Claim ik mijn vriend teveel?

Sinds jaaaren heeft mijn vriend via internet mail/chat contact met andere (vaak jongere) vrouwen, op zich niets mis mee, hij vind het leuk en heeft het wellicht ook nodig voor zijn ego



Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.



Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.



Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.



Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.



Hij heeft dit inderdaad gemerkt



Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.



Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.



Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).



Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?



Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?



Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.



Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.



Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.



Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".



Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.

dubiootje schreef op 15 mei 2011 @ 20:00:

[...]

Machteloos? Niet woest? Word jij überhaupt wel eens kwaad?

Kwaad soms, sjacho en geïrriteerd vaker (niet per se in de relatie, hoor), maar woest nauwelijks. De enige en laatste keer dat ik me kan herinneren was toen we elkaar nog niet zo lang kenden en in de carwash zaten. Mijn vriend moest zonodig mijn raampje naar beneden doen. Wat hij alleen toen nog niet wist (en ik eigenlijk ook niet zo) was dat ik er een grote hekel aan heb om nat te worden als ik er niet zelf voor kies. Mijn reactie was buitenproportioneel en geheel irrationeel gestuurd, maar ik denk dat dat het beste met 'woest' te vergelijken is.



Ik heb trouwens goed nagedacht toen ik je antwoorde. Mijn eerste antwoord was "kwaad", maar ik (analyserend als ik ben) wilde weten van mezelf waarom ik dan kwaad was en toen kwam ik erachter dat ik me onder de kwaadheid machteloos voelde.

Demissionair schreef op 15 mei 2011 @ 00:01:

Ik denk zelfs niet eens dat jij van hem houdt. Ik denk wel dat je denkt dat je van hem houdt.

'Grappig' dat je dit zo schrijft. Ik heb me dit inderdaad weleens afgevraagd. Of ik vooral de praktische dingen zou missen als we uit elkaar zouden gaan, of dat ik hem echt zou missen....

Jules2 schreef op 16 mei 2011 @ 09:23:

Ik meld me ook weer even.

Het lijkt me niet meevallen om alle (eerdere, felle) reacties te moeten incasseren.



Dat viel inderdaad niet mee



Jij bent niet in de verdediging geschoten, maar blijft je kwetsbaar opstellen door open en eerlijk te reageren. Dat maakt dat je sterk overkomt!



Thanks!!!



(...)

Hij vertrouwt jou vast ook, maar het blijkt (uit wat jij schrijft) dat hij jouw behoeften minder respecteert. Anders zou hij open naar jouw argumenten luisteren als jij aangeeft je ergens niet goed bij te voelen. Hij zou namelijk niet moeten willen dat jij je rot (of niet gehoord) voelt.



Voelt het voor jou ook zo? Denk je dat het hem ontbreekt aan respect voor jouw behoeften (en dus een gebrek aan respect voor jouw persoon)?



Daar zometeen meer over, in een andere post.



Je lijkt me niet een type die graag wil 'sparren' met haar partner en daardoor af en toe een machtsstrijd moet voeren. Heb ik het bij het juiste eind?



Meningsverschillen kunnen en mogen altijd, discussies (waar dan over) ga ik niet uit de weg (hij soms juist wel) en kan er soms wel van genieten wanneer ik vind dat ik goede argumenten heb (en me dus niet machteloos voel).

Alleen in relatie-verschillen wanneer ik het gevoel heb dat ik het onderspit ga delven, omdat het bij hem een grens raakt, dan voel ik me machteloos. Of misschien ook wel te onderdanig, omdat ik het dus lastig vind om iets (voor hem blijkbaar wezenlijks) van hem te verlangen.

mily77 schreef op 16 mei 2011 @ 23:20:

Trouwens over eisen waar verschillende mensen op reageren: Voor zover ik me herinner, had ik aan de telefoon met Calimero niet het woord 'eisen' maar het woord 'verwachten' gebruikt. Voor mij heeft dit toch een andere lading. Eisen klinkt als met de vuist op tafel slaan van: zo wil ik het. Verwachten zijn dingen waar je vanuit mag gaan, zonder dat je er om vraagt.

Ik ben even vergeten of ik zelf met 'eisen' kwam, zo ja, *oeps!*

[waarom zie ik geen schaam-smiley?]



Mijn vriend heeft een paar keer gevraagd: 'Wat verwacht je nu van me?', waarop ik antwoordde: 'Ik verwacht niet, ik hoop op [....]".

Deels omdat ik vind dat ik met 'verwachten' teveel van hem vraag (hoewel ik rationeel van mening ben dat dat wel meevalt), maar ook omdat juist doordat hij de vraag stelt, ik weet dat als ik al een verwachting had, deze (in deze situatie) niet reëel is.



In een tijdschrift las ik dat laatst ook nog: als je iets verwacht en het loopt 3x anders, dan moet je je verwachtingen bijstellen.





Zondagochtend hebben we een goed gesprek gehad, het voelt echt weer wat beter aan en ik geloof niet dat dat met struisvogel-zijn te maken heeft. Ik kreeg het gevoel dat hij nu meer open stond voor mijn gevoel.



Bijvoorbeeld met betrekking tot 'de toegevoegde waarde' als W van mij zou afweten. Ik heb toen zijn hand gepakt en die op mijn hart gelegd (we lagen nog in bed) en gezegd: "Hier zit de toegevoegde waarde. Die ligt hier naast je." Later in het gesprek zei hij dat hij erover na zou denken.



De toegevoegde waarde voor W. heb ik hem ook weer duidelijk proberen te maken. Doet er niet toe of hij nu zèlf het gevoel heeft of W wel of niet méér voor hem voelt, er is een káns en die verdient aandacht. Ik heb hem ook gezegd dat er voor hèm geen toegevoegde waarde in zat, maar voor W. en mij dus wel.



Hij haalde nog een scenario aan als W. bv toch gevoelens zou blijken te hebben en dat ze zou doordraaien en dat er bv Fatal Attraction-taferelen zouden plaatsvinden ofzo. Aangezien W. in Nederland woont, zie ik dat nog niet zo snel gebeuren, maar daarnaast heb ik mijn vriend gezegd dat ik niet bang ben voor W., wat ze (ons) dan mogelijk ook (aan) zou kunnen doen.



Ook had hij het erover dat het voor hem niet werkte als ik afspraken wilde maken over bv 3 dagen W., de rest van de week voor mij. Ik ben toen heel stellig geweest dat ik op geen enkel moment in een gesprek met hem heb aangegeven dat ik een afspraak wilde maken. Ik heb hooguit suggesties gedaan.



Wat ik zelf echter niet durfde, was zeggen dat ik bij een psycholoog was geweest... Dat ligt geheel bij mij, want de sfeer was op zich goed. Wat ik wel heb gedaan, is zeggen dat ik hulp wil zoeken ivm mijn onzekerheid. Hij reageerde verbaasd, maar niet afwijzend. Hij vroeg bij wie ik dan hulp wilde zoeken. 'Een coach ofzo', was mijn antwoord...

Dat wordt dus wel mijn zelfopgelegde huiswerk voor komend weekend, om hier eerlijk in te zijn.



Geheel ongevraagd heeft hij trouwens 3 van de 4 dagen / avonden W-vrij gehouden

O ja:



Wat ook ter sprake kwam, is het (door mij aangegeven) feit dat hij op vrijdag en zaterdag in totaal 2x iets heeft gezegd als "W. heeft dit of dat gezegd/gedaan" en dan had het geen betrekking op haar problemen, maar op iets wat ze onlangs hadden gedaan ofzo.



Op zich geen probleem, maar ik heb het gebruikt om hem aan te geven dat hij dit soort dingen mbt W. wel tegen mij zegt, maar dat hij dit soort dingen mbt mij dus niet tegen W. zegt. Dat hij misschien op deze manier kan begrijpen dat dat voor mij heel raar voelt, alsof ik er niet toe doe? Juist omdat hij steeds zegt dat zijn contact met W. meer vriendschappelijk is dan dat het bv voor het flirten is.



Hij dacht hier even over na, en gaf aan mijn gevoel hierin te erkennen, maar realiseerde zich ook dat hij in zijn contacten met ex-collega's in Nederland ook niet over mij heeft gepraat, maar zijn collega's ook niet over hun partners.



Gezien jullie reacties is het niet "des mans", maar ik was wel heel verrast om te horen dat die ex-collega's het eveneens niet over de partner hadden.