Doorgaan met je relatie nadat je bent vreemdgegaan

Dag,



Ik bericht onder een andere gebruikersnaam, omdat ik deze kwestie te persoonlijk vind om onder eigen naam te vertellen.



Mijn doel van dit topic is om in contact te komen met mensen die in hun relatie zijn vreemdgegaan, oprecht spijt hebben van hun misstap en waarbij de partner de keuze heeft gemaakt verder te willen gaan met de relatie.



Hoe is jullie relatie nu? Wat was de reactie van je partner? Hoe ga je (samen) door? Hoe leer je jezelf weer leuk te vinden, etc.?



Ik ben destijds zelf vreemdgegaan. Mijn partner heeft de keuze gemaakt om samen verder te gaan. Ik ben hem hier erg dankbaar voor en wil hier natuurlijk verder op in gaan, wat voor emoties dit met zich mee heeft gebracht e.d. Maar ik vraag me eerst af of er mensen zijn die in dezelfde situatie zitten en behoefte hebben om hier samen over te praten, voordat ik mijn persoonlijke verhaal vertel.



Ik merk dat ik het moeilijk vind om de juiste woorden te vinden, omdat ik niemand wil kwetsen met het openen van dit topic. Daarnaast ben ik me ook heel goed bewust van het feit dat dit een kwetsbaar onderwerp kan zijn en bepaalde emoties kan oproepen en los maken.



Mijn vraag is dan ook om respectvol om te gaan met de mensen die hier eventueel hun verhaal vertellen. Niet om nu mezelf in te dekken, maar als ik naar mezelf kijk: ik weet dat ik fout ben geweest door een misstap te begaan. Als mensen de behoefte hebben om dat tegen mij te zeggen, dan snap ik dat volkomen, maar daar kan ik nu niet veel mee. Ik ben momenteel hard bezig met dit hele proces, samen met mijn partner. Mijn partner wil graag dat ik de knop probeer om te zetten: het is zoals het is, ik heb fouten gemaakt en het enige wat ik volgens hem momenteel kan doen is eerlijk zijn, zodat zijn vertrouwen weer kan groeien.



Niet te vergeten, ik heb voor mijn partner enorm veel bewondering en ik mag in mijn handen knijpen met zo'n vent, laat dat voorop staan.



Maar daar heb ik in eerste instantie dit topic niet voor geopend.

Hoe ga jij zelf verder als degene die vreemd is gegaan? Wat vind je moeilijk? Hoe ga je om met schaamte? Hoe accepteer je je eigen fout en wanneer durf je jezelf weer leuk te vinden?



Ik hoop op serieuze en respectvolle reacties.

snack-a-jack schreef op 18 oktober 2013 @ 02:02:

Hi Ella,



Ik weet niet of je dat nog hebt op de voorgaande pagina's heb verteld maar hoe heeft ' de omgeving ' hierop gereageerd? Heeft hij het gedeeld met mijn omgeving en hoe heb jij je hier in staande gehouden?

.

Snack-a-jack ik kopieer mijn eerder geschreven bericht even, om je vraag te beantwoorden:



Mijn omgeving is ook op de hoogte. Hij heeft het zijn ouders zelf vertelt en ik schaamde me tot de grond. Ik heb hun toen op een andere manier benaderd voordat ik weer bij hun over de vloer kwam, en ik ben heel liefdevol opgevangen. Daarnaast heb ik een ander familielid van hem, die ook veel voor mij betekend, zelf benaderd om het hele verhaal persoonlijk te vertellen. Dit werd door diegene en zijn ouders gewaardeerd, en dat deed me ook heel goed. Ik merk niet heel veel verschil qua band met hun. In het begin hebben zij hier wel mee rondgelopen en er is ook een tijdje overheen gegaan dat ik weer bij hun kwam, maar het voelde niet alsof ze me veroordeelden, nu nog steeds niet. De rest van zijn familie weet dit (nog) niet.

Ik heb mijn omgeving zelf op de hoogte gesteld. Mijn ouders waren erg geschokt en waren enorm teleurgesteld in mij. Dat deed me wel veel, maar dat is nu ook weer goed. Vriendinnen hebben me ook niet beoordeeld en ik ben heel goed gesteund en opgevangen. Dat is me zo meegevallen.......

Enn schreef op 18 oktober 2013 @ 11:41:

[...]



Reageer dan gewoon niet op die mensen? Ga anders alleen in op de mensen die wel hun mening onderbouwen?





Afijn.



Tip: Blijf keer op keer het antwoord geven op de vraag die je gesteld wordt



Ergens in het begin van dit topic schreef je dat je het niet zo goed snapte waarom jouw vriend keer op keer bepaalde zaken wil weten en bespreken die allang besproken zijn. De vragen van jouw vriend geven in mijn ogen zijn onzekerheden aan die hij uiteindelijk door de eerlijke antwoorden van jou weer kan gaan omzetten in vertrouwen.



Het herhalen van de vragen en de antwoorden zorgen denk ik dus voor bewustzijn bij jouw vriend en als jouw antwoorden consequent hetzelfde zijn (omdat het dus de de waarheid is) kan er denk ik weer ruimte groeien waarin het vertrouwen van hem in jou kan worden hersteld.



Blijf zijn vragen dus maar met geduld en respect beantwoorden ook al zijn de antwoorden in jouw ogen wellicht pijnlijk voor hem.

Bedankt voor je reactie, Enn.

Ik reageerde juist op enkele mindere reacties, omdat ik juist de insteek van dit topic wil benadrukken. Verder probeer ik er boven te staan en zoals jij zegt, te reageren op mensen die wel hun mening onderbouwen.



Het is ook meer dat ik niet snap waarom het weten van details belang heeft voor zijn proces. Ik begrijp wel dat hij er nog over wil praten, want ik wil het zelf ook niet in de doofpot stoppen. Hij was in het begin ook bang dat het te snel vergeten zou worden en dat het niet zo moest zijn dat we net deden of er niks gebeurd was.

Dat deden we ook niet, maar dat was zijn angst. Ik vind het ook wel lastig om die balans te maken: ik zit er zelf elke dag mee in mijn hoofd en ik wil haast elke dag wel mijn excuses maken of er in ieder geval íéts over zeggen, terwijl hij er op zich veel nuchterder mee omgaat. Af en toe heeft hij juist 'zijn momenten' en op zo'n moment wilde hij dan bv. details weten.



Ik ben me er ook van bewust dat hij, en dat zegt hij zelf ook, meer vertrouwen krijgt doordat hij steeds dezelfde antwoorden krijgt. Op deze manier krijgt hij er een bepaald 'beeld' bij in zijn hoofd en kan hij het beter plaatsen, een plekje geven. En daarnaast is het voor mij ook moeilijk om dit te benoemen, want: ik wil helemaal niet meer aan die nacht denken, ik schaam me, en ik ben alsnog bang dat hij doordat hij weer dezelfde antwoorden hoort op een gegeven moment tóch niet meer wil, terwijl de situatie eigenlijk hetzelfde is.

Hij vindt juist dat we gewoon 'rustig' en normaal over de details e.d. moeten kunnen praten, omdat we het dan ook voor onszelf verwerken, zodat ik het ook zelf een plek kan geven.

glitglam schreef op 18 oktober 2013 @ 11:04:

Ella, ik snap je reactie over de 'afkeurende reacties' in dit topic, want dat was niet de insteek van je topic. Ik heb eerder in dit topic ook gereageerd,de strekking daarvan was; Ja, ik snap echt dat er gevoelens voor een ander kunnen ontstaan, maar er wat mee doen, daar zitten nog 10 stappen tussen, en het zegt mij wél wat over karaktereigenschappen van iemand. Dat wil idd niet zeggen dat diegene helemaal 'slecht' is. Ben zelf 2 keer bedrogen in een lange relatie en natuurlijk zijn deze mannen niet helemaal 'slecht'. De 2e keer nog geprobeerd verder te gaan,maar kwam er al snel achter dat dat voor mij persoonlijk niet werkt.

Ik kan echter wel snappen dat het voor anderen anders kan werken.

De 'andere' reacties zijn soms denk ik wel waardevol, anders kan het ook zo'n topic worden waarin iedereen met elkaar 'meehuilt' en alleen maar positieve/steunende verhalen zijn,maar de werkelijkheid bestaat ook uit diverse zaken en ervaringen, en niet alleen succesverhalen.

En mensen die niet verder willen/kunnen met iemand die vreemd is gegaan of daar afkeurend tegenover staan, zijn niet persé zwart-wit (word vaker gezegd als het niet in iemands straatje past), je kunt het ook reeel/resoluut/zelfbehoud of wat dan ook noemen, omdat er ook diverse redenen zijn dat iemand níet verder wil na vreemdgaan. Heeft niet altijd met zwart-wit te maken.

Bedankt voor je reactie, glitglam. Excuus als ik nog niet op jouw eerdere bericht heb gereageerd. Het is inmiddels zoveel, maar ben nog steeds bezig om terug te lezen en proberen te reageren:).



Ik hoef ook absoluut geen mensen die met mij meehuilen en zeggen hoe 'verschrikkelijk' het allemaal wel niet voor me is. Ten eerste heb ik dat zelf veroorzaakt, dus ik hoef geen medelijden. En ten tweede heb ik daar mijn lieve omgeving voor die heel open kan luisteren naar mijn verhaal. Maar toch snapt niet echt iemand uit mijn omgeving hoe ik me echt voel, omdat zij dit (gelukkig) nog nooit mee hebben gemaakt. Daarom heb ik ook hulp gezocht bij een therapeut, omdat ik zat met twee dingen: ik weet/wist niet hoe ik mijn vriend bepaalde gevoelens moest uitleggen, kwam daardoor niet uit mijn woorden, én het stuk eigenwaarde: hoe nu verder als individu na zo'n duistere kant.



Ik zit daar dus echt voor mezelf, om mezelf weer leuk te gaan vinden, om kracht te halen uit mijn eigen ik. Ik heb een hele slechte kant van mezelf gezien en achteraf ben ik heel erg geschrokken van mezelf en mezelf daarin ook verloren. Wie ben ik nou eigenlijk? Waarom heb ik dat gedaan? Hoe heb ik dat kunnen doen? Hoe gaan we nu weer verder? Ik wil mezelf weer leuk vinden, daarna kan ik ook pas weer leuk zijn voor een ander, en inzien dat diegene mij echt leuk vind om MIJ.

Daarvoor heb ik dit topic geopend, zovan: hoe doen anderen dit?

Sense-1970 schreef op 18 oktober 2013 @ 09:52:

Hier zijn maar weinig mensen in onze omgeving die het weten. Degene die het wel weten reageren een stuk minder belachelijk en kortzichtig dan de gemiddelde meeschrijver op dit topic .



Dat komt waarschijnlijk omdat zij mijn onderschrift wel snappen

Ik heb jouw onderschrift inmiddels op mijn spiegel geplakt;-)

lady_hyde schreef op 18 oktober 2013 @ 14:57:

Dinsdag ben ik er achtergekomen dat mijn vriend, waarmee ik 5jaar samen ben, twee weken geleden is vreemdgegaan.

Vorige week woensdag vertelde hij mij dat hij verliefd is geworden op een andere vrouw. Ik heb hem die avond twee keer gevraagd of hij ook is vreemgegaan maar zijn antwoord was nee.

Uiteindelijk ben ik er dinsdag achtergekomen dat het wel het geval was. ik heb hem hiermee geconfronteerd en hij gaf inderdaad toe seks met haar gehad te hebben. Ik was en ben boos, verdrietig en teleurgesteld maar ik wist vanaf het moment dat ik erachter kwam dat ik niet bij hem weg wil. We praten nu dagen en nachten lang en hij is gelukkig hier heel open over. Hij beantwoord al mijn vragen en praat met me. Samen willen wij er echt alles aan doen om onze relatie te laten slagen omdat we ontzettend veel van elkaar houden. De laatste 4 maanden van onze relatie zaten we in een soort sleur en kreeg hij aandacht van een andere vrouw. Uiteraard is dit absoluut geen excuus en wellicht verklaren mensen mij wel voor gek dat ik bij hem blijf maar ik moet het nog een kans geven. Hij heeft me een brief geschreven woensdagochtend waarin hij schrijft dat hij nog nooit zoveel spijt van iets heeft gehad en ik geloof dit ook. Natuurlijk ben ik wantrouwend en boos maar ik wil dit niet het einde van onze relatie laten betekenen. Waarom is er niet ergens een handboek geschreven waarin staat hoe je hier mee om moet gaan? :( Ik weet niet of ik boos moet doen of niet, moet ik hem "straffen".. het is zo meoilijk. Ik wil juist heel dicht bij hem zijn omdat hij altijd de persoon is geweest waar ik naar toe ga wanneer ik verdriet heb maar dit is nu zo dubbel, hij is de veroorzaker van het verdriet.



Elle hoe is het nu met jullie seksleven? Ik ben bang om seks met hem te hebben... en dat is lastig omdat ik een redelijk seksueel actief persoon ben. Ik wil het graag maar durf het niet, bang dat ik alleen maar aan hem met een andere vrouw kan denken en ook bang dat hij tijdens onze seks niet mij, maar haar zal zien. Het is nu drie dagen dat ik het weet en dus alles is nog erg vers. En het gekke is dat we wel kunnen knuffelen en lachen. Het is zo moeilijk allemaal, ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan... ik hoop dat de tijd het zal slijten, helemaal vergeten zal ik het nooit maar een plekje geven wel.

Bedankt dat ik hier mijn verhaal even kwijt kan.

Ohh Lady Hyde, wat naar om te lezen, echt. Hoe stom dat misschien uit mijn 'mond' kan komen. Het is ook heel dubbel, omdat wat jij nu voelt mijn vriend ook heeft gevoeld/nog steeds voelt en dat vind ik héél confronterend. Wat knap van je dat je wel door wilt gaan met je vriend, ik heb daar veel bewondering voor hoor. Dat zegt echt iets over jouw liefde voor hem, en jouw liefde voor jullie.....dat besef ik me maar al te goed uit eigen positie..Mijn vriend gaf ook meteen aan dat hij verder met me wilde, dat wist hij meteen. Zucht........veel gevoel komt nu weer naar boven.



Goed ook dat jullie erover praten en dat hij hier open over is. Mijn vriend wil mij juist niet straffen en boos blijven. Hij wil vooruit, wil dat we gelijkwaardig blijven en dat ik me niet in alle bochten moet wringen om te leven naar 'zijn wil', omdat hij wil dat ik ook mezelf hierin blijf en we dit toch samen moeten doen. Ik heb dus ook helemaal niet het gevoel dat ik nu aan het boeten ben voor wat ik heb gedaan. Ik ben juist bezig om zoveel mogelijk openheid te creëren en hem te laten merken dat hij voor mij echt de enige is, en dat ik echt veel spijt heb. Eerlijk zijn, meer kan ik volgens hem ook niet doen.



Wil jij zelf ook alle details weten van die avond? Hoe praten jullie hier verder over?

Qua seks. Ik snap dat je bang bent, ook al sta je 'aan de andere kant'. Ik was ook heeeeel bang.....Onze seks is eigenlijk vanaf dat 1 heel goed geweest, dat is eigenlijk alleen maar beter geworden. Ik heb nooit iets te klagen gehad. Ik ben ook niet om de seks vreemdgegaan....

Nadat mijn vriend wist wat ik had gedaan hebben we elkaar een week niet gezien. We hebben veel getelefoneerd en hier vlogen de emoties van links naar rechts. Na een week kwam hij bij mij en het enige wat hij eigenlijk wilde was heel dicht bij mij zijn, zo dicht mogelijk. Wij hebben toen eigenlijk vrijwel meteen seks gehad en dat was heel gepassioneerd. Ik moest daarna ook huilen.



Ik was heel erg bang die keer en de keren erna dat hij dacht aan wat ik had gedaan, dat hij beelden voor zich zag van mij en mijn ex, terwijl mijn vriend en ik intiem waren. Dat vond ik heel moeilijk, en nu nog steeds wel. Ik ben meer bezig met het feit dat ik bang ben dat híííj daaraan denkt en dat ik me daar heel schuldig over voel, i.p.v. dat ik zelf aan die bewuste nacht denk. Ik maak me dus meer zorgen om hem.



We hebben het er laatst nog eens over gehad en hij gaf aan dat hij terwijl we intiem zijn altijd wel 1 keer denkt aan die nacht. Ik heb dat eigenlijk ook, het is natuurlijk nog niet weg, het is nog zo vers. Maar eerlijk gezegd is ons seksleven er totaal niet op achteruit gegaan, het was al goed en misschien is het nu zelfs nog wel beter geworden. Ik vond het altijd wel moeilijk om mij te uiten en het vrij-voelen, maar het lijkt net of ik daar zelf steeds zekerder in word. Ik weet niet of het ermee te maken heeft hoor, maar dat valt me op.

Het lijkt net of we steeds hechter worden....maar dat maakt het ook wel weer heel eng, omdat ik dat nog steeds kan verliezen. En hij ook.



Hij is wel eens bang dat, terwijl ik nu zoveel moeite doe om het goed te maken, dat mijn gevoel daarna minder kan worden, zo van: waar heb ik het eigenlijk voor gedaan, want zo leuk vind ik hem eigenlijk niet meer.



Dat vind ik zo erg. Ik kan hem namelijk wel vertellen hoe ongelooflijk gek ik op hem ben, en dat doe ik ook heel vaak, maar het is net alsof het er (nog) niet volledig in gaat, omdat het voor hem wel een hele deuk heeft opgeleverd. Dat neem ik mezelf enorm kwalijk, omdat hij geweldig is, en door mij lijkt hij dat niet te zien, of even te hebben verloren..... Lang bericht, sorry.



Lieverd, ik zou dit echt niet uit de weg gaan hoor. Als je bang bent, zeg het hem, vraag hoe hij dit ziet, praat erover. Niks opkroppen.



(Even praktisch.......weet je of hij het veilig heeft gedaan?)

Sense-1970 schreef op 18 oktober 2013 @ 15:23:

[...]





Wat schiet je er mee op (beiden in dit geval) dat de gehele buitenwereld het weet?

Denk je dat het voor beide gaat werken als je op verjaardagen en andere gelegenheden steeds mensen onder de ogen komt die jou nog steeds dat verwijten wat je partner wel heeft geaccepteerd? Die jou veroordelen om iets wat tussen jou en je partner speelt?



Wij hebben het niet aan familie verteld, beiden niet, beiden om bovenstaande reden dit voor ons zelf zo besloten.



Je schiet er niets mee op, je doet je eigen relatie nog langer pijn dan noodzakelijk is.. Je hebt met z'n tweeen al genoeg om mee te dealen.



Bij ons weet aan beide kanten een goede vriend/vriendin het.. beide om ons verhaal kwijt te kunnen, om te kunnen spuien mocht dat nodig zijn.

Mijn vriend gaat er niet over liegen tegenover anderen. Hij zou het heus niet zomaar zijn familie gaan vertellen, maar mocht het onderwerp eens aan bod komen, gaat hij er niet over liegen, omdat ik het zelf veroorzaakt heb. Maar hij gaat niet zomaar zijn tante of opa opbellen om te vertellen hoe de vork in de steel zit, die hebben daar helemaal niks mee nodig. Belangrijke vrienden van hem heeft hij het ook vertelt, omdat hij het wil delen.



Stel dat jouw vriend dit ook had gewild, hoe had jij daar tegenover gestaan? In principe heb je toch niks te willen? Jij hebt het gedaan, jij moet op de blaren zitten.

Sense-1970 schreef op 18 oktober 2013 @ 15:39:





Je gaat er zelf nog op in ook Ella



Dan ga ik niet langer pleiten voor een gescheiden topic voor de dames die zo graag hun andere kant willen delen



Succes ermee! (ik schrijf liever niet in een topic waarbij het merendeel hier enkel komt om te veroordelen..)

Ja, je hebt gelijk ook. Wat moet ik anders? Ik ben ook wel benieuwd naar andermans verhalen en hoe zij ermee omgaan. Natuurlijk hoor ik liever verhalen die aansluiten bij de mijne, maar daar wordt niet veel over gezegd.....



Wat mot ik anders ! Jij houdt ook maar stijf je mond dicht, daar kan ik toch ook niks mee !

Sense-1970 schreef op 18 oktober 2013 @ 15:59:

[...]





Wat valt er te liegen? Ik kan me niet voorstellen dat hij naar je ouders is gegaan, en zij hem vroegen of jij bent vreemd gegaan.



Voor mij zit er een wezenlijk verschil tussen uit jezelf vertellen, en daarmee relatie problemen naar personen brengen die daar in principe buiten staan, en liegen..

Als jij al hartstikke veul hebt geschreven en ik daar overheen heb gelezen, dan spijt me dat bij deze Sense.



Stel mijn vriend en ik zijn bij zijn oom en tante met neven en nichten, waar hij goed mee overweg gaan, potje triviant erbij, harsstikke leuk. Die verhalen daar gaan soms nogal diep over hoe men in het leven staat e.d. Stel dat het onderwerp toevallig over vreemdgaan gaat, en mijn vriend wordt de vraag gesteld of hij wel eens is bedonderd. Mijn vriend heeft in het begin gezegd dat hij dan niet gaat liegen. Hij is toch bedonderd? Ik heb hem dat aangedaan. Ik zou me heel opgelaten en ongemakkelijk voelen als hij op dat moment 'nee' zou zeggen en ik zit er bij met mijn schijnheilige smoel. Het is de sfeer van die avond en de mensen waarbij het denk ik wel gezegd kan worden....dus dan zou ik zelf denk ik het heft in handen nemen door te zeggen dat hij inderdaad bedonderd is, door mij. En dan komt er misschien een gesprek op gang.



Ik zou mij té opgelaten voelen als hem die vraag toevallig werd gesteld en hij daar niet eerlijk op zou reageren om bv. mij of ons in bescherming te nemen.



En daarnaast....een familielid die voor hem en mij belangrijk is, heb ik het zelf vertelt. Met diegene heb ik het er nog wel eens over, hoe het nu is, waar ik bang voor ben etc. Ik vind het aan de ene kant ook wel prettig dat het geen dooddoener is en dat er wel over gesproken mag worden. Met zijn ouders heb ik het er tot nu toe niet persoonlijk over gesproken. Het ligt op tafel, ze weten het, ze weten dat ik spijt hebben, en ze vinden dat ik met hun niks goed te maken heb. Ze hopen dat het goed komt tussen ons en zo blijft gaan. En daar is voor mij ook alles mee gezegd :-) Maar ze weten het dus wel.



Oh en, mijn vriend is inderdaad niet naar mijn ouders toe gegaan. Er wordt verder ook niet door mijn vriend en mijn ouders over gesproken, maar het is geen geheim. Alles ligt open. Net als bij zijn vrienden en mijn vrienden, iedereen weet ervan maar tot nu toe nog niet met 'elkaar' over gepraat. Er zijn wel mensen waarbij dit wel het onderwerp van gesprek kan zijn en daar staan wij allebei ook wel voor open.