Relaties
alle pijlers
Claim ik mijn vriend teveel?
zaterdag 30 april 2011 om 02:27
Sinds jaaaren heeft mijn vriend via internet mail/chat contact met andere (vaak jongere) vrouwen, op zich niets mis mee, hij vind het leuk en heeft het wellicht ook nodig voor zijn ego 
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
vrijdag 20 mei 2011 om 00:46
vrijdag 20 mei 2011 om 01:04
Ik wil nog 1 ding tegen je zeggen. Ik ben zo bang dat je ontzettend gekwetst gaat worden. Je leeft je zo in in de situatie met W. Wat nou als hier helemaal niks van klopt? Jouw gedachten daarover, over de sessies, als het allemaal gebakken lucht is? Alleen maar een smoes om een relatie met een andere vrouw te hebben, naast jou. En jij maar stilletjes doen in je eigen huis... Zorg alsjeblieft goed voor jezelf en luister naar wat je gevoel je zegt. 
vrijdag 20 mei 2011 om 09:22
Je vriend praat je telkens weer onder tafel..Sjongejonge, hoe krijgt hij het voor elkaar.. Vooral deze; Ik vertel het haar niet, want dan zouden we 'Fatal-Attraction'- achtige verhalen kunnen krijgen..Geloof je dit zelf?! Ik vind het echt heel erg voor je, maar vind het 'bijzonder' dat je dit echt allemaal gelooft. je vecht nog steeds voor meer tijd en aandacht van je vriend, en bent blij als een kind als hij 3 W-vrije avonden ongevraagd aan je 'geeft'. Ik vind het triest..Nog los van het feit dat ik écht denk dat hij echt wel meer met haar heeft dan alleen een zieke 'therapeutenrelatie'. Maar als je er niet aan toe bent om voor jezelf op te komen en wél iets van hem te verwachten, dan ben je er denk ik helemaal nog niet aan toe om dit laatste onder ogen te zien. Laat dit nou niet nóg eens jaren van je leven kosten, zo zonde!
vrijdag 20 mei 2011 om 09:44
Ik mag het natuurlijk helemaal niet zeggen, maar de beklemmende, steriele communicatie tussen C. en vriend (wat zelfs naar dit topic toe overslaat) benauwt me en doet steeds meer alarmbellen bij me rinkelen dus zeg ik het toch: deze man vertoont m.i. heel veel kenmerken van iemand met een narcistische PS.
Manier van zgn. 'communiceren', de subtiele woordspelletjes, de mindgame, dat hele spel.. En vooral het onmisbare 'therapeut' zijn voor een vrouw met psychische problemen.Het zich diep ingraven in haar leven, op vakantie, dagelijks urenlang contact..
De psychische afhankelijkheid die hij bij W. creëerde.
De geheimhouding, de geheimhouding van zijn relatie met C., het dubbelleven dat uit dit alles voortvloeit..
Het manipuleren van Calimero, alsof er iets aan háár mankeert (zie ook topictitel), haar laten twijfelen aan haar perceptie van alles, waardoor ze daadwerkelijk steeds maar twijfelt, niet meer weet wie ze is, en wat ze wil, onzeker wordt, op eieren loopt, naar een psycholoog gaat (en daar niet met hem over durft te praten) etc.
De controle die hij voert.
Over beide vrouwen en de situatie.
Alles.
Het lijkt of hij ze beiden psychisch gekaapt en in zijn macht heeft.
(Nogmaals, zelfs in dit topic is dit voelbaar en is men ook hier meer op eieren gaan lopen en voelt de communicatie gaandeweg 'gestuurder' en sterieler.)
Als je een beetje weet hoe narcisten functioneren en opereren, of er ooit mee te maken hebt gehad, moet dit alle alarmbellen doen rinkelen.
.
Manier van zgn. 'communiceren', de subtiele woordspelletjes, de mindgame, dat hele spel.. En vooral het onmisbare 'therapeut' zijn voor een vrouw met psychische problemen.Het zich diep ingraven in haar leven, op vakantie, dagelijks urenlang contact..
De psychische afhankelijkheid die hij bij W. creëerde.
De geheimhouding, de geheimhouding van zijn relatie met C., het dubbelleven dat uit dit alles voortvloeit..
Het manipuleren van Calimero, alsof er iets aan háár mankeert (zie ook topictitel), haar laten twijfelen aan haar perceptie van alles, waardoor ze daadwerkelijk steeds maar twijfelt, niet meer weet wie ze is, en wat ze wil, onzeker wordt, op eieren loopt, naar een psycholoog gaat (en daar niet met hem over durft te praten) etc.
De controle die hij voert.
Over beide vrouwen en de situatie.
Alles.
Het lijkt of hij ze beiden psychisch gekaapt en in zijn macht heeft.
(Nogmaals, zelfs in dit topic is dit voelbaar en is men ook hier meer op eieren gaan lopen en voelt de communicatie gaandeweg 'gestuurder' en sterieler.)
Als je een beetje weet hoe narcisten functioneren en opereren, of er ooit mee te maken hebt gehad, moet dit alle alarmbellen doen rinkelen.
.
vrijdag 20 mei 2011 om 10:52
Lieve, lieve, lieve Calimero.
Ik weet dat je je grotendeels gelukkig hebt gevoeld in je huidige relatie. Jullie zijn niet voor niets zo lang bij elkaar. Maar ik wens je zo ontzettend graag iemand toe die je nog vele malen gelukkiger kan maken. Als je het maar jezelf ook zou gunnen en het zelf zou kunnen zien.
Je komt over als een lief mens. Maar er zit een verschil tussen in lief zijn en tussen een ander over al je grenzen heen laten lopen. En dan nog blij zijn ook als je een kruimeltje aandacht krijgt toegeworpen.
Ik hoop dat je therapie je ogen zal openen.
Ik weet dat je je grotendeels gelukkig hebt gevoeld in je huidige relatie. Jullie zijn niet voor niets zo lang bij elkaar. Maar ik wens je zo ontzettend graag iemand toe die je nog vele malen gelukkiger kan maken. Als je het maar jezelf ook zou gunnen en het zelf zou kunnen zien.
Je komt over als een lief mens. Maar er zit een verschil tussen in lief zijn en tussen een ander over al je grenzen heen laten lopen. En dan nog blij zijn ook als je een kruimeltje aandacht krijgt toegeworpen.
Ik hoop dat je therapie je ogen zal openen.
vrijdag 20 mei 2011 om 11:06
Calimero, dank voor je lieve woorden een paar dagen geleden. Ik lees elke dag bij maar weet niet altijd iets te schrijven wat nieuw is. Ik ben blij dat je hier weer schrijft en ik vind het zo ontzettend goed dat je een psycholoog hebt bezocht en dingen (eigenlijk al heel snel) in beweging hebt gezet.
Wel heb ook ik het gevoel dat je vriend zijn 'greep' op jou weer wat heeft verstevigd. Uitspraken van jou a la 'maar dat heeft toch geen zin om te zeggen' nemen toe. Dat vind ik pijnlijk om te lezen. Het wasstraat verhaal, vergeet dat alsjeblieft. Dit was toen jullie net een relatie hadden? Dat mag zoveel jaar na dato echt niet meer groot op je gemoed drukken, hoor?! Een klap is nooit goed, maar ik waag te betwijfelen of het een hele harde gerichte gemene klap is geweest of meer een soort plagerig 'meisjesklapje' en hoe dan ook is zijn gedrag daar ook absoluut niet leuk.
Twinkle, je hebt wel een beetje gelijk aangaande de beklemmende sfeer. Ik moest er even over nadenken maar het gaat er denk ik (?) om dat ook wij wat minder fel uit de hoek komen, wetende dat bepaalde dingen die we schrijven tóch niet bij TO zullen binnenkomen maar zullen vallen onder 'maar vriend luister hier toch niet naar & maar als ik dat zou zeggen bereik ik toch niks bij hem'. Is dat wat je bedoelt?
Wat narcistische persoonlijkheids stoornis betreft. De term NPS wordt veelvuldig gebruikt hier op het forum en is misschien ook wel een beetje veranderd hier. Maar de naam doet er uiteindelijk niet toe. Of het NPS is, weet ik niet, maar ik denk wel dat het gedrag van jouw vriend geenszins onder 'normaal' valt. Dan is er vervolgens wel iets waar rekening mee moet worden gehouden: hij komt uit een andere cultuur en zijn gedrag wijkt, naar de maatstaven van zijn cultuur misschien minder af van de norm. Ik wil graag benadrukken dat ik niet van mening ben dat 'onze cultuur (:-s) beter is dan anderen, maar misschien wel anders. Toegespitst op specifiek man-vrouw relaties zijn er heel veel culturen waarin het volstrekt normaal is dat de mannen een gedrag vertonen waarvan wij hier zouden vinden dat het volstrekt abnormaal, ongezond en onaanvaardbaar is. De gein is dat in zo'n cultuur de vrouwen ook zijn opgevoed met zulk gedrag van de man en het beeld dat dat zo hoort. Als de man zich heel erg niet zo zou gedragen, is er een kans dat de vrouw gek gedrag gaat vertonen 'want haar man is geen echte man'. Lang verhaal, wat ik bedoel is: naar onze maatstaven gedraagt jouw vriend zich absoluut gestoord. Naar de maatstaven van zijn cultuur is mischien een deel van zijn gedrag niet heeeeel afwijkend (ik denk aan: het onderhouden van twee langdurige elkaar niet kennen relaties, ik begreep eerder van iemand die jouw land herkende dat dat daar vrij normaal is, waar het ook moge zijn), maar desondanks kan ik me haast niet voorstellen dat het effect wat hij heeft op jouw identiteit, jouw gevoel van 'dit ben ik' en jouw gevoel van eigenwaarde, in die cultuur normaal is. Het kan ook nog zijn dat de vrouwen 'van daar' 'trucs en maniertjes' hebben om dergelijk gedrag van hun mannen te pareren, verminderen, veranderen, niet aan hun eigenwaarde te laten knagen, maar dat jij, als niet daarin opgevoed, deze niet kent, waardoor jouw kerel zo schaamteloos over je heen kan lopen en jouw eigenheid stukje bij beetje kan doen verdwijnen.
Ermm,, ja.... toch weer lang. Bottom line: naar ons (mijn) beeld is zijn gedrag gestoord en ben jij hier slachtoffer van. In zijn cultuur is zijn gedrag misschien wat minder afwijkend dan dat het volgens de onze is. Evengoed ben jij hier nog steeds slachtoffer van.
Uit nieuwsgierigheid: hebben jullie ooit (lang lang geleden) weleens gesproken over verschillen tussen jullie culturen/in jullie opvoeding, op relatiegebied? Hoe zag/ziet hij dat? en hoe zag/zie jij dat?
Wel heb ook ik het gevoel dat je vriend zijn 'greep' op jou weer wat heeft verstevigd. Uitspraken van jou a la 'maar dat heeft toch geen zin om te zeggen' nemen toe. Dat vind ik pijnlijk om te lezen. Het wasstraat verhaal, vergeet dat alsjeblieft. Dit was toen jullie net een relatie hadden? Dat mag zoveel jaar na dato echt niet meer groot op je gemoed drukken, hoor?! Een klap is nooit goed, maar ik waag te betwijfelen of het een hele harde gerichte gemene klap is geweest of meer een soort plagerig 'meisjesklapje' en hoe dan ook is zijn gedrag daar ook absoluut niet leuk.
Twinkle, je hebt wel een beetje gelijk aangaande de beklemmende sfeer. Ik moest er even over nadenken maar het gaat er denk ik (?) om dat ook wij wat minder fel uit de hoek komen, wetende dat bepaalde dingen die we schrijven tóch niet bij TO zullen binnenkomen maar zullen vallen onder 'maar vriend luister hier toch niet naar & maar als ik dat zou zeggen bereik ik toch niks bij hem'. Is dat wat je bedoelt?
Wat narcistische persoonlijkheids stoornis betreft. De term NPS wordt veelvuldig gebruikt hier op het forum en is misschien ook wel een beetje veranderd hier. Maar de naam doet er uiteindelijk niet toe. Of het NPS is, weet ik niet, maar ik denk wel dat het gedrag van jouw vriend geenszins onder 'normaal' valt. Dan is er vervolgens wel iets waar rekening mee moet worden gehouden: hij komt uit een andere cultuur en zijn gedrag wijkt, naar de maatstaven van zijn cultuur misschien minder af van de norm. Ik wil graag benadrukken dat ik niet van mening ben dat 'onze cultuur (:-s) beter is dan anderen, maar misschien wel anders. Toegespitst op specifiek man-vrouw relaties zijn er heel veel culturen waarin het volstrekt normaal is dat de mannen een gedrag vertonen waarvan wij hier zouden vinden dat het volstrekt abnormaal, ongezond en onaanvaardbaar is. De gein is dat in zo'n cultuur de vrouwen ook zijn opgevoed met zulk gedrag van de man en het beeld dat dat zo hoort. Als de man zich heel erg niet zo zou gedragen, is er een kans dat de vrouw gek gedrag gaat vertonen 'want haar man is geen echte man'. Lang verhaal, wat ik bedoel is: naar onze maatstaven gedraagt jouw vriend zich absoluut gestoord. Naar de maatstaven van zijn cultuur is mischien een deel van zijn gedrag niet heeeeel afwijkend (ik denk aan: het onderhouden van twee langdurige elkaar niet kennen relaties, ik begreep eerder van iemand die jouw land herkende dat dat daar vrij normaal is, waar het ook moge zijn), maar desondanks kan ik me haast niet voorstellen dat het effect wat hij heeft op jouw identiteit, jouw gevoel van 'dit ben ik' en jouw gevoel van eigenwaarde, in die cultuur normaal is. Het kan ook nog zijn dat de vrouwen 'van daar' 'trucs en maniertjes' hebben om dergelijk gedrag van hun mannen te pareren, verminderen, veranderen, niet aan hun eigenwaarde te laten knagen, maar dat jij, als niet daarin opgevoed, deze niet kent, waardoor jouw kerel zo schaamteloos over je heen kan lopen en jouw eigenheid stukje bij beetje kan doen verdwijnen.
Ermm,, ja.... toch weer lang. Bottom line: naar ons (mijn) beeld is zijn gedrag gestoord en ben jij hier slachtoffer van. In zijn cultuur is zijn gedrag misschien wat minder afwijkend dan dat het volgens de onze is. Evengoed ben jij hier nog steeds slachtoffer van.
Uit nieuwsgierigheid: hebben jullie ooit (lang lang geleden) weleens gesproken over verschillen tussen jullie culturen/in jullie opvoeding, op relatiegebied? Hoe zag/ziet hij dat? en hoe zag/zie jij dat?
vrijdag 20 mei 2011 om 11:54
Hoi Calimero,
Daar ben ik ook weer even.
Het gekke is dat, terwijl ik je posts lees, ik nog steeds het gevoel heb dat ik uit een soortgelijke relatie kom als waar jij nu in zit. Een poosje geleden had ik het idee dat jij zelf zag dat jullie relatie niet klopte en daar eisen / daden / acties tegenover ging stellen, maar als ik je laatste posts lees krijg ik het gevoel dat ik zie wat er bij mij ook altijd gebeurde: ik werd omver geluld, als er al een probleem was dan lag dat aan mij, alles werd gerationaliseerd en nog meer gerationaliseerd en een beetje verdraaid totdat ik op het laatste murw was en soms zelfs aan mezelf ging twijfelen. Ik heb het gevoel dat jouw vriend ook erg goed is in dit soort communicatiespelletjes, en dat jij toch weer de dingen te veel door ZIJN ogen ziet.
Daarom schreef ik in het begin van deze thread ook dat ik niet wilde dat je hier afgeschrikt werd, omdat ik denk dat dit hier, dit forum en alle mensen die adviezen geven, jouw (misschien wel) enig kontakt met de realiteit is. Want jouw vriend kan de relaiteit naar ZIJN beeld vormen.
En bovendien: dat niet kwaad worden is ook niet zo goed. Ik werd ook nooit kwaad, was bang om kwaad te worden, waardoor het nog makkelijker werd om met ex's visie in te stemmen (kwaad is eng en problemen) en heb dus jaren alles lopen wegstouwen. Toen het er dus op een dag in één keer uitkwam was de relatie meteen afgelopen. Ik denk dat het beter is om af en toe ruzie te hebben en dan verder te gaan (of niet) dan jaren over je grenzen heen te laten gaan en dan te ontploffen, want dan is de schade onherstelbaar. En nou weet ik niet of het voor jou zo'n goed idee is om in deze relatie te blijven maar dat wil ik je toch even meegeven.
En verder hoop ik dat je hier blijft schrijven en hier jouw ideeën aan de realiteit blijft toetsen.
Heel veel sterkte!
Boomschors
Daar ben ik ook weer even.
Het gekke is dat, terwijl ik je posts lees, ik nog steeds het gevoel heb dat ik uit een soortgelijke relatie kom als waar jij nu in zit. Een poosje geleden had ik het idee dat jij zelf zag dat jullie relatie niet klopte en daar eisen / daden / acties tegenover ging stellen, maar als ik je laatste posts lees krijg ik het gevoel dat ik zie wat er bij mij ook altijd gebeurde: ik werd omver geluld, als er al een probleem was dan lag dat aan mij, alles werd gerationaliseerd en nog meer gerationaliseerd en een beetje verdraaid totdat ik op het laatste murw was en soms zelfs aan mezelf ging twijfelen. Ik heb het gevoel dat jouw vriend ook erg goed is in dit soort communicatiespelletjes, en dat jij toch weer de dingen te veel door ZIJN ogen ziet.
Daarom schreef ik in het begin van deze thread ook dat ik niet wilde dat je hier afgeschrikt werd, omdat ik denk dat dit hier, dit forum en alle mensen die adviezen geven, jouw (misschien wel) enig kontakt met de realiteit is. Want jouw vriend kan de relaiteit naar ZIJN beeld vormen.
En bovendien: dat niet kwaad worden is ook niet zo goed. Ik werd ook nooit kwaad, was bang om kwaad te worden, waardoor het nog makkelijker werd om met ex's visie in te stemmen (kwaad is eng en problemen) en heb dus jaren alles lopen wegstouwen. Toen het er dus op een dag in één keer uitkwam was de relatie meteen afgelopen. Ik denk dat het beter is om af en toe ruzie te hebben en dan verder te gaan (of niet) dan jaren over je grenzen heen te laten gaan en dan te ontploffen, want dan is de schade onherstelbaar. En nou weet ik niet of het voor jou zo'n goed idee is om in deze relatie te blijven maar dat wil ik je toch even meegeven.
En verder hoop ik dat je hier blijft schrijven en hier jouw ideeën aan de realiteit blijft toetsen.
Heel veel sterkte!
Boomschors
vrijdag 20 mei 2011 om 12:12
Twinkle, ik merk dat ik steeds terughoudender wordt in het reageren. Ik verwacht erg weinig van Calimero. Ik heb het gevoel dat ze verstrikt zit in een spinnenweb en zich hier niet uit kan losmaken. Of misschien wil ze het ook niet echt en voelt het ergens wel comfortabel zo. Ik heb het gevoel dat wat ik schrijf (wij schrijven) niet echt doorkomt.
Maar ergens heeft Calimero een draadje uitgezet. Ik hoop erop dat ze daarmee een uitweg gaat vinden.
Maar ergens heeft Calimero een draadje uitgezet. Ik hoop erop dat ze daarmee een uitweg gaat vinden.
Ga in therapie!
vrijdag 20 mei 2011 om 16:17
Dat is wat ik ook gister schreef/bedoelde: hun communicatie is zo moeilijk! Zo formeel, ingewikkeld! En zooo politiek correct allemaal! Continue alles afwegen wat je zegt, op eieren lopen, voorzichtig zijn... Bang dat hij je afwijst, kwetst, negeert of wat dan ook. Bang voor je eigen boosheid. "Kwaad zijn is slecht", in zijn (en dus jouw) ogen. Jullie gaan niet ontspannen en relaxed met elkaar om. Dat kan ook niet, want je zegt niet tegen hem wat er op je hart ligt. Er is geen intimiteit tussen jullie, volgensmij. Of wel?
Meis, ruzie maken is soms GOED!!! Het is nodig in een relatie, wanneer iemand over jouw grenzen is gegaan! Je hebt hem een keer een klap gegeven, nou en? Was het wel duidelijk dat je het niet op prijs stelde wat hij deed. Til er niet zo zwaar zijn!
En nogmaals: wat is er leuk aan deze man? Ongetwijfeld heeft hij zijn leuke kanten en daar ben ik nieuwsgierig naar.
vrijdag 20 mei 2011 om 16:19
Ja inderdaad!!! Heel verdacht dat vriend deze film aanhaalt! Maar zal hij ongetwijfeld wel weer een smoes/verklaring voor hebben...:
Calimero, je kent het verhaal van Fatal Attraction? Een gebonden man krijgt een affaire met een andere vrouw en als deze vrouw beseft dat ze hem niet kan krijgen, draait ze door?
Gaat er al een lampje branden?
