Doorgaan met je relatie nadat je bent vreemdgegaan

Clubmedfan: heel erg herkenbaar, je verhaal en gevoel. Gelukkig ben ik niet de enige waarbij het wantrouwen af en toe terug komt. Een enkele keer wordt mijn partner er geïrriteerd van, maar weet je, dat is dan maar zo. Hij liet mij denken dat ik hem kon vertrouwen en dat kon ik niet dus aanvaard dan ook maar de consequenties denk ik dan..



Sense: waarom ga je in hemelsnaam door met je minnaar? Ik zal vast achtergrondinformatie missen maar dat snap k nu écht even niet...

Ik heb ook een buitenechtelijke relatie gehad. Deze heeft een paar maanden geduurd. Mijn man heeft mij ook een tweede kans gegeven hoewel het op dat moment voelde alsof ik hem nog een kans gaf. De beslissing om bij hem te blijven heb ik toendertijd alleen met m'n verstand gemaakt. Mijn gevoel wilde alleen bij mijn minaar zijn.

Ik weet niet goed hoe ik m'n gedachten moet weergeven. Aan de ene kant heb ik echt heel veel spijt van het bedrog en alle leugens. Moeilijk te bevatten dat ik daartoe in staat ben geweest, dat ik alleen m'n eigen behoeftes in gedachten had en over iedereen die me dierbaar is heen walste.

Aan de andere kant heeft mijn relatie met mijn minaar me heel veel geleerd, over mezelf, over het leven. Het is een periode in mijn leven die me gevormd heeft en die ik niet had willen missen.

Het klinkt tegenstrijdig en ik schaam me dat ik me zo voel, maar dit is voor mij de waarheid.

Toen ik de keuze maakte om de kans die mijn man me gaf aan te pakken, ded ik dit vooral om ons gezin niet kapot te maken. Er zijn heel wat jaren voorbij gegaan. Pas de laatste maanden kan ik eerlijk zeggen dat mijn keuze ook voor mij het beste is geweest. Ik ben mijn man dankbaar dat hij mij die kans heeft gegeven.

Mijn man heeft nooit veel vragen gesteld over mijn relatie met mijn minaar. Hij is eigenlijk ook niet heel wantrouwend geweest. Ik heb nog steeds de behoefte te "bewijzen" dat ik geen afspraken heb met mijn minaar.

malube schreef op dinsdag 15 oktober 2013 21:01 Het maakt inderdaad veel stuk Nellie, maar ik denk dat als een situatie tot iets gekomen is waar je zelf ook een aandeel in hebt gehad (dus niet het vreemd gaan op zich, maar de toestand van de relatie zelf) en je dat zelf ook ziet en erkent is er wel een mogelijkheid dat er veel gerepareerd wordt.

Sommige mannen/mensen zijn gewoon hufters van egoïsten! En gaan vreemd ongeacht hoe de relatie is. Ik vind het heel apart om vreemdgaan bij de andere kant neer te leggen. Je bent ZELF verantwoordelijk voor je acties. Niet je partner, en zeker niet als die niet weet wat je aan doen bent.

Degene die vreemd gaat, is fout. Hoe slecht je relatie ook is, want er zijn altijd genoeg andere opties om voor te kiezen. Dan ben je gewoon een slecht mens als je kunt liegen en bedriegen. Dat zegt wat over je karakter, je waarden en normen, het zegt alles over jou!

Vreemdgaan = exit.

Vraag voor nellie en Dobermann. Is voor jullie eenmalig vreemdgaan even 'erg' als langdurig vreemdgaan? En al dan niet berouw hebben? Opbiechten versus betrapt worden?

Ik ben sowieso nooit zo zwart wit geweest als bv doberman. Ik heb een gezin en vindt het waard om het een kans te geven. En tot nu toe ben ik blij dat ik dat heb gedaan.

Ik denk dat het verschil tussen mannen en vrouwen hier een rol speelt.



Voor bedrogen vrouwen is praten heel belangrijk om het vertrouwen weer terug te krijgen en de rijen weer te sluiten. Bedrogen mannen willen meestal liever niet praten. Die doen het liefst zo snel mogelijk alsof er niets gebeurd is.



In het algemeen dan, er zullen vast uitzonderingen zijn.

Mijn man is vreemdgegaan en ik wist meteen toen ik erachter kwam dat ik verder met hem wilde. Ja, hij zat fout maar onze relatie liep echt niet lekker, weinig sex ( mijn schuld ik had nooit zin) en we praatte te weinig met elkaar.

We zijn nu ruim 2 jaar verder en ik kan met alle eerlijkheid zeggen dat dit echt achter ons ligt. Ik denk er ook bijna nooit meer aan en vertrouw hem ook weer. Onze relatie heeft eigenlijk een soort boost gekregen.

Misschien komt het ook door onze kids. Daar wilde ik voor vechten.

Moet er wel bij zeggen dat als hij een lange geheime relatie had gehad, ik niet bij hem was gebleven. Liegen en bedriegen en dan voor een langere tijd zou ik niet kunnen verkroppen. TO wens je heel veel succes! Hoop dat het goed komt met jullie.

merano schreef op 16 oktober 2013 @ 08:37:

In het algemeen dan, er zullen vast uitzonderingen zijn.

Ik vrees dat het veel algemener is dan uitzondering. Vrouwen kunnen ook hard zijn. Kei hard. Over procenten en aantallen gaan we nooit het fijne weten, maar ik denk dat er wel anders wordt gecommuniceerd als het over vrouwen of mannen gaat.



Ik zat met zo'n vrouw die zonder respect voor mij of het gezin het buitenhuis ging zoeken. Omdat de relatie "niet goed zat". Dat was ze me wel even vergeten te vertellen ondertussen.



Dan het typisch verhaal van schuldig voelen omdat ze betrapt werd, respectloos naar mij toe, moeite hebben relatietherapie. Een muur om zich heen. Kansloos.



Ik ben de eerste om iemand terug een kans te geven, maar dan moeten ze die wel bewust nemen, en met beide handen nemen, spijt en besef hebben van wat ze hebben gedaan....



met ons is het niet goed gekomen. Met mij wel ;)

malube schreef op 16 oktober 2013 @ 02:29:





Sense: waarom ga je in hemelsnaam door met je minnaar? Ik zal vast achtergrondinformatie missen maar dat snap k nu écht even niet...

Omdat zonder mijn minnaar voor mij geen optie was..



Ja er zit een heel lang verhaal achter.. Wellicht dat ik dat nog een keer plaats maar voor nu even niet..

Hoi Ella6006, dank en fijn voor het openen van dit topic! Ik zit in een vergelijkbare situatie als jij en worstel met ongeveer met hetzelfde. Momenteel zit ik met ex / aanstaande vriend (ik weet op dit moment niet welke "titel" het beste bij hem past) weer in de opbouwfase na mijn vreemdgaan. Hetzelfde als jij ben ik ongelofelijk blij dat hij er voor openstaat om het weer goed te krijgen en dat we hetzelfde doel voor ogen hebben; onze toekomst en samen heel oud en gelukkig worden.



Aan de andere kant durf ik het soms niet te geloven. Want na wat ik hem heb aangedaan met daarbij behorende twijfels, extreem labiel gedrag en zelfs mijn vertrek... hoe kan het dat hij ons deze kans nog geeft? En dan krijg ik slechte gedachten binnen als; doet hij dit om mij straks te laten vallen zodat ik voel wat hij heeft gevoeld? Zou hij mij nog willen straffen voor de pijn die ik hem heb gedaan? En precies als wat jij schrijft, ik vond mijzelf zo een naar mens!! (eerst 24/7, dit is nu na een klein jaar afgezakt naar een paar momenten per dag) Hoe heb IK dit kunnen doen? Hoe heb IK zo vreselijk egoïstisch kunnen handelen? Hoe heb IK zo vreselijk kunnen liegen? Waarom heb IK de persoon die ik het allermeeste lief heb zoveel pijn gedaan met MIJN gedrag? Ik kan mijzelf haast niet vergeven, waarom zou hij dat dan in hemlesnaam doen? Deze gedachten maken mij dan angstig en onzeker waardoor ik de neiging heb in een defensieve houding te schieten en afstand te nemen... of heel extreem naar bevestiging van zijn kant aan het zoeken ben. En sja... dát is in deze situatie het laatste wat ik moet doen. Want rationeel vind ik het reuze logisch dat zijn vertrouwen weer moet groeien en dat dit tijd, heel veel tijd nodig heeft. Rationeel begrijp ik ook heel goed dat angstig, defensief en bevestiging vragend gedrag juist compleet het tegenovergestelde zal bereiken van wat ik voor ogen heb. Gelukkig heb ik heel hard aan mijzelf gewerkt (doe ik nog steeds) en als ik weer even tegen het plafond zit door mijn "negatieve" gevoel weet ik dat het voortkomt uit mijn eigen gedachten en weet ik het te relativeren. Want het ís namelijk niet zo.



Ik merk na maanden heel hard werken dat ik mijzelf stapje voor stapje meer vergeef en daardoor ook weer stapje voor stapje positiever over mijzelf denk. Wat weer mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen sterkt. En dat heb ik nu heel hard nodig om hem zijn ruimte te geven. Voor zijn proces. Ik wil(de) ook alleen maar dingen doen om het goed te maken. Resultaat: zat keihard op zijn nek en dat voelde bij hem als giga druk. (duhhhhh). Dus ik laat dat voor wat het is. Supermoeilijk! Ik weet niet hoe dat bij jou gaat, maar wij wonen op dit moment ook apart en spreken ongeveer twee keer per week af. Deze momenten zijn heel gezellig, leuk en ontspannen en ik merk dat we daar beiden van genieten en dat dit ons allebei helpt in het weer laten groeien van het vertrouwen in elkaar.



Er wordt hier gezegd om veel met elkaar te praten. Ik ben het daar volledig mee eens! Heb wel de kanttekening op te passen het niet dood te praten. Soms is alles echt wel gezegd. Ex / aanstaande vriend heeft geen behoefte om het hele verhaal keer op keer te horen. Maar als hij dat wel zou willen, dan zal ik hem dat ook blijven vertellen. Ik merk dat ex / aanstaande vriend niet zo zeer over de rel is van het vreemdgaan zelf maar meer over de vertrouwensbreuk. Ik merk dat ik hem moet overtuigen dat ik hem nooit meer zo zal buitensluiten, zo pijn zal doen en hem nooit meer zo zal laten vallen. En met woorden alleen red ik dat niet natuurlijk. Dus ik heb de stelling ingenomen; doen wat ik zeg, en zeggen wat ik doe. Nu, na maanden merk ik dat dit heel voorzichtig de eerste resultaten laat zien omdat ex / aanstaande vriend dit echt heel prettig vind.



Daarnaast incasseren, incasseren, incasseren. Dit betekent niet dat je werkelijk alles maar hoeft te accepteren natuurlijk, Maar als het gaat om ex / aanstaande vriend zijn gevoel... dan heb ik de harde afspraak met mijzelf gemaakt dat ik daar niet op mag reageren met verwijten of verdediging. Hij vóelt dat zo en ja, dat is mijn schuld. Dus ik laat hem uitpraten / uitrazen en toon begrip als hij boos op mij is maar ook berouw. We hebben het nu heel gezellig en leuk, laatst heb ik wel nogmaals tegen hem gezegd dat het mij zo spijt en dat het mij echt elke dag nog bezighoudt wat ik heb gedaan. Dat vond hij prettig om te horen. Ik wilde absoluut niet de indruk wekken namelijk dat ik vanwege de gezelligheid etc. ook maar denk dat alles ook maar vergeten is. Het was een momentje dat 5 minuten heeft geduurd. We zijn hier beiden ook verder niet dieper op ingegaan. Het is gezegd, hij weet het, vond het fijn dus goed voor dat moment. Als we wel waren gaan doorpraten waren we weer in die pijn gedoken en sja... wat levert dat dan op?



Ik weet niet hoe het in jouw situatie is, maar bij ons speelt ook nog mee dat onze directe omgeving ook van mijn vreemdgaan op de hoogte is. Dit betekent ook dat ex / aanstaande vriend opmerkingen op zich af krijgt van mensen die belangrijk voor hem zijn dat hij gek is dat hij ons nog een kans geeft. Ik vind het heel verdrietig voor hem dat hij zich daarin nu moet verdedigen. Ook hier weer dus... tijd. Niet alleen ex / aanstaande vriend zijn vertrouwen moet herstellen maar dat van de omgeving ook. Ik heb hele bewuste stappen genomen (kan dit niet verder toelichten ivm vertrouwelijkheid) waaruit vooe iedereen blijkt dat ik richting ex / aanstaande vriend écht oprecht ben.



Kortom; naast dat het GEWELDIG en bijna niet te geloven is dat je samen weer verder gaat, vind ik het persoonlijk ook lastig en heb ik echt wel worstelingen met bepaalde zaken. De balans zoeken tussen incasseren, berouw en begrip én het bewaken van mijn eigen grenzen vind ik soms moeilijk. Als ik dat merk neem ik ook bewust even (ruim) de tijd hier over na te denken en mijzelf af te vragen waar die balans ligt. Het mooie is als ik niet direct schakel uit mijn primaire reactie, de oplossing altijd wel boven komt drijven. Wat ik verder ervaar is toen ik heel rationeel en bewust mijn keuzes ben gaan maken, dit heel sterk bijdraagt aan het (voorzichtig) terugwinnen van het vertrouwen. Zowel bij ex / aanstaande vriend als de omgeving. Dit is geregeld in (sterke) strijd met mijn gevoel / emotie op dat moment. Maar "je kop erbij houden" is nu het aller aller belangrijkste. Ik merk nu ook na maanden ook langzaam resultaat en dat koester ik met heel mijn hart en is de drijfveer ook zo door te blijven gaan. Immers; het kan vanaf hier alleen maar stap voor stap vooruit. Veel langzamer dan dat ik zelf vanuit mijn gevoel en emotie zou willen, maar vanuit ratio het helemaal mee eens uit respect voor het gevoel van ex / aanstaande vriend om weer een stabiele ondergrond en uiteindelijk volwaardige relatie te krijgen. Hij is echt de liefde van mijn leven dus het helemaal waard om dit lastige, moeilijke en soms bizar ingewikkelde proces door te gaan. Wat een teken van liefde is het dat ex / aanstaande vriend dit dus ook doet? Mijn moeder zei; als jullie híer doorheen komen, komen jullie er echt alleen maar veel sterker uit. En daar geloof ik ook in!

nellie0987 schreef op woensdag 16 oktober 2013 07:19 Degene die vreemd gaat, is fout. Hoe slecht je relatie ook is, want er zijn altijd genoeg andere opties om voor te kiezen. Dan ben je gewoon een slecht mens als je kunt liegen en bedriegen. Dat zegt wat over je karakter, je waarden en normen, het zegt alles over jou!

Hoewel ik je reacties wel snap ben ik toch blij dat ik zelf niet zo zwart-wit denk.



Zoals ik al eerder zei: vreemdgaan is nooit goed te praten, maar er is meer dan dat. Zo zwart-wit ligt het over het algemeen gewoon niet.

Sense-1970 schreef op woensdag 16 oktober 2013 09:55 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="malube in "Doorgaan met je relatie nadat je bent vr..."" class="messagelink">malube schreef op 16 oktober 2013 @ 02:29</a>:</b>





Sense: waarom ga je in hemelsnaam door met je minnaar? Ik zal vast achtergrondinformatie missen maar dat snap k nu écht even niet...</div></blockquote>



Omdat zonder mijn minnaar voor mij geen optie was..



Ja er zit een heel lang verhaal achter.. Wellicht dat ik dat nog een keer plaats maar voor nu even niet..

Ik denk dat ik het verhaal erachter moet weten wil ik het kunnen snappen inderdaad. Voor mij klinkt het nu als een kwestie van kiezen: of je man of je minnaar.

tehila schreef op 16 oktober 2013 @ 02:31:

Ik heb ook een buitenechtelijke relatie gehad. Deze heeft een paar maanden geduurd. Mijn man heeft mij ook een tweede kans gegeven hoewel het op dat moment voelde alsof ik hem nog een kans gaf. De beslissing om bij hem te blijven heb ik toendertijd alleen met m'n verstand gemaakt. Mijn gevoel wilde alleen bij mijn minaar zijn.

Ik weet niet goed hoe ik m'n gedachten moet weergeven. Aan de ene kant heb ik echt heel veel spijt van het bedrog en alle leugens. Moeilijk te bevatten dat ik daartoe in staat ben geweest, dat ik alleen m'n eigen behoeftes in gedachten had en over iedereen die me dierbaar is heen walste.

Aan de andere kant heeft mijn relatie met mijn minaar me heel veel geleerd, over mezelf, over het leven. Het is een periode in mijn leven die me gevormd heeft en die ik niet had willen missen.

Het klinkt tegenstrijdig en ik schaam me dat ik me zo voel, maar dit is voor mij de waarheid.

Toen ik de keuze maakte om de kans die mijn man me gaf aan te pakken, ded ik dit vooral om ons gezin niet kapot te maken. Er zijn heel wat jaren voorbij gegaan. Pas de laatste maanden kan ik eerlijk zeggen dat mijn keuze ook voor mij het beste is geweest. Ik ben mijn man dankbaar dat hij mij die kans heeft gegeven.

Mijn man heeft nooit veel vragen gesteld over mijn relatie met mijn minaar. Hij is eigenlijk ook niet heel wantrouwend geweest. Ik heb nog steeds de behoefte te "bewijzen" dat ik geen afspraken heb met mijn minaar.

Wat mooi dat je zo eerlijk bent! Iedereen mag zeggen wat hij/zij vindt van wat je hebt geschreven, ik vind het echt heel dapper dat je dit "hardop" durft te zeggen. Persoonlijk heb ik er namelijk een beetje moeite met mensen die (hier) heel hard roepen dat zij dit nóóit zullen doen en het zo verwoorden of wij de duivel zelf zijn. Dan denk ik; ik heb inderdaad kennis gemaakt met de "zwarte" kant in mij en ik kan je alleen maar vertellen dat ik daar bijna aan onderdoor ben gegaan toen ik constateerde dat ik dit blijkbaar in mij heb. Maar wat jij hier ook schrijft; het heeft mij wél heel veel geleerd en uiteindelijk een stabieler en volwassener mens gemaakt. Wij "duivels" zullen moeten leren leven met extreme spijt, schaamte en (soms hele harde) oordelen van anderen. Yes, de consequentie van ons gedrag. Helaas is de tijd niet meer terug te draaien dus is het niet te veranderen wat er is gebeurt en zit er niets anders op om die consequentie(s) te dragen en aan zelfvergeving te doen. Anders komt de gedachte om voor een trein te springen wel erg dichtbij...

Nellie 7:19, ik ben het helemaal met je eens.

Mijn dank hiervoor, mooi dat er ook nog sterke mensen met karakter bestaan.

nellie0987 schreef op 16 oktober 2013 @ 07:19:

Degene die vreemd gaat, is fout. Hoe slecht je relatie ook is, want er zijn altijd genoeg andere opties om voor te kiezen. Dan ben je gewoon een slecht mens als je kunt liegen en bedriegen. Dat zegt wat over je karakter, je waarden en normen, het zegt alles over jou!

Ben even heel benieuwd Nellie... jij zal dan wel nóóit vreemdgaan, maar heb jij nooit een behoorlijke fout gemaakt? Een dikke vette uitglijder in een andere context? Waar je nachten niet van hebt geslapen, waar je zo goed als overspannen van raakte? Iets waar je extreme spijt van had maar wat je helaas niet meer kon terug draaien? Iets dat vanuit jouw eigen naïviteit onschuldig leek maar explodeerde in een drama? Werd er toen ook tegen jou gezegd dat je gewoon een slecht mens was en dat het alles zei over jou?



Ik ben het verder helemaal met je eens dat vreemdgaan niet de schuld is van de partner en dat dit dus zéker niet bij hem/haar neergelegd moet worden. Dat jouw post van 07.19 getuigt van een sterk karakter... daar ben ik het totaal niet mee eens. Eerder van bekrompenheid zo hard te oordelen zonder de nuances te weten. Elk verhaal staat op zich. Net als fouten die jij waarschijnlijk ook wel eens hebt gemaakt in jouw leven. Nee, geen excuus! Maar even een andere blik van een andere kant.

Wat een mooie, openhartige reactie seabert (die van 11:35). Ik wil mijn best doen om je niet al te hard veroordelen (terwijl ik dat normaal wel doe bij vreemdgangers), omdat ik het respecteer dat je je verhaal hier zo uitgebreid uit de doeken doet. Waar ik alleen oprecht benieuwd naar ben (en wat jij jezelf blijkbaar ook afvraagt): waarom heb je het zover laten komen? Ik neem aan dat je ook voordat je vreemdging al wel kon bedenken dat je je vriend daarmee zou kwetsen. Waarom heb je dan toch bewust die stap(pen) genomen? Of, als je het niet zo bewust hebt gedaan: waarom heb je dan niet bewust keihard op de rem getrapt toen je merkte dat je onbedoeld een bepaalde grens over ging?

Ik weet niet seabert of nellie zulke fouten heeft gemaakt[denk het niet overigens]..maar ik in ieder geval niet.

En dat kan ik met recht zeggen..ik koos ervoor om het niet te doen, er niet in mee te gaan, en mezelf niet te verloochen....



Eerst uitmaken!, daar heeft de ander recht op...want jij vond hem/haar toch ook zoo leuk in het begin???

seabert81 schreef op 16 oktober 2013 @ 11:53:

Persoonlijk heb ik er namelijk een beetje moeite met mensen die (hier) heel hard roepen dat zij dit nóóit zullen doen en het zo verwoorden of wij de duivel zelf zijn.

En toch durf ik dat ook te beweren. Niet omdat ik heilig ben, niet omdat ik nooit fouten maak, niet omdat ik nooit verliefd zal worden op een ander, maar gewoon omdat ik dat weet van mezelf. Ik ben zelf wel eens bedrogen en wil niemand die pijn aandoen. En dat weet ik 100% zeker. In mijn vorige relatie ben ik vreselijk verliefd geweest op een andere man. Hoteldebotelverliefd, echt met fladderende vlinders, gebrek aan eetlust en gezwijmel over die ander. En hij was het ook op mij. We hadden regelmatig contact vanwege ons vrijwilligerswerk, gingen regelmatig samen op stap, een enkele keer bleven we zelfs bij elkaar slapen. En toch is er nooit 1 onvertogen ding gebeurd. Geen zoen, geen aanraking, helemaal niets. Het heeft me vreselijk veel zelfbeheersing gekost. En hem ook. Ik heb mijn partner verteld dat ik verliefd was, ben meer energie in mijn relatie gaan steken. En uiteindelijk ging die verliefdheid wel over. Ik durf dus inderdaad te roepen dat ik nóóit vreemd zou gaan. Als je relatie niet leuk meer is, maak het dan uit voor je wat met een ander begint. En als je relatie nog wel leuk is ga dan gewoon niet vreemd. Ik kan ik me dus absoluut niet voorstellen dat anderen hun partner, van wie ze zeggen te houden, willens en wetens zo zouden willen kwetsen.

Soyli schreef op 16 oktober 2013 @ 08:24:

Vraag voor nellie en Dobermann. Is voor jullie eenmalig vreemdgaan even 'erg' als langdurig vreemdgaan? En al dan niet berouw hebben? Opbiechten versus betrapt worden?

Zo zwart-wit ben ik ook wat dat betreft.

Het enige verschil is de pijngraad.

Ik zou simpelweg niet verder kunnen in een relatie waarvan ik weet dat mijn partner in staat is tot vreemdgaan.



Dat betekent echter niet dat ik niet geloof dat er stellen zijn die er wel uitkomen samen.



Goed, nog geen bijdrage waar jij iets aan hebt Ella.



Ik zie hier wel veel mensen over details praten. Ik heb juist op TV gehoord van een psycholoog dat je de details rondom vreemdgaan níet moet geven, hoe ernstig je partner het ook lijkt te willen weten. De details doen er niet toe. Het maakt het verwerkingsproces alleen maar lastiger en pijnlijker.

Details hebben het voor mij juist veel en veel makkelijker gemaakt. Ik weet niet of ik door zou kunnen gaan met iemand die vreemdging en er ook nog over zou zwijgen. Details geven is in mijn ogen een teken van respect en vertrouwen, terwijl erover zwijgen voor mij een extra klap in mijn gezicht zou beteken.

Soyli schreef op woensdag 16 oktober 2013 08:24 Vraag voor nellie en Dobermann. Is voor jullie eenmalig vreemdgaan even 'erg' als langdurig vreemdgaan? En al dan niet berouw hebben? Opbiechten versus betrapt worden?

Is voor mij even erg: liegen en/of vreemdgaan is exit.

clubmedfan schreef op woensdag 16 oktober 2013 08:30 Ik ben sowieso nooit zo zwart wit geweest als bv doberman. Ik heb een gezin en vindt het waard om het een kans te geven. En tot nu toe ben ik blij dat ik dat heb gedaan.

Maar je partner voelt dat duidelijk niet zo, want dan was hij niet vreemd gegaan.

annelaure schreef op 16 oktober 2013 @ 12:29:

Details hebben het voor mij juist veel en veel makkelijker gemaakt. Ik weet niet of ik door zou kunnen gaan met iemand die vreemdging en er ook nog over zou zwijgen. Details geven is in mijn ogen een teken van respect en vertrouwen, terwijl erover zwijgen voor mij een extra klap in mijn gezicht zou beteken.

Mmm ja, daar kan ik me iets bij voorstellen. Ik denk ook dat het er wel toe doet in hoeverre de details gaan natuurlijk.



Want of zij wél zijn favoriete lingerie droeg, of zij wél een strak lijf had, hoe vaak en op welke tijdstippen, en of zij wél zijn vieze fantasie waarmaakte.. is echt niet bevorderlijk voor het verwerkingsproces.

En het zijn vaak ook zulke vragen die uit onzekerheid naar boven komen.