Relaties
alle pijlers
Doorgaan met je relatie nadat je bent vreemdgegaan
dinsdag 15 oktober 2013 om 19:56
Dag,
Ik bericht onder een andere gebruikersnaam, omdat ik deze kwestie te persoonlijk vind om onder eigen naam te vertellen.
Mijn doel van dit topic is om in contact te komen met mensen die in hun relatie zijn vreemdgegaan, oprecht spijt hebben van hun misstap en waarbij de partner de keuze heeft gemaakt verder te willen gaan met de relatie.
Hoe is jullie relatie nu? Wat was de reactie van je partner? Hoe ga je (samen) door? Hoe leer je jezelf weer leuk te vinden, etc.?
Ik ben destijds zelf vreemdgegaan. Mijn partner heeft de keuze gemaakt om samen verder te gaan. Ik ben hem hier erg dankbaar voor en wil hier natuurlijk verder op in gaan, wat voor emoties dit met zich mee heeft gebracht e.d. Maar ik vraag me eerst af of er mensen zijn die in dezelfde situatie zitten en behoefte hebben om hier samen over te praten, voordat ik mijn persoonlijke verhaal vertel.
Ik merk dat ik het moeilijk vind om de juiste woorden te vinden, omdat ik niemand wil kwetsen met het openen van dit topic. Daarnaast ben ik me ook heel goed bewust van het feit dat dit een kwetsbaar onderwerp kan zijn en bepaalde emoties kan oproepen en los maken.
Mijn vraag is dan ook om respectvol om te gaan met de mensen die hier eventueel hun verhaal vertellen. Niet om nu mezelf in te dekken, maar als ik naar mezelf kijk: ik weet dat ik fout ben geweest door een misstap te begaan. Als mensen de behoefte hebben om dat tegen mij te zeggen, dan snap ik dat volkomen, maar daar kan ik nu niet veel mee. Ik ben momenteel hard bezig met dit hele proces, samen met mijn partner. Mijn partner wil graag dat ik de knop probeer om te zetten: het is zoals het is, ik heb fouten gemaakt en het enige wat ik volgens hem momenteel kan doen is eerlijk zijn, zodat zijn vertrouwen weer kan groeien.
Niet te vergeten, ik heb voor mijn partner enorm veel bewondering en ik mag in mijn handen knijpen met zo'n vent, laat dat voorop staan.
Maar daar heb ik in eerste instantie dit topic niet voor geopend.
Hoe ga jij zelf verder als degene die vreemd is gegaan? Wat vind je moeilijk? Hoe ga je om met schaamte? Hoe accepteer je je eigen fout en wanneer durf je jezelf weer leuk te vinden?
Ik hoop op serieuze en respectvolle reacties.
Ik bericht onder een andere gebruikersnaam, omdat ik deze kwestie te persoonlijk vind om onder eigen naam te vertellen.
Mijn doel van dit topic is om in contact te komen met mensen die in hun relatie zijn vreemdgegaan, oprecht spijt hebben van hun misstap en waarbij de partner de keuze heeft gemaakt verder te willen gaan met de relatie.
Hoe is jullie relatie nu? Wat was de reactie van je partner? Hoe ga je (samen) door? Hoe leer je jezelf weer leuk te vinden, etc.?
Ik ben destijds zelf vreemdgegaan. Mijn partner heeft de keuze gemaakt om samen verder te gaan. Ik ben hem hier erg dankbaar voor en wil hier natuurlijk verder op in gaan, wat voor emoties dit met zich mee heeft gebracht e.d. Maar ik vraag me eerst af of er mensen zijn die in dezelfde situatie zitten en behoefte hebben om hier samen over te praten, voordat ik mijn persoonlijke verhaal vertel.
Ik merk dat ik het moeilijk vind om de juiste woorden te vinden, omdat ik niemand wil kwetsen met het openen van dit topic. Daarnaast ben ik me ook heel goed bewust van het feit dat dit een kwetsbaar onderwerp kan zijn en bepaalde emoties kan oproepen en los maken.
Mijn vraag is dan ook om respectvol om te gaan met de mensen die hier eventueel hun verhaal vertellen. Niet om nu mezelf in te dekken, maar als ik naar mezelf kijk: ik weet dat ik fout ben geweest door een misstap te begaan. Als mensen de behoefte hebben om dat tegen mij te zeggen, dan snap ik dat volkomen, maar daar kan ik nu niet veel mee. Ik ben momenteel hard bezig met dit hele proces, samen met mijn partner. Mijn partner wil graag dat ik de knop probeer om te zetten: het is zoals het is, ik heb fouten gemaakt en het enige wat ik volgens hem momenteel kan doen is eerlijk zijn, zodat zijn vertrouwen weer kan groeien.
Niet te vergeten, ik heb voor mijn partner enorm veel bewondering en ik mag in mijn handen knijpen met zo'n vent, laat dat voorop staan.
Maar daar heb ik in eerste instantie dit topic niet voor geopend.
Hoe ga jij zelf verder als degene die vreemd is gegaan? Wat vind je moeilijk? Hoe ga je om met schaamte? Hoe accepteer je je eigen fout en wanneer durf je jezelf weer leuk te vinden?
Ik hoop op serieuze en respectvolle reacties.
Misschien moet je eerst jezelf tegen komen, voordat je het kunt zijn
vrijdag 18 oktober 2013 om 17:10
Ja oké, maar snap je me wel? Dat ik dat zo voel ? Dat is toch niet heel gek? Stel jouw vriend zou wel mijn visie/mijn vriend zijn visie hebben, hoe had jij daar dan ingestaan? Dan sta je toch ook een soort van 'machteloos'...?
En als je hier al op hebt geantwoord, excuus, maar: hoe dacht jij over jezelf en hoe denk je nu over jezelf? Had jij schaamte? Hoe was het met je eigenwaarde? Had je veel moeite met jezelf nadat alles open op tafel lag? En tijdens de relatie met je minnaar...hoe voelde je je daar eigenlijk bij? Zo even wat vragen die bij me opkomen...
En als je hier al op hebt geantwoord, excuus, maar: hoe dacht jij over jezelf en hoe denk je nu over jezelf? Had jij schaamte? Hoe was het met je eigenwaarde? Had je veel moeite met jezelf nadat alles open op tafel lag? En tijdens de relatie met je minnaar...hoe voelde je je daar eigenlijk bij? Zo even wat vragen die bij me opkomen...
Misschien moet je eerst jezelf tegen komen, voordat je het kunt zijn
vrijdag 18 oktober 2013 om 20:00
Kun jij dan niet beter gaan meeschrijven op het minnaar/minnaressen topic? Er zit namelijk ook een wezenlijk verschil tussen jou en TO. TO heeft namelijk spijt, en als ik het goed begrijp ga jij er gewoon mee door. Dus of jouw man vindt het allemaal prima je met iedereen te delen, of je bent gewoon je man aan het voorliegen. In beide gevallen ook niet echt wat TO zoekt, zij heeft spijt en wil haar man niet meer voorliegen.
Ik schrijf omdat ik hoop dat TO wat aan de andere kant heeft, wellicht om haar man beter te kunnen begrijpen in zijn acties. En volgens mij helpt het haar wel, zo te lezen.
Heel simpel. Wij waren met mijn ouders op vakantie toen hij aangaf te twijfelen (ik merkte dat er wat was dus zat aan hem te trekken). Een paar dagen na thuiskomst kwam het hoge woord er uit. Dus ja... toevallig hadden zij die nacht onze kids te logeren. Ik heb gevraagd of ze nog iets langer wilden oppassen, omdat er nu ;echt wel iets aan de hand was. "s avonds heeft hij zelf alles opgebiecht bij mijn ouders.
She who dares wins...
vrijdag 18 oktober 2013 om 21:58
@ clubmedfan.. Daar schrijf ik al 4 jaar.. . Echter veranderd dat niets aan het feit dat ik mijn partner niets voorlieg, en dat wij na het uitkomen onze relatie hebben voort gezet.. Ik kan dus wel degelijk antwoorden op de vragen van Ella.. Nergens staat dat zij reacties zoekt van mensen die hetzelfde reageren, het zelfde voelen.. Echter vraagt ze wel om reacties van mensen die in een zelfde situatie zitten.
Dus waarom heb jij er zo'n probleem mee dat ik hier mijn verhaal doe?
.
Dus waarom heb jij er zo'n probleem mee dat ik hier mijn verhaal doe?
.
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
vrijdag 18 oktober 2013 om 22:15
Nee ik snap het eigenlijk geheel niet, ik ga namelijk andere eventuele problemen binnen een relatie ook niet zomaar met anderen bespreken en al helemaal niet met ouders /schoonouders.. Die staan voor mijn gevoel veel te dicht bij de personen om wie het gaat..
Ik heb mij (kom er maar in clubmedfan) nooit geschaamd voor het vreemdgaan.. Wel heeft de pijn en moeite die mijn partner had bij het uitkomen mij erg veel gedaan en bevestigde dat de reden waarom ik het verborgen wilde houden..
Ik voel me niet schuldig om het houden van 2 mannen, en er is veel vooraf gegaan voor ik de 2e relatie in stapte.. Het was geen opwelling, en ook niet een beslissing die ik zomaar heb genomen.. Op dat moment wisten mijn minnaar en ik overigens ook niet dat het zo uit zou gaan pakken.. Het was de intentie om friends with benefits te zijn..
Beide zagen we het als een oplossing voor ons probleem, een probleem wat echt thuis tot in den treure was besproken.. En een probleem waardoor ik al jaren thuis tegen de muur op vloog..
Mijn gevoel voor eigenwaarde was juist voor het vreemdgaan tot een dieptepunt gedaald
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
zaterdag 19 oktober 2013 om 08:34
zaterdag 19 oktober 2013 om 09:09
Daar ben ik dan. Weet je, het zal mijn reet roesten hoe jullie je relatie hebben geregeld. Feit blijft dat jij zegt dat ik (en anderen)d ie aan de andere kant staan niet 'mogen' reageren omdat het totaal anders is dan waar TO om vraagt. Maar dat is jouw situatie ook. Jij hebt dus nooit schaamte gekend, gaat er mee door en doet het met wederwijds goedvinden. Dus, dat is dan toch ook niet hetzelfde als waar TO doorheen gaat? Zij heeft schaamte en verdriet en gaat er niet mee door. Daar doelde ik op.
She who dares wins...
zaterdag 19 oktober 2013 om 10:11
Gevoel voor eigenwaarde heeft voor een groot deel hier wel mee te maken, lees elk topic van vrouwen en mannen die hiermee zitten maar eens
Hoe ik daar mee om zal gaan nu ik wederom totaal geen seksuele relatie heb weet ik nog even niet, hopelijk lukt het me om mijzelf niet meer te verliezen.. Om te behouden wat ik gevonden heb.. Maar zekerheid heb ik niet
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
zaterdag 19 oktober 2013 om 11:15
@Sense: ik ken je van het minnaartopic, weet geloof ik je achtergrond wel. En ik vind het moedig dat je hier schrijft, met het risico op veroordeling en al.
En ik begrijp het zeker wel, dat langere tijd geen seks en intimiteit met je geliefde partner je gevoel van eigenwaarde aantastte.. of eerder gezegd hoe je over jezelf denkt gaat aantasten. Ieder mens wil zich geliefd voelen en zeker als je die geliefde ook hebt, elke dag om je heen hebt, maar die liefde zelf niet op die manier kan/mag uiten en ook niet "ontvangt" van hem. Dat heeft wel degelijk veel invloed op je eigen mentale en lichamelijke welzijn, net zoals stress dat heeft. Dat is ook niet te vergelijken met een single die een tijdje geen seks heeft, die heeft geen last van "exclusief aan 1 partner verbonden zijn" en het idee voor altijd zonder te moeten verderleven.. (of uit elkaar te moeten om je vrij te maken). Omdat "men" vindt dat je moet kiezen en je wil niet kiezen tussen een normaal menselijke behoefte of liefde, als die liefde verder alleszins de moeite waard is.
Ben eigenlijk wel benieuwd of je toch opgelucht was toen je man het eenmaal wist, dat je zelf niet langer stiekem hoeft te doen, dat je iig zelf weer eerlijk en open kan zijn met je partner. Ik denk dat dat altijd toch fijner voelt, ook al voelt de ander zich gekwetst, dan een dubbelleven verborgen moeten houden?
En je zal dat nu wel missen, ik begrijp dat dat voorbij is? Dan wens ik jou ook sterkte! En waar kan je die gevoelens kwijt, als dat voorbij is? Heb je iemand met wie je daar open over kan zijn? Want dat is het nadeel als vrienden dat niet weten, dan kan je dat ook niet uiten, lijkt me toch lastig?
En ik begrijp het zeker wel, dat langere tijd geen seks en intimiteit met je geliefde partner je gevoel van eigenwaarde aantastte.. of eerder gezegd hoe je over jezelf denkt gaat aantasten. Ieder mens wil zich geliefd voelen en zeker als je die geliefde ook hebt, elke dag om je heen hebt, maar die liefde zelf niet op die manier kan/mag uiten en ook niet "ontvangt" van hem. Dat heeft wel degelijk veel invloed op je eigen mentale en lichamelijke welzijn, net zoals stress dat heeft. Dat is ook niet te vergelijken met een single die een tijdje geen seks heeft, die heeft geen last van "exclusief aan 1 partner verbonden zijn" en het idee voor altijd zonder te moeten verderleven.. (of uit elkaar te moeten om je vrij te maken). Omdat "men" vindt dat je moet kiezen en je wil niet kiezen tussen een normaal menselijke behoefte of liefde, als die liefde verder alleszins de moeite waard is.
Ben eigenlijk wel benieuwd of je toch opgelucht was toen je man het eenmaal wist, dat je zelf niet langer stiekem hoeft te doen, dat je iig zelf weer eerlijk en open kan zijn met je partner. Ik denk dat dat altijd toch fijner voelt, ook al voelt de ander zich gekwetst, dan een dubbelleven verborgen moeten houden?
En je zal dat nu wel missen, ik begrijp dat dat voorbij is? Dan wens ik jou ook sterkte! En waar kan je die gevoelens kwijt, als dat voorbij is? Heb je iemand met wie je daar open over kan zijn? Want dat is het nadeel als vrienden dat niet weten, dan kan je dat ook niet uiten, lijkt me toch lastig?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 19 oktober 2013 om 11:34
@TO: ik denk dat jullie het hartstikke goed doen samen en ik denk dat dit jullie heeft wakkergeschud. Wake-up call is geweest dus. En ja, ik ken zeker stellen die daar sterker uit gekomen zijn, want als je samen tegenslag weet te overwinnen, heeft de relatie zijn veerkracht laten zien. En jullie allebei ook je veerkracht gevoeld, dat maakt dat je weet dat jullie relatie een stootje kan hebben en kan dus leiden tot een juist veel zekerder gevoel over elkaar!
In feite leer je er dan van dat 1 misstap niet alles onderuit hoeft te halen, dat vertrouwen te herstellen is, in elkaar en in de relatie. Mensen hebben dat vermogen, al is het niet de makkelijkste weg. Ik denk wel dat het de mooiste weg is, als je de weg van liefde verkiest boven de weg van wrok, haat, wantrouwen enz. Ik vind het een sterke keuze en idd ook van je man! Ik hoop dat jullie eruit komen!
Twijfel (aan jezelf), schuldgevoel, schaamte enz zijn wel valkuilen: die helpen niet, daardoor voelt de ander zich niks beter, en ondermijnt je zelfvertrouwen, dus probeer daar niet teveel aan toe te geven, dat zet je in je "schaduwkant" (alles wat je zelf afwijst, zelfveroordeling, zelfdestructiviteit (liefde voor/van hem gesaboteerd), angst (oa voor verlies), enz en dat zijn geen bepaald goede raadgevers!
Spijt en boete doen kan wel constructief zijn, in die zin dat je "goedmaakt" wat hersteld moet worden, verantwoordelijkheid neemt voor eigen "fouten" (liefst zonder zelfveroordeling), maar mild voor jezelf blijven, fouten zijn niet rampzalig, of hoeven dat niet te zijn, als je de kans krijgt en neemt om ervan te leren. Geen mens is zonder "zonden" en ik meen dat religies meer waarde hechten aan een "bekeerde" dan aan iemand die altijd al "braaf" geleefd heeft.
Je hoeft niet perfect te zijn, of alleen maar verstandig, om liefde waard te zijn (eigenliefde en liefde van anderen). Het is in mijn ogen een misverstand dat je liefde altijd "verdiend" moet hebben (met goed gedrag).
Jullie worden in feite nu "getest" of jullie liefde een stootje kan hebben.. Liefde en begrip (en ik lees beide bij jou en bij hem, iig wat je over hem vertelt) kunnen juist extra power aan je relatie geven. Terugkijkend kan je misschien later zien dat zelfs iets "slechts" je heel veel gegeven heeft, een ontwikkeling in gang gezet ten goede.
In feite leer je er dan van dat 1 misstap niet alles onderuit hoeft te halen, dat vertrouwen te herstellen is, in elkaar en in de relatie. Mensen hebben dat vermogen, al is het niet de makkelijkste weg. Ik denk wel dat het de mooiste weg is, als je de weg van liefde verkiest boven de weg van wrok, haat, wantrouwen enz. Ik vind het een sterke keuze en idd ook van je man! Ik hoop dat jullie eruit komen!
Twijfel (aan jezelf), schuldgevoel, schaamte enz zijn wel valkuilen: die helpen niet, daardoor voelt de ander zich niks beter, en ondermijnt je zelfvertrouwen, dus probeer daar niet teveel aan toe te geven, dat zet je in je "schaduwkant" (alles wat je zelf afwijst, zelfveroordeling, zelfdestructiviteit (liefde voor/van hem gesaboteerd), angst (oa voor verlies), enz en dat zijn geen bepaald goede raadgevers!
Spijt en boete doen kan wel constructief zijn, in die zin dat je "goedmaakt" wat hersteld moet worden, verantwoordelijkheid neemt voor eigen "fouten" (liefst zonder zelfveroordeling), maar mild voor jezelf blijven, fouten zijn niet rampzalig, of hoeven dat niet te zijn, als je de kans krijgt en neemt om ervan te leren. Geen mens is zonder "zonden" en ik meen dat religies meer waarde hechten aan een "bekeerde" dan aan iemand die altijd al "braaf" geleefd heeft.
Je hoeft niet perfect te zijn, of alleen maar verstandig, om liefde waard te zijn (eigenliefde en liefde van anderen). Het is in mijn ogen een misverstand dat je liefde altijd "verdiend" moet hebben (met goed gedrag).
Jullie worden in feite nu "getest" of jullie liefde een stootje kan hebben.. Liefde en begrip (en ik lees beide bij jou en bij hem, iig wat je over hem vertelt) kunnen juist extra power aan je relatie geven. Terugkijkend kan je misschien later zien dat zelfs iets "slechts" je heel veel gegeven heeft, een ontwikkeling in gang gezet ten goede.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 19 oktober 2013 om 11:46
Mooie dingen lees ik hier. Ook ik heb helaas ervaring, vanaf de andere kant. Mijn ex bedroog mij, uiteindelijk twee keer.
Toen hij de eerste keer vreemdging, heeft hij ook gelijk voor de ander gekozen. Toch bleek al snel dat wij elkaar niet konden missen (of hij mij niet) en zijn wij weer doorgegaan.
Wat voor mij heel belangrijk was; dat hij openheid van zaken gaf, telkens weer antwoorden wilde geven als ik vragen had. Want je kunt het als bedrogen partij niet op een rij krijgen, het amper bevatten. Je wil daarnaast zeker weten dat je de belangrijkste bent, dat je partner echt met je door wil en niet stiekem toch die ander wil.
Je moet je boosheid, je verdriet kwijt en dat betekent dat er soms een vervelende opmerking zal komen naar jou toe. Dit moet je dan incasseren, denk ik. Ook heel belangrijk; openheid in zaken waar je bent, en met wie. Vooral heel veel tijd stoppen in dingen samen doen, die band weer extra aanhalen.
Bij ons ging het verbazingwekkend goed in de jaren daarna, totdat onze situatie door externe factoren moeilijk werd, en mijn ex toch weer viel voor een ander. Toen was het voor mij direct klaar. Ik heb na de eerste keer direct laten weten dat een tweede keer exit zou zijn, het kan maar duidelijk zijn. Ga je dan toch over de schreef, dan is dit m.i. een bewuste keuze. Als je bedrogen bent, zit er toch die angst dat het nog eens gebeurt. Juist die angst maakt dat je een tijd niet meer zo onbevangen in de relatie kunt staan, als bedrogene. Dat slijt, is mijn ervaring. Ik had juist weer zoveel vertrouwen, dat ik niet zag dat hij met een ander bezig was. Sterkte!
Toen hij de eerste keer vreemdging, heeft hij ook gelijk voor de ander gekozen. Toch bleek al snel dat wij elkaar niet konden missen (of hij mij niet) en zijn wij weer doorgegaan.
Wat voor mij heel belangrijk was; dat hij openheid van zaken gaf, telkens weer antwoorden wilde geven als ik vragen had. Want je kunt het als bedrogen partij niet op een rij krijgen, het amper bevatten. Je wil daarnaast zeker weten dat je de belangrijkste bent, dat je partner echt met je door wil en niet stiekem toch die ander wil.
Je moet je boosheid, je verdriet kwijt en dat betekent dat er soms een vervelende opmerking zal komen naar jou toe. Dit moet je dan incasseren, denk ik. Ook heel belangrijk; openheid in zaken waar je bent, en met wie. Vooral heel veel tijd stoppen in dingen samen doen, die band weer extra aanhalen.
Bij ons ging het verbazingwekkend goed in de jaren daarna, totdat onze situatie door externe factoren moeilijk werd, en mijn ex toch weer viel voor een ander. Toen was het voor mij direct klaar. Ik heb na de eerste keer direct laten weten dat een tweede keer exit zou zijn, het kan maar duidelijk zijn. Ga je dan toch over de schreef, dan is dit m.i. een bewuste keuze. Als je bedrogen bent, zit er toch die angst dat het nog eens gebeurt. Juist die angst maakt dat je een tijd niet meer zo onbevangen in de relatie kunt staan, als bedrogene. Dat slijt, is mijn ervaring. Ik had juist weer zoveel vertrouwen, dat ik niet zag dat hij met een ander bezig was. Sterkte!
zaterdag 19 oktober 2013 om 11:49
Wat Suzy zegt, zo zie ik het ook. Het is en blijft een wisselwerking tussen twee personen, want samen zit je in de relatie. Nu zal blijken hoe sterk die is. Máár zelfs al heb je een sterke relatie, dan nog kan vreemdgaan zoveel stukmaken, dat het uiteindelijk toch niet lukt. Bij vreemdgaan komt er van twee kanten de slechtste kant boven..dat is niet makkelijk.
En dan is de vraaag; vind ik haar nog steeds de moeite, nu zij deze kant van zichzelf heeft laten zien? Eerste reactie is vaak; ik wil haar niet kwijt, dus natuurlijk is zij die moeite waard.
Maar het is een lange weg, en gaandeweg kun je dan constateren dat het niet te repareren is. Ik hoop dat dat bij jullie wel lukt!
En dan is de vraaag; vind ik haar nog steeds de moeite, nu zij deze kant van zichzelf heeft laten zien? Eerste reactie is vaak; ik wil haar niet kwijt, dus natuurlijk is zij die moeite waard.
Maar het is een lange weg, en gaandeweg kun je dan constateren dat het niet te repareren is. Ik hoop dat dat bij jullie wel lukt!
zaterdag 19 oktober 2013 om 12:15
Wat ik van al die topics begrijp is dat het tekort aan seks vaak een van de vele symptomen is van een gebrek aan intimiteit in het algemeen inderdaad.
Wat blijft er eigenlijk over van dat liefdesleven als het seksleven zich buiten de deur afspeelt en er thuis iemand zit die onmogelijk met intieme emoties kan omgaan Sense? Dit is geen veroordeling, maar een geboeide vraag.
volg je verstand, gebruik je gevoel
zaterdag 19 oktober 2013 om 12:44
Vraag ik me ook af. Is het dan niet gewoon een kwestie van elkaar niet durven loslaten omdat je bang bent voor alleen zijn, het onbekende? Het klinkt alsof je dan alleen nog huisgenoten bent, maar totaal niet bij elkaar past. In die zin begrijp ik nog best dat je er een ander bij zoekt, die beter past. Maar waarom persé iets laten voortduren en er niet gewoon een punt achter zetten? Bij iemand blijven omdat de ander het anders niet aan kan, lijkt me ook een verkeerde insteek, van twee kanten. Wat het dan wel is..snap ik niet. Twee mensen die gevangen zitten in een relatie, omdat ze angstig zijn. Zo komt het verhaal van Sense op mij over. Boeiend, vind ik het.
zaterdag 19 oktober 2013 om 18:56
Als wij enkel angstig waren zouden wij de relatie niet zo voortzetten. Ik ben al eerder een huwelijk uitgestapt, omdat er niet genoeg meer over was.. Een zeer gemoedelijke scheiding waar beiden achter stonden, en nu 14 jaar later nog steeds gewoon goede vrienden.
Ik ben niet bang om zulke stappen te nemen, ook ben ik niet bang voor het onbekende of het alleen zijn.. Been there, done that.
Ik weet en ken wel degelijk het onderscheid tussen vriendschap en een relatie, dat wat er buiten de seks om nog wel is, is ook veel meer dan zomaar vriendschap. Hoewel er op andere vlakken wel intimiteit is.. Maakt het gemis aan seks deze relatie niet per definitie een vriendschap
Waarom was dit dan niet voldoende? .. Wist ik het maar.. Dan had ik 4 jaar geleden deze 'misstap' niet begaan...
Dat de relatie verder wel redelijk sterk is, wordt wel bewezen door het feit dat we 2 jaar na het uitkomen van mijn affaire nog steeds samen zijn.. Wij zijn er nog steeds niet helemaal klaar mee, het is niet dat we ons er beide bij neer hebben gelegd en het verder allemaal maar voor lief nemen.. Het blijft hard werken en nooit de ander als vanzelfsprekend aanzien
Ik ben niet bang om zulke stappen te nemen, ook ben ik niet bang voor het onbekende of het alleen zijn.. Been there, done that.
Ik weet en ken wel degelijk het onderscheid tussen vriendschap en een relatie, dat wat er buiten de seks om nog wel is, is ook veel meer dan zomaar vriendschap. Hoewel er op andere vlakken wel intimiteit is.. Maakt het gemis aan seks deze relatie niet per definitie een vriendschap
Waarom was dit dan niet voldoende? .. Wist ik het maar.. Dan had ik 4 jaar geleden deze 'misstap' niet begaan...
Dat de relatie verder wel redelijk sterk is, wordt wel bewezen door het feit dat we 2 jaar na het uitkomen van mijn affaire nog steeds samen zijn.. Wij zijn er nog steeds niet helemaal klaar mee, het is niet dat we ons er beide bij neer hebben gelegd en het verder allemaal maar voor lief nemen.. Het blijft hard werken en nooit de ander als vanzelfsprekend aanzien
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
zaterdag 19 oktober 2013 om 19:35
Liefde en intimiteit kan op veel niveau's, Julus. Ontbreken van seksuele intimiteit of maar weinig daarvan zegt niet dat een stel niet bij elkaar past. Ze passen seksueel niet. Dan kan het nog op allerlei manieren Grote Liefde zijn, en heel erg goed bij elkaar passen in andere aspecten.. het is niet zomaar enkel "huisgenoten-niveau", er kan verder nog wel een sterke verbondenheid zijn.
Er zijn meer vormen van intimiteit dan seks of knuffelen. Mensen kunnen door ziekte, burnout, lichamelijke of geestelijke aandoeningen en beschadigingen (trauma's op dat gebied bijv) (al dan niet tijdelijk) eenzijdig niet in staat zijn tot seks en toch een heel liefdevolle verdere relatie hebben. Denk dat het te kort door de bocht is om te stellen dat mensen dan maar uit angst gevangen zitten in hun relatie..
Ik vrees wel dat voor veel mensen het ontbreken van lichamelijke intimiteit op den duur ook andere vormen van intimiteit aantast. En andersom: als je je mentaal niet verbonden voelt doordat je niet goed met elkaar kan praten of er maar weinig aandacht is, je jezelf niet kan zijn of niet gewaardeerd/ geliefd voelt, kan dat zijn weerslag ook hebben, bijv in minder zin seks of andere uitingen van liefde voor je partner..
Daniel Goleman, in "Sociale Intelligentie" stelt dat een liefdesrelatie gestoeld is op 3 pijlers: hechting, zorgzaamheid en seks/intimiteit. Waarbij hechting staat voor kunnen rekenen op de ander als het echt nodig is. Kan best dat als 2 pijlers dik in orde zijn er een heel veilige gehechte liefde bestaat. Het is wel zo dat als 1 pijler ontbreekt, er meer kans is dat de andere ook op den duur onderuit kunnen gaan.
Ex en ik hebben een lange, diepe liefde gekend, maar hadden wel verschillende seksbeleving en -behoeften, niet alleen qua frequentie, maar ook inhoudelijk. Dat gaat een hele tijd goed, tot er ook andere ergernissen ontstaan (of misschien gaan ontstaan door frustratie aan beide kanten?).. Beetje kip-ei ook soms: door irritatie of frustratie ga je ook anders naar andereonhebbelijke dingen kijken van die persoon, die eerst niet opvielen of geen noemenswaardige invloed hadden op hoe je die persoon ziet. En andersom dus kan ergernis juist de seksuele blik ook beinvloeden: als je boos bent om andere dingen, denk je bepaald niet aan seks, staat je hoofd er niet naar.
Bijv geweldige seks, maar niet kunnen rekenen op iemand, geen vertrouwen, geen zorgzaamheid. Dan is een relatie ook geen lang leven beschoren..
Er zijn meer vormen van intimiteit dan seks of knuffelen. Mensen kunnen door ziekte, burnout, lichamelijke of geestelijke aandoeningen en beschadigingen (trauma's op dat gebied bijv) (al dan niet tijdelijk) eenzijdig niet in staat zijn tot seks en toch een heel liefdevolle verdere relatie hebben. Denk dat het te kort door de bocht is om te stellen dat mensen dan maar uit angst gevangen zitten in hun relatie..
Ik vrees wel dat voor veel mensen het ontbreken van lichamelijke intimiteit op den duur ook andere vormen van intimiteit aantast. En andersom: als je je mentaal niet verbonden voelt doordat je niet goed met elkaar kan praten of er maar weinig aandacht is, je jezelf niet kan zijn of niet gewaardeerd/ geliefd voelt, kan dat zijn weerslag ook hebben, bijv in minder zin seks of andere uitingen van liefde voor je partner..
Daniel Goleman, in "Sociale Intelligentie" stelt dat een liefdesrelatie gestoeld is op 3 pijlers: hechting, zorgzaamheid en seks/intimiteit. Waarbij hechting staat voor kunnen rekenen op de ander als het echt nodig is. Kan best dat als 2 pijlers dik in orde zijn er een heel veilige gehechte liefde bestaat. Het is wel zo dat als 1 pijler ontbreekt, er meer kans is dat de andere ook op den duur onderuit kunnen gaan.
Ex en ik hebben een lange, diepe liefde gekend, maar hadden wel verschillende seksbeleving en -behoeften, niet alleen qua frequentie, maar ook inhoudelijk. Dat gaat een hele tijd goed, tot er ook andere ergernissen ontstaan (of misschien gaan ontstaan door frustratie aan beide kanten?).. Beetje kip-ei ook soms: door irritatie of frustratie ga je ook anders naar andere
Bijv geweldige seks, maar niet kunnen rekenen op iemand, geen vertrouwen, geen zorgzaamheid. Dan is een relatie ook geen lang leven beschoren..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 19 oktober 2013 om 22:17
Klopt, ik ken zo'n veerkrachtig stel, hij aseksueel zij biseksueel en toch zo gehecht, zorgzaam en intiem dat zij ondanks dat zij de daad zelden met elkaar doen en veel tegenslag hebben gekend toch alweer ruim 20 jaar met elkaar door één deur gaan.
Een relatie is imo ook altijd hart werken en de ander nooit voor lief nemen en/of gaan aanzien als meubelstuk. Dat lijkt mij killing voor de relatie.
volg je verstand, gebruik je gevoel
zaterdag 19 oktober 2013 om 22:58
Naast de seksuele intimiteit is er veel andere intimiteit.. En dat was ik bij mijn eerste echtgenoot echt kwijt.. Ik kon het niet hebben dat hij zijn armen om me heen sloeg.. Of zelfs te dicht bij me kwam.. Juist doordat ik enkel vriendschap voelde..
Bij mijn huidige partner voelt dat juist heel anders, ik wordt nu na 12 jaar nog steeds blij van elke knuffel en aanraking, lopen we nog hand in hand en vallen ook hand in hand in slaap.. Dat is niet uit gewoonte..
Dat hij niet met een aantal van mijn emoties om kan gaan vind ik zelf minder kwalijk.. Ik ben naast de 'typische vrouw' ook iemand bij wie emoties een grote rol in mijn dagelijks leven spelen.. Ik heb redelijk 'last' van mijn emoties.. Echter heb ik wel geleerd die naar hem toe redelijk verborgen te houden. Het zou ons echt uitelkaar drijven als ik die te veel toe zou laten.
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
zaterdag 19 oktober 2013 om 23:02
Door die intimiteit vast te houden, en bovenal te menen, weet mijn partner dat mijn affaire er niet was omdat ik niet meer van hem hou..
Het is het meest egoïstische wat ik ooit in mijn leven heb gedaan en zal doen, eigenlijk iets wat totaal niet bij mijn karakter past..
Het is het meest egoïstische wat ik ooit in mijn leven heb gedaan en zal doen, eigenlijk iets wat totaal niet bij mijn karakter past..
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
zondag 20 oktober 2013 om 01:09
Wellicht,. . En deels lukt dat heel soms..
Echter.. Nadenkertje.. Lukt het een emotionele vrouw haar autistische man emoties te hebben?
Dat is namelijk redelijk vergelijkbaar.. Maar dan accepteert in ene iedereen dat de persoon in kwestie zo is...
Echter.. Nadenkertje.. Lukt het een emotionele vrouw haar autistische man emoties te hebben?
Dat is namelijk redelijk vergelijkbaar.. Maar dan accepteert in ene iedereen dat de persoon in kwestie zo is...
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
