Relaties
alle pijlers
Emotioneel appèl moeder
zaterdag 31 oktober 2020 om 20:35
Even een nieuwe nick aangemaakt ivm herkenbaarheid. Ik ben benieuwd naar jullie visie en evt adviezen.
Een aantal jaren geleden zijn mijn ouders gescheiden, ik was toen al volwassen en het huis uit. Sinds de scheiding merk ik alleen dat de verhouding tussen mij en mijn moeder veranderd is. Het is ipv moeder-dochter meer 'gelijkwaardig' geworden en neigt in mijn ogen zelfs naar een omgedraaid patroon. Ik merk dat ik hier steeds meer moeite mee krijg en dat ik er daardoor vaak tegenop zie om met mijn moeder af te spreken of contact te hebben. Dat vind ik een heel naar gevoel en ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Ik zal proberen dmv enkele voorbeelden de situatie wat uit te leggen.
Mijn moeder zit, volgens mij, niet heel lekker in haar vel. Ze heeft op meerdere vlakken (emotionele) problemen en ik heb vaak het gevoel dat ze in mij de oplossing ziet voor haar problemen en dat ze mij al dan niet bewust verantwoordelijk maakt om haar te helpen. Ze doet dan een enorm emotioneel appèl op mij en ik vind het lastig om daarin mijn grenzen aan te geven.
Ze is sinds de scheiding alleen en voelt zich bij vlagen eenzaam. Ze geeft vaak hints/opmerkingen dat ze alleen/eenzaam is, gevolgd door een verzoek aan mij (bij haar langskomen, foto's of filmpjes sturen van mijn kinderen, vragen of we thuis zijn en dan aankondigen dat ze bij ons langskomt). Ik vind dit vervelend, want ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. Daarnaast heb ik een eigen, jong gezin waar ik tijd aan wil besteden. Haar verzoeken roepen bij mij weerstand op omdat het voelt als een verplichting. Een soort 'taak' om in onze weekenden bijvoorbeeld tijd voor haar vrij te maken omdat ze anders het hele weekend alleen is of omdat ze ons anders een hele week niet ziet.
Daarnaast draaien de momenten waarop we contact hebben vaak om haar. Ze klaagt veel over van alles en nog wat. Ze heeft een hele sterke mening en visie op bepaalde dingen en er is dan weinig ruimte om daar anders over te denken. Ook vraagt ze ons, en met name mijn man, regelmatig om klusjes te doen die ze ook prima zelf zou kunnen doen. Alsof ze dan een legitieme reden heeft om ons te vragen om langs te komen.
Ik probeer regelmatig hierin mijn grenzen aan te geven en haar probleem vooral niet mijn probleem te maken. Dit werkt alleen altijd maar (zeer) tijdelijk en is geen oplossing voor het onderliggende probleem. Als ze bijvoorbeeld vraagt om morgen af te spreken en ik geef in alle eerlijkheid aan dat we het erg druk hebben gehad en ik even een dagje op de bank wil hangen, dan zegt ze oké. Maar de eerstvolgende vraag is: overmorgen dan?
Een ander ding wat bij mij voor enig schuldgevoel zorgt, is dat ik (wel) heel goed contact heb met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder woont wat dichterbij en we gaan regelmatig even bij haar langs. Het contact met haar voelt als vanzelfsprekend en ongedwongen zonder emotionele lading en verwachtingen. Ik voel me hierover soms schuldig, omdat ik ook snap dat mijn moeder het soms niet makkelijk heeft. Ik hou van mijn moeder en ze is lief en altijd goed voor mij geweest.
Ik ben dus benieuwd naar hoe jullie dit zien. Of er mensen zijn die dit herkennen en hoe zijn jullie daar dan mee omgegaan?
Een aantal jaren geleden zijn mijn ouders gescheiden, ik was toen al volwassen en het huis uit. Sinds de scheiding merk ik alleen dat de verhouding tussen mij en mijn moeder veranderd is. Het is ipv moeder-dochter meer 'gelijkwaardig' geworden en neigt in mijn ogen zelfs naar een omgedraaid patroon. Ik merk dat ik hier steeds meer moeite mee krijg en dat ik er daardoor vaak tegenop zie om met mijn moeder af te spreken of contact te hebben. Dat vind ik een heel naar gevoel en ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Ik zal proberen dmv enkele voorbeelden de situatie wat uit te leggen.
Mijn moeder zit, volgens mij, niet heel lekker in haar vel. Ze heeft op meerdere vlakken (emotionele) problemen en ik heb vaak het gevoel dat ze in mij de oplossing ziet voor haar problemen en dat ze mij al dan niet bewust verantwoordelijk maakt om haar te helpen. Ze doet dan een enorm emotioneel appèl op mij en ik vind het lastig om daarin mijn grenzen aan te geven.
Ze is sinds de scheiding alleen en voelt zich bij vlagen eenzaam. Ze geeft vaak hints/opmerkingen dat ze alleen/eenzaam is, gevolgd door een verzoek aan mij (bij haar langskomen, foto's of filmpjes sturen van mijn kinderen, vragen of we thuis zijn en dan aankondigen dat ze bij ons langskomt). Ik vind dit vervelend, want ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. Daarnaast heb ik een eigen, jong gezin waar ik tijd aan wil besteden. Haar verzoeken roepen bij mij weerstand op omdat het voelt als een verplichting. Een soort 'taak' om in onze weekenden bijvoorbeeld tijd voor haar vrij te maken omdat ze anders het hele weekend alleen is of omdat ze ons anders een hele week niet ziet.
Daarnaast draaien de momenten waarop we contact hebben vaak om haar. Ze klaagt veel over van alles en nog wat. Ze heeft een hele sterke mening en visie op bepaalde dingen en er is dan weinig ruimte om daar anders over te denken. Ook vraagt ze ons, en met name mijn man, regelmatig om klusjes te doen die ze ook prima zelf zou kunnen doen. Alsof ze dan een legitieme reden heeft om ons te vragen om langs te komen.
Ik probeer regelmatig hierin mijn grenzen aan te geven en haar probleem vooral niet mijn probleem te maken. Dit werkt alleen altijd maar (zeer) tijdelijk en is geen oplossing voor het onderliggende probleem. Als ze bijvoorbeeld vraagt om morgen af te spreken en ik geef in alle eerlijkheid aan dat we het erg druk hebben gehad en ik even een dagje op de bank wil hangen, dan zegt ze oké. Maar de eerstvolgende vraag is: overmorgen dan?
Een ander ding wat bij mij voor enig schuldgevoel zorgt, is dat ik (wel) heel goed contact heb met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder woont wat dichterbij en we gaan regelmatig even bij haar langs. Het contact met haar voelt als vanzelfsprekend en ongedwongen zonder emotionele lading en verwachtingen. Ik voel me hierover soms schuldig, omdat ik ook snap dat mijn moeder het soms niet makkelijk heeft. Ik hou van mijn moeder en ze is lief en altijd goed voor mij geweest.
Ik ben dus benieuwd naar hoe jullie dit zien. Of er mensen zijn die dit herkennen en hoe zijn jullie daar dan mee omgegaan?
zaterdag 31 oktober 2020 om 21:57
Ze kan je alleen verantwoordelijk maken als jij die verantwoordelijkheid aanneemt.Hartjesboom schreef: ↑31-10-2020 21:47Ik vind ook echt niet dat ik verantwoordelijk ben voor haar geluk. Dat wil ik ook niet worden. Ik wil echter wel goed contact met mijn moeder. Ze heeft oprecht geen kwade bedoelingen en dat maakt het ontzettend lastig hierin een goede middenweg te vinden. Als ik me terugtrek of dit bespreek weet ik zeker dat ik haar kwets (omdat ze zich van geen kwaad bewust is) en dat ze nog harder aan me gaat trekken. Als ik zo door blijf gaan blijft ze mij verantwoordelijk maken voor haar welbevinden en blijf ik een negatief gevoel eraan overhouden. Beide is niet wat ik wil.
Probeer eens het ontstane patroon te doorbreken door eens iets heel anders te gaan doen met haar. Een online quiz, een boswandeling, een picknick, een fietstocht.
Kan het contact echt even een positieve boost geven.
zaterdag 31 oktober 2020 om 22:01
To, laat je niet gek maken door dit soort onzin. Het is NIET jouw taak in het leven om je moeder gelukkig of minder eenzaam te maken.
Kinderen zouden NIET op de wereld gezet moeten worden met een taak jegens hun ouders. Belachelijk!
zaterdag 31 oktober 2020 om 22:12
In hoeverre kun je dit bespreekbaar maken met je moeder? Kun je bijvoorbeeld aan haar vragen hoe zij deze tijden van corona ervaart en wat zij nodig heeft om zich minder eenzaam te voelen? Of kun je aangeven dat jullie huidige relatie verstikkend is en dat dit lastig is voor je, maar dat je haar wel graag wil helpen? Ik zou proberen om haar positief te benaderen en leuke, positieve dingen met haar te doen.
sixthgun wijzigde dit bericht op 31-10-2020 22:13
12.52% gewijzigd
zaterdag 31 oktober 2020 om 22:22
Ik denk dat wat je hier uitlegt, ook voorzichtig aan je moeder uit te leggen is. Je wilt graag contact met je moeder, met wel wanneer het voor jullie allebei goed uitkomt, en op een manier dat er niet alleen negatieve dingen aan bod komen. Ik zou denken (en hopen) dat dat bespreekbaar is, lezend dat ze niets kwaads bedoelt?
Ook goed om te bespreken; je gevoel dat ze zich afhankelijk maakt van jou voor sociaal contact en andere steun. Overleg samen hoe ze andere contacten kan opdoen (misschien is vrijwilligerswerk iets voor haar, een oproepje op een prikbord om een wandelmaatje of kookclubje oid te vinden, contacten herstellen die een beetje verwaterd zijn rondom de scheiding wellicht? Een sport- of muziekgroep eventueel).
Laat doorklinken dat je er voor haar wil zijn, maar dat het niet goed blijft gaan voor jou en haar als alles steeds van jou afhangt.
Hopelijk geeft dit iets van houvast... Succes en sterkte.
(Oh en nee, je bent niks verplicht, laat je niks aanpraten. Maar dat je wilt helpen en steunen is denk ik heel natuurlijk en begrijpelijk. Dat daar ook grenzen bij horen net zo goed).
Ook goed om te bespreken; je gevoel dat ze zich afhankelijk maakt van jou voor sociaal contact en andere steun. Overleg samen hoe ze andere contacten kan opdoen (misschien is vrijwilligerswerk iets voor haar, een oproepje op een prikbord om een wandelmaatje of kookclubje oid te vinden, contacten herstellen die een beetje verwaterd zijn rondom de scheiding wellicht? Een sport- of muziekgroep eventueel).
Laat doorklinken dat je er voor haar wil zijn, maar dat het niet goed blijft gaan voor jou en haar als alles steeds van jou afhangt.
Hopelijk geeft dit iets van houvast... Succes en sterkte.
(Oh en nee, je bent niks verplicht, laat je niks aanpraten. Maar dat je wilt helpen en steunen is denk ik heel natuurlijk en begrijpelijk. Dat daar ook grenzen bij horen net zo goed).
Heb lief, houd moed. Komt goed.
zaterdag 31 oktober 2020 om 22:27
Nou inderdaad zeg. Omdat anderen geen moeder meer hebben, lijkt het alsof TO deze gevoelens niet mag hebben. Mijn eigen moeder probeert me hier overigens ook mee te manipuleren ('straks ben ik dood en dan heb je spijt'). Mensen die zich niet in het verhaal van TO herkennen, hebben werkelijk waar geen idee hoe dit is. Ik lees veel verdriet en benauwdheid en ik herken het. Sterkte, TO.
zaterdag 31 oktober 2020 om 22:33
Mooi verwoord. Het is kiezen uit meerdere moeilijke keuzes maar niks doen is geen optie nu dit zo op je drukt.Hartjesboom schreef: ↑31-10-2020 21:47Ik vind ook echt niet dat ik verantwoordelijk ben voor haar geluk. Dat wil ik ook niet worden. Ik wil echter wel goed contact met mijn moeder. Ze heeft oprecht geen kwade bedoelingen en dat maakt het ontzettend lastig hierin een goede middenweg te vinden. Als ik me terugtrek of dit bespreek weet ik zeker dat ik haar kwets (omdat ze zich van geen kwaad bewust is) en dat ze nog harder aan me gaat trekken. Als ik zo door blijf gaan blijft ze mij verantwoordelijk maken voor haar welbevinden en blijf ik een negatief gevoel eraan overhouden. Beide is niet wat ik wil.
JufJoke knap hoe jij het voor elkaar hebt gekregen, voorzichtig van je af te schudden. Ik hoop dat ook te bereiken. Maar heb momenteel ook de kracht en energie niet daardoor en dan beland je dus in dat Zij reikt naar me - ik trek terug- zij reikt verder - ik trek nog meer terug dynamiek. Lastig om daar uit te stappen.
zaterdag 31 oktober 2020 om 22:44
Ja, heel erg lastig. Ook dit is herkenbaar.Hobbelster schreef: ↑31-10-2020 22:33Mooi verwoord. Het is kiezen uit meerdere moeilijke keuzes maar niks doen is geen optie nu dit zo op je drukt.
JufJoke knap hoe jij het voor elkaar hebt gekregen, voorzichtig van je af te schudden. Ik hoop dat ook te bereiken. Maar heb momenteel ook de kracht en energie niet daardoor en dan beland je dus in dat Zij reikt naar me - ik trek terug- zij reikt verder - ik trek nog meer terug dynamiek. Lastig om daar uit te stappen.
Wat het voor mij ook makkelijker heeft gemaakt, is dat mijn moeder een nieuwe vriendin heeft leren kennen waar het echt heel goed mee klikt. Die neemt haar mee op sleeptouw en ze doen van alles samen. Sindsdien is mijn moeder ook minder op mij gaan leunen.
Maar daarnaast: die vriendin kwam pas toen ik al een eind gevorderd was in mijn liefdevol-afschudden-strategie.
En soms was gewoon aanhoren, knikken, beamen en over iets anders beginnen echt heel effectief. Daar heeft ze uiteindelijk toch wel door begrepen dat ze best eens mag vertellen over een rotdag of zo, maar dat het niet oké is om overal de vrolijkerd uit te hangen en mij alleen maar als klaagbaak te gebruiken. Soms, als ze bezoek had en ik was er ook (pre Corona) zág ik haar direct omslaan zodra het bezoek weg was en kreeg ik een hele lading geklaag, gemopper en chagrijn over me heen. En bij het bezoek lopen te vertellen hoe goed het gaat....
Hobbelster, misschien eens proberen niet terug te trekken, maar het wat minder persoonlijk te maken. Knikken, bevestigende geluidjes maken en door op iets anders. Doorbreek haar gedrag door jouw reactie te wijzigen. Wie weet helpt het.
zaterdag 31 oktober 2020 om 22:44
Het is haar taak helemaal niet. Het is geen voor wat hoort wat relatie. Als je met die instelling kinderen op de wereld zet, raak je zeer waarschijnlijk teleurgesteld en had je beter niet aan kinderen kunnen beginnen.
TO, kan je geen dating app op haar telefoon installeren? Dan kan ze zich daarmee bezighouden.
zaterdag 31 oktober 2020 om 22:47
Wat erg. Wat zeg je daar dan op? Dat is wel echt heel triest. Als mijn moeder dit zou zeggen (heeft ze nooit gedaan!) dan zou ik alle tact laten vallen en zeggen: mam, dit is ijskoude manipulatie en daar doe ik niet aan mee.
zaterdag 31 oktober 2020 om 22:50
Alle praktische tips die hier gegeven zijn, echt super lief, daar kon mijn moeder helemaal niet tegen! Daar ben ik al heel snel mee opgehouden, want ze wilde toch niets en hoe meer dingen ik voorstelde, hoe geïrriteerder ze raakte.
Verslechterde de relatie dus alleen maar.
Neemt niet weg dat het wel goede tips zijn.
Verslechterde de relatie dus alleen maar.
Neemt niet weg dat het wel goede tips zijn.
zaterdag 31 oktober 2020 om 23:54
Ik vind het heel sneu voor je moeder, echt , maar ze zal hier toch zelf doorheen moeten.
Ik denk dat je een gesprek moet aangaan en duidelijk moet zijn. Mam als je oppast eten we samen en thats it voor nu. Ik hou van je maar ik kan niet meer nu in deze fase van mijn leven, dat trek ik zelf niet.
Dat is wat ik zou doen. Maar goed, ik ben op mijn 18e expres verder weg gaan studeren dan nodig was omdat ik weg wilde.
Maar ik ben nu midden 50 en zelf net bij mijn man weg. En ja dat is heftig. Maar wel mijn probleem en niet dat van mijn zoon. Nu woont die nog bij me dus dat ligt anders, maar ook weer niet.
Hij heeft zijn leven, ik het mijne. Het is ook een mindset. Die moet jouw moeder krijgen.
Ik denk dat je een gesprek moet aangaan en duidelijk moet zijn. Mam als je oppast eten we samen en thats it voor nu. Ik hou van je maar ik kan niet meer nu in deze fase van mijn leven, dat trek ik zelf niet.
Dat is wat ik zou doen. Maar goed, ik ben op mijn 18e expres verder weg gaan studeren dan nodig was omdat ik weg wilde.
Maar ik ben nu midden 50 en zelf net bij mijn man weg. En ja dat is heftig. Maar wel mijn probleem en niet dat van mijn zoon. Nu woont die nog bij me dus dat ligt anders, maar ook weer niet.
Hij heeft zijn leven, ik het mijne. Het is ook een mindset. Die moet jouw moeder krijgen.
zondag 1 november 2020 om 00:07
Waar het bij mij een beetje steekt is dat je wel een leuker contact hebt met je schoonmoeder waar je wél tijd voor hebt en maakt. Je hebt geen zin in je moeder, en dat vind ik wel sneu voor haar.
Je dochter die het leuker heeft met haar zorgeloze schooonmoeder en jij, die het moeilijk hebt kan niet bij haar terecht.
Voelt een beetje als verraad. Wat zal dat haar kwetsen.
Je dochter die het leuker heeft met haar zorgeloze schooonmoeder en jij, die het moeilijk hebt kan niet bij haar terecht.
Voelt een beetje als verraad. Wat zal dat haar kwetsen.
Geloof niet alles wat je denkt.
zondag 1 november 2020 om 00:27
Eens.La-Gamine schreef: ↑01-11-2020 00:07Waar het bij mij een beetje steekt is dat je wel een leuker contact hebt met je schoonmoeder waar je wél tijd voor hebt en maakt. Je hebt geen zin in je moeder, en dat vind ik wel sneu voor haar.
Je dochter die het leuker heeft met haar zorgeloze schooonmoeder en jij, die het moeilijk hebt kan niet bij haar terecht.
Voelt een beetje als verraad. Wat zal dat haar kwetsen.
Gelukkig ben jij niet mijn dochter. Wat pijnlijk.
zondag 1 november 2020 om 00:33
En als het andersom was geweest was de schoonmoeder gekwetst zeker, omdat de eigen moeder altijd voorgaat.La-Gamine schreef: ↑01-11-2020 00:07Waar het bij mij een beetje steekt is dat je wel een leuker contact hebt met je schoonmoeder waar je wél tijd voor hebt en maakt. Je hebt geen zin in je moeder, en dat vind ik wel sneu voor haar.
Je dochter die het leuker heeft met haar zorgeloze schooonmoeder en jij, die het moeilijk hebt kan niet bij haar terecht.
Voelt een beetje als verraad. Wat zal dat haar kwetsen.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 1 november 2020 om 00:44
Dit ja.La-Gamine schreef: ↑01-11-2020 00:07Waar het bij mij een beetje steekt is dat je wel een leuker contact hebt met je schoonmoeder waar je wél tijd voor hebt en maakt. Je hebt geen zin in je moeder, en dat vind ik wel sneu voor haar.
Je dochter die het leuker heeft met haar zorgeloze schooonmoeder en jij, die het moeilijk hebt kan niet bij haar terecht.
Voelt een beetje als verraad. Wat zal dat haar kwetsen.
zondag 1 november 2020 om 00:52
Newsflash.
Ik voel me wel verantwoordelijk voor het welbevinden van mijn naasten.
Met liefde, ik houd namelijk van ze.
En soms met tegenzin.
En ik bén niet eindverantwoordelijke, maar zeker wel dat ik extra omkijk naar mensen van wie ik de strubbelt weet en met wat simpele aandacht een hele hoop op kan lossen. En ja, dat is wel eens met tegenzin en tegenwind een fietstochtje naar een familielid geweest.
En ja, dat is ook wel een periode een vaste afspraak die ik liever een beetje minde frequent gewild zou hebben geweest.
Ik vind het eigenlijk een beetje onhandig om geen vaste afspraak te maken en met ‘ik doe waar mijn pet dan naar staat’ je moeder in een vragende positie te duwen.
Misschien moet je bij je moeder juist ‘oefenen’ met korte bezoekjes. Kop koffie en vervolgens door naar de bouwmarkt. Even samen met kind herten voeren en dan weer ‘dag, tot over twee weken of misschien wip ik zondag nog even langs voor ik naar Pietje ga’ enz.
Ik voel me wel verantwoordelijk voor het welbevinden van mijn naasten.
Met liefde, ik houd namelijk van ze.
En soms met tegenzin.
En ik bén niet eindverantwoordelijke, maar zeker wel dat ik extra omkijk naar mensen van wie ik de strubbelt weet en met wat simpele aandacht een hele hoop op kan lossen. En ja, dat is wel eens met tegenzin en tegenwind een fietstochtje naar een familielid geweest.
En ja, dat is ook wel een periode een vaste afspraak die ik liever een beetje minde frequent gewild zou hebben geweest.
Ik vind het eigenlijk een beetje onhandig om geen vaste afspraak te maken en met ‘ik doe waar mijn pet dan naar staat’ je moeder in een vragende positie te duwen.
Misschien moet je bij je moeder juist ‘oefenen’ met korte bezoekjes. Kop koffie en vervolgens door naar de bouwmarkt. Even samen met kind herten voeren en dan weer ‘dag, tot over twee weken of misschien wip ik zondag nog even langs voor ik naar Pietje ga’ enz.
Flairadres@hotmail.com
zondag 1 november 2020 om 01:20
zondag 1 november 2020 om 01:31
Je bent familie. Ze is je moeder, zoals je zegt is ze altijd goed en lief voor je geweest. Je merkt dat ze niet goed in haar vel zit, er heerst een pandemie en ze is gescheiden. Is het heel gek dat je er nu extra voor haar bent? Natuurlijk heb je je eigen leven, maar zou je het niet jammer vinden als jouw kinderen zich later ook zo zouden opstellen? Je bent er toch voor elkaar? Soms betekend dat dat je dingen doet voor een ander waar je misschien niet zoveel zin in hebt, maar je doet het uit liefde. Eerlijk gezegd vind ik je wel een beetje egoïstisch overkomen. In zulke tijden reken je toch juist op familie/goede vrienden wanneer het wat minder gaat..
zondag 1 november 2020 om 01:34
Natuurlijk vind je je schoonmoeder soms leuker. Die is niet zo kritisch naar je zoals een moeder naar haar eigen kind zou zijn, lekker onbezorgde relatie. Eigenlijk zoals met vrienden, die veroordelen je niet en iedereen heeft een lang verleden met hun eigen ouder. Ik vind het ook heel sneu voor degene die je heeft opgevoed..
zondag 1 november 2020 om 01:37
Lady_Valentine schreef: ↑31-10-2020 22:44Het is haar taak helemaal niet. Het is geen voor wat hoort wat relatie. Als je met die instelling kinderen op de wereld zet, raak je zeer waarschijnlijk teleurgesteld en had je beter niet aan kinderen kunnen beginnen.
TO, kan je geen dating app op haar telefoon installeren? Dan kan ze zich daarmee bezighouden.
Toch vind ik het wrang. Als mijn beste vriendin eenzaam zou zijn en liefdesverdriet zou hebben, zou ik niet zeggen: installeer tinder maar dan heb je iets te doen.. dan zal ik toch praten en langsgaan ook al heb ik daar geen zin in. Maar wellicht ben ik te lief.
zondag 1 november 2020 om 01:41
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
