Doorgaan met je relatie nadat je bent vreemdgegaan

Miin ex ging vreemd. Het allerergst vond ik het feit dat hij mij verbood om erover te praten. Meestal al 1 dag nadat ik hem (voor de zoveelste keer betrapte). Hij wilde geen vragen beantwoorden en gaf aan dat het voor hem een afgesloten hoofdstuk was. Gevolg: ik kropte mijn boosheid, wantrouwen en onzekerheid op en werd een verbitterde vrouw die zichzelf compleet kwijt was.



Mijn advies: blijven praten. Neem zijn gevoelens serieus en beantwoord zijn vragen. Wellicht moet je het verhaal 1000x doen. Er komt een moment dat hij het een plek kan geven hoop ik.



Sterkte voor jullie twee..

ben jaren geleden zelf bedrogen door mijn inmiddels ex, maar ik heb dit achter mij gelaten, dus een zinnige bijdrage kan ik niet echt leveren, maar denk wel dat t misschien makkelijk is om mensen aan te laten geven of ze verder gegaan zijn NA opbiechten, of verder gegaan zijn ZONDER op te biechten voor dit topic. denk dat daar namelijk een groot verschil in zit (dan wel uitkomen of niet.)

Ik heb zelf nooit in jouw schoenen gestaan, dus ik kan er niet heel veel over zeggen, maar ik denk dat je vooral in de komende periode heel erg je best moet doen om zijn vertrouwen terug te winnen. Dat is een lang proces, bereid je daarop voor. Verwacht niet dat alles direct terug is bij het oude. Daarnaast denk ik dat je vooral altijd eerlijk tegen hem moet zijn. Het komt wel eens voor dat de bedrogen partner constant verhaal gaat halen bij de vreemdgegane partner. Ook al wil jij er niet meer over praten (misschien), het kan zijn dat hij er steeds weer over begint. Geef hem die ruimte. Daarnaast kan relatietherapie een goede oplossing zijn om structuur te geven aan het verwerkingsproces voor jullie beiden.

Ik zit in de andere rol, mijn partner is vorig jaar vreemd gegaan. Ik vind het nog altijd moeilijk en vind het erg moeilijk om mezelf leuk te vinden. Heb het gevoel gefaald te hebben, ondanks dat het niks met mij te maken had. Ik ben niet de doelgroep die je wilde aanspreken, maar wilde zeggen dat ik het knap vind dat je man zo vol vertrouwen verder wil gaan. Ik heb er nog altijd moeite mee. En het lijkt me voor jou heel moeilijk ook om jezelf niet eeuwig als 'boosdoener' te zien. Mensen maken fouten.



Ondanks dat mijn partner is vreemd gegaan zijn wij tot de conclusie gekomen dat onze relatie gewoon niet goed was en dat wij beiden de oorzaak zijn van de slechte relatie toen. Het vreemdgaan is niet goed te praten, maar ik begrijp het ergens wel.

Ik denk - hoop! - dat veel mensen wat aan jouw topic kunnen hebben.



Fijn om te lezen dat je je partner zo waardeert om de manier waarop hij hier mee om gaat. Knap van hem.

Ik hoop dat jullie het samen gaan redden.



Hoelang geleden is het gebeurd? Hoelang speelde dat vreemdgaan?

Mijn partner en ik zijn samen doorgegaan, dat is al 14 jaar geleden inmiddels. mijn partner is een tijd lang wantrouwend geweest als ik weg ging zonder hem. inmiddels is dat bijgetrokken, maar dat duurde jaren. Hij heeft er weinig over willen praten, wat ik wel jammer vond. inmiddels is het geen issue meer,

Ik ben twee keer bedonderd. En beide keren was het einde verhaal. Ik geloof niet in een doorstart. Als je dat kunt doen met droge ogen, dan ben je tot meer slecht in staat en met zo iemand wil ik geen relatie.



Ontrouw maakt alles stuk, en wat stuk is, kun je niet meer maken.

Nee, het verborgen houden in eerste instantie is ook wat mij het meest gesloopt heeft. Als iemand het eerlijk vertelt weet je namelijk dat je iemand wel op zijn woorden kan vertrouwen. Liegen/verzwijgen is echt veel erger.



Wij hebben relatietherapie gehad trouwens, veel geholpen. Ben nu zelf ook in therapie nog omdat mijn zelfvertrouwen behoorlijk is aangetast (niet alleen hierdoor maar ook door andere dingen uit het verleden hoor.) Ik heb vooral moeite met het vertrouwen op zich. Wat hij zegt, klopt dat nou of liegt hij me gewoon voor? Toendertijd hield hij vol dat er niks was en ik voelde dat het niet klopte. Ik was zo onzeker dat ik in conflict kwam met mezelf zeg maar.



Als hij details vraagt voor de zoveelste keer, geef ze dan wel. Snap dat je dat moeilijk vindt maar op gegeven moment gaat dat over. Is het lang geleden?

nellie,dat ben ik niet met je eens. niemand zegt ook dat het 'met droge ogen'gaat of makkelijk is.

Het maakt inderdaad veel stuk Nellie, maar ik denk dat als een situatie tot iets gekomen is waar je zelf ook een aandeel in hebt gehad (dus niet het vreemd gaan op zich, maar de toestand van de relatie zelf) en je dat zelf ook ziet en erkent is er wel een mogelijkheid dat er veel gerepareerd wordt.

Mijn advies is zoveel mogelijk praten. Herhaal de details zo vaak als hij daar behoefte aan heeft. Mijn ervaring was dat bij elke keer dat mijn partner mijn (vaak dezelfde) vragen beantwoordde, het steeds een stukje minder pijn deed. Je moet je beseffen dat zoiets de grond onder je partners voeten compleet wegslaat. Dat was tenminste zo bij mij. Dat degene van wie je zoveel houdt en die datzelfde ook voor jou zegt te voelen en die je 100% vertrouwd, kei en keihard gelogen heeft in eigen belang, dat is gewoon moeilijk te bevatten. Elke keer naar de details vragen en daarop heel begripvol antwoord krijgen, hielp mij enorm.

We hebben ook relatietherapie gehad en dat was een eyeopener. Ik denk daarom dat jullie het best samen in therapie kunnen gaan.

Ik wens je geen sterkte, want jij hebt dit veroorzaakt. Ik wens je partner wel veel sterkte. Ben hierin natuurlijk niet onbevooroordeeld, want ik worstel er na lange tijd nog steeds mee.

Eens met Malube. Maar met die nuancering dat ik v mening ben dat er verschil is tussen langdurig vreemdgaan (een tweede relatie ernaast) of een eenmalig slippertje. En de manier waarop de bedrogene erachter komt. Opbiechten of betrapt worden.

Ik sta aan de andere kant. Ik moet eerlijk zeggen dat het in fases gaat. In het begin wilde ik alles weten. Vreemd, want hij kon mij niet meer over de rooie krijgen dan vertellen wat er allemaal gebeurd was. Toch wilde ik het weten, omdat ik wilde dat er geen geheimen meer waren. Ik wilde niet dat zij nog iets deelden waar ik geen weet van had.



Toen zocht zij weer contact, werden mijn gevoelens weer terug geslingerd en had ik het weer moeilijk (in de zin van vertrouwen hebben in dat er écht niets meer was). Ik moet zeggen dat hij elke keer de tijd nam voor mij en ik zeker niet het gevoel kreeg bij hem 'daar heb je haaaaar weer'.



Nu gaat het al een aantal weken goed. Ik heb ook geen behoefte aan kijken in zijn telefoon, maar als ik het zou willen dan kan het. Maar goed, ik heb gemerkt dat je die emoties niet kunt plannen. Dus volgende week kan er maar zo weer wat gebeuren waardoor ik mij weer afvraag of het écht écht over is. Vooralsnog merk ik dat het slijt, ik ben er veel minder mee bezig dan begin juni.



Dat hij vreemdgegaan is, was zijn fout. Dat ik mijn ogen niet geopend heb voor zijn problemen met mij was mijn fout. Hij heeft het heel vaak aangegeven. Ik kan je zeggen dat de ogen nu wel geopend zijn, we praten ook veel meer. Maar, het feit dat iemand die ik 100% vertrouwde mij zo besodemietert heeft, dat doet echt zeer. Ook dat ik dacht dat ik de gek was, deed veel met mij, het bracht mij zo aan het twijfelen. Het vreemdgaan (overigens bleef het bij zoenen, maar zat hij wel te janken omdat hij haar niet kon missen), daar kom ik wel overheen, maar het feit dat ik mij zo bedonderd voelde doordat hij zo tegen mij kan liegen heeft meer kapot gemaakt. Hij is nog niet de persoon die ik voor de volle 100% kan vertrouwen. Denk dat ik inmiddels op de 80% zit.

Vreemdgaan is nooit de schuld van de bedrogen partner! Al is de relatie en/ of de seks nog zo slecht. Al is er helemaal geen seks. De vreemdganger heeft altijd de keus gehad om de relatie te verbreken en hetgeen te zoeken wat hij/ zij mist. Of eerlijk aan te geven dat hij/ zij met een ander bezig wil gaan. Door dit te verzwijgen en er zelfs over te liegen, overschrijd je een duidelijke menswaardige grens. Daarvoor is de vreemdganger 100% schuldig. Of het eenmalig is geweest of langdurig. Dit wil ik toch even kwijt, omdat ik hier zaken lees als 'ik luisterde niet naar hem', 'zag de signalen niet', etc.

Nee, dat is ook zo. Maar ik zie zeker wel dat ik ook punten heb laten liggen in het slagen van onze relatie.

Je hart klopt nooit meer zoals hij voorheen deed...



En dat maakt dat het nooit meer vloeiend zal zijn, en is het dat dan niet wat je uiteindelijk zo bindt?..Wat het magisch maakt?

Liefde moet vloeiend zijn,..je doel: elkaar'' zijn'' ,'' hebben'' en ''worden''.

.

Jammer, ik geloof er niet in.

.

TO, ook na BGB haar reactie; knap van je. Ik denk ook dat er een nuance is en ook te kijken naar het verhaal waarom. Een eenmalige fout vind ik wel iets anders dan een notoire vreemdganger.



Ja ik sta ook aan de andere kant maar wellicht kan ik toch mijn verhaal doen mbt de behoefte van de bedrogen partij. Niet dat mijn ervaring ook jouw vriend zijn beleving is maar wellicht ziet er iets tussen wat bruikbaar is.



Mijn toenmalige partner heeft mij aan de lopende band bedrogen met ongeveer 6 vrouwen al gelijk toen wij in een relatie zaten tot het einde van onze relatie. Een tikkeltje extreem dus. Jij hebt 'maar' 1 keer een uitglijer gemaakt. De hoeveelheid wist ik pas achteraf. Wij gingen in therapie omdat hij verliefd was op een ander, met weer een ander had gezoend en een klein jaar daarop weer een ander had incl. seks, hij verliet mij en na 2 maanden met hangende pootjes terugkomen. Ik nam hem terug omdat wij een zoontje hebben. Ik was ontzettend verliefd op hem, een gezin en ik hoopte zo ontzettend dat hij zou lukken. Daarom wilde ik doorgaan. Mijn omgeving verklaarde mij voor gek.



Het belangrijkste voor mij was dat hij voor mij ging en resoluut stopte met andere vrouwen. Heb jij nog contact met je ex? En hoe denkt je vriend hierover?

Daden zijn zoveel belangrijker dan mooie beloftes. Ik verlangde zo sterk naar eerlijkheid, openheid maar nog meer naar een 'statement'. Zoals het contact met de vrouw waarmee hij een affaire had volledig af te kappen want zij was nog een gevaar. En dat deed hij niet. Ook gingen wij een relatietherapie. Vele praatavonden en dan voelde ik mij weer eventjes fijn en verliefd. Maar al vrij snel kwam ik weer in conflict met mezelf en kwam het verdriet en de leegte. Ik merkte aan zijn gedrag totaal geen berouw en zo klink jij wel, hij vond het maar ouwe koeien en ik moest het maar accepteren, 0.00 spijt van zijn daden. Mijn houding veranderde steeds meer naar de te wantrouwende partner. Hij loog erg veel, hij verzweeg gevoelens voor andere vrouwen en achteraf bleef hij dus gewoon doorgaan. Het klopte allemaal niet meer en omdat ik zo sterk op zoek was naar een verklaring en antwoorden ging ik op eigen houtje op onderzoek uit. Daarin ben ik mezelf volledig kwijtgeraakt. Jouw vriend wil een toekomst met jou, hij wil je niet kwijt. Mijn ex vond dat ik zijn gangen naging en op zijn beurt pikte hij dit niet. Ik denk ook vooral dat onze wisselwerking heel giftig was. Mijn verlangens ging hij niet waarmaken. De ruzies werden heel naar, heel verwijtend en gemeen. Immers had ik veel om hem voor zijn voeten te gooien. Het was desastreus. Kapot.



Wat ik verlangde van hem; dat hij mij liet voelen dat ik het wel waard was, ik wilde spijt zien bij hem, dat hij die andere vrouwen liet horen dat hij voor mij ging. Maar dat wilde hij niet doen. Hij wilde contact houden met andere vrouwen en het op zijn manier doen. Voor ons waren onze verlangens, verwachtingen en onze karakters het onmogelijk om een doorstart te maken. Door ons verleden en deze strijdt zitten wij ook in een vechtscheiding omdat we een zoontje hebben. Heel triest. Zijn ego is gekrenkt omdat ik hem niet meer terugwil en ik vertrouw hem voor geen meter. Maar mijn verhaal is dan ook extreem en jullie situatie klinkt redelijk kalm. Mede ook dus door jouw inzicht.



Wat ik knap vind aan wat jij verteld is dat je bewondering hebt voor je partner, jij hem niet kwijt wilt en zelf door een topic te openen kritisch naar je eigen gedrag kijkt. Dat je spijt hebt en deze stap neemt is al heel belangrijk! Je hebt spijt. Je schaamt je en je wilt oprecht dit achter je laten. Ik denk dat deze misstap ook moet slijten bij jou. Op een gegeven moment zou je het moeten loslaten. Niemand is perfect maar jij hebt wel inzicht en het kunnen om je fouten te zien en je wilt er alles aan doen om deze situatie te veranderen. Blijf communiceren met je vriend, blijf je gevoelens naar hem benoemen. Ik had ook een extra stukje bevestiging van hem nodig. Hij gaf het niet. Merk je dat je vriend dit van jou verwacht? Desnoods idd maar weer alle vragen beantwoorden wanneer hij daar nu zoveel behoefte aan heeft, ik had dat ook. Maar op een gegeven moment moet dat wel stoppen. Wellicht dat je dat hem kan vragen? Hoelang jij jezelf ook nog moet straffen en wat en hoelang mag dit duren . Als voor nu hij toch weer behoefte heeft aan details, blijf ze voor nu wederom beantwoorden maar wellicht kan je 'spelregels' bedenken...



Er zijn ook relatie die wel een goede doorstart maken en er sterker uitkomen. Houd dus niets voor hem verborgen. Had mijn ex maar 1 keer een uitglijer gemaakt, ik had de relatie niet uitgemaakt voor 1 voorval maar het is maar net hoe de houding en het inzicht is.

Mijn situatie was heel giftig omdat mijn ex zoveel loog en vooral zijn behoeftes niet bespreekbaar maakte. Uiteindelijk wilde hij een vrijbrief voor een gedoogd beleid rondom vrouwen en toen heb ik de relatie definitief, na een periode van knipperlichten, verbroken.



Totaal andere situatie dus rondom ontrouw maar conclusie; praat, zorg dat verwachtingen en verlangens kenbaar worden gemaakt, openheid en vergeef jezelf dat je een stomme fout hebt gemaakt maar anderzijds wel trots dat je inzicht toont en leert van je gemaakte fouten.



SUCCES!

Mijn partner heeft er voor gekozen om met mij door te gaan..



Ik had geen 'slippertje' maar ben ook geen notoire vreemdganger



Ik heb naast mijn partner 4 jaar lang een 2e relatie gehad, een minnaar (we noemen het wel relatie omdat het meer was dan seks alleen) De eerste 2 jaar was vreemdgaan, mijn partner wist er niet van, de laatste 2 jaren wist hij er wel vanaf.



Voor een groot deel is er geen verschil in onze relatie voor, tijdens of na de aanwezigheid van mijn minnaar. Er is een periode geweest waarin hij bleef twijfelen, eigenlijk meer bang was.. Bang dat ik voor mijn minnaar zou kiezen.



Daarnaast vertel ik mijn partner nooit enig detail wat ik en mijn minnaar deelden, of deden.. Hij vraagt er ook niet naar, en al zou hij dat wel doen, dan krijgt hij dat niet van mij te horen, dat is prive. Details over het Waarom, dat mag hij wel horen, en daar heeft hij wel enkele vragen over gesteld.



Ondertussen zijn we ruim 2.5 jaar na onze doorstart.. En met wat ups en downs gaat het goed. Die downs hebben dan niet eens zo zeer met mijn vreemdgaan te maken.