Relaties
alle pijlers
Claim ik mijn vriend teveel?
zaterdag 30 april 2011 om 02:27
Sinds jaaaren heeft mijn vriend via internet mail/chat contact met andere (vaak jongere) vrouwen, op zich niets mis mee, hij vind het leuk en heeft het wellicht ook nodig voor zijn ego 
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
woensdag 25 mei 2011 om 01:58
Inderdaad, een byside is hier aardig normaal. Ik heb hem altijd aangegeven dat ik dat niet zie zitten, hij deed er vaak wat lacherig over. Aangezien hij nogal dol is op "wat als...?"-vragen stellen, heb ik hem op dit vlak aangegeven dat ik het dus niet wil. Dus stel dat er toch iets zou zijn, dat het vanuit zijn oogpunt dan maar beter is als hij ervoor zorgt dat ik er niets van merk, tenzij hij de consequenties wil hebben.
Een paar maanden geleden hadden we het er weer eens over, geen idee meer wat de aanleiding was, en vertelde hij dat de 'echte' vrouwen (dus niet de bysides) dan hun uiterste best schijnen te doen om 'their man' vast te houden, tevreden te houden.
Onlangs moest ik hier weer aan denken en een deel van mij is paranoia gaan denken, maar een ander deel zegt ook "ja, 't is goed met hem, ik een beetje harder m'n best doen omdat hij zo nodig een extra'tje zou willen? Nee, daar begin ik niet aan.".
woensdag 25 mei 2011 om 02:09
Intimiteit: ik vind het moeilijk om over mijn gevoel te praten, hij ook. Dus dat stukje is er inderdaad niet zo in onze relatie. Geen idee hoe het met me zou zijn gegaan natuurlijk als ik iemand anders als allerechte eerste vriend zou hebben gehad, iemand met meer gevoel. Dus ik kan niet vergelijken. En romantische films en boeketreeksjes zijn ook niet echt representatief.
Zonder hem maar naast hem...
Doet me denken aan wat mijn schoonzus een keer tegen mijn moeder gezegd schijnt te hebben: 'volgens mij leven ze niet met elkaar, maar naast elkaar'. Ik hem mijn moeder nog gevraagd wat mijn schoonzus daar nou toch mee bedoelde, maar dat wist mijn moeder ook niet zo goed.
Edit: moet ik nog wel even antwoorden, hè
Mijn hoofd is af en toe zo'n rollercoaster, dat ik er nu nog geen antwoord op kan geven wat 'beter' is in mijn optiek.
woensdag 25 mei 2011 om 02:30
(het pauze-beertje van Waranaka heeft me ook even tot een ogen-even-tot-rust-laten-komen-pauze gebracht; nu weer verder)
Eigenlijk voel ik me helemaal niet zo... Voel me meer een meisje dan een vrouw... Ben het wel, maar voel me niet 'oud en wijs genoeg' om me "een vrouw" te voelen
Welke rol het geloof speelt? Volgens mij geen grote rol in dit verhaal. Ik zie het tenminste niet.
woensdag 25 mei 2011 om 02:36
Ik probeer het goede in de mens te zien, tenzij ik overtuigd ben van het tegendeel. In de situatie met mijn vriend ben ik niet overtuigd van het tegendeel, hoewel er zeker een stukje Calimero is dat met argusogen de situatie bekijkt en deels zelfs hoopt op een overduidelijke misstap, zodat ze de vinger kan wijzen en 'zie je wel' kan zeggen, maar, belangrijker, dan niet zelfstandig actie hoeft te ondernemen, maar het min of meer voor haar genomen is. Sommige keuzes zijn tenslotte heel moeilijk om te maken.
Een stukje angst zit er ook zeker wel bij. Weten wat ik heb en niet weten wat ik krijg. Als ik zoveel zin had om iets totaal anders met mijn leven te doen, dan had ik deze situatie wel met beide handen aangepakt om de handdoek in de ring te gooien. Maar die behoefte heb ik niet in die mate.
woensdag 25 mei 2011 om 03:47
En na alle reacties op de vele reacties, nog wat extra ter aanvulling:
Ik heb mijn huiswerk dus niet gemaakt, hij weet nog niets van de psycholoog af. Deels durf ik niet, deels wil ik het als iets "van mezelf" houden (doordat hij W. heeft? Of om me niet extra te laten beïnvloeden?) Ik heb nog een weekend de kans, want mijn volgende afspraak is op de 31e.
Vrijdag las ik in de Psychologie van december 2010 een brief/vraag die veel raakvlakken heeft met onze situatie. De brief was geschreven door een man, kende al 2 jaar een andere vrouw als goede vriendin, zijn eigen vrouw kent haar niet en is niet blij met de situatie. Hij heeft het gevoel dat hij niets verkeerd doet en dat zij hem die vriendschap niet gunt en wil geen schuldgevoel aangepraat krijgen.
De reactie van de psycholoog is dat ze wat nuances wil aanbrengen in zijn zwart/wit standpunt. Ook schrijft ze: "Het verbaast me dat uw vriendin uw huis en uw vrouw niet kent. Het zou goed zijn als uw vrouw haar persoonlijk leert kennen." Ik heb deze zin gemarkeerd en een kopietje van de pagina aan mijn vriend gegeven.
(komt-ie weer, de manier van communiceren c.q. de hamer)
Ik heb er bewust niet heel veel bij gezegd, alleen "Kijk eens, dit is heel herkenbaar voor ons". Wel ben ik erbij gebleven terwijl hij het las, maar zijn reactie was er eigenlijk niet zo. Hij las het en dat leek het te zijn. Misschien suddert er wat, misschien ook niet.
Wat ook de moeite waard is om te vertellen: we hebben een buurtkat die af en toe bij ons komt aanlopen en ik geef 'm ook wat eten. Ik ben kattengek, dus kom niet aan de kat, dan kom je aan mij. (Mijn vriend is helaas allergisch voor katten, dus een eigen kat zit er niet in.) Mijn vriend vind de kat om diverse redenen niet aardig (ik heb echter geen problemen met deze kat; een andere buurtkat was veel meer bitchy) en heeft 'm in het verleden wel eens (succesvol) weggejaagd door als een boeman op hem af te lopen.
Dit weekend heb ik tegen mijn vriend gezegd dat als hij die kat nog 1x wegjaagt, dat ik dan op wat voor manier dan ook contact op zal nemen met W. Dat het aan hem is of hij die consequentie wil dragen. Het gaat me niet zozeer om een (voor mij) 'legitieme' aanleiding om contact met W. op te kunnen nemen, maar mijn vriend weet hoezeer ik van het gezelschap van een kat kan genieten, hij heeft er zelf totaal geen last van (in tegenstelling tot ik tov zijn relatie met W.), dus ik ben nog pissiger geworden dit keer, want het is niet de eerste keer dat ik tegen hem zeg om de kat niet weg te jagen.
Verder komt en gaat mijn gevoel voor hem, heel raar om te ervaren.
Vanochtend in de auto moest ik ineens (?) denken aan dit lied en ik kreeg er wat tranen van in mijn ogen:
http://www.youtube.com/watch?v=kPx_KUQnHmM
Ik weet dat mijn moeder dit een heel mooi lied vindt; zou het een teken zijn dat ik haar toch ook maar in vertrouwen moet nemen...
Vannacht ook 3 goede dromen gehad. Ik vind het te persoonlijk om ze hier te beschrijven, maar (mijn) moralen van de verhalen:
- het heft in eigen handen nemen, niet overlaten aan mijn vriend of iemand anders (in dit geval trouwens letterlijk een hamer, komt vast doordat dat hier ter sprake is gebracht!).
- mijn hulpbehoevende ik niet zozeer loslaten, alswel beseffen dat deze uit zichzelf weg kan gaan en niet meer terugkomt
- de 3e moraal is te prive![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif)
Ik heb mijn huiswerk dus niet gemaakt, hij weet nog niets van de psycholoog af. Deels durf ik niet, deels wil ik het als iets "van mezelf" houden (doordat hij W. heeft? Of om me niet extra te laten beïnvloeden?) Ik heb nog een weekend de kans, want mijn volgende afspraak is op de 31e.
Vrijdag las ik in de Psychologie van december 2010 een brief/vraag die veel raakvlakken heeft met onze situatie. De brief was geschreven door een man, kende al 2 jaar een andere vrouw als goede vriendin, zijn eigen vrouw kent haar niet en is niet blij met de situatie. Hij heeft het gevoel dat hij niets verkeerd doet en dat zij hem die vriendschap niet gunt en wil geen schuldgevoel aangepraat krijgen.
De reactie van de psycholoog is dat ze wat nuances wil aanbrengen in zijn zwart/wit standpunt. Ook schrijft ze: "Het verbaast me dat uw vriendin uw huis en uw vrouw niet kent. Het zou goed zijn als uw vrouw haar persoonlijk leert kennen." Ik heb deze zin gemarkeerd en een kopietje van de pagina aan mijn vriend gegeven.
(komt-ie weer, de manier van communiceren c.q. de hamer)
Ik heb er bewust niet heel veel bij gezegd, alleen "Kijk eens, dit is heel herkenbaar voor ons". Wel ben ik erbij gebleven terwijl hij het las, maar zijn reactie was er eigenlijk niet zo. Hij las het en dat leek het te zijn. Misschien suddert er wat, misschien ook niet.
Wat ook de moeite waard is om te vertellen: we hebben een buurtkat die af en toe bij ons komt aanlopen en ik geef 'm ook wat eten. Ik ben kattengek, dus kom niet aan de kat, dan kom je aan mij. (Mijn vriend is helaas allergisch voor katten, dus een eigen kat zit er niet in.) Mijn vriend vind de kat om diverse redenen niet aardig (ik heb echter geen problemen met deze kat; een andere buurtkat was veel meer bitchy) en heeft 'm in het verleden wel eens (succesvol) weggejaagd door als een boeman op hem af te lopen.
Dit weekend heb ik tegen mijn vriend gezegd dat als hij die kat nog 1x wegjaagt, dat ik dan op wat voor manier dan ook contact op zal nemen met W. Dat het aan hem is of hij die consequentie wil dragen. Het gaat me niet zozeer om een (voor mij) 'legitieme' aanleiding om contact met W. op te kunnen nemen, maar mijn vriend weet hoezeer ik van het gezelschap van een kat kan genieten, hij heeft er zelf totaal geen last van (in tegenstelling tot ik tov zijn relatie met W.), dus ik ben nog pissiger geworden dit keer, want het is niet de eerste keer dat ik tegen hem zeg om de kat niet weg te jagen.
Verder komt en gaat mijn gevoel voor hem, heel raar om te ervaren.
Vanochtend in de auto moest ik ineens (?) denken aan dit lied en ik kreeg er wat tranen van in mijn ogen:
http://www.youtube.com/watch?v=kPx_KUQnHmM
Ik weet dat mijn moeder dit een heel mooi lied vindt; zou het een teken zijn dat ik haar toch ook maar in vertrouwen moet nemen...
Vannacht ook 3 goede dromen gehad. Ik vind het te persoonlijk om ze hier te beschrijven, maar (mijn) moralen van de verhalen:
- het heft in eigen handen nemen, niet overlaten aan mijn vriend of iemand anders (in dit geval trouwens letterlijk een hamer, komt vast doordat dat hier ter sprake is gebracht!).
- mijn hulpbehoevende ik niet zozeer loslaten, alswel beseffen dat deze uit zichzelf weg kan gaan en niet meer terugkomt
- de 3e moraal is te prive
woensdag 25 mei 2011 om 06:49
[quote]:
En na alle reacties op de vele reacties, nog wat extra ter aanvulling:
Ik heb mijn huiswerk dus niet gemaakt, hij weet nog niets van de psycholoog af. Deels durf ik niet, deels wil ik het als iets "van mezelf" houden (doordat hij W. heeft? Of om me niet extra te laten beïnvloeden?) Ik heb nog een weekend de kans, want mijn volgende afspraak is op de 31e.
Vrijdag las ik in de Psychologie van december 2010 een brief/vraag die veel raakvlakken heeft met onze situatie. De brief was geschreven door een man, kende al 2 jaar een andere vrouw als goede vriendin, zijn eigen vrouw kent haar niet en is niet blij met de situatie. Hij heeft het gevoel dat hij niets verkeerd doet en dat zij hem die vriendschap niet gunt en wil geen schuldgevoel aangepraat krijgen.
De reactie van de psycholoog is dat ze wat nuances wil aanbrengen in zijn zwart/wit standpunt. Ook schrijft ze: "Het verbaast me dat uw vriendin uw huis en uw vrouw niet kent. Het zou goed zijn als uw vrouw haar persoonlijk leert kennen." Ik heb deze zin gemarkeerd en een kopietje van de pagina aan mijn vriend gegeven.
(komt-ie weer, de manier van communiceren c.q. de hamer)
Ik heb er bewust niet heel veel bij gezegd, alleen "Kijk eens, dit is heel herkenbaar voor ons". Wel ben ik erbij gebleven terwijl hij het las, maar zijn reactie was er eigenlijk niet zo. Hij las het en dat leek het te zijn. Misschien suddert er wat, misschien ook niet.
Lieverd , hij is een man!
Die begrijpen dit soort subtieel hints niet!
Echt niet!
Jij verwacht van hem dat hij ent zo denkt als jij zelf en ook wel je hem gevoelens afdwingen . dit lukt je niet op deze manier.De enige manier om tot hem door te dringen is hakken met de botte bijl.
met andere woorden:
Gewoon zeggend at je zat bent van zijn gechat met W en dat je ook neit pikt dat ze samen op 1 kamer slapen omda tje eht gewoon niet vertrouwt en ook dat als hij er wel mee door gaat jij de relatie stop zet!
Geloof me , je gaat niet dood als je relatie stopt.
Ik dacht toen mij 1e lange relatie stopte dat ik het niet zou redden en was ook bang voor het onbekende.
Nou, het onbekende was een stuk leuker dan wat ik toen had in die relatie!
Daarnaast wil ik tegen je zegggen dat ik echt oprecht vind dat je jezelf zo tekort doet als vrouw!
Kies eens voor jezelf en je eigenwaarde lieverd en stap eens uit dat hoofd!
Want de oplossing zit niet in je hoofd, de oplossing bestaat uit daden niet uit denken!
Die tijd is voorbij!
En na alle reacties op de vele reacties, nog wat extra ter aanvulling:
Ik heb mijn huiswerk dus niet gemaakt, hij weet nog niets van de psycholoog af. Deels durf ik niet, deels wil ik het als iets "van mezelf" houden (doordat hij W. heeft? Of om me niet extra te laten beïnvloeden?) Ik heb nog een weekend de kans, want mijn volgende afspraak is op de 31e.
Vrijdag las ik in de Psychologie van december 2010 een brief/vraag die veel raakvlakken heeft met onze situatie. De brief was geschreven door een man, kende al 2 jaar een andere vrouw als goede vriendin, zijn eigen vrouw kent haar niet en is niet blij met de situatie. Hij heeft het gevoel dat hij niets verkeerd doet en dat zij hem die vriendschap niet gunt en wil geen schuldgevoel aangepraat krijgen.
De reactie van de psycholoog is dat ze wat nuances wil aanbrengen in zijn zwart/wit standpunt. Ook schrijft ze: "Het verbaast me dat uw vriendin uw huis en uw vrouw niet kent. Het zou goed zijn als uw vrouw haar persoonlijk leert kennen." Ik heb deze zin gemarkeerd en een kopietje van de pagina aan mijn vriend gegeven.
(komt-ie weer, de manier van communiceren c.q. de hamer)
Ik heb er bewust niet heel veel bij gezegd, alleen "Kijk eens, dit is heel herkenbaar voor ons". Wel ben ik erbij gebleven terwijl hij het las, maar zijn reactie was er eigenlijk niet zo. Hij las het en dat leek het te zijn. Misschien suddert er wat, misschien ook niet.
Lieverd , hij is een man!
Die begrijpen dit soort subtieel hints niet!
Echt niet!
Jij verwacht van hem dat hij ent zo denkt als jij zelf en ook wel je hem gevoelens afdwingen . dit lukt je niet op deze manier.De enige manier om tot hem door te dringen is hakken met de botte bijl.
met andere woorden:
Gewoon zeggend at je zat bent van zijn gechat met W en dat je ook neit pikt dat ze samen op 1 kamer slapen omda tje eht gewoon niet vertrouwt en ook dat als hij er wel mee door gaat jij de relatie stop zet!
Geloof me , je gaat niet dood als je relatie stopt.
Ik dacht toen mij 1e lange relatie stopte dat ik het niet zou redden en was ook bang voor het onbekende.
Nou, het onbekende was een stuk leuker dan wat ik toen had in die relatie!
Daarnaast wil ik tegen je zegggen dat ik echt oprecht vind dat je jezelf zo tekort doet als vrouw!
Kies eens voor jezelf en je eigenwaarde lieverd en stap eens uit dat hoofd!
Want de oplossing zit niet in je hoofd, de oplossing bestaat uit daden niet uit denken!
Die tijd is voorbij!
woensdag 25 mei 2011 om 07:44
Hoi Calimero,
Blij wat van je gehoord te hebben! En ik denk dat je - stapje voor stapje - op de goeie weg bent.
Een paar dingen die me opvielen:
Deze zin sprak jou erg aan en mij ook, omdat het ook zo van toepassing is geweest op mij (en soms nog steeds). Ik ben opgevoed met het idee dat je geen fouten mag maken, anders wordt er niet meer van je gehouden. Ben jij toevallig ook zo opgevoed of is dit idee op een andere manier, door je vriend misschien bij je ingeplant?
Ten eerste wil ik zeggen dat onvoorwaardelijke liefde echt niet om een foutje maalt, het is echt niet zo dat als je een fout maakt mensen niet meer van je houden.
En als het zo is dat je jezelf dit hebt opgelegd, geen denkfouten maken, om zo te proberen de situatie waarin je zit te controleren, te analyseren en te fixen, dat gaat niet werken, je kan nog zo logisch nadenken maar gevoel speelt een grotere rol hierin dan denkvermogens, alleen met denken kom je er niet.
Verder vind ik dat je goed bezig bent. Ik begrijp dat sommige mensen hier gefrustreerd raken maar ik begrijp ook hoe moeilijk de situatie is waarin je zit, en hoe je hoofd inmiddels is gaan werken, daarom vind ik het geweldig dat je naar de psycholoog bent gegaan MAAR GA JE HUISWERK MAKEN!
Ik ga zelf aanstaande maandag naar de psycholoog om te praten over de puinhopen die een soortgelijke relatie waar jij in zit hebben achtergelaten (alleen duurde die relatie 20 jaar en daarom blijf ik er zo op hameren dat je het zover niet moet laten komen). Ik heb al eerder hulp gezocht maar stond er toen niet echt voor open en mijn vriend had me vantevoren verteld waarover ik allemaal niet mocht praten (ja, echt ...) en mijn huiswerk kon ik ook niet privé maken dus dat werd niks, grijp deze kans alsjeblieft aan en maak je huiswerk! Dat is goed voor jezelf zorgen.
En tenslotte,
Je hebt die kat helemaal niet nodig als pressiemiddel. Goed, gezien de aard van je vriend denk je 'm nodig te hebben, maar probeer het eens zonder kat en kopietjes uit de Psychologie. Hij heeft tenslotte een relatie met JOU.
Ik echt dat je op de goeie weg bent, maar dat dit heeeel langzaam gaat. Ik denk dat omdat wat je hier vertelt, en de denkpatronen die jij jezelf hebt aangeleerd (onder druk van je vriend, en let op, er komt een punt waarop hij die druk helemaal niet meer hoeft uit te oefenen, je gaat het namelijk zelf doen, en dát punt moet je zien te voorkomen, want dan is de weg terug naar jezelf nog langer) me zo ontzettend bekend voorkomen. Ergens wilde ik dat ik 10 jaar geleden een forum had ontdekt waar mensen me ongezouten, als buitenstaanders hun objectieve en goedbedoelde mening hadden gegeven, dan had ik misschien eerder de moed gehad om er een punt achter te zetten.
Omdat ik zoveel herken, Calimero, wil ik voorkomen dat jij ooit dat punt bereikt waarop je je vriend "internaliseert" dus alles wat hij voor kritiek op je heeft als waarheid aanneemt en zelf manieren gaat bedenken om "het weer goed te doen".
Maar ik heb het gevoel dat je echt op de goeie weg zit. En dat het langzaam gaat, dat is ook te begrijpen. Iets klakkeloos aannemen, daar is nog nooit iemand beter van geworden. Het gaat om JOUW leven en JOUW weg en het belangrijkste is dat je je bestemming haalt, niet hoe snel je dat doet. Ik denk zelf wel dat hoe sneller hoe beter is, maar als ik naar mezelf terugkijk weet ik ook dat dit een proces is dat je niet KAN haasten, je kan het alleen maar in je tempo doen, just keep your eyes on the road en laat je niet van het pad af kletsen door je vriend.
Heel veel sterkte en een dikke knuffel terug,
Boomschors
PS Ga je huiswerk maken!
Blij wat van je gehoord te hebben! En ik denk dat je - stapje voor stapje - op de goeie weg bent.
Een paar dingen die me opvielen:
Deze zin sprak jou erg aan en mij ook, omdat het ook zo van toepassing is geweest op mij (en soms nog steeds). Ik ben opgevoed met het idee dat je geen fouten mag maken, anders wordt er niet meer van je gehouden. Ben jij toevallig ook zo opgevoed of is dit idee op een andere manier, door je vriend misschien bij je ingeplant?
Ten eerste wil ik zeggen dat onvoorwaardelijke liefde echt niet om een foutje maalt, het is echt niet zo dat als je een fout maakt mensen niet meer van je houden.
En als het zo is dat je jezelf dit hebt opgelegd, geen denkfouten maken, om zo te proberen de situatie waarin je zit te controleren, te analyseren en te fixen, dat gaat niet werken, je kan nog zo logisch nadenken maar gevoel speelt een grotere rol hierin dan denkvermogens, alleen met denken kom je er niet.
Verder vind ik dat je goed bezig bent. Ik begrijp dat sommige mensen hier gefrustreerd raken maar ik begrijp ook hoe moeilijk de situatie is waarin je zit, en hoe je hoofd inmiddels is gaan werken, daarom vind ik het geweldig dat je naar de psycholoog bent gegaan MAAR GA JE HUISWERK MAKEN!
Ik ga zelf aanstaande maandag naar de psycholoog om te praten over de puinhopen die een soortgelijke relatie waar jij in zit hebben achtergelaten (alleen duurde die relatie 20 jaar en daarom blijf ik er zo op hameren dat je het zover niet moet laten komen). Ik heb al eerder hulp gezocht maar stond er toen niet echt voor open en mijn vriend had me vantevoren verteld waarover ik allemaal niet mocht praten (ja, echt ...) en mijn huiswerk kon ik ook niet privé maken dus dat werd niks, grijp deze kans alsjeblieft aan en maak je huiswerk! Dat is goed voor jezelf zorgen.
En tenslotte,
Je hebt die kat helemaal niet nodig als pressiemiddel. Goed, gezien de aard van je vriend denk je 'm nodig te hebben, maar probeer het eens zonder kat en kopietjes uit de Psychologie. Hij heeft tenslotte een relatie met JOU.
Ik echt dat je op de goeie weg bent, maar dat dit heeeel langzaam gaat. Ik denk dat omdat wat je hier vertelt, en de denkpatronen die jij jezelf hebt aangeleerd (onder druk van je vriend, en let op, er komt een punt waarop hij die druk helemaal niet meer hoeft uit te oefenen, je gaat het namelijk zelf doen, en dát punt moet je zien te voorkomen, want dan is de weg terug naar jezelf nog langer) me zo ontzettend bekend voorkomen. Ergens wilde ik dat ik 10 jaar geleden een forum had ontdekt waar mensen me ongezouten, als buitenstaanders hun objectieve en goedbedoelde mening hadden gegeven, dan had ik misschien eerder de moed gehad om er een punt achter te zetten.
Omdat ik zoveel herken, Calimero, wil ik voorkomen dat jij ooit dat punt bereikt waarop je je vriend "internaliseert" dus alles wat hij voor kritiek op je heeft als waarheid aanneemt en zelf manieren gaat bedenken om "het weer goed te doen".
Maar ik heb het gevoel dat je echt op de goeie weg zit. En dat het langzaam gaat, dat is ook te begrijpen. Iets klakkeloos aannemen, daar is nog nooit iemand beter van geworden. Het gaat om JOUW leven en JOUW weg en het belangrijkste is dat je je bestemming haalt, niet hoe snel je dat doet. Ik denk zelf wel dat hoe sneller hoe beter is, maar als ik naar mezelf terugkijk weet ik ook dat dit een proces is dat je niet KAN haasten, je kan het alleen maar in je tempo doen, just keep your eyes on the road en laat je niet van het pad af kletsen door je vriend.
Heel veel sterkte en een dikke knuffel terug,
Boomschors
PS Ga je huiswerk maken!
woensdag 25 mei 2011 om 08:45
Boomschors, dat zijn wijze woorden. Ik denk ook dat je gelijk hebt wanneer je zegt dat mensen hier gefrustreerd raken door het (in onze ogen te) langzame tempo. Ik ben er één van. En al snap ik wat je zegt, dat je vooral je eigen tempo moet bepalen, maar ik krijg de indruk dat dit tempo en de manier waarop totaal niet werken bij Calimero's vriend. En daardoor werkt het ook niet voor jou, Calimero.
Natuurlijk is iedereen zoals 'ie is en blijkbaar past een rationele benadering meer bij jou. Maar je slaat er m.i. echt in door en slaat daarmee de plank mis. Alles om maar niet te hard bij hem binnen te komen. Alles om hem maar niet te direct te confronteren. En dat is nou juist precies wat hij volgens mij wèl nodig heeft. Hij is gewend aan jouw manier van communiceren, weet precies wat hij moet zeggen om je 'terug in je hok' te jagen, kent je zwakke punten en: daar pakt hij je ook keihard op. Is dat nou echte liefde, elkaar respecteren? Ja, hij zal zich eerst terugtrekken en er dan op rekenen dat jij stopt. Ga dan juist door, forceer een reactie. Die zal heftig zijn en niet leuk. Maar waarschijnlijk wel eindelijk ècht.
Een relatie moet je energie geven, moet je blij maken (de nodige dipjes daargelaten). Doe jouw relatie dat voor jou?
Hij is je eerste vriend, je zegt zelf dat je ook niet zo goed weet hoe het elders gaat. Maar dat is geen reden om hierin te blijven zitten. Hoe eng ook, je bent sterk en slim genoeg om hieruit te komen. En om er vooral veel beter uit te komen. Vasthouden aan iets dat niet goed voor je is, is vasthouden tegen beter weten in. Dat moet jou als rationeel wezen toch aanspreken. Vertrouw op jezelf, op je vrienden, je familie.... en laat los. Stukje bij beetje loslaten is pijnlijker dan in één keer. Zoals je een pleister beter in een ruk kunt lostrekken dan langzaam. Het doet even verdomd veel pijn, maar daarna ben je er wel van verlost.
Je kunt het. Echt. Maar je moet het wel doen....
Natuurlijk is iedereen zoals 'ie is en blijkbaar past een rationele benadering meer bij jou. Maar je slaat er m.i. echt in door en slaat daarmee de plank mis. Alles om maar niet te hard bij hem binnen te komen. Alles om hem maar niet te direct te confronteren. En dat is nou juist precies wat hij volgens mij wèl nodig heeft. Hij is gewend aan jouw manier van communiceren, weet precies wat hij moet zeggen om je 'terug in je hok' te jagen, kent je zwakke punten en: daar pakt hij je ook keihard op. Is dat nou echte liefde, elkaar respecteren? Ja, hij zal zich eerst terugtrekken en er dan op rekenen dat jij stopt. Ga dan juist door, forceer een reactie. Die zal heftig zijn en niet leuk. Maar waarschijnlijk wel eindelijk ècht.
Een relatie moet je energie geven, moet je blij maken (de nodige dipjes daargelaten). Doe jouw relatie dat voor jou?
Hij is je eerste vriend, je zegt zelf dat je ook niet zo goed weet hoe het elders gaat. Maar dat is geen reden om hierin te blijven zitten. Hoe eng ook, je bent sterk en slim genoeg om hieruit te komen. En om er vooral veel beter uit te komen. Vasthouden aan iets dat niet goed voor je is, is vasthouden tegen beter weten in. Dat moet jou als rationeel wezen toch aanspreken. Vertrouw op jezelf, op je vrienden, je familie.... en laat los. Stukje bij beetje loslaten is pijnlijker dan in één keer. Zoals je een pleister beter in een ruk kunt lostrekken dan langzaam. Het doet even verdomd veel pijn, maar daarna ben je er wel van verlost.
Je kunt het. Echt. Maar je moet het wel doen....
It's easy to feel like flying when you fall (for a little while)...
woensdag 25 mei 2011 om 09:01
Ik denk ook dat de manier waarop Calimero dit nu aanpakt niet aanslaat bij haar vriend, maar misschien is dat nu ook niet de eerste prioriteit. Ik ziet het meer als dat zij zichzelf aan het wapenen is door middel van haar therapie om sterker te worden en wél een confrontatie met haar vriend waar hij van onder de indruk is aan kan gaan.
Ik wil absoluut niet als een betweter overkomen maar ik kan zo goed begrijpen in wat voor mindset zij zich bevindt en hoe moeilijk het is om daadkrachtig te zijn, de dingen die zij beschrijft en waar ze bang voor is waren voor mij ook de dingen die me belet hebben eerder een daad te stellen. Uiteindelijk heb ik na 20 jaar relatie een woedeuitbarsting gehad van heb ik jou daar en is de relatie verbroken en zit ik tussen de brokstukken van mijn ego.
Alles wat ik tegen Calimero zeg is in de hoop dat zij het niet zo ver laat komen. Oké, ze is er nu nog niet aan toe om zich sterker op te stellen en gewoon eisen te stellen aan haar vriend zonder daarbij over een kat te onderhandelen, maar ik hoop ontzettend dat dit proces wat bij haar op gang is gekomen doorzet, en niet wordt afgekapt doordat mensen hier gefrustreerd raken over de traagheid van dit proces, want volgens mij heeft Calimero niet zo heel veel andere klankborden, behalve misschien de psycholoog.
woensdag 25 mei 2011 om 09:25
woensdag 25 mei 2011 om 10:35
Lieve Calimero,
Ik kan niet uitgebreid reageren nu, maar ik moet even zeggen dat ik je een mooi mens vind!
Je bent echt goed bezig.
Het lijkt erop dat het balletje is gaan rollen voor je en je houdt hem zelf in beweging. Je blijft jezelf uitdagen en het is goed om te zien dat je hier blijft reageren.
Zo, later meer!
Ik kan niet uitgebreid reageren nu, maar ik moet even zeggen dat ik je een mooi mens vind!
Je bent echt goed bezig.
Het lijkt erop dat het balletje is gaan rollen voor je en je houdt hem zelf in beweging. Je blijft jezelf uitdagen en het is goed om te zien dat je hier blijft reageren.
Zo, later meer!
woensdag 25 mei 2011 om 21:14
donderdag 26 mei 2011 om 06:24
Achter de 'maar' komt: "het is niet waar". Ik ben niet perfect. Ik zeg ook niet dat ik perfect moet zijn, maar als je niet perfect bent, kun je ook niet zeggen dat 'alles klopt' aan iemand. Over een kwalificatie als 'mooi mens' valt nog wel te discussiëren, want wat is 'mooi'?
Iets anders:
Zonet ruim 2,5 uur met mijn vriend geskyped. Via het plannen van een weekendje weg waar ik niet zo enthousiast over was, kwam we op de issues die er nog zijn en die met name ik voel. Ik heb me deze keer niet ingehouden toen het niet zo lekker ging en volgens mij ook niet in een hoek laten lullen. Ik heb mijn tranen niet tegengehouden of ingeslikt, ik heb zelfs niet mijn neiging om de 'hoorn erop te gooien' tegengehouden, toen ik me boos en machteloos voelde.
Waarop hij terugbelde, ik even heb opgenomen en heb geschreeuwd "blijf toch weg!" en weer heb opgehangen. Hij weer terugbellen, ik toch maar opgenomen en sorry, maar ik ben compleet kwijt wat mijn openingszin toen was. Ik ben namelijk wel wat murw nu, maar dat is meer door ons lange gesprek an sich, dan door _wat_ er allemaal is gezegd door hem en mij.
Qua issue-oplossing sec zijn we eigenlijk nog geen stap verder, daarin staan we toch weer tegenover elkaar. Ik heb aangegeven dat het voor mij veel zou betekenen als ik dat stukje erkenning van hem krijg. Voor hem werkt het niet als 'ik ga zeggen wat hij moet doen', plus 'en wat is het volgende waar je over gaat vallen?'.
Ik heb wèl mijn huiswerk gedaan: hij weet van de psycholoog af. Hij schrok ervan, dat het zo diep zit bij me. Twijfelt ook of het wel gaat helpen, omdat hij met W. ziet dat het niet veel effect heeft. Maar zegt ook dat het mijn beslissing is en dat het allerbelangrijkste is dat ik mijn eigen kracht vind. Volgens hem heb ik trouwens al wel kracht, maar hij snapt ook wel dat ik daar niets aan heb als ik het zelf niet zo voel.
Het is zo lastig onder woorden te brengen allemaal en ookal lukte het, iedereen interpreteert sommige dingen weer anders, en ik zou ook niet weten hoe ik een relatie van 12,5 jaar 'eventjes' opschrijf voor een betere beeldvorming, maar het was echt een goed gesprek. Hij heeft ook wat meer van zichzelf laten zien, dingen van vroeger verteld (is hij nooit zo scheutig mee, aangezien hij wèl flink wat heeft meegemaakt wat hem diep heeft geraakt).
Weten jullie, het is wel 'grappig': jullie ervaren terughoudendheid om bepaalde dingen te schrijven 'want het komt toch niet over'; ik heb dit nu ook. Welke zinnen uit het totale gesprek kan ik eruit halen en hoe moet ik het omschrijven, zonder dat ik wil dat jullie het kunnen interpreteren als 'ja maar zie je nou niet, hij manipuleert je weer'.
Ik denk dat dat dan ook niet gaat werken, in ieder geval ben ik nu ook te moe om er goed over na te denken . Maar op verzoek, en ook omdat ik het zelf wil , schrijf ik wel een korte update en hoe het (= het gesprek met mijn vriend) op mij overkomt.
Er is echter nog steeds wel de kritische Calimero, die de issue niet vergeet, die aangeeft dat als hij dan zo makkelijk zand erover kan gooien en het dus niet veel voorstelt, waarom het dan aan de andere kant blijkbaar zo moeilijk is om dit 'even' te doen voor mij, ookal krijgt hij geen 100% garantie dat alles daarna weer koek en ei is.
En nu ga ik slapen, morgen is het weer vroeg dag!
Iets anders:
Zonet ruim 2,5 uur met mijn vriend geskyped. Via het plannen van een weekendje weg waar ik niet zo enthousiast over was, kwam we op de issues die er nog zijn en die met name ik voel. Ik heb me deze keer niet ingehouden toen het niet zo lekker ging en volgens mij ook niet in een hoek laten lullen. Ik heb mijn tranen niet tegengehouden of ingeslikt, ik heb zelfs niet mijn neiging om de 'hoorn erop te gooien' tegengehouden, toen ik me boos en machteloos voelde.
Waarop hij terugbelde, ik even heb opgenomen en heb geschreeuwd "blijf toch weg!" en weer heb opgehangen. Hij weer terugbellen, ik toch maar opgenomen en sorry, maar ik ben compleet kwijt wat mijn openingszin toen was. Ik ben namelijk wel wat murw nu, maar dat is meer door ons lange gesprek an sich, dan door _wat_ er allemaal is gezegd door hem en mij.
Qua issue-oplossing sec zijn we eigenlijk nog geen stap verder, daarin staan we toch weer tegenover elkaar. Ik heb aangegeven dat het voor mij veel zou betekenen als ik dat stukje erkenning van hem krijg. Voor hem werkt het niet als 'ik ga zeggen wat hij moet doen', plus 'en wat is het volgende waar je over gaat vallen?'.
Ik heb wèl mijn huiswerk gedaan: hij weet van de psycholoog af. Hij schrok ervan, dat het zo diep zit bij me. Twijfelt ook of het wel gaat helpen, omdat hij met W. ziet dat het niet veel effect heeft. Maar zegt ook dat het mijn beslissing is en dat het allerbelangrijkste is dat ik mijn eigen kracht vind. Volgens hem heb ik trouwens al wel kracht, maar hij snapt ook wel dat ik daar niets aan heb als ik het zelf niet zo voel.
Het is zo lastig onder woorden te brengen allemaal en ookal lukte het, iedereen interpreteert sommige dingen weer anders, en ik zou ook niet weten hoe ik een relatie van 12,5 jaar 'eventjes' opschrijf voor een betere beeldvorming, maar het was echt een goed gesprek. Hij heeft ook wat meer van zichzelf laten zien, dingen van vroeger verteld (is hij nooit zo scheutig mee, aangezien hij wèl flink wat heeft meegemaakt wat hem diep heeft geraakt).
Weten jullie, het is wel 'grappig': jullie ervaren terughoudendheid om bepaalde dingen te schrijven 'want het komt toch niet over'; ik heb dit nu ook. Welke zinnen uit het totale gesprek kan ik eruit halen en hoe moet ik het omschrijven, zonder dat ik wil dat jullie het kunnen interpreteren als 'ja maar zie je nou niet, hij manipuleert je weer'.
Ik denk dat dat dan ook niet gaat werken, in ieder geval ben ik nu ook te moe om er goed over na te denken
. Maar op verzoek, en ook omdat ik het zelf wil , schrijf ik wel een korte update en hoe het (= het gesprek met mijn vriend) op mij overkomt. Er is echter nog steeds wel de kritische Calimero, die de issue niet vergeet, die aangeeft dat als hij dan zo makkelijk zand erover kan gooien en het dus niet veel voorstelt, waarom het dan aan de andere kant blijkbaar zo moeilijk is om dit 'even' te doen voor mij, ookal krijgt hij geen 100% garantie dat alles daarna weer koek en ei is.
En nu ga ik slapen, morgen is het weer vroeg dag!
donderdag 26 mei 2011 om 07:44
Hoi Calimero,
Toen je schreef dat je je huiswerk nog niet had gedaan dacht ik dat je bedoelde je huiswerk voor de psycholoog, maar jij bedoelde het tegen je vriend zeggen, dat je naar de psycholoog was gegaan.
In ieder geval, toen ik je stukje las had ik weer een paar momenten waarop ik gewoon hardop “Mijn gód” tegen mijn scherm riep, omdat het weer van die déjà vu momenten waren, die mijn ex al dan niet letterlijk gezegd zou kunnen hebben.
Bijvoorbeeld:
Voor hem werkt het niet als 'ik ga zeggen wat hij moet doen', plus 'en wat is het volgende waar je over gaat vallen?'.
Begrijp je zelf dat het compleet nergens op slaat wat hij zegt, nu jij eindelijk iets voor jezelf vraagt?
en verder:
Twijfelt ook of het wel gaat helpen, omdat hij met W. ziet dat het niet veel effect heeft.
Effect? Het door hem gewenste effect dat jij akkoord gaat met zijn wensen en je eigen wensen opzij zet?
Echt als ik jouw stukjes lees is het net of ik mijn ex hoor praten. Ik was vergeten dat jij ook al heel lang in die relatie zit, ik zie gewoon zoveel overeenkomsten.
Maar het stukje wat er voor mij het duidelijkste uitsprong is dit:
Weten jullie, het is wel 'grappig': jullie ervaren terughoudendheid om bepaalde dingen te schrijven 'want het komt toch niet over'; ik heb dit nu ook. Welke zinnen uit het totale gesprek kan ik eruit halen en hoe moet ik het omschrijven, zonder dat ik wil dat jullie het kunnen interpreteren als 'ja maar zie je nou niet, hij manipuleert je weer'.
Je moet schrijven wat je wil, net zoals je bij de psycholoog moet kunnen bespreken wat je wil, no holds barred. Je hoeft ons niet er van te overtuigen dat je vriend je niet manipuleert, want dat gaat je niet lukken (hij manipuleert je namelijk wel, zie je dat nou écht nog steeds niet???) en in plaats van je druk te maken over hoe wij over je vriend denken zou je deze thread moeten kunnen gebruiken als klankbord om de realiteit beter te gaan zien en uit te zoeken of je nou gelukkig bent of niet in deze relatie.
Het feit dat je je druk maakt dat wij iets op een bepaalde manier kunnen interpreteren als jij het op een bepaalde manier schrijft en daardoor negatief over je vriend gaan denken geeft aan dat je je vriend nog steeds in bescherming neemt en dat houdt in dat je als je daarmee doorgaat ook hier jezelf niet kan zijn.
Maar ik vergeet steeds dat je al zo lang in deze relatie zit, waarschijnlijk had ik een jaar of 6 geleden, en misschien nog wel recenter, precies dezelfde dingen geschreven als jij.
Wat niet wegneemt dat ik blijf hopen dat jij op een gegeven moment op het punt komt waarop je écht voor jezelf kan kiezen, wat dat dan ook voor jou betekent. Voor mij zou dat betekenen: wegwezen uit deze relatie, en dat heb ik uiteindelijk ook gedaan, en het is nog lang geen rozengeur en maneschijn, ik ga volgende week ook met een professional praten maar ik ben nu in elk geval weer baas over mijn eigen leven EN over mijn eigen gedachten.
Nogmaals: heel veel sterkte!
Liefs
Boomschors
Toen je schreef dat je je huiswerk nog niet had gedaan dacht ik dat je bedoelde je huiswerk voor de psycholoog, maar jij bedoelde het tegen je vriend zeggen, dat je naar de psycholoog was gegaan.
In ieder geval, toen ik je stukje las had ik weer een paar momenten waarop ik gewoon hardop “Mijn gód” tegen mijn scherm riep, omdat het weer van die déjà vu momenten waren, die mijn ex al dan niet letterlijk gezegd zou kunnen hebben.
Bijvoorbeeld:
Voor hem werkt het niet als 'ik ga zeggen wat hij moet doen', plus 'en wat is het volgende waar je over gaat vallen?'.
Begrijp je zelf dat het compleet nergens op slaat wat hij zegt, nu jij eindelijk iets voor jezelf vraagt?
en verder:
Twijfelt ook of het wel gaat helpen, omdat hij met W. ziet dat het niet veel effect heeft.
Effect? Het door hem gewenste effect dat jij akkoord gaat met zijn wensen en je eigen wensen opzij zet?
Echt als ik jouw stukjes lees is het net of ik mijn ex hoor praten. Ik was vergeten dat jij ook al heel lang in die relatie zit, ik zie gewoon zoveel overeenkomsten.
Maar het stukje wat er voor mij het duidelijkste uitsprong is dit:
Weten jullie, het is wel 'grappig': jullie ervaren terughoudendheid om bepaalde dingen te schrijven 'want het komt toch niet over'; ik heb dit nu ook. Welke zinnen uit het totale gesprek kan ik eruit halen en hoe moet ik het omschrijven, zonder dat ik wil dat jullie het kunnen interpreteren als 'ja maar zie je nou niet, hij manipuleert je weer'.
Je moet schrijven wat je wil, net zoals je bij de psycholoog moet kunnen bespreken wat je wil, no holds barred. Je hoeft ons niet er van te overtuigen dat je vriend je niet manipuleert, want dat gaat je niet lukken (hij manipuleert je namelijk wel, zie je dat nou écht nog steeds niet???) en in plaats van je druk te maken over hoe wij over je vriend denken zou je deze thread moeten kunnen gebruiken als klankbord om de realiteit beter te gaan zien en uit te zoeken of je nou gelukkig bent of niet in deze relatie.
Het feit dat je je druk maakt dat wij iets op een bepaalde manier kunnen interpreteren als jij het op een bepaalde manier schrijft en daardoor negatief over je vriend gaan denken geeft aan dat je je vriend nog steeds in bescherming neemt en dat houdt in dat je als je daarmee doorgaat ook hier jezelf niet kan zijn.
Maar ik vergeet steeds dat je al zo lang in deze relatie zit, waarschijnlijk had ik een jaar of 6 geleden, en misschien nog wel recenter, precies dezelfde dingen geschreven als jij.
Wat niet wegneemt dat ik blijf hopen dat jij op een gegeven moment op het punt komt waarop je écht voor jezelf kan kiezen, wat dat dan ook voor jou betekent. Voor mij zou dat betekenen: wegwezen uit deze relatie, en dat heb ik uiteindelijk ook gedaan, en het is nog lang geen rozengeur en maneschijn, ik ga volgende week ook met een professional praten maar ik ben nu in elk geval weer baas over mijn eigen leven EN over mijn eigen gedachten.
Nogmaals: heel veel sterkte!
Liefs
Boomschors
