Relaties
alle pijlers
Claim ik mijn vriend teveel?
zaterdag 30 april 2011 om 02:27
Sinds jaaaren heeft mijn vriend via internet mail/chat contact met andere (vaak jongere) vrouwen, op zich niets mis mee, hij vind het leuk en heeft het wellicht ook nodig voor zijn ego 
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
zaterdag 14 mei 2011 om 13:11
Wie bepaald wat je echte ik is, vraag ik me af. Een mens mag veranderen zal wat moois zijn als je moet blijven zoals je vrienden je kennen.
Ik ben ook niet meer dat meisje dat ik was toen ik 20 was bv.
Maar Calimero weet zelf denk ik niet meer zo goed wie ze is, ik denk omdat ze zich makkelijk aanpast aan anderen en dat maakt je een prettig gezeldschap tot je je misschien aanpast aan je vriend en dan niet meer zo goed bij je ex vriendin past.
Ruimte geven is echter wat anders dan meedoen met iemand of achter een ander zijn ideeen gaan staan ruimte geven is dat die ander mag zijn wie hij/zij is maar dat jij zelf ook je ding doet en dat je elkaar daartussen in wel ergens vind, dat je bij elkaar wil zijn omdat dat fijn is.
Dat je zelf ook gevoel hebt dat die ander jou net zo waardeerd en accepteerd zoals je bent.
Is dat uit balans (en dat voel ik bij Calimero) en de ander neemt meer en meer en je neemt daarin zelf geen stelling of geeft geen grens aan (Je eigen grens in of je zover wel mee kan en wil gaan) dan is de verhouding zoek en krijgt 1 te veel macht. Gaat die bepalen en raak je zelf kwijt waar je voor staat.
DAt is een beetje gebeurd denk ik bij calimero
Ik ben ook niet meer dat meisje dat ik was toen ik 20 was bv.
Maar Calimero weet zelf denk ik niet meer zo goed wie ze is, ik denk omdat ze zich makkelijk aanpast aan anderen en dat maakt je een prettig gezeldschap tot je je misschien aanpast aan je vriend en dan niet meer zo goed bij je ex vriendin past.
Ruimte geven is echter wat anders dan meedoen met iemand of achter een ander zijn ideeen gaan staan ruimte geven is dat die ander mag zijn wie hij/zij is maar dat jij zelf ook je ding doet en dat je elkaar daartussen in wel ergens vind, dat je bij elkaar wil zijn omdat dat fijn is.
Dat je zelf ook gevoel hebt dat die ander jou net zo waardeerd en accepteerd zoals je bent.
Is dat uit balans (en dat voel ik bij Calimero) en de ander neemt meer en meer en je neemt daarin zelf geen stelling of geeft geen grens aan (Je eigen grens in of je zover wel mee kan en wil gaan) dan is de verhouding zoek en krijgt 1 te veel macht. Gaat die bepalen en raak je zelf kwijt waar je voor staat.
DAt is een beetje gebeurd denk ik bij calimero
zaterdag 14 mei 2011 om 23:27
Machteloos.
Het is in zekere zin bekend, omdat ik weet dat hij goed kan lullen en ik minder en sowieso niet a la minute, maar misschien wel de volgende dag en dan is het moment alweer voorbij en ben ik het vaak alweer vergeten.
Wat ik het liefst zou doen? De juiste woorden willen vinden om me goed te kunnen uiten.
zaterdag 14 mei 2011 om 23:36
Wat IK zelf zie als ideaal en basis, tsja... Dat is een leuke nature/nurture discussie..., waarbij ik vooral genurtured ben door de input van wat mijn vriend belangrijke basisingredienten vindt (respect en vertrouwen).
Door mijn onzekerheid ben ik nu soms wel aan het denken of hij niet beter af is zonder mij (ipv andersom). Hee, wellicht is dat iets uit mezelf, omdat IK blijkbaar vind dat het niet zo moet zijn dat je het gevoel hebt dat je elke dag iets mist in je relatie. (Die indruk kreeg ik tenminste een keer van hem, maar dat hebben we (nog) niet goed uitgesproken.)
Niemand is perfect, ik geloof niet dat er echt voor elk potje een perfect passend dekseltje is, maar een dagelijkse aanvulling gaat wel ver. Alhoewel, niet dat ik wil bagateliseren, maar als chatten voor hem is wat voor mij bv het lezen van een boek of het kijken van een film is? Dan trek ik mij ook terug in een fantasiewereld. Tot zover ook de overeenkomst, want film en boek zijn niet interactief natuurlijk.
zaterdag 14 mei 2011 om 23:46
:
[...]
[Behoorlijk stomme opmerking.]
Best wel.
Heb je er later nog over nagedacht? Wat zegt deze opmerking jou? Of wat doet het met je?
En als je praat voor jezelf: wat zegt de uitspraak over jou? Wat zegt het over hem?
Zo'n zin zegt voor mijn gevoel dat hij het prioriteits-aspect en frequentie-aspect als een minder groot probleem ziet dan ik, om maar niet te spreken over W-weet-niet-van-mij aspect. Hij wil er niet teveel aandacht aan besteden, ik moet er vooral niet vaak over beginnen.
Dat laatste probeerde ik al te voorkomen, ik wil hem idd niet pushen in iets wat ik zonodig wil, maar hij niet, want daar voel ik mij niet prettig bij. Het doel heiligt niet de middelen. Misschien passen we niet meer bij elkaar, dat kan inderdaad.
[...]
In welke zin bedoelt hij dat je hem provoceert?
Die snapte ik zelf ook niet, maar ik heb het hem toen maar niet gevraagd
Als jij op een muur stuit bij hem, hoe doet hij dat, en waarom?
Het 'waarom' kan ik alleen maar over speculeren, dat _weet_ ik dus niet. Hoe hij het doet: vaak door letterlijk te zeggen dat hij er niet op door wil gaan. Soms door er omheen te praten, ook wanneer ik heb aangegeven dat ik vind dat hij er omheen praat.
zaterdag 14 mei 2011 om 23:49
1e vraag: weet niet meer precies, is jaren geleden. Geen zin om de brief nu op te zoeken.
![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif){kind=small}
2e vraag: nee, ik herkende het niet, in zoverre, ja, ik was veranderd. Maar mensen veranderen de hele tijd, met name door invloeden van buitenaf. Ik was de ik van dat moment en ik voelde me er goed bij.
3e vraag: geen idee meer, ik weet ook niet meer of ik hem de brief heb laten lezen eigenlijk.
zaterdag 14 mei 2011 om 23:55
Ookal hebben we nu een issue, ik moet toch even wat toevoegen voor de beeldvorming.
Mijn vriend heeft door de jaren heen zelf regelmatig gevraagd of ik niet dit en of ik niet dat, daarmee verwijzend naar aspecten van mijn leven zoals hij die kende 'van den beginne' toen hij mij kende. Of dat ik bv niet liever een Christelijke vriend zou hebben (hij is dat dus niet); hij vind het heel jammer voor mij dat ik geen eigen referentiekader heb voor wat ik wil in een relatie en snapt niet dat ik er wel trots op ben dat ik alleen hem ken. Dus daarin voel ik me zeker wel vrij om mijn eigen weg te gaan, ik voel me niet beperkt door hem. Ik had/heb alleen minder behoefte aan bepaalde dingen.
zondag 15 mei 2011 om 00:01
Lieve meid,
Je kan niet geven wat je niet hebt.
Zie jouw emoties als een bankrekening, je staat mi ver in het rood.
Dat kan je zo verder door laten gaan, totdat het klapt, of je vecht je eruit.
Niemand is perfect, daar heb je gelijk in, maar als iemand je continu in het bankroet dwingt, terwijl dat niet hoeft, is dat dan liefde? Of je energie opmaakt, terwijl je nog net een druppel hebt, ter eer en glorie van hemzelf... is dat liefde? Jouw ontkent ter eer en glorie van hemzelf, is dat liefde?
Zelf ben ik geen romanticus, maar zelfs ik begrijp dat dit geen liefde is. Ik denk zelfs niet eens dat jij van hem houdt. Ik denk wel dat je denkt dat je van hem houdt. En daarin verlies je alles wat jou jij maakt.
Je kan niet geven wat je niet hebt.
Zie jouw emoties als een bankrekening, je staat mi ver in het rood.
Dat kan je zo verder door laten gaan, totdat het klapt, of je vecht je eruit.
Niemand is perfect, daar heb je gelijk in, maar als iemand je continu in het bankroet dwingt, terwijl dat niet hoeft, is dat dan liefde? Of je energie opmaakt, terwijl je nog net een druppel hebt, ter eer en glorie van hemzelf... is dat liefde? Jouw ontkent ter eer en glorie van hemzelf, is dat liefde?
Zelf ben ik geen romanticus, maar zelfs ik begrijp dat dit geen liefde is. Ik denk zelfs niet eens dat jij van hem houdt. Ik denk wel dat je denkt dat je van hem houdt. En daarin verlies je alles wat jou jij maakt.
zondag 15 mei 2011 om 11:06
maandag 16 mei 2011 om 09:23
Ik meld me ook weer even.
Fijn, de sfeer hier! Calimero, ik vind het knap van je dat je hier op het forum achter jezelf blijft staan en ik ben blij dat je in gesprek blijft hier. Het lijkt me niet meevallen om alle (eerdere, felle) reacties te moeten incasseren. Jij bent niet in de verdediging geschoten, maar blijft je kwetsbaar opstellen door open en eerlijk te reageren. Dat maakt dat je sterk overkomt!
Door wat je hier schrijft lijkt het je in je relatie aan die kracht te ontbreken. Het komt op mij over of je vriend alle grenzen bepaalt, al dan niet met behulp van een sterk staaltje manipulatie.
Ik begrijp dat je van hem houdt en dat hij jou ook iets biedt.
Je geeft aan dat respect en vertrouwen belangrijke waarden zijn voor je vriend (en jou) in een relatie.
Jij vertrouwt hem en respecteert hem en zijn behoeften. Hij vertrouwt jou vast ook, maar het blijkt (uit wat jij schrijft) dat hij jouw behoeften minder respecteert. Anders zou hij open naar jouw argumenten luisteren als jij aangeeft je ergens niet goed bij te voelen. Hij zou namelijk niet moeten willen dat jij je rot (of niet gehoord) voelt.
Voelt het voor jou ook zo? Denk je dat het hem ontbreekt aan respect voor jouw behoeften (en dus een gebrek aan respect voor jouw persoon)?
Je lijkt me een toegewijde partner, die ver wil gaan voor een fijne, harmonieuze relatie. Ik krijg de indruk dat je vriend daar gebruik van maakt in plaats van het te 'eren'.
Als hij jouw grenzen wil respecteren zal hij voorzichtig aftasten waar deze liggen om er vervolgens (uit zichzelf) bij uit de buurt te blijven. Op het moment dat jij een grens (of ongemakkelijk gevoel) aangeeft, zou hij daar uit zichzelf actie op mogen ondernemen, omdat hij blijkbaar een bepaalde grens over het hoofd heeft gezien. Eisen stellen of 'moeilijk doen' is dan helemaal niet aan de orde.
Het lijkt me dat die omgang met elkaar iets is waar jij naar streeft. Jij lijkt je in ieder geval wél op die manier op te stellen in jullie relatie. Je lijkt me niet een type die graag wil 'sparren' met haar partner en daardoor af en toe een machtsstrijd moet voeren. Heb ik het bij het juiste eind?
En nog even iets anders: hoe gaat het eigenlijk met je vriendin die hier kwam posten? Hebben jullie het er nog over kunnen hebben n.a.v. dit forum?
Fijn, de sfeer hier! Calimero, ik vind het knap van je dat je hier op het forum achter jezelf blijft staan en ik ben blij dat je in gesprek blijft hier. Het lijkt me niet meevallen om alle (eerdere, felle) reacties te moeten incasseren. Jij bent niet in de verdediging geschoten, maar blijft je kwetsbaar opstellen door open en eerlijk te reageren. Dat maakt dat je sterk overkomt!
Door wat je hier schrijft lijkt het je in je relatie aan die kracht te ontbreken. Het komt op mij over of je vriend alle grenzen bepaalt, al dan niet met behulp van een sterk staaltje manipulatie.
Ik begrijp dat je van hem houdt en dat hij jou ook iets biedt.
Je geeft aan dat respect en vertrouwen belangrijke waarden zijn voor je vriend (en jou) in een relatie.
Jij vertrouwt hem en respecteert hem en zijn behoeften. Hij vertrouwt jou vast ook, maar het blijkt (uit wat jij schrijft) dat hij jouw behoeften minder respecteert. Anders zou hij open naar jouw argumenten luisteren als jij aangeeft je ergens niet goed bij te voelen. Hij zou namelijk niet moeten willen dat jij je rot (of niet gehoord) voelt.
Voelt het voor jou ook zo? Denk je dat het hem ontbreekt aan respect voor jouw behoeften (en dus een gebrek aan respect voor jouw persoon)?
Je lijkt me een toegewijde partner, die ver wil gaan voor een fijne, harmonieuze relatie. Ik krijg de indruk dat je vriend daar gebruik van maakt in plaats van het te 'eren'.
Als hij jouw grenzen wil respecteren zal hij voorzichtig aftasten waar deze liggen om er vervolgens (uit zichzelf) bij uit de buurt te blijven. Op het moment dat jij een grens (of ongemakkelijk gevoel) aangeeft, zou hij daar uit zichzelf actie op mogen ondernemen, omdat hij blijkbaar een bepaalde grens over het hoofd heeft gezien. Eisen stellen of 'moeilijk doen' is dan helemaal niet aan de orde.
Het lijkt me dat die omgang met elkaar iets is waar jij naar streeft. Jij lijkt je in ieder geval wél op die manier op te stellen in jullie relatie. Je lijkt me niet een type die graag wil 'sparren' met haar partner en daardoor af en toe een machtsstrijd moet voeren. Heb ik het bij het juiste eind?
En nog even iets anders: hoe gaat het eigenlijk met je vriendin die hier kwam posten? Hebben jullie het er nog over kunnen hebben n.a.v. dit forum?
maandag 16 mei 2011 om 11:22
maandag 16 mei 2011 om 13:34
maandag 16 mei 2011 om 23:20
@Jules2
Met mij gaat het prima. Calimero en ik hebben inderdaad nog verder gepraat over wat zich momenteel in haar leven afspeelt.
Trouwens over eisen waar verschillende mensen op reageren: Voor zover ik me herinner, had ik aan de telefoon met Calimero niet het woord 'eisen' maar het woord 'verwachten' gebruikt. Voor mij heeft dit toch een andere lading. Eisen klinkt als met de vuist op tafel slaan van: zo wil ik het. Verwachten zijn dingen waar je vanuit mag gaan, zonder dat je er om vraagt. Ik vind dus dat je bepaalde dingen van je partner mag verwachten. Dingen die hij/zij uit zichzelf zou (moeten) doen als hij/zij van je houdt. Bijvoorbeeld: rekening houden met jouw wensen, gevoelens, dingen die voor jou belangrijk zijn en naar je luisteren. Vandaar dat ik tegen Calimero zei dat alleen al het feit dat het voor haar belangrijk is dat haar vriend W. vertelt over Calimero, voor hem voldoende reden (of toegevoegde waarde in zijn woorden) zou moeten zijn om dit te doen.
Met mij gaat het prima. Calimero en ik hebben inderdaad nog verder gepraat over wat zich momenteel in haar leven afspeelt.
Trouwens over eisen waar verschillende mensen op reageren: Voor zover ik me herinner, had ik aan de telefoon met Calimero niet het woord 'eisen' maar het woord 'verwachten' gebruikt. Voor mij heeft dit toch een andere lading. Eisen klinkt als met de vuist op tafel slaan van: zo wil ik het. Verwachten zijn dingen waar je vanuit mag gaan, zonder dat je er om vraagt. Ik vind dus dat je bepaalde dingen van je partner mag verwachten. Dingen die hij/zij uit zichzelf zou (moeten) doen als hij/zij van je houdt. Bijvoorbeeld: rekening houden met jouw wensen, gevoelens, dingen die voor jou belangrijk zijn en naar je luisteren. Vandaar dat ik tegen Calimero zei dat alleen al het feit dat het voor haar belangrijk is dat haar vriend W. vertelt over Calimero, voor hem voldoende reden (of toegevoegde waarde in zijn woorden) zou moeten zijn om dit te doen.
