Relaties
alle pijlers
Claim ik mijn vriend teveel?
zaterdag 30 april 2011 om 02:27
Sinds jaaaren heeft mijn vriend via internet mail/chat contact met andere (vaak jongere) vrouwen, op zich niets mis mee, hij vind het leuk en heeft het wellicht ook nodig voor zijn ego 
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
zondag 22 mei 2011 om 13:35
helemaal met je eens boomschors!!! DAt is wat ik gister ook zei: er wordt hier gedaan dat het 'toeval' is dat TO tegen zo'n vent is aangelopen. Dat het iedereen kan overkomen. Dat er niets 'mis' met haar is en dat het raar is dat ze naar een psycholoog gaat omdat ze prima functioneert. Maar ze zit niet voor niets in deze situatie!
Dat is ook wat ik bedoelde te zeggen met dat er TWEE mensen in een relatie zitten, TWEE mensen kiezen voor de huidige vorm van de relatie. Ik zou never nooit niet op zo'n kerel valllen. Het zegt iets over jezelf op wat voor mensen je valt. Vind je jezelf weinig waard, dan laat je je eerder als voetveeg behandelen dan iemand die zichzelf het waard vind om met respect behandeld te worden.
Als je als stel naar een relatietherapeut gaat, wordt er altijd naar beide kanten van het verhaal gekeken, naar de rol die beide hebben. Aan TO's manier van communiceren naar haar vriend valt echt nog wel wat te verbeteren! Bovendien lijkt ze weinig zelfvertrouwen te hebben. Lijkt ze zichzelf niet de moeite waard te vinden.
Het is niet zo dat TO 'slachtoffer' en 'goed' is en haar vriend 'dader' en 'slecht'. TO kan haar leven in eigen hand nemen en maakt zelf de keuze om bij hem te blijven of niet. In die zin is ze zelf verantwoordelijk voor de inhoud van de relatie! Als je ervoor kiest om bij iemand te blijven die je zo slecht behandeld, dan is er wel degelijk 'iets' met je aan de hand.
TO, ik hoop echt dat je inziet dat je de moeite waard bent in deze relatie en hoop dat je de kracht vind om te kiezen wat goed is voor jou!
zondag 22 mei 2011 om 13:45
Deze redenering klopt niet. Bij een psycholoog leert ze niet om zich aan te passen aan HEM, maar juist om te leren wat ze ZELF wil! In therapie wordt je juist in je eigen kracht gezet, en wordt geprobeert je draagkracht te vergroten, en je eigen krachten worden aangesproken en vergroot. Er wordt niet aan je gesleutelt in de zin van: je bent niet goed genoeg zoals je bent. TO als persoon is helemaal goed. Maar haar gedrag kan anders. In therapie neemt ze misschien wel de beslissing om bij hem weg te gaan. Zonder therapie gebeurd er misschien niets.
Bovendien heeft ze er al voor gekozen om in therapie te gaan, ze heeft haar beslissing al gemaakt!
Volgensmij begrijp jij niet zo goed wat er in een therapie gebeurd?
Als haar vriend in therapie gaan uitlegt dat t dus aan haar ligt, dan begrijpt ie er niks van en is dat zijn probleem. Hopelijk komt ie er snel genoeg achter doordat zij weerbaarder wordt gemaakt in de therapie!
zondag 22 mei 2011 om 16:27
Dit is eerste klas kolder! Echt!
Die man van jou maakt jou alles wijs, hoezo praten collega's nooit over hun partners????
Dus er is er nooit eentje die zegt:
Vanavond meot ik eerder weg want ik moet met Lies naar haar ouders.
of
Afgelopen weekend lekeker gebbqued in de tuin met mijn vrouw en kinderen.
of
Goh je moet eens naar Kroatie gaan, Ik heb daar zo'n leuke vakantie gehad met Anita.
Kom op zeg!
Geloof je het zelf?
Of werkt je man opgesloten in een kamertje met alleen ene computer?
En wat die W betreft ,hoezo fatal attraction neigingen?
Waarom is je vent dan bang voor?
Heeft hij W dan het gevoel gegeven dat hij te krijgen is?
Dat hij liefdesgevoelens heeft voor haar ?
( ken je de film eigenlijk wel? Hij gaa tover een gebonden man die vreemdgaat en die vrouw wil hem voor zichzelf. Hoezo vergelijkbaar met jullie situatie!Moet je het nog meer op ene presenteerblaadje aangeboden krijgen?)
Als dat niet aan de orde is dan hoeft hij toch niet bang te zijn????
Ben je nou echt nog steeds rationeel aan het denken en analyseren over deze relatie?
Get a life en laat het los!
Ga weg en leef eens een keertje!
maandag 23 mei 2011 om 01:00
Het is nooit de bedoeling geweest om heel stellend te zijn(of de indruk te wekken calimero te veroordelen)
Het waren mijn , zoals eerder gezegd, hersenkrakers, gedachtenspinsels.
En idd, ik bedoelde mijn eigen frustratie tav het onderwerp.
(Vergeet soms dat een tekst anders gelezen kan worden dan de bedoeling en intentie is waaruit het is opgeschreven)
Moreel en ethiek is zoiets persoonlijks. Vind de situatie als buitenstaander gewoon wel zorgelijk. Hoop dat het goed gaat en dat we calimero snel terugzien.
Het waren mijn , zoals eerder gezegd, hersenkrakers, gedachtenspinsels.
En idd, ik bedoelde mijn eigen frustratie tav het onderwerp.
(Vergeet soms dat een tekst anders gelezen kan worden dan de bedoeling en intentie is waaruit het is opgeschreven)
Moreel en ethiek is zoiets persoonlijks. Vind de situatie als buitenstaander gewoon wel zorgelijk. Hoop dat het goed gaat en dat we calimero snel terugzien.
maandag 23 mei 2011 om 09:41
Ja, ik heb precies hetzelfde gevoel.
Ze lijkt verstrikt, ook in haar ratio. Het is alsof ze met pincet en vergrootglas in de hand een kluwen touw aan het ontwarren is.
En ondertussen zichzelf ook nog afvraagt of dat wat ze ontrafelt eigenlijk wel een kluwen is. En of het wel touw is. En ook daar weer ratio op loslaat.
Enz. enz.
Ze wil wel hulp, maar ze staat nauwelijks open voor dingen die buiten haar eigen denkkader liggen. Waardoor er nauwelijks ruimte is voor wat creatiever denkproces.
Er mogen geen fouten gemaakt worden. Geen denkfouten.
maandag 23 mei 2011 om 10:17
@twinkle Is het niet bij veel mensen zo, dat ze wel hulp willen maar niet durven/willen/kunnen veranderen? Volgensmij krijgt elke hulpverlener daarmee te maken. Vaak zijn mensen bang voor verandering, omdat ze zich daarmee op onbekend terrein begeven, het is gedrag wat ze niet kennen en niet vertrouwd mee zijn. 'Weerstand' wordt dat genoemd en daar heb je motiverende gesprekstechnieken voor. Wat o.a. inhoudt dat je iemand laat nadenken over wat hij wil, wat de voor- en nadelen zijn van de huidige situatie en van de nieuwe situatie. Veel mensen hebben ook het vertrouwen niet dat ze kúnnen veranderen. Verandering gaat langzaam en eigenlijk is dat ook wel normaal. Weerstand is wat je nu voelt bij TO.
maandag 23 mei 2011 om 13:24
Volgens mij ook. Maar omdat ik als het om andere mensen gaat altijd een onverbeterlijke optimist ben blijf ik hopen dat het openen van een topic op dit forum hier een eerste stap is op de lange weg die Calimero nog te gaan heeft, dat ze deze weerstand zal overwinnen en de volgende stap zal maken, weer wat weerstand zal overwinnen, etcetera, en dat ze over een paar jaar blij is dat ze die eerste stap hier heeft durven maken en daarvoor hier ook de ruimte heeft gekregen.
woensdag 25 mei 2011 om 01:12
Mijn gevoel was op dat moment meer op hem gericht. Dat ik het erg vind dat hij denkt dat zij zo in elkaar zit. Dat ik het jammer vind dat hij er of zo in doorgeschoten is dat hij haar reactie 'erger' inschat dan volgens mij reëel is. En stel al dat het wel reëel zou zijn, en dat heb ik hem dacht ik ook gezegd: waar blijft hij dan met zijn eigen leven? Hij kan toch niet stilstaan omdat W. misschien wel eens zus of zo zou kunnen reageren?
woensdag 25 mei 2011 om 01:20
Vorige week ben ik kort online geweest, maar over deze reactie heb ik ondertussen lopen nadenken
![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif){kind=small}
Ik vind het een goede vergelijking. Je hebt gelijk als je zegt dat ik me nu veelal op de hamer richt, omdat ik heb gemerkt dat toen ik (voor hem) pats-boem de spijker erin wilde slaan, dit niet lukte. Dus heb ik de keuze gemaakt om duidelijker te maken wat de spijker precies is voor mij en hoe groot deze is, beetje bij beetje, want anders komt het niet over. De manier waarop ik met hem communiceer, is nu beetje bij beetje de spijker erin slaan.
woensdag 25 mei 2011 om 01:30
Dat, plus het feit dat ik hem al zo lang ken.:
Waar ben je bang voor? Voor afwijzing van zijn kant? Om je kwetsbaar op te stellen?
3x ja
Eerder zei je dat respect en vertrouwen heel belangrijk voor je zijn. Voel je je door hem gerespecteerd?
Deels
Vertrouw je hem?
Blijkbaar niet volledig, want inderdaad:
Je durft niet eens jezelf te zijn bij hem, te zeggen wat je op je hart hebt liggen, dat je bijv. naar een psycholoog gaat. Dat gaat aan je vreten meisje.
Klopt. En inmiddels heb ik mijn huiswerk ook nog eens niet gedaan...
Je durft niet eens te zeggen wat je van hem verwacht!!
Jawel, dat wel. Alleen noem ik het niet verwachten, maar hopen.
Verder vind ik ook dat je erg 'moeilijk' denkt. Het komt allemaal zo ingewikkeld, zo geforceerd over tussen jullie. Wees eens spontaan!
Ik denk dat dat toch echt het aardje van mijn beestje is. Ik kan met (positieve) afgunst kijken naar mensen die reageren zonder nadenken, maar pffff, niet nadenken, geen idee hoe ik dat moet doen. Zelfs tijdens die ene post die ik hier heb geprobeerd te schrijven zonder nadenken, maar puur gevoel, dacht ik bijvoorbeeld iets als: "nee, niet nalezen, nee niet nadenken, nee, gewoon schrijven, maakt niet uit wat ze ervan denken, nou ja, eigenlijk wel, maar ze hebben er zelf om gevraagd".
Wat me ook opvalt: het lukt je niet om de positieve kanten in jullie relatie te benoemen. Die wil je niet delen op internet, daar moet je nog over nadenken of zoiets (?). Wat is er leuk aan hem? Zijn goede eigenschappen? Waar ben je op gevallen?
De totaallijst wil ik inderdaad niet delen op internet, maar waarom ik op hem gevallen ben wel, hoor: hij ziet er heel leuk uit!
Hij moet wel heel leuk zijn toch, om bij iemand te blijven die er nog een andere (platonische) relatie op nahoudt?
woensdag 25 mei 2011 om 01:37
Inmiddels doe ik niet meer stil, en dat heb ik hem ook gezegd, dat dat zijn probleem is als hij of W. iets hoort. De laatste 2 weekenden heeft hij trouwens nauwelijks contact met haar gehad. Neeee, ik ben niet blij met kruimels, ik vind dat ik positief ben en dat mijn woorden wel wat effect hebben. Jullie mogen me naïef vinden, maar dat verandert niets aan mijn gevoel.:
Ik wil nog 1 ding tegen je zeggen. Ik ben zo bang dat je ontzettend gekwetst gaat worden. Je leeft je zo in in de situatie met W. Wat nou als hier helemaal niks van klopt?
Dan (pas) voel ik me (inderdaad) belazerd.
Jouw gedachten daarover, over de sessies, als het allemaal gebakken lucht is? Alleen maar een smoes om een relatie met een andere vrouw te hebben, naast jou. En jij maar stilletjes doen in je eigen huis... Zorg alsjeblieft goed voor jezelf en luister naar wat je gevoel je zegt.
