Relaties
alle pijlers
Claim ik mijn vriend teveel?
zaterdag 30 april 2011 om 02:27
Sinds jaaaren heeft mijn vriend via internet mail/chat contact met andere (vaak jongere) vrouwen, op zich niets mis mee, hij vind het leuk en heeft het wellicht ook nodig voor zijn ego 
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
zondag 1 mei 2011 om 12:24
Eens, als hij zegt te stoppen met W. is er niéts opgelost.
Weet je waarom, TO? Omdat het geen ruk met W. te maken heeft. Het is zíjn persoonlijkheid en gedrag dat maakt dat hij deze keuzes maakt en zijn relatie zo vormgeeft. Het is jouw persoonlijkheid en gedrag dat maakt dat je in deze situatie zit en deze relatie hebt.
Dat lossen jullie niet op door W. vaarwel te zeggen. Never nooit niet.
Dit is vast niet wat je wilt horen, TO, maar wil je hier eens over nadenken. Wil je eens eerlijk antwoorden op de vraag wat je doet als hij belooft dat hij met W. zal stoppen? Met mijn kanttekeningen meenemend in je overweging?
zondag 1 mei 2011 om 12:32
En ik ben het hier dan weer helemaal mee eens. Het verdwijnen van W. lost niets op. De relatie klopt niet, en het feit dat ik misschien een beetje hard oordeel komt doordat het net is of ik naar mezelf zit te luisteren, mezelf uit het (recente) verleden. Calimero, jij moet eerst en vooral aan jezelf gaan werken / jezelf weer opbouwen, en als deze man je daarbij in de weg staat, dan ben je beter af zonder hem. Echt, geloof me.
zondag 1 mei 2011 om 12:40
Is dit iets wat te maken heeft met de ruimte die jij je vriend geeft? Je wilt niet claimen, bent voor een moderne relatie? Jullie begrijpen alle 2 dat er ruimte voor zo iemand als W moet zijn?
Dan is dit wel iets om bij jezelf aan te werken, want het maakt je niet vrij en open, maar geeft je juist een zwakke en afhankelijke positie. Jouw grenzen zijn niet bestaand, met alle gevolgen van dien.
Mocht dit zo zijn, dan kan iemand die jou goed kent, je alle kanten op praten die hij maar wil. Omdat je niet traditioneel wilt zijn maar ruimdenkend.
zondag 1 mei 2011 om 12:41
Ik ben onder de indruk van de reacties op je verhaal. Je komt over als een intelligente vrouw, als je goed, eerlijk nadenkt moet je er je voordeel mee kunnen doen.
Je doet me denken aan de persoon die ik zelf ooit was, al ga jij veel verder. Ik had ook zo'n pantser van begrip, aardigheid en aangepastheid. Ik leefde me tot het uiterste in om te begrijpen waarom iemand deed zoals hij deed, en stemde mijn reacties daarop af, hoe onredelijk men zich ook gedroeg. Ik vónd wel een reden/exuus voor hun gedrag. Wat ik er ondertussen bij voelde was bijzaak.
Het gaat altijd om de ander en nooit om jezelf.
Mijn ervaring is dat dit niet de leukste mensen aantrekt. Ze ruiken als het ware een prooi.
Het is aangeleerd gedrag, je kunt het ook afleren. Natuurlijk vraagt dit veel tijd. Misschien is het handig om een dagboek bij te houden waarin je je gevoelens/gedachten onderzoekt.
Klopt je 'verhaal' wel ? Wat je zo stellig voor 'waar' aanneemt zijn misschien slechts persoonlijke aannames, voortkomend uit angst, onzekerheid, of een drang de situatie te beheersen, enz...
Draai de zaken ook eens om: hoe zou het zijn als jij zou doen wat je partner doet, en hij in jou positie zat ? Zou je dit normaal gedrag van jezelf vinden ? Zou jij bv. vragen of hij 's avonds uit de slaapkamer blijft, omdat jij daar ongestoord wilt chatten met een op internet opgeduikelde man.
Dat pantser van begrip/aardigheid is trouwens helemaal niet
aantrekkelijk. Het staat een diepergaand, echt contact met anderen in de weg, en het is tevens een pantser dat tussen jou en je diepere gevoel instaat. Dus het weerhoudt je zowel van contact met anderen als met jezelf.
Ik denk niet dat je 'koel' bent -integendeel- ik denk alleen dat je jezelf teveel hebt ingeperkt. Het is tijd om ruimte in te gaan nemen.
Succes met alles, en misschien is het tijd voor een ander naam dan 'Calimero' (ik ben klein en zij zijn groot...)
Je doet me denken aan de persoon die ik zelf ooit was, al ga jij veel verder. Ik had ook zo'n pantser van begrip, aardigheid en aangepastheid. Ik leefde me tot het uiterste in om te begrijpen waarom iemand deed zoals hij deed, en stemde mijn reacties daarop af, hoe onredelijk men zich ook gedroeg. Ik vónd wel een reden/exuus voor hun gedrag. Wat ik er ondertussen bij voelde was bijzaak.
Het gaat altijd om de ander en nooit om jezelf.
Mijn ervaring is dat dit niet de leukste mensen aantrekt. Ze ruiken als het ware een prooi.
Het is aangeleerd gedrag, je kunt het ook afleren. Natuurlijk vraagt dit veel tijd. Misschien is het handig om een dagboek bij te houden waarin je je gevoelens/gedachten onderzoekt.
Klopt je 'verhaal' wel ? Wat je zo stellig voor 'waar' aanneemt zijn misschien slechts persoonlijke aannames, voortkomend uit angst, onzekerheid, of een drang de situatie te beheersen, enz...
Draai de zaken ook eens om: hoe zou het zijn als jij zou doen wat je partner doet, en hij in jou positie zat ? Zou je dit normaal gedrag van jezelf vinden ? Zou jij bv. vragen of hij 's avonds uit de slaapkamer blijft, omdat jij daar ongestoord wilt chatten met een op internet opgeduikelde man.
Dat pantser van begrip/aardigheid is trouwens helemaal niet
aantrekkelijk. Het staat een diepergaand, echt contact met anderen in de weg, en het is tevens een pantser dat tussen jou en je diepere gevoel instaat. Dus het weerhoudt je zowel van contact met anderen als met jezelf.
Ik denk niet dat je 'koel' bent -integendeel- ik denk alleen dat je jezelf teveel hebt ingeperkt. Het is tijd om ruimte in te gaan nemen.
Succes met alles, en misschien is het tijd voor een ander naam dan 'Calimero' (ik ben klein en zij zijn groot...)
zondag 1 mei 2011 om 12:51
Mee eens
Ik herken ook wat er gebeurd, ook omdat ik het gedrag zelf heb laten zien. Recht praten wat krom, oogkleppen voor.
Toen ik het eenmaal zag, vielen veel puzzelstukjes op hun plek. Daarom ben ik misschien ook hard, er zal wat vast van onze posts tot Calimero doordringen, daar waar al barstjes verschenen zijn.
zondag 1 mei 2011 om 13:20
Ik vind dat twee mensen een relatie zodanig vorm kunnen geven als zij zelf afspreken, zelfs al zou dat tegen de heersende norm in gaan. Dit betekent niet dat ik andere mensen c.q. relaties nooit bekijk vanuit mijn eigen normen en waarden (die op dit moment dus herzien zijn om misschien wel zijn afgestoft), maar ik vind niet dat ik andere mensen kan veroordelen.
Ik heb nooit met mijn vriend afgesproken dat we een open relatie hebben, ik heb juist aangegeven dat ik dat _niet_ wil.
zondag 1 mei 2011 om 13:23
Mede doordat dit mijn eerste echte relatie is, zeg ik (nu) niet makkelijk "het is over". En ik ben nu ook nog niet van plan om dat maandag te gaan zeggen, want ik wil eerst zijn reactie op mijn gevoel horen.
Alle ruimte geven, nee. Ik wist alleen niet wat mijn grens was, maar nu heb ik dus 1 grens ontdekt.
zondag 1 mei 2011 om 13:29
Hier komt het eerlijke antwoord: ik ben _nu_ niet op een punt dat ik dan (toch nog) mijn relatie wil stopzetten. Misschien komt het nog, misschien ook niet. Ook ben ik me aan het bezinnen of ik wil dat hij het stopzet, of dat hij gaat minderen.
Ja, ik heb jullie reacties gelezen, maar als ik die 'klakkeloos' ga toepassen, dan neem ik (weer) het heft niet in eigen handen en zoals ik er _nu_ in sta en mijn vriend beoordeel, vind ik het ook niet terecht.
Maar, net zoals vrijdag van de ene minuut op de andere mijn beeld van onze relatie veranderde, wie weet wat er gaat gebeuren...
zondag 1 mei 2011 om 13:47
Je schrijft net zelf dat je met je vriend hebt afgesproken dat je GEEN open relatie wil. Die heb je echter op het moment wel.
Dus hoezo zou het niet terecht zijn als jij tegen je vriend zou zeggen "hee vriend, dit was niet onze afspraak en jij hebt er al een jaar een relatie naast, dit pik ik niet".
En nee, of zij wel of niet neuken doet in die zin echt niet terzake, feit is dat jouw vriend een relatie met een andere vrouw heeft die hij dagelijks boven jou stelt. Emotioneel is hij van haar, niet van jou.
En als je zo stellig kunt zeggen dat je grens was dat je GEEN open relatie wil, hoezo hou je je dan niet aan je eigen grens? Wil je dan dus WEL een open relatie? En waarom eigenlijk? Omdat de consequentie van bij je eigen grens blijven betekent dat je relatie over is?
Als je eerlijk bent weet je namelijk echt wel dat dat de reden is waarom je je grenzen steeds verlegt. Je wil hem liever half, dan niet. Dat mag hoor, maar wees daar dan gewoon eerlijk over naar jezelf. Zeg dan: "ik heb geen grenzen want ik ben als de dood om alleen te zijn."
zondag 1 mei 2011 om 14:09
zondag 1 mei 2011 om 14:19
Calimero... weet je, welke vraag of strikvraag je hem ook zult stellen, hij zal zijn antwoorden altijd zodanig samenstellen en formuleren dat jíj je erin kunt vinden cq het zult begrijpen. Hij kent jou als geen ander en ik denk dus niet dat hij zijn antwoorden zal geven op basis van eerlijkheid, maar op basis van zijn kennis van jouw psyche.
Het antwoord op bovenstaande vraag kan ik je hier ook wel geven: Hij is nooit over W. begonnen, omdat: dat niet goed is voor W. / ze dat niet kan handelen / hij het haar later gaat vertellen want ze is er nu nog niet klaar voor / (quote Yasuko:) hij het zakelijk wilde houden / het schadelijk is voor 'haar proces' / jij nog wat geduld zult moeten opbrengen, etc. etc., vul maar in. Allemaal dingen waarvan jij zult denken (zoals ik je ken van het topic): "Hm.. daar zit wat in, hij heeft best een punt."
Een ander zou dat níet denken, jij wel. Dus krijg je ook zo'n antwoord. Zo werkt dat inmiddels bij 'jullie'.
Maar goed. Het gaat niet om zíjn reactie of antwoorden. Het gaat om jóuw gevoel. Ik heb 't al eerder gezegd maar ik krijg steeds meer de indruk dat jouw ratio je hart verdringt.
De tekst in de posting vs het feit dát je post is bijna metaforisch (vind ik) voor het 'gevecht' en de tweestrijd binnenin jou.
Al ben je je er denk ik niet van bewust.
> Degene die gepost heeft is je hart.
> En je ratio is degene die je posting van woorden voorzien heeft.
Nogmaals, het is metaforisch voor jouw tweestrijd.
Ik denk, omdat je misschien niet zo goed raad weet met gevoel en alles altijd gedaan hebt op het verstandelijk ordenen, om gevoelsmatig de 'controle' te houden.
Wat ik zeggen wil: laat het niet afhangen van wat híj zegt, niet zegt, doet of laat. En van de reactie van je verstand hierop.
Maar durf eens te gaan voor wat JIJ voelt.
Wat zegt je hart van dit alles? Word je hier blij van?
Los van het rationele geratel in je hoofd dat je wegtrekt bij je gevoel. Maakt dit blij?
Nou dan! That's all you need to know.
Ga je hart eens pleasen, dat is waar het om gaat bij een liefdesrelatie.
Dit is ook JOUW relatie hoor.
zondag 1 mei 2011 om 14:21
Ik heb niet het hele topic gelezen, alleen jouw postings. Kan het zijn dat je vriend het nodig heeft dat W hem nodig heeft? Jij bent onafhankelijk en heb je eigen leventje, je wacht niet smachtend op een chatsessie met hem. Hij heeft niet echt een sociaal leven buiten jou en W. om. Hij speelt als niet-professional de rol van hulpverlener. W. vertrouwt hem meer (toe) dan enig ander persoon, inclusief haar therapeuten. Hij speelt hiermee een belangrijke, zelfs onmisbare rol in haar leven.
Het is maar zeer de vraag of het contact van je vriend met W. in haar belang is - misschien staat het haar therapie zelfs in de weg. Het lijkt erop alsof je vriend zelf graag vasthoudt aan het contact en het prettig vindt dat W. emotioneel van hem afhankelijk is.
Het is maar zeer de vraag of het contact van je vriend met W. in haar belang is - misschien staat het haar therapie zelfs in de weg. Het lijkt erop alsof je vriend zelf graag vasthoudt aan het contact en het prettig vindt dat W. emotioneel van hem afhankelijk is.
Ga in therapie!
zondag 1 mei 2011 om 14:52
Met de grootste verbazing je post gelezen (niet het hele topic)...
Los van de vraag of je hem teveel claimt (welnee), vind ik dat hij met zijn houding W. uiteindelijk meer schade zal berokkenen dan helpen. De grenzen van prive en professioneel (als zgn. 'hulpverlener') zijn overschreden waardoor hij iemand als W juist erg afhankelijk van hem maakt.
Dat is niet iemand helpen. Jawel, nog dieper de ellende in 'helpen' als hij er zometeen ineens mee wil stoppen....
En Calimero, toon wat meer respect voor jezelf. Iemand willen helpen of je partner toestaan iemand te helpen is goed, maar dat mag nooit ten koste van je eigen relatie gaan. Je partner hoort op nummer 1 te staan, niet je 'client'.
Los van de vraag of je hem teveel claimt (welnee), vind ik dat hij met zijn houding W. uiteindelijk meer schade zal berokkenen dan helpen. De grenzen van prive en professioneel (als zgn. 'hulpverlener') zijn overschreden waardoor hij iemand als W juist erg afhankelijk van hem maakt.
Dat is niet iemand helpen. Jawel, nog dieper de ellende in 'helpen' als hij er zometeen ineens mee wil stoppen....
En Calimero, toon wat meer respect voor jezelf. Iemand willen helpen of je partner toestaan iemand te helpen is goed, maar dat mag nooit ten koste van je eigen relatie gaan. Je partner hoort op nummer 1 te staan, niet je 'client'.
zondag 1 mei 2011 om 15:16
Hier ben ik het ontzettend mee eens. Het lijkt er op dat jij altijd 'redelijk' wil zijn. Je bent volgens mij ontzettend goed in staat om zaken te rationaliseren. Hij kent jou inmiddels en zal die kant van jou aan spreken. Hij zal maandag waarschijnlijk jouw begrip vragen. Hij zal je vragen om redelijk te zijn. Om je in hem te verplaatsen en om je in W. te verplaatsen. En ik denk dat je dat ook gaat doen.
Aan de ene kant vind ik het een hele mooie eigenschap van jou dat je zo weinig veroordelend bent en je goed in anderen kan verplaatsen. Aan de andere kant is het ontzettend naïef, want het gaat hier gewoon keihard ten koste van jezelf en je eigen geluk. En misschien voel je dat al niet eens meer zo omdat je al zo lang bezig bent met rationaliseren en begrip opbrengen dat je helemaal geen contact meer hebt met dat eigen geluksgevoel.
Maar draai de boel ook eens om. Als jij maandag aangeeft dat dit voor jou belangrijk is en dat het over een grens heen gaat. En je vriend wil er toch mee door gaan. Of hij gaat op zoek naar het maximaal haalbare binnen die grens (het contact met W. nog zo levendig mogelijk houden als wat hij er bij jou kan uitslepen). Wil jij wel bij iemand zijn voor wie jouw geluk dan zo onbelangrijk is? Die toch die grens zoekt om er zoveel mogelijk uit te halen ondanks dat hij weet dat het jou pijn doet? Iemand in wie jij je zo ontzettend verplaatst, met wie jij zoveel rekening wil houden maar die het ondertussen vertikt om rekening te houden met jouw gevoelens?
Hij stelt zich op als weldoener richting W. Hij gaat door het vuur, doet alles voor haar om haar te helpen en te steunen in haar geluk. Maar wat doet hij voor jouw geluk? En als jouw geluk zo duidelijk geen prioriteit voor hem is, is het dan heel geloofwaardig dat het geluk van een ander voor hem wel een basismotief is? Of zou het dan eigenlijk allemaal toch uiteindelijk om hem draaien?
