Relaties
alle pijlers
Doorgaan met je relatie nadat je bent vreemdgegaan
dinsdag 15 oktober 2013 om 19:56
Dag,
Ik bericht onder een andere gebruikersnaam, omdat ik deze kwestie te persoonlijk vind om onder eigen naam te vertellen.
Mijn doel van dit topic is om in contact te komen met mensen die in hun relatie zijn vreemdgegaan, oprecht spijt hebben van hun misstap en waarbij de partner de keuze heeft gemaakt verder te willen gaan met de relatie.
Hoe is jullie relatie nu? Wat was de reactie van je partner? Hoe ga je (samen) door? Hoe leer je jezelf weer leuk te vinden, etc.?
Ik ben destijds zelf vreemdgegaan. Mijn partner heeft de keuze gemaakt om samen verder te gaan. Ik ben hem hier erg dankbaar voor en wil hier natuurlijk verder op in gaan, wat voor emoties dit met zich mee heeft gebracht e.d. Maar ik vraag me eerst af of er mensen zijn die in dezelfde situatie zitten en behoefte hebben om hier samen over te praten, voordat ik mijn persoonlijke verhaal vertel.
Ik merk dat ik het moeilijk vind om de juiste woorden te vinden, omdat ik niemand wil kwetsen met het openen van dit topic. Daarnaast ben ik me ook heel goed bewust van het feit dat dit een kwetsbaar onderwerp kan zijn en bepaalde emoties kan oproepen en los maken.
Mijn vraag is dan ook om respectvol om te gaan met de mensen die hier eventueel hun verhaal vertellen. Niet om nu mezelf in te dekken, maar als ik naar mezelf kijk: ik weet dat ik fout ben geweest door een misstap te begaan. Als mensen de behoefte hebben om dat tegen mij te zeggen, dan snap ik dat volkomen, maar daar kan ik nu niet veel mee. Ik ben momenteel hard bezig met dit hele proces, samen met mijn partner. Mijn partner wil graag dat ik de knop probeer om te zetten: het is zoals het is, ik heb fouten gemaakt en het enige wat ik volgens hem momenteel kan doen is eerlijk zijn, zodat zijn vertrouwen weer kan groeien.
Niet te vergeten, ik heb voor mijn partner enorm veel bewondering en ik mag in mijn handen knijpen met zo'n vent, laat dat voorop staan.
Maar daar heb ik in eerste instantie dit topic niet voor geopend.
Hoe ga jij zelf verder als degene die vreemd is gegaan? Wat vind je moeilijk? Hoe ga je om met schaamte? Hoe accepteer je je eigen fout en wanneer durf je jezelf weer leuk te vinden?
Ik hoop op serieuze en respectvolle reacties.
Ik bericht onder een andere gebruikersnaam, omdat ik deze kwestie te persoonlijk vind om onder eigen naam te vertellen.
Mijn doel van dit topic is om in contact te komen met mensen die in hun relatie zijn vreemdgegaan, oprecht spijt hebben van hun misstap en waarbij de partner de keuze heeft gemaakt verder te willen gaan met de relatie.
Hoe is jullie relatie nu? Wat was de reactie van je partner? Hoe ga je (samen) door? Hoe leer je jezelf weer leuk te vinden, etc.?
Ik ben destijds zelf vreemdgegaan. Mijn partner heeft de keuze gemaakt om samen verder te gaan. Ik ben hem hier erg dankbaar voor en wil hier natuurlijk verder op in gaan, wat voor emoties dit met zich mee heeft gebracht e.d. Maar ik vraag me eerst af of er mensen zijn die in dezelfde situatie zitten en behoefte hebben om hier samen over te praten, voordat ik mijn persoonlijke verhaal vertel.
Ik merk dat ik het moeilijk vind om de juiste woorden te vinden, omdat ik niemand wil kwetsen met het openen van dit topic. Daarnaast ben ik me ook heel goed bewust van het feit dat dit een kwetsbaar onderwerp kan zijn en bepaalde emoties kan oproepen en los maken.
Mijn vraag is dan ook om respectvol om te gaan met de mensen die hier eventueel hun verhaal vertellen. Niet om nu mezelf in te dekken, maar als ik naar mezelf kijk: ik weet dat ik fout ben geweest door een misstap te begaan. Als mensen de behoefte hebben om dat tegen mij te zeggen, dan snap ik dat volkomen, maar daar kan ik nu niet veel mee. Ik ben momenteel hard bezig met dit hele proces, samen met mijn partner. Mijn partner wil graag dat ik de knop probeer om te zetten: het is zoals het is, ik heb fouten gemaakt en het enige wat ik volgens hem momenteel kan doen is eerlijk zijn, zodat zijn vertrouwen weer kan groeien.
Niet te vergeten, ik heb voor mijn partner enorm veel bewondering en ik mag in mijn handen knijpen met zo'n vent, laat dat voorop staan.
Maar daar heb ik in eerste instantie dit topic niet voor geopend.
Hoe ga jij zelf verder als degene die vreemd is gegaan? Wat vind je moeilijk? Hoe ga je om met schaamte? Hoe accepteer je je eigen fout en wanneer durf je jezelf weer leuk te vinden?
Ik hoop op serieuze en respectvolle reacties.
Misschien moet je eerst jezelf tegen komen, voordat je het kunt zijn
donderdag 17 oktober 2013 om 02:00
Ik ben twee jaar geleden vreemdgegaan en dit is later, een maand geloof ik, uitgekomen.. Ik had toen 2 jaar een relatie. Relatie heeft daarna nog 1,5 jaar geduurd maar het was, logisch, een terugkerend thema.. Maar daarna is het wel weer helemaal goed gekomen tussen ons en was het ook niet de oorzaak van de uiteindelijke breuk. Ik denk dat als jullie het beiden willen, het goed moet kunnen komen. Sterkte ermee!
donderdag 17 oktober 2013 om 07:54
Ook niet als hij/zij het meteen verteld??
Ik snap je enigzins wel, ik was ook zo zwart-wit en adviseerde vrienden als het ze ook overkwam, hup, droppen die handel.
Totdat het me zelf overkwam, maar m'n vriend heeft het me zo goed als meteen verteld. Die eerlijkheid gecombineerd met berouw, het verhaal eromheen en mijn liefde voor hem, heeft me doen besluiten hem én ons nog een kans te geven.
Het gekke is dat mensen die denken dat je het nog een x probeert met je partner, meteen denken dat je hem/haar (al) hebt vergeten.
Ik koos ervoor om door te gaan, maar wist dat daar werk aan te doen was. Na de keuze, kwam vergeven en vertrouwen pas.
donderdag 17 oktober 2013 om 08:13
Voor mij zou er zeker wel een verschil in zitten. Als mijn man een keer 'per ongeluk' iemand zoent, maar daar zelf zó van schrikt dat hij het meteen aan me opbiecht zou ik dat niet leuk vinden, maar het zou niet meteen einde relatie hoeven zijn. Als mijn man echter een complete relatie naast ons huwelijk zou hebben, met maanden- of zelfs jarenlang bedrog, leugens, stiekeme berichtjes, geheime ontmoetingen etc. etc. en ik zou er dan zelf achter komen omdat hij nog lang niet van plan was om het me te vertellen dan moet hij wel een héél goed verhaal hebben wil ik hem dat kunnen vergeven.
Al weet ik niet hoe ik zou reageren als het me echt nog een keer zou overkomen. Ik ben in het verleden behoorlijk bedrogen en toen verlegde ik keer op keer op keer mijn eigen grenzen, tot er niets meer van mij over was. Pas toen ik een einde aan die relatie maakte - achteraf gezien een jaar te laat - en er behoorlijk wat tijd overheen gegaan was werd ik weer mijn eigen zelfverzekerde, 'vertrouwende' ik. Ik heb me toen voorgenomen het nooit meer zover te laten komen dat ik mijn eigen normen en waarden zou aanpassen aan een ander, dat ik mezelf zou kwijtraken. Ik houd van de man met wie ik nu samen ben en ik kan me geen leven zonder hem meer voorstellen. Hij weet wat ik in het verleden allemaal heb meegemaakt en zal me daarom nooit bedriegen, dat weet ik zeker. En voor mensen nu gaan roepen dat je dat nooit zeker kunt weten: ik weet het. Ik weet het zelfs zo zeker dat ik eerder mezelf zie vreemdgaan dan hem. En zelfs dat is al ondenkbaar.
Al weet ik niet hoe ik zou reageren als het me echt nog een keer zou overkomen. Ik ben in het verleden behoorlijk bedrogen en toen verlegde ik keer op keer op keer mijn eigen grenzen, tot er niets meer van mij over was. Pas toen ik een einde aan die relatie maakte - achteraf gezien een jaar te laat - en er behoorlijk wat tijd overheen gegaan was werd ik weer mijn eigen zelfverzekerde, 'vertrouwende' ik. Ik heb me toen voorgenomen het nooit meer zover te laten komen dat ik mijn eigen normen en waarden zou aanpassen aan een ander, dat ik mezelf zou kwijtraken. Ik houd van de man met wie ik nu samen ben en ik kan me geen leven zonder hem meer voorstellen. Hij weet wat ik in het verleden allemaal heb meegemaakt en zal me daarom nooit bedriegen, dat weet ik zeker. En voor mensen nu gaan roepen dat je dat nooit zeker kunt weten: ik weet het. Ik weet het zelfs zo zeker dat ik eerder mezelf zie vreemdgaan dan hem. En zelfs dat is al ondenkbaar.
donderdag 17 oktober 2013 om 08:56
Goed om zoiets als vreemdgaan, het gevoel en de emoties erachter in de openheid te gooien, maar ik zit toch een beetje met de vraag of TO ook zulke vriendelijke en opbeurende reacties had gekregen als ze een man was geweest....?Absoluut niet rot bedoeld hoor, maar mij bekruipt een beetje het gevoel dat er voor "vreemdgaande" vrouwen net ff iets meer begrip is dan voor een man die naast de pot piest....
donderdag 17 oktober 2013 om 09:37
Voor zo'n relatie waak ik dus. Ik heb met mijzelf afgesproken dat ik het een jaar de kans gaf. Als ik er over een jaar zo in zou staan als jij nu nog steeds doet dan is het exit. Ik wil gaan voor een relatie waarbij ik niet het groene monster wil uithangen en waarin zeker niet gepraat wordt in termen van straffen en wraak. Dat ik daar even door heen moet is logisch (vind ik zelf), en dat moeite kost is ook logisch, maar als ik hem na een jaar zijn fouten nog voor zijn voeten moet werpen omdat ik het dus niet heb kunnen afsluiten/plekje heb kunnen geven, dan zou ik de balans eens even opmaken en realiseren dat zijn vreemdgaan onze relatie de das heeft omgedaan. ALs je er weer voor gaat moet je ook de knop om kunnen zetten en er weer vol voor kunnen gaan.
She who dares wins...
donderdag 17 oktober 2013 om 09:39
donderdag 17 oktober 2013 om 09:52
Als ik geen kind had, had ik onze relatie wel geen tweede kans gegeven. Dan was het meteen exit.
Ik ben blij dat ik dat gedaan heb, ook is het alsnog fout gelopen.
Ik kan me alvast niet het verwijt maken dat ik het geen kans heb gegeven. Geeft me ook een rust gevoel naar dochter toe.
Ik ben blij dat ik dat gedaan heb, ook is het alsnog fout gelopen.
Ik kan me alvast niet het verwijt maken dat ik het geen kans heb gegeven. Geeft me ook een rust gevoel naar dochter toe.
Don't cry because it's over, smile because it happened.
donderdag 17 oktober 2013 om 10:23
Wat betreft mijn (inmiddels al weer 10 jaar ex) die toendertijd vreemdgegaan was, was er geen houden meer aan. De reden hiervoor was, dat ze ook zei dat ze van hem hield, nadat ik haar betrapt had, en dan kun je niets anders doen, dan uit elkaar gaan.
Ik ben lange tijd ontzettend boos en verdrietig geweest, maar op een gegeven moment ben ik ook gaan kijken naar wat evt. mijn eigen bijdrage hier aan geweest is, hoe gek het misschien voor sommigen kan klinken.
Na een tijdje ben ik namelijk gaan beseffen, dat ik wellicht ook meer 'aanwezig' had kunnen zijn voor haar, ipv alles als vanzelfsprekend te kunnen nemen, waardoor we ahw uit elkaar gegroeid waren, de koek was gewoon op. Neemt niet weg natuurlijk, dat ze dat ook eerder had kunnen aangeven, al moet ik zeggen, dat ik wellicht ook meer had moeten opletten wat er nou eigenlijk echt aangegeven werd, zij het dan erg subtiel.
Inmiddels ben ik weer al 10 jaar verder, en ontzettend gelukkig met mijn huidige partner en kind, en met mijn ex gaat het nu ook erg goed, met haar nieuwe vriend. We kunnen zelfs als vrienden door 1 deur gaan, met aanhang, dus achteraf gezien, zijn we er nog geeneens slechter van geworden ook.
Alles is vergeven en (bijna) vergeten, en soms passen we zelfs op elkaars kids, mocht een van beiden een gezellig avondje uit willen met aanhang.
Ik heb er wel van geleerd, dat een relatie werken is, heel hard werken, en dat je moet blijven investeren in elkaar en niets als vanzelfsprekend moet zien. Het leven kan soms raar lopen..
Ik ben lange tijd ontzettend boos en verdrietig geweest, maar op een gegeven moment ben ik ook gaan kijken naar wat evt. mijn eigen bijdrage hier aan geweest is, hoe gek het misschien voor sommigen kan klinken.
Na een tijdje ben ik namelijk gaan beseffen, dat ik wellicht ook meer 'aanwezig' had kunnen zijn voor haar, ipv alles als vanzelfsprekend te kunnen nemen, waardoor we ahw uit elkaar gegroeid waren, de koek was gewoon op. Neemt niet weg natuurlijk, dat ze dat ook eerder had kunnen aangeven, al moet ik zeggen, dat ik wellicht ook meer had moeten opletten wat er nou eigenlijk echt aangegeven werd, zij het dan erg subtiel.
Inmiddels ben ik weer al 10 jaar verder, en ontzettend gelukkig met mijn huidige partner en kind, en met mijn ex gaat het nu ook erg goed, met haar nieuwe vriend. We kunnen zelfs als vrienden door 1 deur gaan, met aanhang, dus achteraf gezien, zijn we er nog geeneens slechter van geworden ook.
Alles is vergeven en (bijna) vergeten, en soms passen we zelfs op elkaars kids, mocht een van beiden een gezellig avondje uit willen met aanhang.
Ik heb er wel van geleerd, dat een relatie werken is, heel hard werken, en dat je moet blijven investeren in elkaar en niets als vanzelfsprekend moet zien. Het leven kan soms raar lopen..
donderdag 17 oktober 2013 om 11:11
Clubmedfan, bedankt. Ik heb gisteravond geprobeerd om veel te reageren, maar heb nog niet iedereen gehad. Wil niemand voor het hoofd stoten.
Ik merk wel dat het veel emoties met zich meebrengt voor iedereen die hier leest en/of schrijft. Dat is ook logisch en dat mag ook, daar is dit topic voor bedoeld. Ik vind het ook wel prettig dat de andere kant word belicht, degene waarvan de partner is vreemdgegaan. Waarbij uitleg gegeven wordt over hoe diegene ermee om is gegaan, hoe wij als vreemdgangers bewust worden van wat er nodig is om het vertrouwen te lijmen en hoe, en wat voor dingen er verder bij spelen. Dat is verhelderend voor mij en ik wil tot nu toe ook iedereen bedanken die bereid is geweest hier open over te zijn.
Maar ik heb er alleen niks aan dat mensen hier hun ongezouten mening geven over vreemdgaan, dat het toch nooit meer goed komt en wat voor vreselijk karakter ik zou hebben. Ik wéét dat ik keikeihard gelogen heb uit eigen belang, dat ik het vertrouwen vreselijk heb geschaad en dat het hard werken is. Maar ik weet ook dat ik een tweede kans heb gekregen van mijn vriend. Ik weet dat hij naast de 'donkere kant' van mij ook mijn eigen ik ziet en weet dat ik ook veel mooie kanten heb. Ik weet ook dat hij door wil gaan met mij, omdat hij een toekomst samen ziet met MIJ.
Dus mochten mensen het nodig vinden om hun ongenuanceerde meningen te spuien over vreemdgaan, dan stel ik voor om een eigen topic te openen, want dat is totaal niet de insteek van mijn topic.
Ik merk wel dat het veel emoties met zich meebrengt voor iedereen die hier leest en/of schrijft. Dat is ook logisch en dat mag ook, daar is dit topic voor bedoeld. Ik vind het ook wel prettig dat de andere kant word belicht, degene waarvan de partner is vreemdgegaan. Waarbij uitleg gegeven wordt over hoe diegene ermee om is gegaan, hoe wij als vreemdgangers bewust worden van wat er nodig is om het vertrouwen te lijmen en hoe, en wat voor dingen er verder bij spelen. Dat is verhelderend voor mij en ik wil tot nu toe ook iedereen bedanken die bereid is geweest hier open over te zijn.
Maar ik heb er alleen niks aan dat mensen hier hun ongezouten mening geven over vreemdgaan, dat het toch nooit meer goed komt en wat voor vreselijk karakter ik zou hebben. Ik wéét dat ik keikeihard gelogen heb uit eigen belang, dat ik het vertrouwen vreselijk heb geschaad en dat het hard werken is. Maar ik weet ook dat ik een tweede kans heb gekregen van mijn vriend. Ik weet dat hij naast de 'donkere kant' van mij ook mijn eigen ik ziet en weet dat ik ook veel mooie kanten heb. Ik weet ook dat hij door wil gaan met mij, omdat hij een toekomst samen ziet met MIJ.
Dus mochten mensen het nodig vinden om hun ongenuanceerde meningen te spuien over vreemdgaan, dan stel ik voor om een eigen topic te openen, want dat is totaal niet de insteek van mijn topic.
Misschien moet je eerst jezelf tegen komen, voordat je het kunt zijn
vrijdag 18 oktober 2013 om 02:02
Hi Ella,
Ik weet niet of je dat nog hebt op de voorgaande pagina's heb verteld maar hoe heeft ' de omgeving ' hierop gereageerd? Heeft hij het gedeeld met mijn omgeving en hoe heb jij je hier in staande gehouden?
Jammer dat er toch enkele zijn die zo resoluut zwart wit hun ongezouten mening geven. Dat mag. Ik snap het ergens wel want ik heb dit vroeger ook zo gedaan. Maar naar mate je ouder wordt en ervaring hebt met relaties hebt en leert dat er nuances zijn en verschillende belevingen en bovendien je partner te fijn vind om iemand gelijk ' het huis uit te trappen ' want je hebt immers ook iets opgebouwd, je houdt van je partner, verliefd, wellicht een gezin.... Maarja dat hebben een aantal al aangegeven hier. Desalniettemin kan je gewoon je eigen gevoel volgen.
Ik ging ook door met mijn relatie nadat hij met een ander had gezoend. Ik heb toen gezegd dat hij mij dit gewoon kan vertellen, dat die eerlijkheid er wel moet zijn en hij dat niet voor mij kan bepalen. Via via erachter komen is not done en vooral wanneer het wordt ontkent. Zelfs zijn andere acties daarna bevonden zich al wel in de twijfelzone... uiteindelijk was het zijn gedrag en enorme gebrek aan zelfinzicht, zijn eisen, zijn voorwaarden en zijn gebrek aan respect en eerlijkheid de reden waarom ik geen toekomst meer zag zitten met hem.
Dan dat andere.
Het groene monster, het werd al eerder genoemd. Ook ik begon te balen dat mijn houding in onze relatie niet was van mijn werkelijke ik. Het enorme wantrouwen, jaloezie, mijn onzekerheid, ik ging pleasen, angst, in conflict zijn met mezelf en wat Suzy ook al zei; je hebt een hele slechte kant van elkaar gezien. Zie dan nog maar een succesvolle schone doorstart te maken. En mezelf zo onwijs kwijtraken of blijvend een verbitterd persoon te zijn zag ik niet meer zitten.
Ella wat je beschrijt is wat ik ook verlangde van mijn ex toentertijd. Contact afkappen, openhied van zaken etc. Dus dat doe je goed. Ik bedoelde geen spelletje met spelregels maar wellicht kan je hem tzt vragen hoelang je nog moet boeten?
Toch een vraag aan anderen die wel de relatie hebben verbroken; Waren jullie nog verliefd, houden van etc? . Maar de balans hebben opgemaakt nav. het vreemdgaan, gebrek aan zelfinzicht, schuldbesef etc. ? en met veel verdriet toch de knoop hebben doorgehakt...
Ik weet niet of je dat nog hebt op de voorgaande pagina's heb verteld maar hoe heeft ' de omgeving ' hierop gereageerd? Heeft hij het gedeeld met mijn omgeving en hoe heb jij je hier in staande gehouden?
Jammer dat er toch enkele zijn die zo resoluut zwart wit hun ongezouten mening geven. Dat mag. Ik snap het ergens wel want ik heb dit vroeger ook zo gedaan. Maar naar mate je ouder wordt en ervaring hebt met relaties hebt en leert dat er nuances zijn en verschillende belevingen en bovendien je partner te fijn vind om iemand gelijk ' het huis uit te trappen ' want je hebt immers ook iets opgebouwd, je houdt van je partner, verliefd, wellicht een gezin.... Maarja dat hebben een aantal al aangegeven hier. Desalniettemin kan je gewoon je eigen gevoel volgen.
Ik ging ook door met mijn relatie nadat hij met een ander had gezoend. Ik heb toen gezegd dat hij mij dit gewoon kan vertellen, dat die eerlijkheid er wel moet zijn en hij dat niet voor mij kan bepalen. Via via erachter komen is not done en vooral wanneer het wordt ontkent. Zelfs zijn andere acties daarna bevonden zich al wel in de twijfelzone... uiteindelijk was het zijn gedrag en enorme gebrek aan zelfinzicht, zijn eisen, zijn voorwaarden en zijn gebrek aan respect en eerlijkheid de reden waarom ik geen toekomst meer zag zitten met hem.
Dan dat andere.
Het groene monster, het werd al eerder genoemd. Ook ik begon te balen dat mijn houding in onze relatie niet was van mijn werkelijke ik. Het enorme wantrouwen, jaloezie, mijn onzekerheid, ik ging pleasen, angst, in conflict zijn met mezelf en wat Suzy ook al zei; je hebt een hele slechte kant van elkaar gezien. Zie dan nog maar een succesvolle schone doorstart te maken. En mezelf zo onwijs kwijtraken of blijvend een verbitterd persoon te zijn zag ik niet meer zitten.
Ella wat je beschrijt is wat ik ook verlangde van mijn ex toentertijd. Contact afkappen, openhied van zaken etc. Dus dat doe je goed. Ik bedoelde geen spelletje met spelregels maar wellicht kan je hem tzt vragen hoelang je nog moet boeten?
Toch een vraag aan anderen die wel de relatie hebben verbroken; Waren jullie nog verliefd, houden van etc? . Maar de balans hebben opgemaakt nav. het vreemdgaan, gebrek aan zelfinzicht, schuldbesef etc. ? en met veel verdriet toch de knoop hebben doorgehakt...
vrijdag 18 oktober 2013 om 07:48
Dat hoop ik ook, Petra. Eerlijk gezegd heb ik die angst niet. Als hij behoefte heeft om dat alsnog te doen, dan snap ik dat enigszins. Maar zoals ik eerder had gezegd, zegt hij dat hij zich dan ook in de vingers snijd. En als je elkaar wilt wreken en straffen, lijkt het me sowieso beter om dan met elkaar te stoppen.
Misschien moet je eerst jezelf tegen komen, voordat je het kunt zijn
vrijdag 18 oktober 2013 om 09:52
Hier zijn maar weinig mensen in onze omgeving die het weten. Degene die het wel weten reageren een stuk minder belachelijk en kortzichtig dan de gemiddelde meeschrijver op dit topic .
Dat komt waarschijnlijk omdat zij mijn onderschrift wel snappen
Dat komt waarschijnlijk omdat zij mijn onderschrift wel snappen
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
vrijdag 18 oktober 2013 om 11:04
Ella, ik snap je reactie over de 'afkeurende reacties' in dit topic, want dat was niet de insteek van je topic. Ik heb eerder in dit topic ook gereageerd,de strekking daarvan was; Ja, ik snap echt dat er gevoelens voor een ander kunnen ontstaan, maar er wat mee doen, daar zitten nog 10 stappen tussen, en het zegt mij wél wat over karaktereigenschappen van iemand. Dat wil idd niet zeggen dat diegene helemaal 'slecht' is. Ben zelf 2 keer bedrogen in een lange relatie en natuurlijk zijn deze mannen niet helemaal 'slecht'. De 2e keer nog geprobeerd verder te gaan,maar kwam er al snel achter dat dat voor mij persoonlijk niet werkt.
Ik kan echter wel snappen dat het voor anderen anders kan werken.
De 'andere' reacties zijn soms denk ik wel waardevol, anders kan het ook zo'n topic worden waarin iedereen met elkaar 'meehuilt' en alleen maar positieve/steunende verhalen zijn,maar de werkelijkheid bestaat ook uit diverse zaken en ervaringen, en niet alleen succesverhalen.
En mensen die niet verder willen/kunnen met iemand die vreemd is gegaan of daar afkeurend tegenover staan, zijn niet persé zwart-wit (word vaker gezegd als het niet in iemands straatje past), je kunt het ook reeel/resoluut/zelfbehoud of wat dan ook noemen, omdat er ook diverse redenen zijn dat iemand níet verder wil na vreemdgaan. Heeft niet altijd met zwart-wit te maken.
Ik kan echter wel snappen dat het voor anderen anders kan werken.
De 'andere' reacties zijn soms denk ik wel waardevol, anders kan het ook zo'n topic worden waarin iedereen met elkaar 'meehuilt' en alleen maar positieve/steunende verhalen zijn,maar de werkelijkheid bestaat ook uit diverse zaken en ervaringen, en niet alleen succesverhalen.
En mensen die niet verder willen/kunnen met iemand die vreemd is gegaan of daar afkeurend tegenover staan, zijn niet persé zwart-wit (word vaker gezegd als het niet in iemands straatje past), je kunt het ook reeel/resoluut/zelfbehoud of wat dan ook noemen, omdat er ook diverse redenen zijn dat iemand níet verder wil na vreemdgaan. Heeft niet altijd met zwart-wit te maken.
vrijdag 18 oktober 2013 om 11:28
Over welke 'andere waardevolle' reacties heb je het nu precies? Met zulke kun je toch niets?
Ik vind het wel zwart-wit. Mijn vader zei ook tegen mijn man: Eens een vreemdganger, altijd een vreemdganger. Hij is ook een zwart-wit denker. Ik kan niet veel met zulke opmerkingen. Net zo goed met eens een crimineel, altijd een crimineel. Daarbij vindt ik dat iemand waar je al zo lang mee samen bent (in mijn geval 15 jaar), ook wel wat credits heeft verdiend. Ondanks dat hij mij tot op het bot gekwetst heeft.
Haar verzoek heeft niets met meehuilers te maken. Ik zie niemand met haar meehuilen namelijk. Alleen van die nutteloze verbitterde één zin reacties van zwart-wit denkers kun je zo ontzettend weinig.
She who dares wins...
vrijdag 18 oktober 2013 om 11:41
Reageer dan gewoon niet op die mensen? Ga anders alleen in op de mensen die wel hun mening onderbouwen?
Afijn.
Tip: Blijf keer op keer het antwoord geven op de vraag die je gesteld wordt
Ergens in het begin van dit topic schreef je dat je het niet zo goed snapte waarom jouw vriend keer op keer bepaalde zaken wil weten en bespreken die allang besproken zijn. De vragen van jouw vriend geven in mijn ogen zijn onzekerheden aan die hij uiteindelijk door de eerlijke antwoorden van jou weer kan gaan omzetten in vertrouwen.
Het herhalen van de vragen en de antwoorden zorgen denk ik dus voor bewustzijn bij jouw vriend en als jouw antwoorden consequent hetzelfde zijn (omdat het dus de de waarheid is) kan er denk ik weer ruimte groeien waarin het vertrouwen van hem in jou kan worden hersteld.
Blijf zijn vragen dus maar met geduld en respect beantwoorden ook al zijn de antwoorden in jouw ogen wellicht pijnlijk voor hem.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 18 oktober 2013 om 11:45
Het bewust kiezen om te liegen en om info achter te houden is denk ik het meest fnuikende aan het vreemdgaan van een partner. De vertrouwensband is daardoor voor altijd geschaad en die moet hersteld worden en een manier is wellicht door keer op keer in respect samen te herhalen van wat degene die de schade heeft geleden nodig heeft.
Degene die de schade heeft veroorzaakt staat denk ik tijdelijk echt op een andere plek en als het goed gaat komt door tijd de gelijkwaardigheid van beide vanzelf weer terug. Gebeurt dat niet dat is de schade in vertrouwen dus onherstelbaar gebleken en dit gevaar ligt op de loer. Dus wellicht is het juist wel raadzaam om bij deze gesprekken juist daarom een objectieve derde partij (coach, therapeut) te zetten. Iemand die gesprekstechnieken beheerst en verder geen belang voor één van twee voelt.
Degene die de schade heeft veroorzaakt staat denk ik tijdelijk echt op een andere plek en als het goed gaat komt door tijd de gelijkwaardigheid van beide vanzelf weer terug. Gebeurt dat niet dat is de schade in vertrouwen dus onherstelbaar gebleken en dit gevaar ligt op de loer. Dus wellicht is het juist wel raadzaam om bij deze gesprekken juist daarom een objectieve derde partij (coach, therapeut) te zetten. Iemand die gesprekstechnieken beheerst en verder geen belang voor één van twee voelt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
