Relaties
alle pijlers
Ben ik te gevoelig
maandag 1 juni 2020 om 16:17
Op mijn 9e zijn wij, drie kinderen, door tussenkomst van de rechter en kinderbescherming uit huis geplaatst. Onze ouders konden niet voor ons zorgen, omdat ze zelf hele grote problemen hadden. We hebben echt hele heftige dingen meegemaakt. (vader aan de heroïne, moeder aan de drank, huiselijk geweld, verwaarlozing, psychiatrische behandelingen van mijn vader) Ik zou er een boek over kunnen schrijven. We zijn alle drie uiteindelijk verdeeld over de wereld groot gebracht. Ieder met zijn eigen verhaal
Ik ben goed terecht gekomen, heb HBO gedaan. Werk al jaren met succes bij dezelfde onderneming, heb een eigen koophuis enz. Over mijn jeugd praat ik weinig omdat mensen het toch niet zo goed begrijpen en daardoor vreemd reageren en daar heb ik dan weer geen zin in. Met mijn partner heb ik het er ook weinig over. Hij weet dat ik in meerdere tehuizen heb gezeten.
Nu dacht ik hem eens deelgenoot te maken van mijn ver weggestopte verleden. Mijn vriend moet ook weten hoe mijn gevoelsleven er uit ziet, dacht ik. Hij reageerde heel ongevoelig, vond ik. Hij wist wel hoe dat is, zo'n tehuis, zijn ex had ook in een internaat gezeten, vandaar! Zijn ex-vrouw komt uit een welgesteld rijk Engels milieu, daar is het gebruikelijk dat je naar de kostschool gaat. " Daar is veel eenzaamheid" wist hij me te vertellen". Ik wilde hem vertellen dat ik jarenlang een extreem gewelddadige opvoeding heb gehad. Mijn vader is meerdere keren, in onze aanwezigheid, door de politie afgevoerd. Ooit waren wij getuige hoe hij een zaag in de neus van mijn moeder plaatste. Ik voelde het kindertehuis als een bevrijding, het had wat mij betreft weinig te doen met eenzaamheid.
Wat mij stoorde is het feit dat ik probeerde, diep, ver weggestopte herinneringen en gevoelens met mijn vriend te delen. Hij begon gelijk over zijn ex. Dat irriteerde mij hevig. Ik zie geen overeenkomsten tussen haar verhaal en mijn verhaal. Bovendien wil ik het helemaal niet over haar hebben, maar over mij. Ik zat tussen de drugsbaby's ,kinderen met ouders in de gevangenis, of kinderen waarvan de ouders waren omgekomen, om maar wat te noemen.
Ik voel me niet gehoord, begrepen, gekwetst en niet vrij om hem mijn echte ware gevoelens te vertellen. Hij gaat er wat mij betreft respectloos me om.
Hij wilde zeggen dat in situaties waar kinderen zonder ouders wonen, er veel eenzaamheid heerst. Ik wilde hem vertellen hoe mijn jeugd werkelijk was én waarom ik er met weinig mensen over praat.
Ik voel me diep gekwetst door zijn in mijn ogen gevoelloze reactie, ben ik te gevoelig??
Ik ben goed terecht gekomen, heb HBO gedaan. Werk al jaren met succes bij dezelfde onderneming, heb een eigen koophuis enz. Over mijn jeugd praat ik weinig omdat mensen het toch niet zo goed begrijpen en daardoor vreemd reageren en daar heb ik dan weer geen zin in. Met mijn partner heb ik het er ook weinig over. Hij weet dat ik in meerdere tehuizen heb gezeten.
Nu dacht ik hem eens deelgenoot te maken van mijn ver weggestopte verleden. Mijn vriend moet ook weten hoe mijn gevoelsleven er uit ziet, dacht ik. Hij reageerde heel ongevoelig, vond ik. Hij wist wel hoe dat is, zo'n tehuis, zijn ex had ook in een internaat gezeten, vandaar! Zijn ex-vrouw komt uit een welgesteld rijk Engels milieu, daar is het gebruikelijk dat je naar de kostschool gaat. " Daar is veel eenzaamheid" wist hij me te vertellen". Ik wilde hem vertellen dat ik jarenlang een extreem gewelddadige opvoeding heb gehad. Mijn vader is meerdere keren, in onze aanwezigheid, door de politie afgevoerd. Ooit waren wij getuige hoe hij een zaag in de neus van mijn moeder plaatste. Ik voelde het kindertehuis als een bevrijding, het had wat mij betreft weinig te doen met eenzaamheid.
Wat mij stoorde is het feit dat ik probeerde, diep, ver weggestopte herinneringen en gevoelens met mijn vriend te delen. Hij begon gelijk over zijn ex. Dat irriteerde mij hevig. Ik zie geen overeenkomsten tussen haar verhaal en mijn verhaal. Bovendien wil ik het helemaal niet over haar hebben, maar over mij. Ik zat tussen de drugsbaby's ,kinderen met ouders in de gevangenis, of kinderen waarvan de ouders waren omgekomen, om maar wat te noemen.
Ik voel me niet gehoord, begrepen, gekwetst en niet vrij om hem mijn echte ware gevoelens te vertellen. Hij gaat er wat mij betreft respectloos me om.
Hij wilde zeggen dat in situaties waar kinderen zonder ouders wonen, er veel eenzaamheid heerst. Ik wilde hem vertellen hoe mijn jeugd werkelijk was én waarom ik er met weinig mensen over praat.
Ik voel me diep gekwetst door zijn in mijn ogen gevoelloze reactie, ben ik te gevoelig??
amymatijs wijzigde dit bericht op 01-06-2020 16:18
Reden: schrijf fout "ik" vergeten
Reden: schrijf fout "ik" vergeten
0.06% gewijzigd
dinsdag 2 juni 2020 om 19:07
TO twijfelt over wat ze aan haar vriend heeft, doordat zijn eerdere reacties niet echt van steun betuigden. Ze twijfelt omdat ze niet weet of het aan haar gevoeligheid ligt of aan hem. Sinsdien heeft ze een knoop in haar maag. Nu is ze met die brief heel duidelijk geweest, en heeft vriend een kans om te tonen dat hij wel om haar geeft. Dat kun je zien als een test, of als iemand kansen bieden om een goede partner te zijn.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:09
ik heb het gevoel dat jullie het nu groter maken dan het is..
Mijn vriend wist dat ik door de rechter uit huis ben geplaatst en dat mijn ouders uit de ouderlijke macht zijn ontheven. Dat gebeurd in Nederland niet zo snel. Dan moet je het echt bont maken. Hoe kan je dan verwachten dat het verhaal hierachter wel mee zal vallen?
dinsdag 2 juni 2020 om 19:11
dinsdag 2 juni 2020 om 19:12
Duidelijk verwoord GonegirlGonegirl schreef: ↑02-06-2020 19:07TO twijfelt over wat ze aan haar vriend heeft, doordat zijn eerdere reacties niet echt van steun betuigden. Ze twijfelt omdat ze niet weet of het aan haar gevoeligheid ligt of aan hem. Sinsdien heeft ze een knoop in haar maag. Nu is ze met die brief heel duidelijk geweest, en heeft vriend een kans om te tonen dat hij wel om haar geeft. Dat kun je zien als een test, of als iemand kansen bieden om een goede partner te zijn.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:12
In je OP schrijf je dat mensen wel vaker vreemd reageren als je iets loslaat over je extreme verleden, dat zegt mij dat er meer aan de hand kan zijn....
Kan op verschillende manieren;
jij vertelt het een beetje raar, of op een vreemd moment bijvoorbeeld... of je vertelt het aan mensen aan wie je eigenlijk niks moet vertellen.
Wanneer zou je het gevoel hebben dat het gelukt is om iets dergelijks te zeggen, wat is er voor nodig voor jou om je begrepen te voelen?
Kan op verschillende manieren;
jij vertelt het een beetje raar, of op een vreemd moment bijvoorbeeld... of je vertelt het aan mensen aan wie je eigenlijk niks moet vertellen.
Wanneer zou je het gevoel hebben dat het gelukt is om iets dergelijks te zeggen, wat is er voor nodig voor jou om je begrepen te voelen?
-Yeah, well, you know, that's just, like, your opinion, man.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:14
dinsdag 2 juni 2020 om 19:14
Ik kan me er iets bij voorstellen want je geeft een paar keer best gruwelijke details zonder waarschuwing, gewoon luchtig door je posts heen, en je zei dat je het gesprek inleidde door eerst grappige dingen van je vader op te noemen.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:14
Ja inderdaad wel een beetje een vreemde gedachtegang. Maar goed, nu snapt hij blijkbaar dat zijn aannames verkeerd zaten. Ik zou er dus wel voor openstaan als hij nu wel meelevend reageert.AmyMatijs schreef: ↑02-06-2020 19:09ik heb het gevoel dat jullie het nu groter maken dan het is..
Mijn vriend wist dat ik door de rechter uit huis ben geplaatst en dat mijn ouders uit de ouderlijke macht zijn ontheven. Dat gebeurd in Nederland niet zo snel. Dan moet je het echt bont maken. Hoe kan je dan verwachten dat het verhaal hierachter wel mee zal vallen?
dinsdag 2 juni 2020 om 19:15
Wat maakt het uit? Hij heeft dat verkeerd ingeschat.AmyMatijs schreef: ↑02-06-2020 19:09ik heb het gevoel dat jullie het nu groter maken dan het is..
Mijn vriend wist dat ik door de rechter uit huis ben geplaatst en dat mijn ouders uit de ouderlijke macht zijn ontheven. Dat gebeurd in Nederland niet zo snel. Dan moet je het echt bont maken. Hoe kan je dan verwachten dat het verhaal hierachter wel mee zal vallen?
Het is jammer als je daar teveel op blijft hangen.
Het gaat erom dat hij het nu begrijpt en blijkbaar heb je door jouw bericht het duidelijk kunnen krijgen.
Dat heb je toch voor elkaar gekregen.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:19
Ja, dat vond ik ook opvallend en kon ik wat moeilijk 'processen'. Vooral die details een paar keer hier. Misschien zit het TO hoog en helpt het haar om ze anoniem hier tussen neus en lippen door te vermelden, maar ik merk op het moment dat ik het lees dat ik niet zou weten wat ik erop moet zeggen.
Je hebt dit. En je hebt dat. Da's al heel wat.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:19
Volgens mij waren die grappige dingen tijdens eerdere conversaties, toen ze er nog niet klaar voor was om alles te delen. Nu was ze er wel klaar voor, en begon ze het gesprek met te zeggen dat het leven in tehuizen niet was zoals hij zich dat voorstelde. Maar eigenlijk wou ze praten over de gebeurtenissen ervoor, maar dat is zo moeilijk als iemand je daar niet een beetje in aanmoedigt. En hij maakt het wel erg bont door iedere keer over de rijke kostschool ex te beginnen.
Ik vind ook niet dat TO ons moet waarschuwen voor gruwelijke details. Dit is een anoniem forum en ze wil het wellicht gewoon eens kwijt, waar ze in het echte leven met niemand over kan praten. Dat zegt ze ook, dat ze het er met bijna niemand over heeft.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:20
Mensen reageren vaak vreemd wanneer je iets extreems vertelt, omdat het zo ver van ze afstaat en ze er zo van schrikken, dat ze zich geen houding weten te geven. Dan komen er soms de gekste reacties.turquasi schreef: ↑02-06-2020 19:12In je OP schrijf je dat mensen wel vaker vreemd reageren als je iets loslaat over je extreme verleden, dat zegt mij dat er meer aan de hand kan zijn....
Kan op verschillende manieren;
jij vertelt het een beetje raar, of op een vreemd moment bijvoorbeeld... of je vertelt het aan mensen aan wie je eigenlijk niks moet vertellen.
Wanneer zou je het gevoel hebben dat het gelukt is om iets dergelijks te zeggen, wat is er voor nodig voor jou om je begrepen te voelen?
Dat ligt niet aan TO of hoe zij het vertelt, maar aan de anderen waarvoor dit soort ervaringen erg ver weg staan. Als je nooit zelf in een onveilige situatie hebt gezeten is het voor veel mensen moeilijk zich in te leven. Mensen willen graag in de illusie blijven geloven dat zij zelf nooit in zo'n situatie terecht kunnen komen, of ze ontkennen het glashard. Allemaal zelfbehoud, want de consequentie van het erkennen en empathie tonen is dat je zelf ook kwetsbaar bent en daar willen de meeste mensen (en in grotere mate mannen) niet aan.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:20
Ik wil dat hij bereid is om naar mij te luisteren, zonder te oordelen. Ik wil begrip voelen van mijn partner. Ik wil niet dat ik een deel van mezelf voor hem moet verhullen. Ik wil dat hij weet wat mijn gevormd heeft. Ik wil dat hij weet dat er in de echte wereld hele "labiele" mensen zijn en dat ik daar bij zulke mensen jarenlang gewoond heb.Murrmurr schreef: ↑02-06-2020 19:11Maar wat wil je daar dan mee? Bewijs dat hij geen inlevingsvermogen heeft of niet om je geeft? Er zijn ook reacties die aangeven dat je vriend het misschien niet zo kwaad heeft bedoeld maar jij blijft steeds hetzelfde zeggen. Als hij nu weer verkeerd reageert, ga je dan misschien bij hem weg?
We hebben die avond best wel dingen besproken, maar hij nam het totaal niet serieus, naar mijn gevoel.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:24
En neemt hij het nu na je brief serieus ? Hebben jullie nog gecommuniceerd ?AmyMatijs schreef: ↑02-06-2020 19:20Ik wil dat hij bereid is om naar mij te luisteren, zonder te oordelen. Ik wil begrip voelen van mijn partner. Ik wil niet dat ik een deel van mezelf voor hem moet verhullen. Ik wil dat hij weet wat mijn gevormd heeft. Ik wil dat hij weet dat er in de echte wereld hele "labiele" mensen zijn en dat ik daar bij zulke mensen jarenlang gewoond heb.
We hebben die avond best wel dingen besproken, maar hij nam het totaal niet serieus, naar mijn gevoel.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:28
Heb jij hem in het begin misschien onbewust juist uitgekozen omdat hij niet in je verleden zou wroeten en hij op dat gebied lekker oppervlakkig was zodat jij een 'normaal' leven kon hebben, en nu ben jij verandert en wil je de diepte in en ineens voldoet hij niet meer want hij is niet stel op sprong warm en geïnteresseerd.. misschien paste hij eerst bij jou omdat je rust nodig had en nu matchen jullie niet meer, jij komt in een andere fase, een van verwerking met terugwerkende kracht en hij blijft gewoon dezelfde ongeïnteresseerde waarop je hem eerst uitgekozen hebt..
Ben je wat dat betreft wel eerlijk naar jezelf en naar hem?
Ben je wat dat betreft wel eerlijk naar jezelf en naar hem?
dinsdag 2 juni 2020 om 19:28
TanteOlivia schreef: ↑02-06-2020 19:20Mensen reageren vaak vreemd wanneer je iets extreems vertelt, omdat het zo ver van ze afstaat en ze er zo van schrikken, dat ze zich geen houding weten te geven. Dan komen er soms de gekste reacties.
Dat ligt niet aan TO of hoe zij het vertelt, maar aan de anderen waarvoor dit soort ervaringen erg ver weg staan. Als je nooit zelf in een onveilige situatie hebt gezeten is het voor veel mensen moeilijk zich in te leven. Mensen willen graag in de illusie blijven geloven dat zij zelf nooit in zo'n situatie terecht kunnen komen, of ze ontkennen het glashard. Allemaal zelfbehoud, want de consequentie van het erkennen en empathie tonen is dat je zelf ook kwetsbaar bent en daar willen de meeste mensen (en in grotere mate mannen) niet aan.
Iedereen komt uit een vader en een moeder. Dat komt vroeg of laat wel ter sprake. Op het werk of in de bar. Ik laat er weinig over los. Vaak zeg ik " mijn ouders" maar bedoel mijn pleegvader, die maar 15 jaar ouder is dan ik. Het verhaal gaat anders in mijn geval al heel snel ingewikkeld worden. en dat is meestal nooit de pointe van een conversatie. Bij sommige mensen laat ik wel wat meer los. Op het HBO merkte ik dat ik dan hele vreemde reacties van mijn studiegenoten kon verwachten.
Een keer vertelde ik aan een vriend wat mijn vader zoal allemaal met ons had uitgespookt. " Maar hij heeft jullie niet verkracht, toch" Dat was zijn reactie, zo van " dan valt het allemaal gelukkig nog wel mee.
amymatijs wijzigde dit bericht op 02-06-2020 19:36
Reden: typfout
Reden: typfout
0.23% gewijzigd
dinsdag 2 juni 2020 om 19:30
Jij kent hem beter dan wij dus misschien is het echt gewoon altijd al een klootzak, maar ook dit kun je uitleggen als "als ze maar niet...." omdat hij daar gewoon heel bang voor is. Jij legt het uit als 'dan valt het wel mee'.
Waarom ben je bij hem?
Oh sorry dit is een andere vriend maar de vraag blijft staan. Is hij verder wel lief?
Anoniem17092020122439 wijzigde dit bericht op 02-06-2020 19:31
7.49% gewijzigd
dinsdag 2 juni 2020 om 19:30
hele interessante theorie / analyse. Zo had ik het zelf nog niet bekeken. Maar het kan, onbewust misschien wel zo zijn...MissMaran schreef: ↑02-06-2020 19:28Heb jij hem in het begin misschien onbewust juist uitgekozen omdat hij niet in je verleden zou wroeten en hij op dat gebied lekker oppervlakkig was zodat jij een 'normaal' leven kon hebben, en nu ben jij verandert en wil je de diepte in en ineens voldoet hij niet meer want hij is niet stel op sprong warm en geïnteresseerd.. misschien paste hij eerst bij jou omdat je rust nodig had en nu matchen jullie niet meer, jij komt in een andere fase, een van verwerking met terugwerkende kracht en hij blijft gewoon dezelfde ongeïnteresseerde waarop je hem eerst uitgekozen hebt..
Ben je wat dat betreft wel eerlijk naar jezelf en naar hem?
dinsdag 2 juni 2020 om 19:32
Die vriend was niet mijn huidige vriend hoor. Deze rare reactie was jaren gelden van een bevriende studiegenoot.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:34
Hij is super lief en attent, daarom dacht ik dat ik hem wel echt in vertrouwen kon nemen.Murrmurr schreef: ↑02-06-2020 19:30Jij kent hem beter dan wij dus misschien is het echt gewoon altijd al een klootzak, maar ook dit kun je uitleggen als "als ze maar niet...." omdat hij daar gewoon heel bang voor is. Jij legt het uit als 'dan valt het wel mee'.
Waarom ben je bij hem?
Oh sorry dit is een andere vriend maar de vraag blijft staan. Is hij verder wel lief?
dinsdag 2 juni 2020 om 19:37
Dat zijn nu eenmaal de feiten. Waarom zou ze eromheen moeten draaien? Om jouw tere zieltje te sparen, omdat je zelf niks hebt meegemaakt en niet geconfronteerd wil worden met dit soort leed?coolpack2 schreef: ↑02-06-2020 19:19Ja, dat vond ik ook opvallend en kon ik wat moeilijk 'processen'. Vooral die details een paar keer hier. Misschien zit het TO hoog en helpt het haar om ze anoniem hier tussen neus en lippen door te vermelden, maar ik merk op het moment dat ik het lees dat ik niet zou weten wat ik erop moet zeggen.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:37
Maar als jij een onveilige jeugd hebt gehad met heel veel verschillende mensen en opvoeders dan heb je enorme voelsprieten en weet je precies hoe mensen in elkaar zitten en aanvoelen, dat ruik je gelijk op afstand, hij is lief, hij is ongevaarlijk, maarrr is hij echt geïnteresseerd, is hij de ware voor jou of tot zover en moet jij nu verder groeien zonder hem.
dinsdag 2 juni 2020 om 19:38
Dit kan ook een manier zijn om er mee om te kunnen gaan he? Ik maak het vaak zelf ook luchtig of breng het met een grapje. Dat maakt dat je het makkelijker kan dragen en dat je minder kwetsbaar bent/voelt. Soms weet je ook gewoon niet hoe te beginnen. Ik geloof dat ik ook met een vrij luchtige opmerking het gesprek probeerde te beginnen. Mijn vriend pikte dat op en heeft met veel geduld en het stellen van vragen het verhaal er uiteindelijk uitgekregen.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
