Doorgaan met je relatie nadat je bent vreemdgegaan

Mijn vriend is ook vreemdgegaan. Ik heb 'ons' bewust een bepaalde tijd gegeven waarin hij de moeite moest nemen mijn vertrouwen terug te winnen. Daarin heb ik duidelijk aangegeven dat als op een bepaald punt, ik me nog steeds afvraag waar hij uithangt (oftewel hem niet vertrouw) we er beter mee konden stoppen.

Niets is vreselijker dan jezelf dwingen iemand te vertrouwen als hij een bedrijfsborrel heet of met vrienden is (zegt te zijn) terwijl je je eigen nagels af zit te bijten omdat je bang bent dat het weer gebeurt. In het begin was het logisch dat ik me zo voelde en m'n vriend begreep dat ook.

Uiteindelijk heb ik het besluit genomen hem te vertrouwen, de knoop doorgehakt. Ik zit niet meer met dat rotgevoel als hij te stappen is met z'n vrienden (ze hadden laatst een vrijgezellenfeest) Ik kies er bewust voor te geloven dat hij het niet meer zal doen. En ik kan hem ook niet eeuwig zijn 'mannentijd' afnemen.

Het heeft me heel wat rust gebracht, en hem uiteindelijk ook. Daardoor kunnen we weer meer genieten van de tijd met elkaar.

seabert81 schreef op woensdag 16 oktober 2013 12:05 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="nellie0987 in "Doorgaan met je relatie nadat je bent vr..."" class="messagelink">nellie0987 schreef op 16 oktober 2013 @ 07:19</a>:</b>

Degene die vreemd gaat, is fout. Hoe slecht je relatie ook is, want er zijn altijd genoeg andere opties om voor te kiezen. Dan ben je gewoon een slecht mens als je kunt liegen en bedriegen. Dat zegt wat over je karakter, je waarden en normen, het zegt alles over jou!</div></blockquote>



Ben even heel benieuwd Nellie... jij zal dan wel nóóit vreemdgaan, maar heb jij nooit een behoorlijke fout gemaakt? Een dikke vette uitglijder in een andere context? Waar je nachten niet van hebt geslapen, waar je zo goed als overspannen van raakte? Iets waar je extreme spijt van had maar wat je helaas niet meer kon terug draaien? Iets dat vanuit jouw eigen naïviteit onschuldig leek maar explodeerde in een drama? Werd er toen ook tegen jou gezegd dat je gewoon een slecht mens was en dat het alles zei over jou?



Ik ben het verder helemaal met je eens dat vreemdgaan niet de schuld is van de partner en dat dit dus zéker niet bij hem/haar neergelegd moet worden. Dat jouw post van 07.19 getuigt van een sterk karakter... daar ben ik het totaal niet mee eens. Eerder van bekrompenheid zo hard te oordelen zonder de nuances te weten. Elk verhaal staat op zich. Net als fouten die jij waarschijnlijk ook wel eens hebt gemaakt in jouw leven. Nee, geen excuus! Maar even een andere blik van een andere kant.

Nee, ik heb geen fouten gemaakt zoals jij beschrijft. Ik leef volgens een aantal principes: wat u niet wil.... en het leven bestaat uit het maken van keuzes en die moet je weloverwogen nemen.



Inderdaad, ik ben nog nooit vreemd gegaan. Als je open staat voor anderen moet je de balans opmaken van je relatie. En dan maak je de keuze ik ga er voor of ik stop ermee. Life can be so fucking simple!!!

Ik snap nooit zo goed waarom mensen zoals jullie in een topic als deze reageren. Is het alleen maar even om te komen melden hoe verschrikkelijk mensen zijn die vreemd gaan? Het is alleen maar zwart-wit in de wereld? Ik snap jullie bijdrage niet zo goed. De partners van de vreemdgangers hebben er bewust voor gekozen om verder te gaan. Waarom komen jullie hier dan precies reageren?

Ik denk ook niet dat ik ooit vreemd zal gaan trouwens. Omdat ik het aan voel komen. Mijn man zegt dat nu precies zo. In de situatie als het toen was niet, zat ook compleet met zichzelf in de knoop. Dat praat het vreemdgaan (hier eenmalig en geen sex) niet goed, maar ik snap het ergens wel dat als je compleet in de war bent je gevoeliger bent voor aandacht van anderen. Ookal is je bedoeling dat niet.



Vreemdgaan maakt een mens niet slecht, de actie op zichzelf is slecht. Ik geloof niet in slechte mensen.



Maar weet je, ik riep jaren terug ook wat jullie nu roepen hoor. Ben er alleen ondertussen wel van terug gekomen. Zo zwart-wit denk ik gelukkig niet meer.

malube schreef op woensdag 16 oktober 2013 12:43 Ik snap nooit zo goed waarom mensen zoals jullie in een topic als deze reageren. Is het alleen maar even om te komen melden hoe verschrikkelijk mensen zijn die vreemd gaan? Het is alleen maar zwart-wit in de wereld? Ik snap jullie bijdrage niet zo goed. De partners van de vreemdgangers hebben er bewust voor gekozen om verder te gaan. Waarom komen jullie hier dan precies reageren?

Ik begrijp jou niet en jij mij niet, maar dan nog mag ik ook reageren!

Maar waarom? Wat is je intentie erachter?

Met je eens Malube. Het is een beetje vreemdgangers bashen. Mijn man is verkeerd bezig geweest, heeft op de blaren gezeten, en nu gaan we weer verder. PUNT. Hij is niet verdorven, het is geen duivel, hij zat niet lekker in zijn vel, en hij heeft een misstap begaan. Hij is 15 jaar een geweldige man voor mij geweest, een lieve vader voor mijn kinderen. Voor één foutje ga ik hem écht niet de deur wijzen. Daarbij, ik houd gewoon van hem, dat is niet ineens weg. Overigens waak ik er wel voor tweede viool te spelen. Als zou blijken dat hij toch nog vreemdgaat, dan is het écht klaar. Maar ik durf eigenlijk wel te stellen dat hij het niet meer gaat doen. Hij heeft namelijk heel veel kapot gemaakt, en hij ziet hoe veel moeite het kost om het weer op te bouwen.

Ik denk ook inderdaad dat het niet zo zwart-wit is. We zijn allemaal mensen en er kan een periode in je leven zijn waarin je erg kwetsbaar bent en daardoor meer openstaat voor een ander. Dat heeft heel veel met jezelf te maken, niet zozeer met je partner. Het erge is dat je wel je partner ermee kwetst, maar in die achtbaan van emoties doe je soms iets waarvan je de impact niet helemaal goed inschat.

I.m.o kun je alleen samen verder als je er 100% voor gaat. Ervoor wilt vechten, het 'wij tegen de wereld' gevoel.

En het heeft tijd nodig, heel veel tijd...

malube schreef op 16 oktober 2013 @ 12:43:

Ik snap nooit zo goed waarom mensen zoals jullie in een topic als deze reageren. Is het alleen maar even om te komen melden hoe verschrikkelijk mensen zijn die vreemd gaan? Het is alleen maar zwart-wit in de wereld? Ik snap jullie bijdrage niet zo goed. De partners van de vreemdgangers hebben er bewust voor gekozen om verder te gaan. Waarom komen jullie hier dan precies reageren?

Aan de ene kant snap ik 'ze' wel (niet naar bedoeld) aan de andere kant snap ik jouw onbegrip. TO geeft zelf al aan wat haar doelgroep is, maar goed, je kunt moeilijk mensen verbieden hun (ongezouten) mening te geven.



Er zit natuurlijk ook een verschil per situatie. In mijn geval (en geloof me, ik heb ook m'n leven geleefd volgens het principe 'als iemand mij belazert, exit) was het een eenmalig iets, alleen zoenen. En hij heeft het een paar dagen later verteld. Ik ga het niet bagetalliseren, het heeft me enorm veel pijn gedaan, maar zoals ik in mijn eigen verhaal al zei: het gaat erom of je naarmate van tijd de knop op kan zetten. Dit moet je niet voor 'de vreemdganger' doen, maar voor jezelf. Hij/zij heeft niet het recht jouw achterdocht te veroordelen. Ik begrijp echter wel dat een vreemdganger, nadat iemand er bewust voor gekozen heeft door te gaan, zich kan ergeren als het er constant ingesmeten wordt.

Als JIJ hebt besloten om hem/haar te vergeven, is het vervolgens een kwestie van vertrouwen opbouwen. Die 2 staan los van elkaar.

Ik vind nu ook dat in een toekomstige ruzie, het van mijn kant niet eerlijk zou zijn dat erbij te halen, omdat dat een afgesloten hoofdstuk is.

Daarom ben ik het ook niet eens met de stelling dat het nooit meer hetzelfde kan zijn als iets stuk is. De relatie is namelijk niet stuk, het vertrouwen is stuk gegaan. En vertrouwen kun je weer opbouwen.

clubmedfan schreef op 16 oktober 2013 @ 12:54:

Met je eens Malube. Het is een beetje vreemdgangers bashen. Mijn man is verkeerd bezig geweest, heeft op de blaren gezeten, en nu gaan we weer verder. PUNT. Hij is niet verdorven, het is geen duivel, hij zat niet lekker in zijn vel, en hij heeft een misstap begaan. Hij is 15 jaar een geweldige man voor mij geweest, een lieve vader voor mijn kinderen. Voor één foutje ga ik hem écht niet de deur wijzen. Daarbij, ik houd gewoon van hem, dat is niet ineens weg. Overigens waak ik er wel voor tweede viool te spelen. Als zou blijken dat hij toch nog vreemdgaat, dan is het écht klaar. Maar ik durf eigenlijk wel te stellen dat hij het niet meer gaat doen. Hij heeft namelijk heel veel kapot gemaakt, en hij ziet hoe veel moeite het kost om het weer op te bouwen.

Dat heb ik dus ook, als het nu wéér zou gebeuren, tja, dan zit er iets niet goed en dan is het ook voor mij exit. Puur, zoals jij zegt, er is wat stukgegaan en het heeft (extra) moeite gekost om dat weer te herstellen. Dan voelt het alsof je in n put bent gevallen, eruitgeklommen bent samen, en er vervolgens nóg harder en dieper ingeduwd wordt.

Ik kan dat soort reacties inderdaad niet verbieden, maar ik snap ze gewoon niet. Voel je jezelf dan veel beter ofzo?

Vreemdgaan, daar straalt iets hardvochtigs van af. Egoïstisch. Je verbreekt de vertrouwensbalans en die balans valt eenzijdig niet meer te repareren. Niet 100%.



Hoe ga je om met die onbalans? Met de kennis dat je de bedonderde bent in een relatie?



Misschien door als bedrogene zelf vreemd te gaan, je partner daarna de rekening te presenteren met het voorstel: en nu, hoe verder? Pas dan zijn jullie immers weer gelijkwaardig in de relatie.

malube schreef op 16 oktober 2013 @ 12:43:

Ik snap nooit zo goed waarom mensen zoals jullie in een topic als deze reageren.

Zoals ik al schreef: uit onbegrip, omdat ik heel graag wil snappen hoe mensen bewust iets kunnen doen waarvan ze vooraf weten dat ze hun partner er zo ongelofelijk hard mee kwetsen.

malube schreef op 16 oktober 2013 @ 13:04:

Ik kan dat soort reacties inderdaad niet verbieden, maar ik snap ze gewoon niet. Voel je jezelf dan veel beter ofzo?

Tja, dat snap ik ook niet. Ik ben nog nooit vreemdgegaan en ik voel me dan ook niet beter dan iemand die het wel gedaan heeft. Wellicht dat betreffende mensen iets naars hebben meegemaakt in hun directe omgeving, ik weet het niet!

kadanz schreef op 16 oktober 2013 @ 13:05:

Vreemdgaan, daar straalt iets hardvochtigs van af. Egoïstisch. Je verbreekt de vertrouwensbalans en die balans valt eenzijdig niet meer te repareren. Niet 100%.



Hoe ga je om met die onbalans? Met de kennis dat je de bedonderde bent in een relatie?



Misschien door als bedrogene zelf vreemd te gaan, je partner daarna de rekening te presenteren met het voorstel: en nu, hoe verder? Pas dan zijn jullie immers weer gelijkwaardig in de relatie.

Persoonlijk voel ik me niet de bedonderde in de relatie. De vertrouwensbalans ligt gelijk, het is maar net hoe je er mee omgaat en hoe je dat met elkaar communiceert.



(Overigens moet hij het nu niet wéér flikken, dan heeft ie 'n probleem, maar dat terzijde)

kadanz schreef op 16 oktober 2013 @ 13:05:

Vreemdgaan, daar straalt iets hardvochtigs van af. Egoïstisch. Je verbreekt de vertrouwensbalans en die balans valt eenzijdig niet meer te repareren. Niet 100%.



Hoe ga je om met die onbalans? Met de kennis dat je de bedonderde bent in een relatie?



Misschien door als bedrogene zelf vreemd te gaan, je partner daarna de rekening te presenteren met het voorstel: en nu, hoe verder? Pas dan zijn jullie immers weer gelijkwaardig in de relatie.

Sorry TO, maar hier moet ik even op reageren. Wat een bullshit over gelijkwaardigheid. Ik voel mij nog steeds gelijkwaardig. Hij kruipt niet meer voor mij hoor. Ik heb het af en toe nog moeilijk, maar het is niet zo dat ik hem laat kruipen door de vreemdste verzoeken te doen. Hij heeft mij gekwetst. Ja. Hij heeft mij verdriet gedaan. Ja. Maar de gelijkwaardigheid is er nog steeds.



Egoïstisch? Ja, dat was zijn actie. Maar mijn man is over het algemeen niet egoïstisch hoor. Ik heb twee keer 1,5 maand in het ziekenhuis gelegen. Hij is iedere dag geweest. Hoe hij het deed, deed hij het maar hij hield alle ballen in de lucht m.b.t. ons gezin. Dat doe je ja. Maar hij had ook kunnen zeggen tegen mij dat hij iedere dag niet kon omdat hij zijn werk en ons gezin had om mee bezig te zijn. HIj deed het niet. Dus, om hem nu op één egoistische actie compleet af te wijzen terwijl hij er al die jaren wél voor mij is geweest. Neuh.



(maar, de kleine lettertjes: hij moet het niet nog een keer flikken...)

@TO: Ik vind het moedig dat jullie het proberen en hoe jij erin staat ook! Als hij langere tijd merkt (dus niet in woorden, maar ook vooral daden) dat je oprecht berouw hebt en hier zelf niet bepaald trots op bent, of vond dat je rechtvaardigingen had, kan dat vertrouwen echt wel terugkeren!



Hier ook de andere kant meegemaakt. Maar lag de nadruk op mijn aandeel, zijn rechtvaardigingen/ excuses waarom het aan mij lag dat onze relatie kennelijk niet goed genoeg meer was, dat ie voor een ander was gevallen (relatie ernaast begonnen was).. ook wou hij niet vertellen hoe lang dat al gaande was, hoe vaak, wanneer, hij besloot dat dat niet relevant was.



Hij had het pas opgebiecht omdat hij niet langer met zijn geweten kon leven (ook al een egoistische reden dus), terwijl ik vanaf het begin eea aangevoeld heb en naar gevraagd heb, maar steeds ontkend werd, en dus dat ik me aanstelde, dat ik dingen zocht die er niet waren..



Een van de lastigste dingen vond ik dat hij in zijn eentje had gekozen obv de waarheid, zowel tijdstip van vertellen als dat hij in zijn eentje al die tijd koos voor blijven of uit elkaar gaan. Dat ik geen keuze had gehad obv wat er werkelijk speelde, dat je voor de gek gehouden wordt (langere tijd), dat je dat prima aanvoelt, maar hij bewust mij de waarheid onthield, omdat ie zelf alle opties wou openhouden, zodat ik hem niet zou verlaten en op die manier eerst rustig kon aankijken of die nieuwe schoenen blijvend waren, alvorens de oude weg te gooien.



Dat vind ik er niet eerlijk aan. En verder dus mn de vertrouwensbreuk, bewust liegen ook als ernaar gevraagd wordt, het stiekeme van dat alles en die hele periode de nadruk blijven leggen op wat er "fout" was aan mij, dat ik hem niet langer gelukkig maakte (mijn verantwoordelijkheid was dus??) en wat ik moest veranderen om nog "interessant" te blijven, terwijl hij totaal nergens voor open stond. Samenzijn vermeed, een muur had opgetrokken, zoveel mogelijk weg was, alsmaar commentaar had op mij of afstandelijk deed als ie er was, dus hoe kan je dan verwachten dat intimiteit terugkeert of fijne gevoelens opleven???!



Ik vertrouwde die plotse omslag niet, en mijn intuitie maakte overuren (en had gelijk, ook al werd ik voor gek verklaard en in alle toonaarden ontkend).. het meest lullige vind ik dat er van mij inspanning verwacht werd om effort te stoppen in de relatie(verbetering) en hij zichzelf geweldig vond, (immers bevestigd en geliefd door een ander zoals hij was), dus aan hem mankeerde het niet, het lag allemaal aan mij. Dat ik ook mijn "grieven" had, en mijn eigen ideeen over wat een gezonde, goede relatie is, wat ik ervan verwachtte en ik "tekortkwam" in hem, ging er niet in en wou hij niet horen. Het lag allemaal aan mij.



En dat heeft ie zich al die tijd kunnen wijsmaken, alleen al om zijn eigen geweten niet te hoeven voelen..

Anyway, eenmaal verteld was ik er snel klaar mee. Hij wou evt nog in relatietherapie, maar ook haar blijven zien. Daar heb ik vriendelijk voor bedankt, totaal zinloos omdat ie totaaaal niet met (denken aan mij/ rekening houden met mij & mijn gevoelens, of mijn rol in zijn leven), mij was bezig geweest, respectloos en begriploos zich daar helemaal voor had afgesloten. En ik al een jaar of 2 in mijn eentje "knokte" terwijl alle liefde en leuks wat hij te bieden had in een ander gestopt werd, ik was er dus wel klaar mee.



Nu zijn we jaren verder (gescheiden) en is hij weer de man die ik (zo goed) ken van voor dit hele gebeuren, is er weer ruimte voor verbondenheid, genegenheid en waardering enz alsnog/ opnieuw voor mij, maar dat is sinds die relatie met haar op de klippen is gelopen. En daarmee ook die afstandelijke egoistische houding van louter zijn eigenbelang volgen (en voor een groot deel het beantwoorden aan haar overtuigingen, wensen en verwachtingen)..



En (beter laat dan nooit) ook ruimte voor eigen aandeel.



Dat is het enorme verschil met jouw instelling, TO: jij hebt vrijwel meteen opgebiecht, ziet vanaf het begin juist jouw eigen aandeel, (ipv schuld bij de ander te leggen waarom je hiertoe verleid bent of je uit te putten in redenen waarom jullie relatie niet lekker liep en het dus soort van "gerechtvaardigd" was voor jouw gevoel) jouw eigen fout in, en je houdt heel veel rekening met je man, wil er alles aan doen om het goed te maken, laat dat ook zien, beantwoordt vragen, geeft zoveel mogelijk openheid. Alleen al daaruit blijkt dat je er echt spijt en wroeging over hebt en dat laat je aan alle kanten zien ook.



Het cruciale verschil van een "doorstart" is toch wel dat jij volledig voor hem kiest en gaat, dit zelf ook nooit meer wil meemaken, echt spijt van hebt, geen moment getwijfeld dat je met je man verder wil, het het liefst zou willen terugdraaien, enz.



Ik vind het super dat je man dat ook ziet en je kan hier dan samen echt sterker uit komen. Je kan zelfs op een veel eerlijker basis tegenover elkaar staan, geleerd hebben misverstanden of irritaties veel sneller aan te geven en niet op te laten lopen, aan elkaar aangeven wat je nodig hebt van elkaar, communiceren en die verbondenheid daardoor juist versterken. Dan hoeft zoiets geen verwijdering in te luiden, integendeel zelfs..



Om te verwerken is de openheid waar hij om vraagt juist erg belangrijk! Ik had echt niet hoeven weten hoe vaak en wat voor seks en waar oid, laat staan gedetailleerd, daar zie ik de zin ook niet van in. Maar wel veel essentielere dingen zoals omtrent het stiekeme/liegen (wanneer was je dan met die ander? Als je zgn "naar de sportschool was, of weekendje met vriendinnen weg, op zakenreis, onder werktijd?).. omdat je wil weten waar/wanneer het vertrouwen beschaamd was, hoe vaak, hoe lang al?



En nog belangrijker: toch echt willen weten wat je miste of naar op zoek was, of wat die ander triggerde: alleen spanning, ingedut (seks)leven samen, herhaling van jarenlang hetzelfde/ sleur en gebrek aan (leuke, nieuwe, spannende) ervaringen (in eigen leven te weinig uitdagingen bijv kan ook behoefte geven aan meer spannende dingen/ nieuw te ontdekken eigenschappen en ervaringen in jezelf, die (al tijden) niet meer geprikkeld worden over en weer met elkaar)..



Dus bij jezelf (en hij bij zichzelf) en samen de aanleidingen of oorzaken kennen, en zelf je leven weer meer uitdagingen geven, samen weer dingen beleven of veranderen om het (samen)leven nieuwe impulsen te geven. Ik denk dat als je vervolgens probeert achter je te laten en doorleven zoals voorheen, dat ook niet werkt..



Ik heb mezelf zeer onder de loep genomen en mijn leven heeft daardoor veel meer inhoud gekregen dan daarvoor (eenmaal uit die "comfortzone"), ben dingen gaan ondernemen en ontdekken die ik anders niet gedaan had en die aspecten van mezelf ook niet had leren kennen (blijven hangen in "ik ben nu eenmaal zo")..



Zoiets kan voor jullie allebei een enorme "wake-up-call" zijn en juist een nieuwe impuls geven aan je leven en jullie relatie.



Ik ben hier op forum begonnen met oa lezen van het "vreemdgaantopic" (sekspijler), alleen al om de andere kant te willen begrijpen (omdat ik geen antwoorden had gekregen dus) en daarna zelf een "spinn-of" daarvan geopend, met daarin serieuze overwegingen en achtergronden van vreemdgaan.. ("Slapende lust, liefde.. "en nog wat, weet ik niet meer hoe het heette).



Dat heeft mijzelf toen ook enorm geholpen die andere kant te begrijpen, hoe dat ontstaat en in zijn werk gaat, hoe die relaties voor die stap waren, wat er evt ontbrak (en al of niet geprobeerd is dat te communiceren en te veranderen). En ontdekt dat er zoveel verschillende redenen of motieven kunnen zijn. Maar ook dat het iemand kan "overvallen" en pas achteraf zich bewust worden van wat er "miste" of ontbrak of teleurgesteld in waren in de bestaande relatie.



Daardoor veel meer inzicht gekregen in mijn en zijn rol, en dit zodanig kunnen verwerken dat ik dat kon loslaten, vrij relaxt met ex (en zijn vriendin) kon omgaan en er zelf heel anders in sta dan destijds. Oa om die hele slachtofferrol van "waar heb ik dit aan verdiend met al mijn goede bedoeingen" vrij snel achter me te kunnen laten..



Ik vind een tijdelijke of eenmalige misstap uit "spanning zoeken" (+ spijt) toch wel anders (in jarenlange relatie die misschien wel voortkabbelt) dan langere tijd liegen, bedriegen en bestaande relatie verwaarlozen, maar wel achter de hand wilen houden en wel de liefde absorberen die huidige partner in jou stopt obv die leugen.. omdat die partner misschien obv dat vertrouwen bepaalde keuzes maakt, wel rekening houdende met relatie/gezin (bijv verhuizen ergens heen of bijv iets aan eigen ontwikkeling nalaat omdat dat ten koste zou gaan van (tijd/energie voor) eigen relatie..



Zo was ik bijv zelf ook niet tevreden over mijn (seks)leven en had ik ook andere keuzes gemaakt, in mijn eigen aktiviteiten en wensen, wat ik wou met mijn leven qua "carriere" of waar te wonen en meer eigen (sociaal) leven en dergelijke, als ik de waarheid had geweten..



had je iig op eerlijke basis samen nog geprobeerd ofwel besloten uit elkaar te gaan, nu was die keuze er niet (behalve dat ik veel te lang gepikt heb hoe de omgang met mij was aan het eind en daar wel een keuze in had dan zelf te stoppen).

Als er allerlei gevoelens en een hele relatie ontstaan is, tjsa, dan is er gewoon weinig kans dat iemand dat (minnaar/minnares) nog helemaal kan loslaten en "vol" voor bestaande relatie kiest, omdat dat altijd een "gemis" oplevert daarna..



Maar wat je vaak leest is dat iemand die vreemdgaat helemaal niet wil kiezen: wil allebei behouden. En dat is een ander verhaal dan bij jou het geval is!

Eerlijk zijn over een misstap is ook eerlijk zijn. Ik hoop dat het jullie lukt, ik denk dat er grote kans is dat het vertrouwen weer helemaal hersteld wordt (dit heb ik ook gezien bij anderen die hier echt samen doorheen komen).



Veel succes!

clubmedfan schreef op woensdag 16 oktober 2013 13:12 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="kadanz in "Doorgaan met je relatie nadat je bent vr..."" class="messagelink">kadanz schreef op 16 oktober 2013 @ 13:05</a>:</b>

Vreemdgaan, daar straalt iets hardvochtigs van af. Egoïstisch. Je verbreekt de vertrouwensbalans en die balans valt eenzijdig niet meer te repareren. Niet 100%.



Hoe ga je om met die onbalans? Met de kennis dat je de bedonderde bent in een relatie?



Misschien door als bedrogene zelf vreemd te gaan, je partner daarna de rekening te presenteren met het voorstel: en nu, hoe verder? Pas dan zijn jullie immers weer gelijkwaardig in de relatie.</div></blockquote>

Sorry TO, maar hier moet ik even op reageren. Wat een bullshit over gelijkwaardigheid. Ik voel mij nog steeds gelijkwaardig. Hij kruipt niet meer voor mij hoor. Ik heb het af en toe nog moeilijk, maar het is niet zo dat ik hem laat kruipen door de vreemdste verzoeken te doen. Hij heeft mij gekwetst. Ja. Hij heeft mij verdriet gedaan. Ja. Maar de gelijkwaardigheid is er nog steeds.



Egoïstisch? Ja, dat was zijn actie. Maar mijn man is over het algemeen niet egoïstisch hoor. Ik heb twee keer 1,5 maand in het ziekenhuis gelegen. Hij is iedere dag geweest. Hoe hij het deed, deed hij het maar hij hield alle ballen in de lucht m.b.t. ons gezin. Dat doe je ja. Maar hij had ook kunnen zeggen tegen mij dat hij iedere dag niet kon omdat hij zijn werk en ons gezin had om mee bezig te zijn. HIj deed het niet. Dus, om hem nu op één egoistische actie compleet af te wijzen terwijl hij er al die jaren wél voor mij is geweest. Neuh.



(maar, de kleine lettertjes: hij moet het niet nog een keer flikken...)

Waarom telt de eventuele tweede keer dan zwaarder dan de eerste keer? De daad blijft hetzelfde...

Trotter schreef op 16 oktober 2013 @ 12:06:

Wat een mooie, openhartige reactie seabert (die van 11:35). Ik wil mijn best doen om je niet al te hard veroordelen (terwijl ik dat normaal wel doe bij vreemdgangers), omdat ik het respecteer dat je je verhaal hier zo uitgebreid uit de doeken doet. Waar ik alleen oprecht benieuwd naar ben (en wat jij jezelf blijkbaar ook afvraagt): waarom heb je het zover laten komen? Ik neem aan dat je ook voordat je vreemdging al wel kon bedenken dat je je vriend daarmee zou kwetsen. Waarom heb je dan toch bewust die stap(pen) genomen? Of, als je het niet zo bewust hebt gedaan: waarom heb je dan niet bewust keihard op de rem getrapt toen je merkte dat je onbedoeld een bepaalde grens over ging?

Omdat ik destijds in een periode zat waarin in mijzelf aan het verliezen was / verloren ben. Ik had véél te veel hooi op mijn vork (zakelijk en privé) en ik vond dat ik dat allemaal moest (aan)kunnen en "leed" aan enorme prestatiedwang / - drang. (Weet overigens ook waar dat vandaan komt, maar ik ga dat -nu- niet gebruiken als kapstok. Is een punt waar ik vandaag de dag nog steeds aan werk overigens). Ergens in mijn achterhoofd zat al wel een stemmetje dat mij liet weten dat het een beetje te veel was allemaal maar ik zette toch door. Want, als ik het allemaal zou weten te fixen, zou ik daarvoor worden beloond met een reuzefijn en goed gevoel! Het leek wel een soort drugsrush, mijn ego werd ook elke keer gevoed met mijn enorme prestatiedwang / - drang. Complimenten over en weer; "wat heb je goed gepresteerd" "wat zie je er goed uit" "dat heb je goed gedaan" "jij mag écht heel trots zijn op jezelf!" sja... en daar deed ik het allemaal voor! Voeden van mijn ego. Egoïstisch? Op en top. Ik ging daarom steeds meer en meer mijn eigen grenzen over en echt in elk facet dus werk, relatie, familie, vrienden noem het allemaal maar. Nu achteraf bekeken is dit een totaal proces van twee jaar geweest overigens. Een sluipend verhaal waarin ik meer en meer van mijzelf ben gaan vragen en telkens in een overtreffende trap wilde uitkomen. Totdat ik niet meer helder had wat mijn grenzen nu eigenlijk waren want ik was ze steeds meer gaan verleggen. Dit heeft echt heel veel impact gehad op de vasthoudendheid in mijn normen, waarden én mijn gevoel. In dat sluipende verhaal is er een collega in beeld gekomen waar ik het altijd goed mee kon vinden en veel kon lachen. Op een gegeven moment merkte ik dat ik het allemaal niet meer trok (maanden lang om de haverklap ziek, heel slecht slapen etc. etc.) en wie was daar... collega. En collega stak niet onder stoelen of banken dat hij mij fan-tas-tisch vond. Heel fijn voor dat ego dat alleen maar "we want more" riep. Toen ik dé grens overging kon ik met mijn verstand bedenken dat ik iets overging wat niet hoorde maar ik voelde er op dat moment weinig bij. Eerlijk gezegd voelde ik op dat moment niet heel veel meer. Een goede vriendin zei ook later over het einde van deze periode - en het begin van de persoonlijke nucleaire ramp - wat het goed beschrijft: "je was lichamelijk aanwezig maar het leek wel of je onder een glazen stolp zat".



De klap van spijt, schaamte en besef wát ik in vredesnaam heb gedaan is bij mij daardoor ook pas later écht binnengekomen. Toen ik echt weer met twee voeten op aarde was. Ik ben dus niet met mijzelf aan de slag gegaan om alleen het vreemdgaan te plaatsen / te verwerken eigenlijk is dat een "bijkomstigheid". Ik ben aan de slag gegaan met mijzelf om de originele Seabert weer terug te vinden. Die zoiets nóóit zo ver had laten komen, die allang met haar partner had gesproken over dat er iets niet goed gaat, die resoluut collega had afgewezen bij de allereerste "onschuldige" toenadering en last but not least... die niet over de kop hoeft te gaan om haar ego te voeden maar gewoon blij is met zichzelf.

nellie0987 schreef op 16 oktober 2013 @ 13:21:

[...]





Waarom telt de eventuele tweede keer dan zwaarder dan de eerste keer? De daad blijft hetzelfde...

Omdat iemand een foutje kan maken. Daarom. Zoals ik al eerder zei, het is bij mij niet zwart wit. Als iemand voor een tweede keer mij zo erg kwetst, terwijl hij in zijn achterhoofd nog weet hoe erg ik het de eerste keer vond, dan kan hij opzouten. Dan zal het ook pijn doen, want dat houden van is natuurlijk niet ineens over, maar dan wordt de scheiding wel aangevraagd.

Het is inderdaad de instelling die zóveel doet, Suzy. Heb je helemaal goed beschreven. In het geval van jouw ex kan ik er ook geen goed woord voor hebben. Maar zoals ik kijk naar mijn man die vanaf het begin liet zien veel spijt te hebben, volledig voor mij te gaan, alle schuld op zich neemt en mij vooral zegt dat het met mij als persoon NIKS te maken had. Ik denk dat de instelling erna een relatie kan maken of breken, net zoals jij eigenlijk beschrijft.

Hier ook vreemdgaan meegemaakt in relaties (2 lange relaties, 2 keer bedonderd), dus ik stond aan de andere kant.

De eerste relatie meteen beeindigd, de tweede relatie nog (kort) geprobeerd, maar ik was er al snel achter dat dat hem ook niet ging worden voor mij.

Ik snap vreemdgaan namelijk écht niet.

En daarmee bedoel ik niet te zeggen dat alle personen die het doen 'slecht' zijn, maar ik vind het zeker wel meer dan een 'fout(je)' maken zoals iemand hier aangaf.

Ik snap wel dat er gevoelens kunnen ontstaan voor iemand anders, door allerlei redenen.

Maar tussen gevoelens hebben voor iemand en ermee in bed liggen/er daadwerkelijk iets mee doen, zitten nog zo'n 10 stappen waarin je dus goed weet wat je doet, en er nog genoeg tijd is om het een halt toe te roepen. Wat dus dan niet is gebeurd.

Vaak uit egoisme/eigen gevoelens (willen) volgen, uit wat voor redenen dan ook. Dat wil zeggen dat ik die redenen soms weer wel snap, maar niet dat je er tóch mee doorgaat, terwijl je weet wat voor pijn het de ander gaat doen/dat het niet oké is wat je doet. Het zegt dus voor mij wel iets over het karakter van de persoon ( gebrek aan zelfbeheersing, egoisme, stiekem kunnen doen tegen je partner/kunnen liegen tegen hem/haar, het onvermogen iets bespreekbaar te maken en het dus ergens anders zoeken,iemand van wie je houd zo kunnen kwetsen). Dat vind ik dus nog erger dan het vreemdgaan op zich.

Dus de 'vreemdganger' is voor mij niet een slecht persoon, maar het zegt mij wel iets over de eigenschappen van diegene, en met zo iemand wil ik dus geen relatie.

Ik denk dat als je ervoor kiest wél met iemand verder te willen na vreemdgaan, het praten erg belangrijk is.

Dat er erkenning is voor de vragen en gevoelens van degene die gekwetst is, maar het na een tijdje ook weer niet 'dood te praten', zoals iemand hier al zei. Je moet er nl ook niet jaren in blijven hangen als je verder wil.

Ik zie veel (voornamelijk) vrouwen die verdergaan met de relatie na vreemdgaan, maar het bij elke ruzie weer oprakelen en het hun vriend/man eigenlijk altijd kwalijk blijven nemen. Doe het dan gewoon níet, want dat gaat niet werken en is ook niet eerlijk voor de ander, het moet niet jaaaaren later nog voor de voeten worden gegooid.

clubmedfan schreef op 16 oktober 2013 @ 13:12:

[...]



Sorry TO, maar hier moet ik even op reageren. Wat een bullshit over gelijkwaardigheid. Ik voel mij nog steeds gelijkwaardig. Hij kruipt niet meer voor mij hoor. Ik heb het af en toe nog moeilijk, maar het is niet zo dat ik hem laat kruipen door de vreemdste verzoeken te doen. Hij heeft mij gekwetst. Ja. Hij heeft mij verdriet gedaan. Ja. Maar de gelijkwaardigheid is er nog steeds.



Egoïstisch? Ja, dat was zijn actie. Maar mijn man is over het algemeen niet egoïstisch hoor. Ik heb twee keer 1,5 maand in het ziekenhuis gelegen. Hij is iedere dag geweest. Hoe hij het deed, deed hij het maar hij hield alle ballen in de lucht m.b.t. ons gezin. Dat doe je ja. Maar hij had ook kunnen zeggen tegen mij dat hij iedere dag niet kon omdat hij zijn werk en ons gezin had om mee bezig te zijn. HIj deed het niet. Dus, om hem nu op één egoistische actie compleet af te wijzen terwijl hij er al die jaren wél voor mij is geweest. Neuh.



(maar, de kleine lettertjes: hij moet het niet nog een keer flikken...)

Dat is leuk en aardig, maar hoe ben je hem weer gaan vertrouwen als het op vrouwen aankomt? Of is monogamie niet meer zo belangrijk omdat hij zich elders in de relatie bewezen heeft?