Doorgaan met je relatie nadat je bent vreemdgegaan

rosie76 schreef op 15 oktober 2013 @ 20:42:

Mijn partner en ik zijn samen doorgegaan, dat is al 14 jaar geleden inmiddels. mijn partner is een tijd lang wantrouwend geweest als ik weg ging zonder hem. inmiddels is dat bijgetrokken, maar dat duurde jaren. Hij heeft er weinig over willen praten, wat ik wel jammer vond. inmiddels is het geen issue meer,

ciambella schreef op 15 oktober 2013 @ 21:17:

Mijn advies is zoveel mogelijk praten. Herhaal de details zo vaak als hij daar behoefte aan heeft. Mijn ervaring was dat bij elke keer dat mijn partner mijn (vaak dezelfde) vragen beantwoordde, het steeds een stukje minder pijn deed. Je moet je beseffen dat zoiets de grond onder je partners voeten compleet wegslaat. Dat was tenminste zo bij mij. Dat degene van wie je zoveel houdt en die datzelfde ook voor jou zegt te voelen en die je 100% vertrouwd, kei en keihard gelogen heeft in eigen belang, dat is gewoon moeilijk te bevatten. Elke keer naar de details vragen en daarop heel begripvol antwoord krijgen, hielp mij enorm.

We hebben ook relatietherapie gehad en dat was een eyeopener. Ik denk daarom dat jullie het best samen in therapie kunnen gaan.

Ik wens je geen sterkte, want jij hebt dit veroorzaakt. Ik wens je partner wel veel sterkte. Ben hierin natuurlijk niet onbevooroordeeld, want ik worstel er na lange tijd nog steeds mee.

snack-a-jack schreef op 16 oktober 2013 @ 00:47:

TO, ook na BGB haar reactie; knap van je. Ik denk ook dat er een nuance is en ook te kijken naar het verhaal waarom. Een eenmalige fout vind ik wel iets anders dan een notoire vreemdganger.



Het belangrijkste voor mij was dat hij voor mij ging en resoluut stopte met andere vrouwen. Heb jij nog contact met je ex? En hoe denkt je vriend hierover?

Ik heb geen contact meer met mijn ex. Ik had nog wel contact met een paar leden van mijn ex-schoonfamilie, maar sinds hij dit wist wilde hij dit eigenlijk niet meer. Hij wilde het me niet verbieden, maar eigenlijk het liefst wel. Hij vond dat het hoofdstuk dan ook afgesloten moest worden en dat hun daar niet meer bij hoorden. Ik heb dit contact dus afgekapt, omdat ik voor de 200% voor hem ga en daar eigenlijk niet eens over na hoefde te denken (wat belangrijker was), maar ik vond het wel moeilijk. Zij zijn jarenlang mijn familie geweest en ik zag ze echt als vrienden die ik kwijt raakte. Maar ik snap zijn kant ook en ik sta er nu helemaal achter.



Daden zijn zoveel belangrijker dan mooie beloftes. Ik verlangde zo sterk naar eerlijkheid, openheid maar nog meer naar een 'statement'. Zoals het contact met de vrouw waarmee hij een affaire had volledig af te kappen want zij was nog een gevaar. En dat deed hij niet. Ook gingen wij een relatietherapie. Vele praatavonden en dan voelde ik mij weer eventjes fijn en verliefd. Maar al vrij snel kwam ik weer in conflict met mezelf en kwam het verdriet en de leegte. Ik merkte aan zijn gedrag totaal geen berouw en zo klink jij wel, hij vond het maar ouwe koeien en ik moest het maar accepteren, 0.00 spijt van zijn daden. Mijn houding veranderde steeds meer naar de te wantrouwende partner. Hij loog erg veel, hij verzweeg gevoelens voor andere vrouwen en achteraf bleef hij dus gewoon doorgaan. Het klopte allemaal niet meer en omdat ik zo sterk op zoek was naar een verklaring en antwoorden ging ik op eigen houtje op onderzoek uit. Daarin ben ik mezelf volledig kwijtgeraakt. Jouw vriend wil een toekomst met jou, hij wil je niet kwijt. Mijn ex vond dat ik zijn gangen naging en op zijn beurt pikte hij dit niet. Ik denk ook vooral dat onze wisselwerking heel giftig was. Mijn verlangens ging hij niet waarmaken. De ruzies werden heel naar, heel verwijtend en gemeen. Immers had ik veel om hem voor zijn voeten te gooien. Het was desastreus. Kapot.



Wat ik verlangde van hem; dat hij mij liet voelen dat ik het wel waard was, ik wilde spijt zien bij hem, dat hij die andere vrouwen liet horen dat hij voor mij ging. Maar dat wilde hij niet doen. Hij wilde contact houden met andere vrouwen en het op zijn manier doen. Voor ons waren onze verlangens, verwachtingen en onze karakters het onmogelijk om een doorstart te maken. Door ons verleden en deze strijdt zitten wij ook in een vechtscheiding omdat we een zoontje hebben. Heel triest. Zijn ego is gekrenkt omdat ik hem niet meer terugwil en ik vertrouw hem voor geen meter. Maar mijn verhaal is dan ook extreem en jullie situatie klinkt redelijk kalm. Mede ook dus door jouw inzicht.



Wat ik knap vind aan wat jij verteld is dat je bewondering hebt voor je partner, jij hem niet kwijt wilt en zelf door een topic te openen kritisch naar je eigen gedrag kijkt. Dat je spijt hebt en deze stap neemt is al heel belangrijk! Je hebt spijt. Je schaamt je en je wilt oprecht dit achter je laten. Ik denk dat deze misstap ook moet slijten bij jou. Op een gegeven moment zou je het moeten loslaten. Niemand is perfect maar jij hebt wel inzicht en het kunnen om je fouten te zien en je wilt er alles aan doen om deze situatie te veranderen.

Dankjewel, die woorden doen me wel goed eerlijk gezegd. En wat jij zegt, het moet bij mij ook slijten....ja absoluut. Het ene moment is het gevoel ook heftiger dan het andere moment. Er is nog niet echt een vinger op te leggen.

Blijf communiceren met je vriend, blijf je gevoelens naar hem benoemen. Ik had ook een extra stukje bevestiging van hem nodig. Hij gaf het niet. Merk je dat je vriend dit van jou verwacht?

Aan de ene kant geeft het hem wel een hoop zekerheid dat hij zich goed voelt in de zin van: ik heb niks verkeerds gedaan en ik kan mezelf recht aankijken. Hij voelt zich niet hoger, maar wel heel sterk. Dat gevoel snap ik wel denk ik, ik vind het wel logisch. Daarnaast vind ik het heel erg dat hij door mij wel onzeker is geworden over zichzelf, of over het algemeen denk ik. Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen, maar daar voel ik me ook heel bezwaarlijk om. Hij heeft helemaal geen reden om onzeker te zijn namelijk, ik vind hem geweldig. En dat is zo zonde....ik heb het idee dat hij dat niet / niet genoeg inziet en dat neem ik mezelf behoorlijk kwalijk.

Desnoods idd maar weer alle vragen beantwoorden wanneer hij daar nu zoveel behoefte aan heeft, ik had dat ook. Maar op een gegeven moment moet dat wel stoppen. Wellicht dat je dat hem kan vragen? Hoelang jij jezelf ook nog moet straffen en wat en hoelang mag dit duren . Als voor nu hij toch weer behoefte heeft aan details, blijf ze voor nu wederom beantwoorden maar wellicht kan je 'spelregels' bedenken...Het is ook niet zo dat hij me straft, helemaal niet eigenlijk. Vanaf het begin af aan heeft hij meteen gezegd: Ik wil met je verder. Ik gaf aan er álles aan te willen doen e.d., maar hij wilde juist dat onze relatie gelijkwaardig bleef, ik hoef niet iets te dóen van hem, alleen eerlijk zijn. Volgens hem doen we dit samen, en dat vind ik wel een heel fijn idee.



Er zijn ook relatie die wel een goede doorstart maken en er sterker uitkomen. Houd dus niets voor hem verborgen. Had mijn ex maar 1 keer een uitglijer gemaakt, ik had de relatie niet uitgemaakt voor 1 voorval maar het is maar net hoe de houding en het inzicht is.

Mijn situatie was heel giftig omdat mijn ex zoveel loog en vooral zijn behoeftes niet bespreekbaar maakte. Uiteindelijk wilde hij een vrijbrief voor een gedoogd beleid rondom vrouwen en toen heb ik de relatie definitief, na een periode van knipperlichten, verbroken.



Totaal andere situatie dus rondom ontrouw maar conclusie; praat, zorg dat verwachtingen en verlangens kenbaar worden gemaakt, openheid en vergeef jezelf dat je een stomme fout hebt gemaakt maar anderzijds wel trots dat je inzicht toont en leert van je gemaakte fouten. Dankjewel lieve snack-a-jack, voor je openheid en je uitgebreide reactie. En wát een verhaal..ben er stil van



SUCCES!

malube schreef op 16 oktober 2013 @ 20:42:

Ja, de details zijn wel belangrijk. Voor mij voelde het alsof er dan in ieder geval niks meer tussen ons in kon staan ofzo. Alsof zij niet nog iets deelden samen waar ik niks van wist.

Ja, dat las ik eerder ook al dat je dat had geschreven. Dat is ook echt een eyeopener...hoe jij dat ziet. Bedankt...



Fien: dikke knuffel

tehila schreef op 16 oktober 2013 @ 02:31:

Ik weet niet goed hoe ik m'n gedachten moet weergeven. Aan de ene kant heb ik echt heel veel spijt van het bedrog en alle leugens. Moeilijk te bevatten dat ik daartoe in staat ben geweest, dat ik alleen m'n eigen behoeftes in gedachten had en over iedereen die me dierbaar is heen walste.

Aan de andere kant heeft mijn relatie met mijn minaar me heel veel geleerd, over mezelf, over het leven. Het is een periode in mijn leven die me gevormd heeft en die ik niet had willen missen.



Dit deel snap ik wel heel goed van je. Heel moeilijk te bevatten dat ik dit heb gedaan en ertoe in stáát was....daarom ben ik nu ook vaak ondersteboven van mezelf...Hoe heb ik...wáarom...want als ik er nu bij nadenk stelt datgene waar ik TOEN heel erg mee zat, NU zó weinig voor....en dan vraag ik me af waarom ik dit heb gedaan en dan kan ik mezelf ZO hard voor m'n kop staan. Mijn ex is bij wijze van lucht voor mij, ik moet er niet meer aan denken om terug te gaan. Maar toen..was ik zo in de war.

Maar wat jij zegt over dat je veel geleerd hebt over jezelf. Ik leer mezelf ook wel echt kennen. De laatste jaren word ik sowieso steeds bewuster van mezelf en heb ik gek gezegd het gevoel dat ik nu echt volwassen word, dat dit mij wel vormt......



Het klinkt tegenstrijdig en ik schaam me dat ik me zo voel, maar dit is voor mij de waarheid.

Toen ik de keuze maakte om de kans die mijn man me gaf aan te pakken, ded ik dit vooral om ons gezin niet kapot te maken. Er zijn heel wat jaren voorbij gegaan. Pas de laatste maanden kan ik eerlijk zeggen dat mijn keuze ook voor mij het beste is geweest. Ik ben mijn man dankbaar dat hij mij die kans heeft gegeven.

Mijn man heeft nooit veel vragen gesteld over mijn relatie met mijn minaar. Hij is eigenlijk ook niet heel wantrouwend geweest. Ik heb nog steeds de behoefte te "bewijzen" dat ik geen afspraken heb met mijn minaar. Waarom heb je nog steeds de behoefte om dat te bewijzen? En waarom heeft jouw man nooit veel vragen gesteld?

pedroso schreef op 16 oktober 2013 @ 09:38:

[...]





Ik vrees dat het veel algemener is dan uitzondering. Vrouwen kunnen ook hard zijn. Kei hard. Over procenten en aantallen gaan we nooit het fijne weten, maar ik denk dat er wel anders wordt gecommuniceerd als het over vrouwen of mannen gaat.



Ik zat met zo'n vrouw die zonder respect voor mij of het gezin het buitenhuis ging zoeken. Omdat de relatie "niet goed zat". Dat was ze me wel even vergeten te vertellen ondertussen.



Dan het typisch verhaal van schuldig voelen omdat ze betrapt werd, respectloos naar mij toe, moeite hebben relatietherapie. Een muur om zich heen. Kansloos.



Ik ben de eerste om iemand terug een kans te geven, maar dan moeten ze die wel bewust nemen, en met beide handen nemen, spijt en besef hebben van wat ze hebben gedaan....



met ons is het niet goed gekomen. Met mij wel ;)

seabert81 schreef op 16 oktober 2013 @ 11:35:

Hoi Ella6006, dank en fijn voor het openen van dit topic! Ik zit in een vergelijkbare situatie als jij en worstel met ongeveer met hetzelfde. Momenteel zit ik met ex / aanstaande vriend (ik weet op dit moment niet welke "titel" het beste bij hem past) weer in de opbouwfase na mijn vreemdgaan. Hetzelfde als jij ben ik ongelofelijk blij dat hij er voor openstaat om het weer goed te krijgen en dat we hetzelfde doel voor ogen hebben; onze toekomst en samen heel oud en gelukkig worden.



Aan de andere kant durf ik het soms niet te geloven. Want na wat ik hem heb aangedaan met daarbij behorende twijfels, extreem labiel gedrag en zelfs mijn vertrek... hoe kan het dat hij ons deze kans nog geeft? En dan krijg ik slechte gedachten binnen als; doet hij dit om mij straks te laten vallen zodat ik voel wat hij heeft gevoeld? Zou hij mij nog willen straffen voor de pijn die ik hem heb gedaan? Dat is op zich ook wel een enge gedachte, hé? Ik merk dat ik soms ook bang ben dat hij ook eens buiten de boot stapt, dat ik daar heel onzeker van raak. Ik ben zelf al redelijk jaloers ingesteld....maar die gedachte vind ik niet fijn. Ik heb dit ook naar hem uitgesproken. Hij zegt dat hij daar ook wel eens aan gedacht heeft, als hij een keer met een vrouw praatte, zovan: 'Sta ik hier nu voor open omdat mijn vrienden dit en dit heeft gedaan?' Hij heeft geen behoefte om mij te straffen en om vreemd te gaan begrijp ik van hem, en hij beseft ook dat hij zich anders behoorlijk in de vingers snijd, ook tegenover zijn omgeving. Maar toch....



En precies als wat jij schrijft, ik vond mijzelf zo een naar mens!! (eerst 24/7, dit is nu na een klein jaar afgezakt naar een paar momenten per dag) Hoe heb IK dit kunnen doen? Hoe heb IK zo vreselijk egoïstisch kunnen handelen? Hoe heb IK zo vreselijk kunnen liegen? Waarom heb IK de persoon die ik het allermeeste lief heb zoveel pijn gedaan met MIJN gedrag? Ik kan mijzelf haast niet vergeven, waarom zou hij dat dan in hemelsnaam doen?

Oh ja, vreselijk. Al die gedachtes gaan ook door mijn hoofd, ik begrijp precies je gevoel daarin. Hoe kon ik....en juist nog degene die ik het allermeeste lief heb. En inderdaad, als wij al zo'n moeite hebben met ons eigen gedrag en persoon, hoe kunnen hun ons dan vergeven? Ik heb daar bewondering voor hoor...

Mijn vriend zegt dat hij niet zijn droomvrouw wil laten schieten voor een misstap. Ik kan niet met woorden uitdrukken hoeveel ik daar vol van schiet als hij dat zegt.....Hij had het idee dat wij het perfecte stel waren, het perfecte plaatje, en dat het perfecte er nu af is. Dat vind ik heel naar. Maar daarnaast geeft hij aan dat hij niet bij dat perfecte wil stilstaan, omdat hij zijn droomvrouw heeft gevonden. Ik houd zo van deze man.



Ik merk na maanden heel hard werken dat ik mijzelf stapje voor stapje meer vergeef en daardoor ook weer stapje voor stapje positiever over mijzelf denk. Wat weer mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen sterkt. En dat heb ik nu heel hard nodig om hem zijn ruimte te geven. Voor zijn proces. Ik wil(de) ook alleen maar dingen doen om het goed te maken. Resultaat: zat keihard op zijn nek en dat voelde bij hem als giga druk. (duhhhhh).

Je zegt dat je maanden heel lang werken jezelf stapje voor stapje vergeeft. Hoe doe je dat? Is dat een proces waar je in zit, of doe je daar speciale dingen voor? Want ik vind het wel lastig : vertrouwen terugwinnen. Hoe? Ja, dat heeft tijd nodig natuurlijk en die wil ik hem met alle liefde geven. En door eerlijk te zijn. Wat kan ik verder doen? En dat op de huid zitten, ik snap dat wel.... Ik heb vaak de behoefte om hem te smsen, hem op te bellen, vragen wat hij doet, wanneer we elkaar weer zien...Ik mis hem. Ik wil bij hem zijn. Ik heb bevestiging nodig soms. Ik heb er geen grip op. Heel moeilijk. En dat bedoel ik ook met dat ik soms het gevoel heb dat de rollen omgedraaid zijn.....alsof ik er dan meer moeite mee heb. Dat is lastig....

Dus ik laat dat voor wat het is. Supermoeilijk! Ik weet niet hoe dat bij jou gaat, maar wij wonen op dit moment ook apart en spreken ongeveer twee keer per week af. Deze momenten zijn heel gezellig, leuk en ontspannen en ik merk dat we daar beiden van genieten en dat dit ons allebei helpt in het weer laten groeien van het vertrouwen in elkaar.

Wat fijn dat jullie hier allebei zo van genieten. Dat lijkt me ook heel belangrijk.....samen leuke dingen blijven doen. Klinkt mooi, en het klinkt ook alsof jullie heel goed bezig zijn. Ik heb bewondering voor hoe je alles verwoord. Knap hoor.



Er wordt hier gezegd om veel met elkaar te praten. Ik ben het daar volledig mee eens! Heb wel de kanttekening op te passen het niet dood te praten. Soms is alles echt wel gezegd. Ex / aanstaande vriend heeft geen behoefte om het hele verhaal keer op keer te horen. Maar als hij dat wel zou willen, dan zal ik hem dat ook blijven vertellen. Ik merk dat ex / aanstaande vriend niet zo zeer over de rel is van het vreemdgaan zelf maar meer over de vertrouwensbreuk. Ik merk dat ik hem moet overtuigen dat ik hem nooit meer zo zal buitensluiten, zo pijn zal doen en hem nooit meer zo zal laten vallen. En met woorden alleen red ik dat niet natuurlijk. Dus ik heb de stelling ingenomen; doen wat ik zeg, en zeggen wat ik doe.

Hoe doe jij dit dan? Door gewoon alles te benoemen e.d. waar je eventueel mee zit? Ik merk aan mijn vriend dat hij het gevoel soms mist dat ik meteen dingen aan hem vertel, ik kan er soms nog wel een paar dagen overheen laten gaan. Ik denk dan soms : als ik bij hem ben vertel ik het wel. Ik heb het gevoel dat hij dat wel mist. Ik doe nu ook mijn best om dingen gewoon te zeggen die op mijn hart liggen. Niet omdat ik weet dat hij dat fijn vind, maar ook omdat ik het zelf wil. Het kunnen alledaagse dingen zijn hoor, maar ik merk dat dat wel bind. Ik was er eerder niet zo bewust van wat voor effect dat had op hem.



Daarnaast incasseren, incasseren, incasseren. Dit betekent niet dat je werkelijk alles maar hoeft te accepteren natuurlijk, Maar als het gaat om ex / aanstaande vriend zijn gevoel... dan heb ik de harde afspraak met mijzelf gemaakt dat ik daar niet op mag reageren met verwijten of verdediging. Hij vóelt dat zo en ja, dat is mijn schuld. Dus ik laat hem uitpraten / uitrazen en toon begrip als hij boos op mij is maar ook berouw. We hebben het nu heel gezellig en leuk, laatst heb ik wel nogmaals tegen hem gezegd dat het mij zo spijt en dat het mij echt elke dag nog bezighoudt wat ik heb gedaan. Dat vond hij prettig om te horen. Ik wilde absoluut niet de indruk wekken namelijk dat ik vanwege de gezelligheid etc. ook maar denk dat alles ook maar vergeten is.

Ik vind jouw woorden en daden naar hem toe wel heel mooi. Hij heeft er natuurlijk ook recht op, maar ik heb hier wel andere reacties gelezen van vreemdgaande mensen, en zo zie je hoe het ook anders kan. Ik vind ook dat mijn vriend er recht op heeft, maar het blijft wel moeilijk......Ook omdat ik nog steeds bang ben, en onzeker....Als ik alles weer opnieuw vertel, straks valt het ineens anders bij hem, verkeerd, dan kan ik hem alsnog kwijt raken.

En ik heb ook behoefte om elke dag mijn excuses te maken, dat ik er zoveel spijt van heb, en dat ik het echt echt echt nooit meer zal doen. Maar soms krijg ik het niet uit mijn keel, omdat ik het idee heb dat de woorden teniet doen....en omdat ik niet weet of het helpt. Maar bij jouw vriend hielp het dus wel?



Ik weet niet hoe het in jouw situatie is, maar bij ons speelt ook nog mee dat onze directe omgeving ook van mijn vreemdgaan op de hoogte is. Dit betekent ook dat ex / aanstaande vriend opmerkingen op zich af krijgt van mensen die belangrijk voor hem zijn dat hij gek is dat hij ons nog een kans geeft. Ik vind het heel verdrietig voor hem dat hij zich daarin nu moet verdedigen. Ook hier weer dus... tijd. Niet alleen ex / aanstaande vriend zijn vertrouwen moet herstellen maar dat van de omgeving ook. Ik heb hele bewuste stappen genomen (kan dit niet verder toelichten ivm vertrouwelijkheid) waaruit vooe iedereen blijkt dat ik richting ex / aanstaande vriend écht oprecht ben.

Pfoeh lastig....dat lijkt me ook moeilijk voor jou, omdat jij degene ben die dit veroorzaakt heeft. Maar daarnaast ook zo mooi dat hij het wel voor jou en jullie opneemt, dat zegt veel over zijn gevoel voor jou/jullie. Ik heb het dan nog makkelijk......Mijn omgeving is ook op de hoogte. Hij heeft het zijn ouders zelf vertelt en ik schaamde me tot de grond. Ik heb hun toen op een andere manier benaderd voordat ik weer bij hun over de vloer kwam, en ik ben heel liefdevol opgevangen. Daarnaast heb ik een ander familielid van hem, die ook veel voor mij betekend, zelf benaderd om het hele verhaal persoonlijk te vertellen. Dit werd door diegene en zijn ouders gewaardeerd, en dat deed me ook heel goed. Ik merk niet heel veel verschil qua band met hun. In het begin hebben zij hier wel mee rondgelopen en er is ook een tijdje overheen gegaan dat ik weer bij hun kwam, maar het voelde niet alsof ze me veroordeelden, nu nog steeds niet. De rest van zijn familie weet dit (nog) niet.

Ik heb mijn omgeving zelf op de hoogte gesteld. Mijn ouders waren erg geschokt en waren enorm teleurgesteld in mij. Dat deed me wel veel, maar dat is nu ook weer goed. Vriendinnen hebben me ook niet beoordeeld en ik ben heel goed gesteund en opgevangen. Dat is me zo meegevallen.......



Kortom; naast dat het GEWELDIG en bijna niet te geloven is dat je samen weer verder gaat, vind ik het persoonlijk ook lastig en heb ik echt wel worstelingen met bepaalde zaken. De balans zoeken tussen incasseren, berouw en begrip én het bewaken van mijn eigen grenzen vind ik soms moeilijk. Als ik dat merk neem ik ook bewust even (ruim) de tijd hier over na te denken en mijzelf af te vragen waar die balans ligt. Het mooie is als ik niet direct schakel uit mijn primaire reactie, de oplossing altijd wel boven komt drijven. Wat ik verder ervaar is toen ik heel rationeel en bewust mijn keuzes ben gaan maken, dit heel sterk bijdraagt aan het (voorzichtig) terugwinnen van het vertrouwen. Zowel bij ex / aanstaande vriend als de omgeving. Dit is geregeld in (sterke) strijd met mijn gevoel / emotie op dat moment. Maar "je kop erbij houden" is nu het aller aller belangrijkste. Ik merk nu ook na maanden ook langzaam resultaat en dat koester ik met heel mijn hart en is de drijfveer ook zo door te blijven gaan. Immers; het kan vanaf hier alleen maar stap voor stap vooruit. Veel langzamer dan dat ik zelf vanuit mijn gevoel en emotie zou willen, maar vanuit ratio het helemaal mee eens uit respect voor het gevoel van ex / aanstaande vriend om weer een stabiele ondergrond en uiteindelijk volwaardige relatie te krijgen. Hij is echt de liefde van mijn leven dus het helemaal waard om dit lastige, moeilijke en soms bizar ingewikkelde proces door te gaan. Wat een teken van liefde is het dat ex / aanstaande vriend dit dus ook doet? Mijn moeder zei; als jullie híer doorheen komen, komen jullie er echt alleen maar veel sterker uit. En daar geloof ik ook in!