Relaties
alle pijlers
Claim ik mijn vriend teveel?
zaterdag 30 april 2011 om 02:27
Sinds jaaaren heeft mijn vriend via internet mail/chat contact met andere (vaak jongere) vrouwen, op zich niets mis mee, hij vind het leuk en heeft het wellicht ook nodig voor zijn ego 
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
vrijdag 20 mei 2011 om 16:28
Daar ben ik het niet mee eens. Er zitten 2 mensen in een (slechte) relatie, en ik vind het behoorlijk ziek in om zo'n relatie als dit te blijven hangen. Destructief voor jezelf. Therapie kan haar juist helpen om erachter te komen wat ze zelf wil, beter haar grenzen aan te geven en anders in de relatie komen te staan. Ik vind het juist knap dat ze in therapie is gegaan, dat zouden meer mensen moeten doen! (haar vriend bijvoorbeeld
)
.
vrijdag 20 mei 2011 om 17:11
Dat ben ik gedeeltelijk niet met je eens. Er is inderdaad helemaal niks mis met Calimero, net zomin als er iets mis is met mij, eigenlijk.
Toch denk ik dat het een goed idee is als Calimero hulp gaat zoeken, want ik denk dat zij, net als ik, moeite heeft haar grenzen te bewaken / vast te stellen / vast te houden. Ongeacht hoe deze relatie verder gaat, als je je grenzen niet goed bewaakt vervaag je als persoon, en dát maakt haar juist minder sterk naar hem toe, denk ik. Want dat proces gaat steeds verder tot je het zelf niet meer kan stoppen, je beste vriendin kan het niet stoppen, en alle mensen met goeie bedoelingen op een forum ook niet.
En op een gegeven moment is dat gedrag zo ingesleten dat het bij Calimero gaat horen, ook in volgende relaties, en dat is niet de bedoeling.
vrijdag 20 mei 2011 om 17:39
Ben ik niet met je eens. Net of er alleen mensen in therapie gaan waar een steekje aan los zitten, of die gerepareert moeten worden net als een auto. Ik ben ook weleens bij een psycholoog geweest en er is niks mis met mij in de zin dat ik een stoornis heb/geen leuk mens ben of niet spoor. Je kan er juist alleen maar sterker door worden. Hoezo schaadt dat haar zelfvertrouwen? Is het zwak om naar een psycholoog te gaan dan? Het is juist sterk om naar jezelf en je eigen bijdrage aan de relatie te kijken. denk je nou echt dat hij gaat veranderen? Alleen ZIJ kan veranderen! Wat denk je dat wij op het forum doen dan? Toch proberen haar te veranderen, haar er anders naar te laten kijken, haar meer zelfvertrouwen te geven? Een psycholoog doet echt niet veel meer hoor, maar dan professionelerer en face to face.
Dan nog wat: destructief gedrag naar jezelf toe vind ik GEEN gezond gedrag en is reden genoeg om te praten met een prof.
![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif){kind=small}
zaterdag 21 mei 2011 om 23:35
Al dagen volg ik dit verhaal en nu meld ik me er ook maar voor aan. Eerst verbaasd, toen vol ongeloof en nu geintrigeerd.
Vrouwen hebben vaker de
Neiging om te claimen, titel verbaasde me daarom ook niet, maar de situatie wekte bij mij wel wat lacherige gedachten op. Wat een lief naief meisje. Al snel veranderde dat in de gedachtegang dat het een grote grap was omdat dit te doorzichtig was. En nu;
De rol van vriend; Ik ben zelf al 14 jaar professioneel hulpverlener en durf tr zeggen dat de houding van vriendlief cliche-matig slecht te noemen is in de rol van hulpverlener. Geloof me; volgens de beroepscode zou hij zwaar "in overtreding zijn". Maar daarentegen; hij past zo in het verhaal van de prins op het witte paard. Wat een held, een redder van een dame in nood deze man! ..een sprookje.. Bijna te mooi om waar te zijn.
Ts daarentegen begon ik wat minder lacherig te bekijken. Ik vind het steeds zorgelijker. Het wegcijferen, ondergeschikt gedrag, altruistisch bijna.... Waarom, wat is je reden om te accepteren wat er gebeurd??? Bijna gefrusteerd hier.. Waarom laat je dit toe als volwassen vrouw?
En nu;Hoort dit gedrag misschien bij jouw levensvisie; geloof??het aannemen van verhalen als uitgangspunt voor de waarheid? (sorry, niet om te kwetsen maar ik ben atheist en geloof hangt voor mij aan elkaar van verhalen om angsten weg te nemen).
Ik mis de kritische nuchtere vragen, maar zie wel een persoon hoopvol op zoek naar geloof en liefde met een onvoorwaardelijke loyaliteit. Zomaar wat spinsels van mijn kant, maar ben benieuwd ts.. Welke rol speelt jouw geloof een rol op jouw manier van reageren?
Ik hoop echt dat je hier uitkomt, jij leek heel dapper verder te gaan, kritischer, los te laten van wat vertrouwde patronen waren. Jij, sterke vrouw, maar nu toch weer verscholen.
Ik hoop dat je krachig en rotsvaste vertrouwen wat je in de ander lijkt te hebben, in plaats daarvan in jezelf gaat krijgen!
Vrouwen hebben vaker de
Neiging om te claimen, titel verbaasde me daarom ook niet, maar de situatie wekte bij mij wel wat lacherige gedachten op. Wat een lief naief meisje. Al snel veranderde dat in de gedachtegang dat het een grote grap was omdat dit te doorzichtig was. En nu;
De rol van vriend; Ik ben zelf al 14 jaar professioneel hulpverlener en durf tr zeggen dat de houding van vriendlief cliche-matig slecht te noemen is in de rol van hulpverlener. Geloof me; volgens de beroepscode zou hij zwaar "in overtreding zijn". Maar daarentegen; hij past zo in het verhaal van de prins op het witte paard. Wat een held, een redder van een dame in nood deze man! ..een sprookje.. Bijna te mooi om waar te zijn.
Ts daarentegen begon ik wat minder lacherig te bekijken. Ik vind het steeds zorgelijker. Het wegcijferen, ondergeschikt gedrag, altruistisch bijna.... Waarom, wat is je reden om te accepteren wat er gebeurd??? Bijna gefrusteerd hier.. Waarom laat je dit toe als volwassen vrouw?
En nu;Hoort dit gedrag misschien bij jouw levensvisie; geloof??het aannemen van verhalen als uitgangspunt voor de waarheid? (sorry, niet om te kwetsen maar ik ben atheist en geloof hangt voor mij aan elkaar van verhalen om angsten weg te nemen).
Ik mis de kritische nuchtere vragen, maar zie wel een persoon hoopvol op zoek naar geloof en liefde met een onvoorwaardelijke loyaliteit. Zomaar wat spinsels van mijn kant, maar ben benieuwd ts.. Welke rol speelt jouw geloof een rol op jouw manier van reageren?
Ik hoop echt dat je hier uitkomt, jij leek heel dapper verder te gaan, kritischer, los te laten van wat vertrouwde patronen waren. Jij, sterke vrouw, maar nu toch weer verscholen.
Ik hoop dat je krachig en rotsvaste vertrouwen wat je in de ander lijkt te hebben, in plaats daarvan in jezelf gaat krijgen!
zondag 22 mei 2011 om 03:38
Nerd, hoe weet je of TO "deugt"? Ken je haar?
Voor mij gaat het niet om een moreel oordeel, deugen of niet deugen. Ik kan me wel wat voorstellen bij de geloofvraag van Yinty. Ik denk niet direct aan religie, maar Calimero's visie op haar vriend en relatie heeft wel wat dogmatisch en irrationeels.
Calimero, besef jij dat je in je pogingen om alles te rationaliseren een irrationele visie construeert? Anders gezegd, je praat voortdurend recht wat krom is. Als jouw relatie rationeel gezien klopte, zouden de schrijvers hier die niet zo bekritiseren.
Volgens mij rationaliseer je het irrationele en doe je dat uit angst (waarvoor?).
Voor mij gaat het niet om een moreel oordeel, deugen of niet deugen. Ik kan me wel wat voorstellen bij de geloofvraag van Yinty. Ik denk niet direct aan religie, maar Calimero's visie op haar vriend en relatie heeft wel wat dogmatisch en irrationeels.
Calimero, besef jij dat je in je pogingen om alles te rationaliseren een irrationele visie construeert? Anders gezegd, je praat voortdurend recht wat krom is. Als jouw relatie rationeel gezien klopte, zouden de schrijvers hier die niet zo bekritiseren.
Volgens mij rationaliseer je het irrationele en doe je dat uit angst (waarvoor?).
Ga in therapie!
zondag 22 mei 2011 om 09:08
Ik ben het niet met je eens. Volgens mij bedoelde yinty dat zijzelf gefrustreerd was (gefrustrueerd hier ...) over Calimero's gedrag.
En het gaat er helemaal niet over of Calimero deugt of niet. Ongetwijfeld deugt ze. En ongetwijfeld zit ze barstensvol mooi-menselijke eigenschappen, daar heb je gelijk in, maar al die mooi-menselijke eigenschappen hebben niet kunnen voorkomen dat Calimero in de situatie / relatie terecht is gekomen waarin ze terecht is gekomen. Dus zijn er misschien wat andere eigenschappen waar ze meer aan heeft, die ook mooi en menselijk zijn, maar wat ... assertiever? sterker? zekerder?
En die tip over vertrouwen in jezelf krijgen i.p.v. in de ander, dat kan ik ook alleen maar een goeie tip vinden. Ik bedoel, ik barst ongetwijfeld ook van de mooi-menselijke eigenschappen, maar ik ben ook in zo'n relatie terecht gekomen en veeeel te lang er in gebleven, en ik moet nou m'n best doen om nog wat vertrouwen terug te vinden.
Ik vind dat je het soms zo romantisch, rooskleurig ziet. Er is totaal niks aan de hand met Calimero, ze is gewoon tegen de verkeerde vent aan gelopen die misbruik maakt van haar mooi-menselijke eigenschappen, volgens mij zie jij het zo. Maar ik denk dat het gecompliceerder is. En dat het geen kwestie van toeval mag zijn welke vent je tegen komt hoe je relatie zich ontwikkelt, ik denk dat het voor Calimero een heel goed idee is om sterker te worden en zich meer bewust van wie ze is, wat ze wel en niet wil, dat ze meer omlijning krijgt. en dat wil helemaal niet zeggen dat ze een minder mooi mens wordt, juist dat ze goed voor zichzelf aan het zorgen is zodat ze een nog mooier mens wordt.
zondag 22 mei 2011 om 10:31
Yinty, zie bovenstaande post van Calimero met haar antwoord op de vraag of ze gelovig is. Destijds gesteld naar aanleiding van haar link.
Eerlijk gezegd dacht ik destijds toen ze die link opdook ook heel even dat daar misschien een stukje van het verhaal kon zitten, maar heb die gedachte al snel weer weggezet.
Eerlijk gezegd vind ik jouw reactie een beetje overtrokken op een typische 'conservatief atheistische' wijze. In enkele zinnen weet je het te brengen alsof een eventueel geloof van Calimero de oorzaak kan zijn van de manier waarop haar vriend haar behandelt.
Je post heeft zeker delen waar ik me goed in kan vinden, o.a de cliche-matige slechte pseudohulverleners rol van To's vriend, maar ook je observatie dat kritische nuchtere vragen missen. Ik zou dat alleen niet zo direct ophangen aan een eventueel geloof.
