Relaties
alle pijlers
Claim ik mijn vriend teveel?
zaterdag 30 april 2011 om 02:27
Sinds jaaaren heeft mijn vriend via internet mail/chat contact met andere (vaak jongere) vrouwen, op zich niets mis mee, hij vind het leuk en heeft het wellicht ook nodig voor zijn ego 
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
Ik heb eerder weleens tegen hem gezegd dat ik het niet leuk vind als hij de heeeele avond achter de pc zit, maar verder heb ik er geen problemen mee. Een jaar geleden ongeveer heeft hij, ook via internet, contact gekregen met W. Het verdere verhaal draait om haar.
Na een paar maanden mail/chat-contact zei ze en passant dat ze "even naar de psycholoog" ging, maar uiteindelijk kwam hij erachter dat het allemaal heel wat dieper gaat bij haar. Ik zal daar verder niet over in detail treden, maar ik geloof wat mijn vriend zegt, en dat zij inderdaad serieus hulp nodig heeft. Ze krijgt dit ook, in de vorm van 2 soorten therapie wat volgens mijn vriend niet goed aan slaat.
Een andere vorm van 'therapie' is de vriendschap die hij met haar heeft opgebouwd, door bewust in principe elke dag contact met haar te hebben en te praten. De ene keer over koetjes en kalfjes, maar vaak ook over haar problemen. Het schijnt dat hij het meeste op de hoogte is van haar problemen, bij haar thuis en haar vriendinnen weten niets. Zelfs haar therapeut weet niet zoveel als hij.
Mijn vriend is iemand die graag iemand (vooruit) helpt, die waar nodig letterlijlk een sterke arm wil bieden en/of een schouder om op uit te huilen. Toen hij mij vertelde dat hij dit, hoe zal ik het zeggen, project aan ging, vond ik het wel goed voor hem. Hij is namelijk soms naar mijn mening wat kort door de bocht als het gaat om mensen met psychische problemen en hij zou nu zelf kunnen merken dat een (verbale) "schop onder de kont" echt niet voldoende is voor de ander om een knop te kunnen omzetten.
Hij heeft dit inderdaad gemerkt
Op een gegeven moment had hij zo veel contact met haar, ook bv als we 's morgens samen in bed lagen (via z'n pda), dat ik tegen hem heb gezegd dat ik dit niet prettig vond, "met z'n 3-tjes in bed". Daar heeft hij vervolgens rekening mee gehouden.
Vorig jaar november was ik een weekje in Amerika met hem met en de week erna was ik weer thuis, maar was hij nog in Amerika, waar W. inmiddels ook was gekomen, om haar iets leuks te kunnen laten beleven na alle moeilijke gevoelens die door de therapie naar boven waren gekomen. Daar had ik geen moeite mee.
Hoewel ik het eigenlijk wel irritant vind dat hij praktisch ELKE dag contact met haar heeft, houdt hij er zich aardig aan als ik bv zeg dat ik om 21.30 naar bed wil kunnen (hij chat/belt op onze slaapkamer, er is geen andere mogelijkheid ivm geluidsoverlast anders).
Wat een poosje geleden bij mij de emmer even deed overlopen, was de volgende situatie: we waren uit eten geweest, we waren rond 19.30 weer thuis. Na ongeveer 5 minuten vroeg hij aan me of ik eerder naar bed wilde vanavond? Ik vertelde hem dat ik inderdaad wel eerder IN bed wilde liggen, en dacht in stilte dat we dan bv samen uitzending gemist konden kijken, doen we wel vaker. Alleen begreep ik daarna dat hij het niet om die reden vroeg, maar dat hij z'n "sessie" met W. ging starten. Ik gaf aan dat ik dacht dat de sessie al geweest was, omdat ze elkaar die middag toch ook al hadden gesproken?
Nou ja, blijkbaar was er nog een keer contact nodig. Ik werd vervolgens toch wel wat sjacho, waarop hij reageerde met "of mag ik niet praten dan, dan praat ik niet", wat ik dan ook weer te ver vond gaan, want ik wil geen "martelaar" van hem maken. Hij gaf nog aan "ik vraag toch hoe laat je naar bed wil?", maar ik reageerde met "zie maar hoe lang jullie nodig hebben". Maar jeetje zeg, het was dus zeg maar 19.30 en waarom heeft hij nou altijd zoveel tijd nodig met haar?
Ik weet wel dat hij bang is om er "te weinig" voor haar te zijn, hij is bang dat ze zichzelf dan wat aan doet (ze woont trouwens nog (of weer?) thuis, want heeft geen baan en geld om zelfstandig te wonen), maar zoals ik me toen voelde, is ook niet goed.
Hij heeft het blijkbaar nodig, want heus niet alles komt voort uit plichtsgevoel. En aangezien ik hem sommige andere dingen al "ontzeg" (bv uitgaan of lekker uitgebreid uit eten, daar ben ik geen type voor), vind ik het moeilijk om hier een big issue van te maken. Het is tenslotte geven en nemen in een relatie.
Vandaag hadden we echter weer een clash. Hij woont ivm een project even tijdelijk ergens anders, en W. is nu even op vakantie en zit samen met hem in het appartement. Daar heb ik geen probleem mee. Hij komt dit weekend even 1 dag naar huis sinds 3 weken ivm een afspraak vlakbij.
Wat ik jammer vind, is dat hij ook die avond een "sessie" met W. wil houden. Terwijl ze elkaar nu elke dag al meer zien/spreken dan normaal én ik hem heb gevraagd om een W-loze avond, zodat we meer tijd samen hebben, ook omdat ik niet zo'n enorm avondmens ben en rond 22.00 moe begin te worden. Zijn reactie op mijn vraag was "het hoort erbij".
Ligt het nu echt aan mij, claim ik hem teveel? Ik heb aan de andere kant echter ook het gevoel alsof ik niet leuk genoeg voor hem ben om een hele avond mee door te brengen.
donderdag 26 mei 2011 om 12:57
En als jij een keer je emoties uit en boos reageert, heet dat 'doordraaien' - ook dat is manipuleren Calimero. Je bent bezig uit de hoek te komen waar hij je zo comfortabel heeft geparkeerd en dat bevalt hem niet. Is mijn mening (als overigens trouw meelezer).
Ik hoop dat je op een dag genoeg om jezelf geeft om iemand te kunnen toelaten met wie het wél echt goed zit, bij wie je kunt opbloeien en die jou laat opbloeien. Het bestaat echt.
En je bent hartstikke goed bezig met naar de psycholoog gaan, iets voor jóu doen.
Ik hoop dat je op een dag genoeg om jezelf geeft om iemand te kunnen toelaten met wie het wél echt goed zit, bij wie je kunt opbloeien en die jou laat opbloeien. Het bestaat echt.
En je bent hartstikke goed bezig met naar de psycholoog gaan, iets voor jóu doen.
donderdag 26 mei 2011 om 13:05
Mee eens. Ik zou ook niet zeggen dat alles klopt aan jou, want ik ken je niet eens
Ik zou het van niemand zeggen eigenlijk, want iedereen heeft goede en slechte (en kwetsbare) kanten.Wat misschien wel een relevante vraag is: wat is er goed aan jou? En: wat heb jij te bieden in een relatie?
Iets anders:
Zonet ruim 2,5 uur met mijn vriend geskyped. Via het plannen van een weekendje weg waar ik niet zo enthousiast over was, kwam we op de issues die er nog zijn
Eerst "kwam ik" getypt zeker?
![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif){kind=small}
en die met name ik voel. Ik heb me deze keer niet ingehouden toen het niet zo lekker ging en volgens mij ook niet in een hoek laten lullen. Ik heb mijn tranen niet tegengehouden of ingeslikt, ik heb zelfs niet mijn neiging om de 'hoorn erop te gooien' tegengehouden, toen ik me boos en machteloos voelde.
Heel goed. Hoe voelde dat? (los van zijn reactie)
Voor hem werkt het niet als 'ik ga zeggen wat hij moet doen', plus 'en wat is het volgende waar je over gaat vallen?'.
Het is waarschijnlijk wel manipulatief (want jij reageert natuurlijk als door een wesp gestoken op het verwijt dat je de baas over hem speelt), maar hij heeft er wel gelijk in. Het heeft geen zin dat jij hem vertelt wat hij moet doen. Je kan alleen maar aangeven hoe jij wilt dat je relatie eruitziet en wat je wel en niet accepteert.
Als hij daar niet in mee wil gaan, dan eh... tja... dan wil je dus geen relatie met hem meer. Dat is niet de baas spelen, maar je consequenties trekken en het recht in handen nemen om te bepalen hoe jij je leven leidt en hoe je behandeld wilt worden. Hij houdt daar net zo goed zijn verantwoordelijkheid en keuzes in. Lastig hè. Dat je zomaar kan besluiten dat je dit gedrag niet accepteert, zonder de baas over hem te spelen?
Ik heb wèl mijn huiswerk gedaan: hij weet van de psycholoog af. Hij schrok ervan, dat het zo diep zit bij me. Twijfelt ook of het wel gaat helpen, omdat hij met W. ziet dat het niet veel effect heeft.
Heeft hij geen sessies met hem voorgesteld? Die zijn voor W. toch ook heel zinvol?
Weten jullie, het is wel 'grappig': jullie ervaren terughoudendheid om bepaalde dingen te schrijven 'want het komt toch niet over'; ik heb dit nu ook. Welke zinnen uit het totale gesprek kan ik eruit halen en hoe moet ik het omschrijven, zonder dat ik wil dat jullie het kunnen interpreteren als 'ja maar zie je nou niet, hij manipuleert je weer'.
Over hoe wij jouw berichten interpreteren heb je helaas geen controle
Je beseft wel dat dit van jou uit ook naar manipulatie (van ons) neigt?
Ga in therapie!
donderdag 26 mei 2011 om 13:19
Twijfelt ook of het wel gaat helpen, omdat hij met W. ziet dat het niet veel effect heeft.
Dit vind ik echt beledigend en grof. Jij bent niet W., jij bent jij, jij hebt W.'s problemen niet (als die al bestaan) en bij voorbaat het effect van jouw therapie al in twijfel trekken... dat is nou ook niet bepaald een steuntje in de rug wel?
Dit vind ik echt beledigend en grof. Jij bent niet W., jij bent jij, jij hebt W.'s problemen niet (als die al bestaan) en bij voorbaat het effect van jouw therapie al in twijfel trekken... dat is nou ook niet bepaald een steuntje in de rug wel?
donderdag 26 mei 2011 om 14:33
Calimero
Er zijn weer een heleboel zinnige dingen gezegd door mijn medepoststers. Lees vooral het stuk van Dubiootje over "De baas spelen"vs. "Bepaald gedrag van je partner wel of niet accepteren".
Ik hoop dat je door de begeleiding van de psycholoog jezelf leert kennen, en leert wat jouw wensen en behoeftes zijn in een relatie. Stap twee is dan je huidige relatie onder de loep nemen en kijken of daarin voldaan wordt aan die basiseisen en behoeftes.
En dat gaat helemaal niet over "de baas spelen"of "zeggen wat de ander doen moet".
Heel goed van je dat je ook niet meer stil bent tijdens die sessies met W. Want als jij niet tegen hem mag zeggen wat hij doen moet, geldt omgekeerd toch ook dat hij niet mag zeggen wat jij doen moet, en dus hoef je ook niet stil te zijn in je eigen huis, omdat je vriend graag zijn relatie verzwijgt tegen W.(Wat ik persoonlijk onacceptabel zou vinden, en jij vind dat eigenlijk ook, maar je bent kennelijk nog niet klaar ervoor om de ultieme consequentie van die weigering te accepteren).
En bij W worden waarschijnlijk alle efforts van de therapie teniet gedaan door haar "sessies' met een pseudo-hulpverlener die haar vooral afhankelijk maakt en laat denken dat hij haar geliefde is, zodat ze straks in een nog dieper gat gaat vallen als ze achter de waarheid komt.
Er zijn weer een heleboel zinnige dingen gezegd door mijn medepoststers. Lees vooral het stuk van Dubiootje over "De baas spelen"vs. "Bepaald gedrag van je partner wel of niet accepteren".
Ik hoop dat je door de begeleiding van de psycholoog jezelf leert kennen, en leert wat jouw wensen en behoeftes zijn in een relatie. Stap twee is dan je huidige relatie onder de loep nemen en kijken of daarin voldaan wordt aan die basiseisen en behoeftes.
En dat gaat helemaal niet over "de baas spelen"of "zeggen wat de ander doen moet".
Heel goed van je dat je ook niet meer stil bent tijdens die sessies met W. Want als jij niet tegen hem mag zeggen wat hij doen moet, geldt omgekeerd toch ook dat hij niet mag zeggen wat jij doen moet, en dus hoef je ook niet stil te zijn in je eigen huis, omdat je vriend graag zijn relatie verzwijgt tegen W.(Wat ik persoonlijk onacceptabel zou vinden, en jij vind dat eigenlijk ook, maar je bent kennelijk nog niet klaar ervoor om de ultieme consequentie van die weigering te accepteren).
En bij W worden waarschijnlijk alle efforts van de therapie teniet gedaan door haar "sessies' met een pseudo-hulpverlener die haar vooral afhankelijk maakt en laat denken dat hij haar geliefde is, zodat ze straks in een nog dieper gat gaat vallen als ze achter de waarheid komt.
donderdag 26 mei 2011 om 14:51
Calimero, ben je nou echt niet nieuwsgierig wat jouw vriend met W. bespreekt? Of heeft het ermee te maken wat hierboven ook al wordt geschreven: dat je nog niet klaar bent voor de consequenties die bepaalde 'ontdekkingen' met zich mee zullen brengen. Heel begrijpelijk hoor. Voor ons is het makkelijk, wij kijken vanuit buiten, jij zit er middenin en dan is het moeilijk om afstand te nemen. Soms kan een bepaalde actie er echter wel voor zorgen dat er weer beweging komt, je lijkt nu een beetje bevroren in/ verlamd door de situatie. Een actie van jouw kant zorgt er misschien voor dat je weer in beweging en daarmee ook dichter bij je eigen gevoel komt.
Nog een vraagje: hoe lang blijft je vriend nog ergens anders wonen vanwege dat project?
Nog een vraagje: hoe lang blijft je vriend nog ergens anders wonen vanwege dat project?
.
donderdag 26 mei 2011 om 17:30
Dus... mocht W toch ooit achter je bestaan komen, Calimero, dan kan onze dokter Phill hier altijd nog aanvoeren dat hij jou al tijden psychische ondersteuning geeft die zelfs je psycholoog je niet kan bieden en dat hij bang is dat je jezelf wat aan zou doen als hij jou over haar zou vertellen. Dat het puur platonisch is, want jullie slapen in aparte bedden (strikt genomen spreekt hij dan voor een keer wel de waarheid). En dan ben jij de 'C' in het verhaal en is W de echte vriendin in het verhaal.
Echt.... mijn handen jeuken ervan...
Maar goed... Echt heel knap dat je stukje bij beetje voor jezelf begint op te komen. Echt waar...
Je bent het waard!
P.s. Als we het beestje dan toch een bijnaam moeten geven met een medische titel, vind ik dokter Jekkyl wat illustratiever.
donderdag 26 mei 2011 om 17:36
donderdag 26 mei 2011 om 19:01
Dit topic 'pakt' me gewoon helemaal, ik kan er gewoon met mijn kop niet bij en af en toe twijfel ik zelfs of het wel waar is (sorry Calimero). Gewoon het feit dat W. is overgevlogen naar Amerika in de week nadat TO daar was geweest (wie heeft overigens dat ticket betaald?). En dat W. daarna ook nog op vakantie is geweest in het appartement waar vriend van TO nu verblijft. En daar geen enkel probleem mee hebben?
Chatten met andere veelal jongere vrouwen en zich dan voordoen als vrijgezel (ook geen enkel probleem).
Met de deur op slot bellen.
Daarmee wil ik TO niet tekort doen, want als het allemaal wel klopt, dan hoop ik dat ze het licht gaat zien.
Chatten met andere veelal jongere vrouwen en zich dan voordoen als vrijgezel (ook geen enkel probleem).
Met de deur op slot bellen.
Daarmee wil ik TO niet tekort doen, want als het allemaal wel klopt, dan hoop ik dat ze het licht gaat zien.
donderdag 26 mei 2011 om 19:32
Ik heb net een boek gelezen en de man kwam met ongeveer hetzelfde verhaal naar zijn vriendin toen ze erachter kwam dat hij een ander zag: dat ze psychische problemen had, kwetsbaar was, hem als haar enige vriend zag, met wie ze zo goed kon praten enz. en nee, natuurlijk hadden ze geen verhouding met elkaar.
titel van het boek (hoe toevallig!):
Zijn andere vriendin- Lucy Dawson
http://www.bol.com/nl/p/n ... 01004006420471/index.html
titel van het boek (hoe toevallig!):
Zijn andere vriendin- Lucy Dawson
http://www.bol.com/nl/p/n ... 01004006420471/index.html
zaterdag 28 mei 2011 om 02:14
Deze snap ik toch niet goed.
Hij twijfelt of een psycholoog je wel gaat helpen. Want bij W. helpt het niet echt..
Was hij daarom niet juist zo close met W.? Omdat hij, jouw vriend, meer voor W. kon betekenen dan haar eigen psych?
En hoe is het nu met cliënt W. dan?
Je vriend steekt al een jaar lang dagelijks tijd in haar 'behandeling'. Laat haar zelfs intern komen (vakanties, appartement).
Hoe is het dan nu met zijn patiënt?
Waarop baseert jouw vriend dat 'het' bij W. niet veel effect heeft?
Wie is er dan nalatig of overbodig? Haar eigen psych of hijzelf?
En als de behandelingen dan niet aanslaan, wat is dan nu zijn volgende move met W.? Want ik neem aan dat hij, als haar semi-behandelaar, toch wel streeft en hoopt op enig resultaat?
Heb je daar wel eens naar gevraagd?
Evalueren jullie samen wanneer cliënt W. met ontslag kan, en klaar is om op eigen benen te staan?
Of weet je niet hoelang jij nog in deze driehoeksrelatie met deze semi-patiënt zit?
Ik vind wel dat je recht hebt om te weten op welke termijn hij de behandeling wil gaan afbouwen, vind je niet?
.
zaterdag 28 mei 2011 om 02:29
zaterdag 28 mei 2011 om 09:49
Ja Twinkle, wat moeten we dan? Die absurde irrationele logica van Calimero's/W's vriend volgen? Calimero, je kan precies doen wat Twinkle zegt. Dat is in jouw relatie acceptabel. Dus zoek een vriend via internet - veel jonger dan jij - en ga elke avond met hem bellen en chatten met de deur op slot. Vraag je vriend om zijn gesprekken met W. elders te voeren want X (jouw hulpverlener) weet niet van zijn bestaan. Ga een tijdje elders wonen, ga tussendoor nog een weekje met X op vakantie, ga op die ene avond dat je je vriend ziet een paar uur met X zitten bellen.
Als hij er wat van zegt, dan zeg je niet: ja maar jij doet hetzelfde met W. maar: ga jij me nu vertellen wat ik moet doen? Vertrouw je me niet?
Nu zul jij daar misschien weinig behoefte aan hebben, maar in het belang van je relatie zou ik me daar toch maar overheen zetten. Ik denk dat het de enige manier is om je relatieprobleem op te lossen. Maak het zichtbaar.
Wie weet blijk je X wel leuker te vinden dan je dacht :-)
Als hij er wat van zegt, dan zeg je niet: ja maar jij doet hetzelfde met W. maar: ga jij me nu vertellen wat ik moet doen? Vertrouw je me niet?
Nu zul jij daar misschien weinig behoefte aan hebben, maar in het belang van je relatie zou ik me daar toch maar overheen zetten. Ik denk dat het de enige manier is om je relatieprobleem op te lossen. Maak het zichtbaar.
Wie weet blijk je X wel leuker te vinden dan je dacht :-)
Ga in therapie!
zaterdag 28 mei 2011 om 10:57
Goed zoals je het omdraait Dubio'tje. Zo is helemáál goed zichtbaar hoe totaal van de pot gerukt de situatie is.
Voor ons was het dat al, maar ik hoop dat dit bij C. zo ook eens binnensijpelt.
Hoewel ik vrees dat zij ervan zal maken dat dit gewoon 'anders' ligt voor haar, of zoiets. Met verklaring erbij waarom.
(Excuses Calimero voor het soms niet met/tegen maar over je praten. Soms voelt dat een beetje ongemakkelijk. Maar dat is ook wel weer inherent aan een forum, plus dat het gebeurt 'in the open', dus kun je lezen wat er gezegd wordt en er ook gewoon op reageren, als je wilt.)
Ik snap je ergens ook wel Calimero. Deze situatie is niet vanaf dag één zo.
Als je vriend je op een ochtend wakker gemaakt had met de mededeling dat er vanaf nu ene W. in jullie leven was gekomen, met wie er vanaf nu iedere dag door hem, met de deur op slot, gechat en gebeld ging worden, en op vakantie gegaan, en in een appartement gezeten, terwijl jij alleen thuis zat.... En dat jij hierin tot 'niet bestaand' gereduceerd zou worden.. Calimero, dan zou je finaal de pan uit geflipt zijn. Dan had je je afgevraagd of hij soms gek geworden was.
Maar omdat deze situatie zo langzaam heeft kunnen groeien en uitdijen, en je daarin door je vriend steeds tot soort van instemming en 'begrip' gebracht (gemanipuleerd) bent, ben je deze situatie gaan aanvaarden als soort van normaal. Iedere keer werd je grens een beetje opgerekt. Werd je steeds geconfronteerd met wat je er nou van moest vinden.. met keuzes over welke houding je hierin zou aannemen. En weer... en weer.. zo groeide jouw aanvaarding.
En bij twijfel dacht je (of werd je verteld) dat het aan jou lag.
En toen maar een topic: 'Claim ik mijn vriend teveel?'
Wij kregen jouw situatie wél in een klap gepresenteerd, waardoor we dezelfde reactie vertonen die jij vertoont zou hebben: wat een malloot.
Wat we ook zien, is hoe vertroebeld jij geraakt bent, van jezelf afgedwaald, en wat de tijd die je had om erover na te denken met je gedaan heeft. Hoe je nog steeds probeert die 'controle' te pakken op dezelfde manier.
Maar ook, dat je grens ergens wel zijn maximale rekvermogen bereikt heeft.. hoewel ik er niet zeker van ben..
.
Voor ons was het dat al, maar ik hoop dat dit bij C. zo ook eens binnensijpelt.
Hoewel ik vrees dat zij ervan zal maken dat dit gewoon 'anders' ligt voor haar, of zoiets. Met verklaring erbij waarom.
(Excuses Calimero voor het soms niet met/tegen maar over je praten. Soms voelt dat een beetje ongemakkelijk. Maar dat is ook wel weer inherent aan een forum, plus dat het gebeurt 'in the open', dus kun je lezen wat er gezegd wordt en er ook gewoon op reageren, als je wilt.)
Ik snap je ergens ook wel Calimero. Deze situatie is niet vanaf dag één zo.
Als je vriend je op een ochtend wakker gemaakt had met de mededeling dat er vanaf nu ene W. in jullie leven was gekomen, met wie er vanaf nu iedere dag door hem, met de deur op slot, gechat en gebeld ging worden, en op vakantie gegaan, en in een appartement gezeten, terwijl jij alleen thuis zat.... En dat jij hierin tot 'niet bestaand' gereduceerd zou worden.. Calimero, dan zou je finaal de pan uit geflipt zijn. Dan had je je afgevraagd of hij soms gek geworden was.
Maar omdat deze situatie zo langzaam heeft kunnen groeien en uitdijen, en je daarin door je vriend steeds tot soort van instemming en 'begrip' gebracht (gemanipuleerd) bent, ben je deze situatie gaan aanvaarden als soort van normaal. Iedere keer werd je grens een beetje opgerekt. Werd je steeds geconfronteerd met wat je er nou van moest vinden.. met keuzes over welke houding je hierin zou aannemen. En weer... en weer.. zo groeide jouw aanvaarding.
En bij twijfel dacht je (of werd je verteld) dat het aan jou lag.
En toen maar een topic: 'Claim ik mijn vriend teveel?'
Wij kregen jouw situatie wél in een klap gepresenteerd, waardoor we dezelfde reactie vertonen die jij vertoont zou hebben: wat een malloot.
Wat we ook zien, is hoe vertroebeld jij geraakt bent, van jezelf afgedwaald, en wat de tijd die je had om erover na te denken met je gedaan heeft. Hoe je nog steeds probeert die 'controle' te pakken op dezelfde manier.
Maar ook, dat je grens ergens wel zijn maximale rekvermogen bereikt heeft.. hoewel ik er niet zeker van ben..
.
