdat mensen het toch niet zo goed begrijpen en daardoor vreemd reageren en daar heb ik dan weer geen zin in. Met mijn partner heb ik het er ook weinig over. Hij weet dat ik in meerdere tehuizen heb gezeten.
Nu dacht ik hem eens deelgenoot te maken van mijn ver weggestopte verleden. Mijn vriend moet ook weten hoe mijn gevoelsleven er uit ziet, dacht ik. Hij reageerde heel ongevoelig, vond ik. Hij wist wel hoe dat is, zo'n tehuis, zijn ex had ook in een internaat gezeten, vandaar! Zijn ex-vrouw komt uit een welgesteld rijk Engels milieu, daar is het gebruikelijk dat je naar de kostschool gaat. " Daar is veel eenzaamheid" wist hij me te vertellen". Ik wilde hem vertellen dat ik jarenlang een extreem gewelddadige opvoeding heb gehad. Mijn vader is meerdere keren, in onze aanwezigheid, door de politie afgevoerd. Ooit waren wij getuige hoe hij een zaag in de neus van mijn moeder plaatste. Ik voelde het kindertehuis als een bevrijding, het had wat mij betreft weinig te doen met eenzaamheid.
Wat mij stoorde is het feit dat ik probeerde, diep, ver weggestopte herinneringen en gevoelens met mijn vriend te delen. Hij begon gelijk over zijn ex. Dat irriteerde mij hevig. Ik zie geen overeenkomsten tussen haar verhaal en mijn verhaal. Bovendien wil ik het helemaal niet over haar hebben, maar over mij. Ik zat tussen de drugsbaby's ,kinderen met ouders in de gevangenis, of kinderen waarvan de ouders waren omgekomen, om maar wat te noemen.
Ik voel me niet gehoord, begrepen, gekwetst en niet vrij om hem mijn echte ware gevoelens te vertellen. Hij gaat er wat mij betreft respectloos me om.
Hij wilde zeggen dat in situaties waar kinderen zonder ouders wonen, er veel eenzaamheid heerst. Ik wilde hem vertellen hoe mijn jeugd werkelijk was én waarom ik er met weinig mensen over praat.
Ik voel me diep gekwetst door zijn in mijn ogen gevoelloze reactie, ben ik te gevoelig??
Ik ben goed terecht gekomen, heb HBO gedaan. Werk al jaren met succes bij dezelfde onderneming, heb een eigen koophuis enz. Over mijn jeugd praat ik weinig omdat mensen het toch niet zo goed begrijpen en daardoor vreemd reageren en daar heb ik dan weer geen zin in. Met mijn partner heb ik het er ook weinig over. Hij weet dat ik in meerdere tehuizen heb gezeten.
Nu dacht ik hem eens deelgenoot te maken van mijn ver weggestopte verleden. Mijn vriend moet ook weten hoe mijn gevoelsleven er uit ziet, dacht ik. Hij reageerde heel ongevoelig, vond ik. Hij wist wel hoe dat is, zo'n tehuis, zijn ex had ook in een internaat gezeten, vandaar! Zijn ex-vrouw komt uit een welgesteld rijk Engels milieu, daar is het gebruikelijk dat je naar de kostschool gaat. " Daar is veel eenzaamheid" wist hij me te vertellen". Ik wilde hem vertellen dat ik jarenlang een extreem gewelddadige opvoeding heb gehad. Mijn vader is meerdere keren, in onze aanwezigheid, door de politie afgevoerd. Ooit waren wij getuige hoe hij een zaag in de neus van mijn moeder plaatste. Ik voelde het kindertehuis als een bevrijding, het had wat mij betreft weinig te doen met eenzaamheid.
Wat mij stoorde is het feit dat ik probeerde, diep, ver weggestopte herinneringen en gevoelens met mijn vriend te delen. Hij begon gelijk over zijn ex. Dat irriteerde mij hevig. Ik zie geen overeenkomsten tussen haar verhaal en mijn verhaal. Bovendien wil ik het helemaal niet over haar hebben, maar over mij. Ik zat tussen de drugsbaby's ,kinderen met ouders in de gevangenis, of kinderen waarvan de ouders waren omgekomen, om maar wat te noemen.
Ik voel me niet gehoord, begrepen, gekwetst en niet vrij om hem mijn echte ware gevoelens te vertellen. Hij gaat er wat mij betreft respectloos me om.
Hij wilde zeggen dat in situaties waar kinderen zonder ouders wonen, er veel eenzaamheid heerst. Ik wilde hem vertellen hoe mijn jeugd werkelijk was én waarom ik er met weinig mensen over praat.
Ik voel me diep gekwetst door zijn in mijn ogen gevoelloze reactie, ben ik te gevoelig??
amymatijs wijzigde dit bericht op 01-06-2020 16:18
Reden: schrijf fout "ik" vergeten
Reden: schrijf fout "ik" vergeten
0.06% gewijzigd
dinsdag 2 juni 2020 om 14:23
Herkenbaar. Ik probeer de goede vrede te bewaren. " we hebben het toch leuk samen". Of ik wil niet alles op het spits drijven, zoals ik dat vroeger wel deed. Zo laat ik hem wel over mijn grenzen heen gaan, merk ik. Door dat ik dan die knoop in mijn maag voel, merk ik dat ik er iets aan moet doen. Ik heb trouwens maar een relatie gehad waarbij mijn partner "sorry" kon zeggen.wittereiger schreef: ↑02-06-2020 14:08Klinkt wel een beetje hoe mijn man is. Hij is er eindelijk achter dat hij nogal vanuit zichzelf denkt en zich snel aangevallen voelt en dan bot reageert en in de slachtofferrol kruipt. Daar was hij zich eerst niet bewust van en hij vond mij maar moeilijk. Hij werkt er nu aan gelukkig. Het is iets wat ik heel lang over het hoofd had gezien omdat ik het gewend was om niet gehoord te worden, een laag zelfbeeld eigenlijk.
dinsdag 2 juni 2020 om 14:44
Dat is toch ook zo? Althans zo komt het op mij ook over.AmyMatijs schreef: ↑02-06-2020 13:59We hebben wel eerder issues gehad. Dat is niet meer dan normaal. We zijn er uiteindelijk altijd goed uitgekomen. Wat me wel opvalt is dat hij de oorzaak van het probleem altijd bij mij probeert neer te leggen. Zijn aandeel in het conflict ziet hij niet. Ook nu schuift hij het probleem naar mij toe; Hij mag niet zichzelf zijn. Hij mag niet over zijn "referentiekader" praten.
dinsdag 2 juni 2020 om 15:46
Ga nou niet de schuld bij jezelf zoeken, je vraagt echt niet te veel.AmyMatijs schreef: ↑02-06-2020 11:11Na ons gesprek voelde ik mij in de hoek gezet, weggedrukt. hmm, een knoop in mijn maag. Ik kijk nu achteraf ook wat mijn aandeel is geweest in dit debacle. Had ik het anders, beter kunnen aanvliegen. Hij begon weer over zijn/ haar tehuizen verhalen, ik kon het niet langer aan horen en zei dat hij wel een vreemd beeld over tehuizen had. Misschien ook niet helemaal tactisch van mijn kant, ik bedenk ook maar wat. 's ochtends vroeg hij wel hoe ik geslapen had. Ondanks mijn rotte ervaring had ik die nacht best redelijk geslapen. De volgende dag voelde ik mij heel alleen, samen maar toch alleen.
Maar die knoop in mijn maag zit er nu nog.
In een sterke, diepgaande, liefdevolle relatie is er plek voor jouw gevoelens en ervaringen en is de ander benieuwd naar wie jij bent en naar je achtergrond. Oprechte interesse heet dat.
dinsdag 2 juni 2020 om 16:21
dat maakt hem een lul. Dat jij afvraagt of dit aan jou ligt is ook opvallend. Je jeugd speelt hier ook een rol in hoor. Je verdient in ieder geval beter ook al wil je dat misschien diep van binnen niet gelovenAmyMatijs schreef: ↑02-06-2020 13:21Hij heeft meerdere keren gezegd dat het niet uitmaakt of je arm of rijk bent (zij is rijk, zat op een sjieke kostschool). "In een tehuis is er eenzaamheid. Je kan later minister of junk worden". Het maakt dus niet uit.
Strekking is inderdaad dat hij al genoeg en het beter weet dan ik. Door de verhalen van zijn ex (referentiekader) weet hij genoeg om niet naar mijn verhalen te hoeven luisteren.
dinsdag 2 juni 2020 om 16:22
typisch ja. En jij zal dat waarschijnlijk maar al te graag geloven.AmyMatijs schreef: ↑02-06-2020 13:59We hebben wel eerder issues gehad. Dat is niet meer dan normaal. We zijn er uiteindelijk altijd goed uitgekomen. Wat me wel opvalt is dat hij de oorzaak van het probleem altijd bij mij probeert neer te leggen. Zijn aandeel in het conflict ziet hij niet. Ook nu schuift hij het probleem naar mij toe; Hij mag niet zichzelf zijn. Hij mag niet over zijn "referentiekader" praten.
dinsdag 2 juni 2020 om 16:38
Dat klopt en ben ik het helemaal mee eens, maar het geldt voor beide kanten.TanteOlivia schreef: ↑02-06-2020 15:46Ga nou niet de schuld bij jezelf zoeken, je vraagt echt niet te veel.
In een sterke, diepgaande, liefdevolle relatie is er plek voor jouw gevoelens en ervaringen en is de ander benieuwd naar wie jij bent en naar je achtergrond. Oprechte interesse heet dat.
Ieder persoon reageert anders. Dat doen ze vanuit de eigen ervaring of uit gebrek aan ervaring. Dat wil niet zeggen dat iemand niet het juiste wil zeggen. De intentie heeft om het goed te doen.
Wat TO zelf aangeeft- die indruk kreeg ik ook een beetje- het op de spits drijven.
Naar vriend de indruk wekken (niet expres) dat hij negatief reageert, waardoor vriend zich aangevallen voelt en zich verdedigd.
Ergens krijg ik de indruk dat hét probleem niet hét probleem is maar dat de ex en haar gevoelens daarbij een grote rol spelen.
dinsdag 2 juni 2020 om 16:51
ik zag in het geheel niet wat zijn toevoeging aan het gesprek was. Of het enige nut had. Hij probeerde mijn ervaring te rationaliseren , downscalen. Ik moet niet de illusie koesteren dat rijke mensen het in dezelfde situatie makkelijker zouden hebben. Nee, eigenlijk was er geen issue. case closed. Kunnen weer gezellig Pinksterweekend vieren.
dinsdag 2 juni 2020 om 16:53
Dit bericht is 1 hele grote rode vlag. Ik ben het totaal eens met meds dat jouw vriend een slecht ontwikkeld empatisch vermogen heeft en zich gedraagt als een lul. Door steeds over zijn ex te beginnen, luistert hij niet naar jou en haalt hij je zelfs onderuit.AmyMatijs schreef: ↑02-06-2020 14:23Herkenbaar. Ik probeer de goede vrede te bewaren. " we hebben het toch leuk samen". Of ik wil niet alles op het spits drijven, zoals ik dat vroeger wel deed. Zo laat ik hem wel over mijn grenzen heen gaan, merk ik. Door dat ik dan die knoop in mijn maag voel, merk ik dat ik er iets aan moet doen. Ik heb trouwens maar een relatie gehad waarbij mijn partner "sorry" kon zeggen.
dinsdag 2 juni 2020 om 17:03
Ik denk dat we het hier min of meer eens zijn dat je niet te gevoelig bent. Maar ondertussen zit je wel met die knoop in je maag, en daar moet je wat mee. Ik zou geen seconde langer met dit gevoel in deze relatie willen zitten. Ik zou willen weten of mijn partner voldoende om me geeft om naar mijn verhaal te luisteren en mijn achtergrond beter te leren kennen. Zoals ik reeds zei zou ik hem toch een tweede kans geven en heel duidelijk op voorhand zeggen dat het gaat over wat er thuis gebeurd is, en niet om de tehuizen zelf (al vind ik het ook al niet kunnen dat hij die tehuizen zo banaliseert). Dat zou ik doen om er zeker van te zijn dat ik hem echt genoeg kansen heb gegeven om zich in te leven. Verpest hij het weer, dan is het einde relatie. Maar misschien weet je zelf het antwoord al ? In dat geval zie ik niet in waarom je nog ou doorgaan met de relatie.
dinsdag 2 juni 2020 om 17:11
Je bedoelt waarschijnlijk bagatelliseert.Gonegirl schreef: ↑02-06-2020 17:03Ik denk dat we het hier min of meer eens zijn dat je niet te gevoelig bent. Maar ondertussen zit je wel met die knoop in je maag, en daar moet je wat mee. Ik zou geen seconde langer met dit gevoel in deze relatie willen zitten. Ik zou willen weten of mijn partner voldoende om me geeft om naar mijn verhaal te luisteren en mijn achtergrond beter te leren kennen. Zoals ik reeds zei zou ik hem toch een tweede kans geven en heel duidelijk op voorhand zeggen dat het gaat over wat er thuis gebeurd is, en niet om de tehuizen zelf (al vind ik het ook al niet kunnen dat hij die tehuizen zo banaliseert). Dat zou ik doen om er zeker van te zijn dat ik hem echt genoeg kansen heb gegeven om zich in te leven. Verpest hij het weer, dan is het einde relatie. Maar misschien weet je zelf het antwoord al ? In dat geval zie ik niet in waarom je nog ou doorgaan met de relatie.
dinsdag 2 juni 2020 om 17:21
Nee, ik bedoelde banaliseren, als in "niet serieus nemen en daardoor tot iets banaals maken"
https://www.encyclo.nl/begrip/banaliseren
Bagatelliseren sluit daar ook wel op aan, maar banaliseren is niet fout ofzo.
dinsdag 2 juni 2020 om 17:40
even off topic: prachtig woord, banaliseren!Gonegirl schreef: ↑02-06-2020 17:21Nee, ik bedoelde banaliseren, als in "niet serieus nemen en daardoor tot iets banaals maken"
https://www.encyclo.nl/begrip/banaliseren
Bagatelliseren sluit daar ook wel op aan, maar banaliseren is niet fout ofzo.
dinsdag 2 juni 2020 om 17:45
dinsdag 2 juni 2020 om 17:52
Je zou het nog een keer kunnen proberen en van tevoren zeggen wat voor reactie voor jou het meest steunend is. Wil je dat hij alleen maar even naar je verhaal luistert? Dan kun je dat aangeven. Wil je graag een knuffel als je moet huilen? Of vind je dat niet prettig?
Ik denk dat je vriend niet weet hoe hij moet omgaan met zo'n heftig verhaal.
Niet zo vreemd, het is natuurlijk nogal wat wat je hebt meegemaakt.
Wat eten we vanavond?
dinsdag 2 juni 2020 om 18:40
dinsdag 2 juni 2020 om 18:43
Ik heb een brief geschreven en aan hem gemaild. Hij schrijft dat mijn verhaal veel heftiger is dan hij had verwacht. Hoezo had hij verwachtingen? Is dat de reden dat hij kinderen in tehuizen zo "banaliseert". Hij verwacht klaarblijkelijk dat het allemaal wel meevalt . Hij had mij ook gewoon rustig mijn verhaal kunnen laten doen, dan was hij er vanzelf achter gekomen , zonder de ervaringen van zijn ex erbij te hoeven betrekken. Toen hij daar over begon, zakte werkelijk mijn broek af. Dit was overigens niet de eerste keer dat hij tehuizen banaliseert.
dinsdag 2 juni 2020 om 18:45
Hij zal het zelf nooit zo labelen, dat banaliseren is iets dat wij op het forum ervan gemaakt hebben. Maar ik vind het wel de spijker op zijn kop.lindaatje1900 schreef: ↑02-06-2020 18:40Waarom vul je voor hem in?
Hij is de enige die jou het antwoord kan geven.
dinsdag 2 juni 2020 om 18:49
dinsdag 2 juni 2020 om 18:52
Echt, ben je nou boos dat hij deze gruwelijke dingen niet had verwacht? Die ex heeft iets losgemaakt waardoor die man nou helemaal niks meer kan doen of zeggen om dit nog recht te trekken.AmyMatijs schreef: ↑02-06-2020 18:43Ik heb een brief geschreven en aan hem gemaild. Hij schrijft dat mijn verhaal veel heftiger is dan hij had verwacht. Hoezo had hij verwachtingen? Is dat de reden dat hij kinderen in tehuizen zo "banaliseert". Hij verwacht klaarblijkelijk dat het allemaal wel meevalt . Hij had mij ook gewoon rustig mijn verhaal kunnen laten doen, dan was hij er vanzelf achter gekomen , zonder de ervaringen van zijn ex erbij te hoeven betrekken. Toen hij daar over begon, zakte werkelijk mijn broek af. Dit was overigens niet de eerste keer dat hij tehuizen banaliseert.
dinsdag 2 juni 2020 om 18:54
dinsdag 2 juni 2020 om 18:55
Ok maar hij is dus wel geschrokken, en ziet in dat de werkelijkheid niet overeenstemt met zijn aannames ? Je hebt er goed aan gedaan met die brief. De bal ligt nu in zijn kamp om er verder op te reageren. Als het aan mij lag, dan zou ik geschokt zijn en mijn partner zo snel mogelijk willen zien om mijn steun te betuigen.AmyMatijs schreef: ↑02-06-2020 18:43Ik heb een brief geschreven en aan hem gemaild. Hij schrijft dat mijn verhaal veel heftiger is dan hij had verwacht. Hoezo had hij verwachtingen? Is dat de reden dat hij kinderen in tehuizen zo "banaliseert". Hij verwacht klaarblijkelijk dat het allemaal wel meevalt . Hij had mij ook gewoon rustig mijn verhaal kunnen laten doen, dan was hij er vanzelf achter gekomen , zonder de ervaringen van zijn ex erbij te hoeven betrekken. Toen hij daar over begon, zakte werkelijk mijn broek af. Dit was overigens niet de eerste keer dat hij tehuizen banaliseert.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:01
Zoiets is volgens mij heel moeilijk om te delen. Ze heeft het eerder al subtieler geprobeerd maar dat kwam allemaal niet aan. Nu met deze brief is het tenminste duidelijk, en ligt de bal in zijn kamp om steun te bieden. Ik vind het heel sterk dat ze zich open durfde stellen, zelfs al was zijn gedrag niet bemoedigend.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
