Relaties
alle pijlers
Brief aan mijn lief...
donderdag 29 oktober 2009 om 13:54
Herkenbaar?
"Hoi,
Ik loop een beetje met m´n ziel onder m´n arm.
De sfeer… mat, gespannen, afstandelijk, al zo´n tijd.
Aantrekken…. Afstoten…. Aantrekken…. Afstoten….. en.... weer overnieuw.
Het blijft zich herhalen. Ik zie geen permanent stijgende lijn. Want hij gaat tot nu toe altijd wel weer dalen.
Het kost me steeds meer energie om elke keer weer positief te blijven wanneer je je zo gedraagt.
Om opnieuw weer open te staan als jij weer uit je ´afstootperiode´ bent gekomen en ineens wel weer enthousiast en gezellig kunt doen. Het maakt me verdrietig, die afstand te voelen. Die desinteresse, dat hangen en in je eigen wereldje. Nauwelijks lichamelijk contact, geen warmte, geen passie, geen ´samen´, bijna alleen maar negatieve communicatie.
En als ik er zo over nadenk, over de afgelopen tijd dan zijn er ook zoveel MOOIE en gezellige momenten geweest. Maar het zijn momenten die me in de slechtere periodes niet overeind houden, maar me juist bedroefd maken, want het was zo fijn. Het gemis des te groter maken. Het machteloze besef weer dáár te zitten op dat zelfde pleintje.
Ik ben mij onbewust langzaam steeds verder aan het losmaken van je, in deze periodes. Om jouw afwijzing me niet te laten raken. En op de momenten dat je het allemaal wel weer ziet zitten, dan herstelt het zich niet meer. Ik blijf steeds meer op de oppervlakte merk ik. Veiliger.
Het is voor mij erg schrikken als jij ´ik hou van je meis´ zegt, en het doet pijn…?!
Dit ken ik niet van mezelf. Zoiets hoort geen pijn te doen. Zoiets hoor je met een fijn en geborgen gevoel te kunnen bevestigen. Maar ik kon het niet.
Er gaat veel om in mij, mijn lijf, mijn ziekte, mijn spiegelbeeld, de kinderen.
Ik praat er niet veel over, maar ik heb dagen dat ik me afvraag of ik deze neerwaartse spiraal wel kán stoppen. Of ik jouw aantrekken-afstoten wel kan blijven dragen zonder blijvende gevolgen. Wat nu eigenlijk al niet meer zonder gevolgen is...
Ik praat er ook niet over omdat ik het idee heb dat ik daarmee alleen maar meer druk op jouw ketel zet.
En dat is toch alleen maar mijn eigen glazen ingooien.
Ik loop op m´n tenen om dingen niet fout te doen, ik loop op eierschalen in die gespannen sfeer net als bij jou vroeger thuis.
Zelfs in het openbaar!
Het is onmogelijk om gezellig naar bed te gaan op hetzelfde tijdstip. Er MOET altijd wel iets negatiefs benoemd worden of gebeuren, de kleinste dingen soms.
Dus ga ik tegenwoordig maar gewoon alleen naar boven en vraag ik niks.
Veel rustiger, geen verwachtingen en ook geen stress of irritaties. En zo ga ik tenminste niet boos slapen.
Ik droom heel heftig, ben heel veel bezig met zoeken in grote en onbekende steden. Grote gebouwen, heel veel mensen om mij heen en toch eenzaam. Elke keer wéér de weg moeten vinden. En waar ik in die steden naartoe ga? Geen flauw idee. Alleen maar onzekerheid.
En dan heb ik dit verteld.
En dan wordt jij misschien weer even wakker. En dan ga je misschien weer even naar jezelf kijken. En misschien weer zeggen dat je het ook wel ziet en dat je je best echt wel doet en dat het wel weer goed komt. En misschien weer even een paar weken gezellig doen. En misschien weer toenadering zoeken. En misschien weer grapjes maken en lachen samen. En misschien weer ´sorry´ zeggen.
En dan? Wat komt er daarna???? Hetzelfde. Exact hetzelfde weer overnieuw.
En ook al zijn de ‘leuke’ periodes kwalitatief misschien beter dan vroeger, het is voor mij gebleken dat het de afstandelijke periodes niet kan overbruggen, draaglijk kan maken of dat het de negativiteit uitvlakt na afloop en alles weer koek en ei is.
Ik zit hier echt mee.
Weetje, het doet me zeer om je dit te moeten zeggen, maar ik vind jou gewoon niet leuk meer. Ondanks dat ik zoveel van je hou.
En ondanks dat er soms momenten zijn (in de ‘aantrekperiodes’) dat ik je even wél weer een leuke vent vind, is het alledaagse gevoel wat overheerst die van ´gelatenheid´ geworden over onze relatie.
En dat een ´ik hou van je´ of kortstondige intimiteit daar inmiddels niets meer aan verandert, dat vind ik echt HEEL erg.
Maar omdat samen praten ook niet meer gaat zonder toestanden/ontkenning/bagatellisering, schrijf ik het maar aan je.
Dan kan ik het in ieder geval kwijt en ben jij ervan op de hoogte.
Ik heb geen houvast meer in dit huwelijk. Juist wanneer ik me voorzichtig weer probeer te hechten, knal ik op een tijdje later wéér tegen die muur. Is het niet linksom, dan wel rechtsom. En ik ben die knal zo zat… Ik voel me al heel lang overgeleverd aan jouw buien. Doen wat goed is in jouw ogen en het is okee, dan ben je aardig. Anders niet. En dan zullen we het voelen ook.
En je ziet het zelf helemaal niet, dus voor jou is het er ook niet. Of zwaar overtrokken.
Het heeft dus ook geen zin om hierover te praten, het doet me alleen maar pijn om die extra trap na te krijgen dan.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet, heb niet het idee dat ik er ook maar iets aan kan veranderen, anders was het wel anders.
Maar dat het niet lang meer kan duren zo, dat is wel zeker. Er is straks gewoon niets meer over.
X"
"Hoi,
Ik loop een beetje met m´n ziel onder m´n arm.
De sfeer… mat, gespannen, afstandelijk, al zo´n tijd.
Aantrekken…. Afstoten…. Aantrekken…. Afstoten….. en.... weer overnieuw.
Het blijft zich herhalen. Ik zie geen permanent stijgende lijn. Want hij gaat tot nu toe altijd wel weer dalen.
Het kost me steeds meer energie om elke keer weer positief te blijven wanneer je je zo gedraagt.
Om opnieuw weer open te staan als jij weer uit je ´afstootperiode´ bent gekomen en ineens wel weer enthousiast en gezellig kunt doen. Het maakt me verdrietig, die afstand te voelen. Die desinteresse, dat hangen en in je eigen wereldje. Nauwelijks lichamelijk contact, geen warmte, geen passie, geen ´samen´, bijna alleen maar negatieve communicatie.
En als ik er zo over nadenk, over de afgelopen tijd dan zijn er ook zoveel MOOIE en gezellige momenten geweest. Maar het zijn momenten die me in de slechtere periodes niet overeind houden, maar me juist bedroefd maken, want het was zo fijn. Het gemis des te groter maken. Het machteloze besef weer dáár te zitten op dat zelfde pleintje.
Ik ben mij onbewust langzaam steeds verder aan het losmaken van je, in deze periodes. Om jouw afwijzing me niet te laten raken. En op de momenten dat je het allemaal wel weer ziet zitten, dan herstelt het zich niet meer. Ik blijf steeds meer op de oppervlakte merk ik. Veiliger.
Het is voor mij erg schrikken als jij ´ik hou van je meis´ zegt, en het doet pijn…?!
Dit ken ik niet van mezelf. Zoiets hoort geen pijn te doen. Zoiets hoor je met een fijn en geborgen gevoel te kunnen bevestigen. Maar ik kon het niet.
Er gaat veel om in mij, mijn lijf, mijn ziekte, mijn spiegelbeeld, de kinderen.
Ik praat er niet veel over, maar ik heb dagen dat ik me afvraag of ik deze neerwaartse spiraal wel kán stoppen. Of ik jouw aantrekken-afstoten wel kan blijven dragen zonder blijvende gevolgen. Wat nu eigenlijk al niet meer zonder gevolgen is...
Ik praat er ook niet over omdat ik het idee heb dat ik daarmee alleen maar meer druk op jouw ketel zet.
En dat is toch alleen maar mijn eigen glazen ingooien.
Ik loop op m´n tenen om dingen niet fout te doen, ik loop op eierschalen in die gespannen sfeer net als bij jou vroeger thuis.
Zelfs in het openbaar!
Het is onmogelijk om gezellig naar bed te gaan op hetzelfde tijdstip. Er MOET altijd wel iets negatiefs benoemd worden of gebeuren, de kleinste dingen soms.
Dus ga ik tegenwoordig maar gewoon alleen naar boven en vraag ik niks.
Veel rustiger, geen verwachtingen en ook geen stress of irritaties. En zo ga ik tenminste niet boos slapen.
Ik droom heel heftig, ben heel veel bezig met zoeken in grote en onbekende steden. Grote gebouwen, heel veel mensen om mij heen en toch eenzaam. Elke keer wéér de weg moeten vinden. En waar ik in die steden naartoe ga? Geen flauw idee. Alleen maar onzekerheid.
En dan heb ik dit verteld.
En dan wordt jij misschien weer even wakker. En dan ga je misschien weer even naar jezelf kijken. En misschien weer zeggen dat je het ook wel ziet en dat je je best echt wel doet en dat het wel weer goed komt. En misschien weer even een paar weken gezellig doen. En misschien weer toenadering zoeken. En misschien weer grapjes maken en lachen samen. En misschien weer ´sorry´ zeggen.
En dan? Wat komt er daarna???? Hetzelfde. Exact hetzelfde weer overnieuw.
En ook al zijn de ‘leuke’ periodes kwalitatief misschien beter dan vroeger, het is voor mij gebleken dat het de afstandelijke periodes niet kan overbruggen, draaglijk kan maken of dat het de negativiteit uitvlakt na afloop en alles weer koek en ei is.
Ik zit hier echt mee.
Weetje, het doet me zeer om je dit te moeten zeggen, maar ik vind jou gewoon niet leuk meer. Ondanks dat ik zoveel van je hou.
En ondanks dat er soms momenten zijn (in de ‘aantrekperiodes’) dat ik je even wél weer een leuke vent vind, is het alledaagse gevoel wat overheerst die van ´gelatenheid´ geworden over onze relatie.
En dat een ´ik hou van je´ of kortstondige intimiteit daar inmiddels niets meer aan verandert, dat vind ik echt HEEL erg.
Maar omdat samen praten ook niet meer gaat zonder toestanden/ontkenning/bagatellisering, schrijf ik het maar aan je.
Dan kan ik het in ieder geval kwijt en ben jij ervan op de hoogte.
Ik heb geen houvast meer in dit huwelijk. Juist wanneer ik me voorzichtig weer probeer te hechten, knal ik op een tijdje later wéér tegen die muur. Is het niet linksom, dan wel rechtsom. En ik ben die knal zo zat… Ik voel me al heel lang overgeleverd aan jouw buien. Doen wat goed is in jouw ogen en het is okee, dan ben je aardig. Anders niet. En dan zullen we het voelen ook.
En je ziet het zelf helemaal niet, dus voor jou is het er ook niet. Of zwaar overtrokken.
Het heeft dus ook geen zin om hierover te praten, het doet me alleen maar pijn om die extra trap na te krijgen dan.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet, heb niet het idee dat ik er ook maar iets aan kan veranderen, anders was het wel anders.
Maar dat het niet lang meer kan duren zo, dat is wel zeker. Er is straks gewoon niets meer over.
X"
vrijdag 30 oktober 2009 om 11:50
vrijdag 30 oktober 2009 om 11:52
Hoezo, wat heeft dat voor zin? Een grens stellen aan zijn gedrag? En hoe ga je die grens dan bewaken? Hij valt toch in slaap daar verander je niks aan. Grenzen stel je aan je eigen gedrag niet aan het gedrag van een ander.
een conflict is een tegenstrijdig belang van de partners. Daar praat je over, je kan besluiten dat A gelijk krijgt, of je komt tot een compromis of besluit om het oneens te zijn. Dat kan best een nachtje wachten hoor. Een conflict is iets heel anders dan ruzie
vrijdag 30 oktober 2009 om 12:02
vrijdag 30 oktober 2009 om 12:04
Na de openingspost van dit topic te hebben gelezen, zag ik al direct welke kant deze discussie zou opgaan. Wederom wordt een TO niet serieus genomen en afgebrand op dit forum. Ik vind het onbegrijpelijk dat dit wordt getolereerd. Er zijn teveel forummers hier die hun persoonlijke frustratie op dit forum komen ventileren en zichzelf beter willen gaan voelen over de rug van iemand anders.
Ik hoop dat Kyramee deze post van NewWoman leest en ook weet dat er mensen zijn die haar wel serieus nemen en haar advies zouden kunnen geven.
vrijdag 30 oktober 2009 om 12:10
vrijdag 30 oktober 2009 om 12:11
Ik zou in zo'n situatie wel van de ander vragen om zich aan te passen, omdat het dusdanig belangrijk is voor mij.
Maar aangezien de mening van velen hier is dat dat niet mag (vragen of de ander zich wil aanpassen) vraag ik me af hoe je dat dan wel oplost. Het komt mij namelijk over als iets heel strevenswaardig, waarvan ik niet begrijp hoe het er praktisch gezien uit ziet.
vrijdag 30 oktober 2009 om 12:14
Je mag het wel vragen, maar je kunt het niet eisen. Als hij het niet wil, wat dan?
Hoe het er voor mij uitziet is dat ik bij dit soort zaken geen grenzen stel, maar bij zaken die belangrijk voor mij zijn. Zoals trouw, bedrog enz. Voor de rest is acceptatie de sleutel. Als ik ergens niet mee kan leven (grens) dan leef ik er niet meer mee. Vandaar vroeg ik jou, als je zo snel grenzen stelt, dan lijkt me dat ook lastig.
vrijdag 30 oktober 2009 om 12:21
meds zei: "als je zegt dat scheiden geen optie is, en je weet dat je man steeds in slaap valt, dan is er geen andere mogelijkheid dan accepteren dat dat zo is, en jouw normen en waarden over in slaap vallen niet langer projecteren op je vent"
dnm zei: agree to disagree of grenzen stellen.
Ik tel dan 1 en 1 bij elkaar op en kom tot de conclusie:
Persoonlijk ben ik tot dusverre van mening dat sommige dingen wellicht geen grenzen zijn in de zin van er absoluut niet mee kunnen leven (op gebied van bedrog en trouw lijkt mij dat heel helder inderdaad, dat ben ik met je eens), maar wel grenzen in de zin van je zou mijn leven er een stuk mooier op maken als je je zou aanpassen.
En waarom zou je in een relatie zitten als je elkaars leven niet een beetje mooier wilt maken?
Volgens mij zijn we hiermee weer bij mijn beginvraag: Is een relatie niet meer dan 1 + 1 = 1 of 1 + 1 = 1 + 1.
Laat ik het zo stellen: wat is volgens jullie dan het doel van een relatie?
dnm zei: agree to disagree of grenzen stellen.
Ik tel dan 1 en 1 bij elkaar op en kom tot de conclusie:
Persoonlijk ben ik tot dusverre van mening dat sommige dingen wellicht geen grenzen zijn in de zin van er absoluut niet mee kunnen leven (op gebied van bedrog en trouw lijkt mij dat heel helder inderdaad, dat ben ik met je eens), maar wel grenzen in de zin van je zou mijn leven er een stuk mooier op maken als je je zou aanpassen.
En waarom zou je in een relatie zitten als je elkaars leven niet een beetje mooier wilt maken?
Volgens mij zijn we hiermee weer bij mijn beginvraag: Is een relatie niet meer dan 1 + 1 = 1 of 1 + 1 = 1 + 1.
Laat ik het zo stellen: wat is volgens jullie dan het doel van een relatie?
vrijdag 30 oktober 2009 om 12:24
