Relaties
alle pijlers
Emotioneel appèl moeder
zaterdag 31 oktober 2020 om 20:35
Even een nieuwe nick aangemaakt ivm herkenbaarheid. Ik ben benieuwd naar jullie visie en evt adviezen.
Een aantal jaren geleden zijn mijn ouders gescheiden, ik was toen al volwassen en het huis uit. Sinds de scheiding merk ik alleen dat de verhouding tussen mij en mijn moeder veranderd is. Het is ipv moeder-dochter meer 'gelijkwaardig' geworden en neigt in mijn ogen zelfs naar een omgedraaid patroon. Ik merk dat ik hier steeds meer moeite mee krijg en dat ik er daardoor vaak tegenop zie om met mijn moeder af te spreken of contact te hebben. Dat vind ik een heel naar gevoel en ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Ik zal proberen dmv enkele voorbeelden de situatie wat uit te leggen.
Mijn moeder zit, volgens mij, niet heel lekker in haar vel. Ze heeft op meerdere vlakken (emotionele) problemen en ik heb vaak het gevoel dat ze in mij de oplossing ziet voor haar problemen en dat ze mij al dan niet bewust verantwoordelijk maakt om haar te helpen. Ze doet dan een enorm emotioneel appèl op mij en ik vind het lastig om daarin mijn grenzen aan te geven.
Ze is sinds de scheiding alleen en voelt zich bij vlagen eenzaam. Ze geeft vaak hints/opmerkingen dat ze alleen/eenzaam is, gevolgd door een verzoek aan mij (bij haar langskomen, foto's of filmpjes sturen van mijn kinderen, vragen of we thuis zijn en dan aankondigen dat ze bij ons langskomt). Ik vind dit vervelend, want ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. Daarnaast heb ik een eigen, jong gezin waar ik tijd aan wil besteden. Haar verzoeken roepen bij mij weerstand op omdat het voelt als een verplichting. Een soort 'taak' om in onze weekenden bijvoorbeeld tijd voor haar vrij te maken omdat ze anders het hele weekend alleen is of omdat ze ons anders een hele week niet ziet.
Daarnaast draaien de momenten waarop we contact hebben vaak om haar. Ze klaagt veel over van alles en nog wat. Ze heeft een hele sterke mening en visie op bepaalde dingen en er is dan weinig ruimte om daar anders over te denken. Ook vraagt ze ons, en met name mijn man, regelmatig om klusjes te doen die ze ook prima zelf zou kunnen doen. Alsof ze dan een legitieme reden heeft om ons te vragen om langs te komen.
Ik probeer regelmatig hierin mijn grenzen aan te geven en haar probleem vooral niet mijn probleem te maken. Dit werkt alleen altijd maar (zeer) tijdelijk en is geen oplossing voor het onderliggende probleem. Als ze bijvoorbeeld vraagt om morgen af te spreken en ik geef in alle eerlijkheid aan dat we het erg druk hebben gehad en ik even een dagje op de bank wil hangen, dan zegt ze oké. Maar de eerstvolgende vraag is: overmorgen dan?
Een ander ding wat bij mij voor enig schuldgevoel zorgt, is dat ik (wel) heel goed contact heb met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder woont wat dichterbij en we gaan regelmatig even bij haar langs. Het contact met haar voelt als vanzelfsprekend en ongedwongen zonder emotionele lading en verwachtingen. Ik voel me hierover soms schuldig, omdat ik ook snap dat mijn moeder het soms niet makkelijk heeft. Ik hou van mijn moeder en ze is lief en altijd goed voor mij geweest.
Ik ben dus benieuwd naar hoe jullie dit zien. Of er mensen zijn die dit herkennen en hoe zijn jullie daar dan mee omgegaan?
Een aantal jaren geleden zijn mijn ouders gescheiden, ik was toen al volwassen en het huis uit. Sinds de scheiding merk ik alleen dat de verhouding tussen mij en mijn moeder veranderd is. Het is ipv moeder-dochter meer 'gelijkwaardig' geworden en neigt in mijn ogen zelfs naar een omgedraaid patroon. Ik merk dat ik hier steeds meer moeite mee krijg en dat ik er daardoor vaak tegenop zie om met mijn moeder af te spreken of contact te hebben. Dat vind ik een heel naar gevoel en ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Ik zal proberen dmv enkele voorbeelden de situatie wat uit te leggen.
Mijn moeder zit, volgens mij, niet heel lekker in haar vel. Ze heeft op meerdere vlakken (emotionele) problemen en ik heb vaak het gevoel dat ze in mij de oplossing ziet voor haar problemen en dat ze mij al dan niet bewust verantwoordelijk maakt om haar te helpen. Ze doet dan een enorm emotioneel appèl op mij en ik vind het lastig om daarin mijn grenzen aan te geven.
Ze is sinds de scheiding alleen en voelt zich bij vlagen eenzaam. Ze geeft vaak hints/opmerkingen dat ze alleen/eenzaam is, gevolgd door een verzoek aan mij (bij haar langskomen, foto's of filmpjes sturen van mijn kinderen, vragen of we thuis zijn en dan aankondigen dat ze bij ons langskomt). Ik vind dit vervelend, want ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. Daarnaast heb ik een eigen, jong gezin waar ik tijd aan wil besteden. Haar verzoeken roepen bij mij weerstand op omdat het voelt als een verplichting. Een soort 'taak' om in onze weekenden bijvoorbeeld tijd voor haar vrij te maken omdat ze anders het hele weekend alleen is of omdat ze ons anders een hele week niet ziet.
Daarnaast draaien de momenten waarop we contact hebben vaak om haar. Ze klaagt veel over van alles en nog wat. Ze heeft een hele sterke mening en visie op bepaalde dingen en er is dan weinig ruimte om daar anders over te denken. Ook vraagt ze ons, en met name mijn man, regelmatig om klusjes te doen die ze ook prima zelf zou kunnen doen. Alsof ze dan een legitieme reden heeft om ons te vragen om langs te komen.
Ik probeer regelmatig hierin mijn grenzen aan te geven en haar probleem vooral niet mijn probleem te maken. Dit werkt alleen altijd maar (zeer) tijdelijk en is geen oplossing voor het onderliggende probleem. Als ze bijvoorbeeld vraagt om morgen af te spreken en ik geef in alle eerlijkheid aan dat we het erg druk hebben gehad en ik even een dagje op de bank wil hangen, dan zegt ze oké. Maar de eerstvolgende vraag is: overmorgen dan?
Een ander ding wat bij mij voor enig schuldgevoel zorgt, is dat ik (wel) heel goed contact heb met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder woont wat dichterbij en we gaan regelmatig even bij haar langs. Het contact met haar voelt als vanzelfsprekend en ongedwongen zonder emotionele lading en verwachtingen. Ik voel me hierover soms schuldig, omdat ik ook snap dat mijn moeder het soms niet makkelijk heeft. Ik hou van mijn moeder en ze is lief en altijd goed voor mij geweest.
Ik ben dus benieuwd naar hoe jullie dit zien. Of er mensen zijn die dit herkennen en hoe zijn jullie daar dan mee omgegaan?
zondag 1 november 2020 om 01:45
In eerste instantie ja, maar je kan toch niet blijven meegaan daarin? Op een bepaald moment moet het ophouden, ze hebben geen normale moeder-dochter relatie meer op deze manier. Je kan niet je kind lopen claimen als hulpverlener.Hoofdstuk2021 schreef: ↑01-11-2020 01:37Toch vind ik het wrang. Als mijn beste vriendin eenzaam zou zijn en liefdesverdriet zou hebben, zou ik niet zeggen: installeer tinder maar dan heb je iets te doen.. dan zal ik toch praten en langsgaan ook al heb ik daar geen zin in. Maar wellicht ben ik te lief.
zondag 1 november 2020 om 02:48
Dus je gaat wel vaak naar je schoonmoeder maar niet naar je moeder. En als ze dan in het weekend langs wil komen is ze niet welkom. Eh. Lijkt me logisch hè dat ze aandacht vraagt. Van jou lijkt ze die niet te krijgen.
Spreek een vaste dag af. Ga bv iedere dinsdagmiddag ff koffie doen ofzo. En een keer p maand kan ze dan bij jullie komen eten oid.
Joh, het is je moeder.
Spreek een vaste dag af. Ga bv iedere dinsdagmiddag ff koffie doen ofzo. En een keer p maand kan ze dan bij jullie komen eten oid.
Joh, het is je moeder.
zondag 1 november 2020 om 03:34
Wat een domme onzinreactie. Vrij ziekelijke relatie heb je met je ouders als je zo denkt. Geldt kennelijk voor wel meer mensen die hier reageren.
Kinderen zijn hun ouders niets verschuldigd. Een kind is niet verantwoordelijk voor de gevoelens van zijn/haar ouders. Sterker nog: niemand is verantwoordelijk voor het levensgeluk van iemand anders.
Vervelend dat moeders zich eenzaam voelt. Je kan af en toe iets vaker langs gaan, maar meer ook niet.
Moeder is zelf verantwoordelijk voor haar geluk. Jij niet.
What if I told you?
zondag 1 november 2020 om 03:57
Trouwens TO, heeft je moeder geen andere kinderen? Broers of zussen waarmee ze kan kletsen? Waarom ben jij de enige van de familie op wie ze zo'n appel doet?
Ik vind 1 keer per week oppassen én daarnaast wekelijks contact op afstand al best veel. Ik begrijp helemaal dat je er niet op zit te wachten om nog veel vaker af te spreken. Dat ze veel klaagt en claimt maakt haar ook niet bepaald leuker.
Goed dat ze gebruik maakt van een psycholoog, want die kan ze duidelijk gebruiken.
Je schrijft dat je voelt dat ze je verantwoordelijk wil maken voor haar welzijn. Goed dat je er bewust van bent. Inderdaad een idee om eens met haar mee te gaan naar de psycholoog. En ik zou toch wel degelijk met haar bespreken wat je nu met ons bespreekt. Niet dat ze egoitisch doet en klaagt, wel dat je ook een eigen leven/gezin te runnen hebt. Ook in coronatijd.
Ik vind 1 keer per week oppassen én daarnaast wekelijks contact op afstand al best veel. Ik begrijp helemaal dat je er niet op zit te wachten om nog veel vaker af te spreken. Dat ze veel klaagt en claimt maakt haar ook niet bepaald leuker.
Goed dat ze gebruik maakt van een psycholoog, want die kan ze duidelijk gebruiken.
Je schrijft dat je voelt dat ze je verantwoordelijk wil maken voor haar welzijn. Goed dat je er bewust van bent. Inderdaad een idee om eens met haar mee te gaan naar de psycholoog. En ik zou toch wel degelijk met haar bespreken wat je nu met ons bespreekt. Niet dat ze egoitisch doet en klaagt, wel dat je ook een eigen leven/gezin te runnen hebt. Ook in coronatijd.
What if I told you?
zondag 1 november 2020 om 06:34
Ik zou dat bellen ook niet accepteren, je kunt ook gewoon niet opnemen, je zegt gewoon achteraf, ja ik had het erg druk, ik zat net in de auto, was net in de winkel.
Als je steeds opneemt en ze hoort je zwoegen om het af te houden heeft ze je aardig in de tang, ik vind dat manipulatie.
Je hebt het gewoon druk klaar. En dat herhaal je.
Als je steeds opneemt en ze hoort je zwoegen om het af te houden heeft ze je aardig in de tang, ik vind dat manipulatie.
Je hebt het gewoon druk klaar. En dat herhaal je.
zondag 1 november 2020 om 06:48
MissMaran schreef: ↑01-11-2020 06:34Ik zou dat bellen ook niet accepteren, je kunt ook gewoon niet opnemen, je zegt gewoon achteraf, ja ik had het erg druk, ik zat net in de auto, was net in de winkel.
Als je steeds opneemt en ze hoort je zwoegen om het af te houden heeft ze je aardig in de tang, ik vind dat manipulatie.
Je hebt het gewoon druk klaar. En dat herhaal je.
Lekkere smoes dat druk hebben.
zondag 1 november 2020 om 07:36
Ik vind het een beetje dubbel. Je moeder is een lieve moeder en ze heeft het moeilijk. Scheiden is naar en corona eenzaam en eng. Ik snap wel dat het voor jou ook zwaar is om je zo verantwoordelijk te voelen. Probeer met je moeder hierover te praten. Ook in moeilijke tijden hoor je in een goede relatie er voor elkaar te zijn. Als het voor jou allang aanvoelt zou dat voor je moeder ook moeten voelen. Als je volwassen bent en zelf een gezin hebt is de rol met je moeder anders. Ik hoop dat ik dan met mijn kinderen een vriendschappelijke band te hebben. Dat we elkaar steunen ipv dat zij alleen op mij kunnen leunen. Met mijn moeder kon dat niet. Ze bleef over mijn leven proberen te regeren. Alsof ik 12 was ipv volwassen en ook moeder.
zondag 1 november 2020 om 07:44
Ben ik verantwoordelijk voor het geluk van mijn moeder? Nee.
Maar hou ik van haar en zou ik het willen verhelpen als ze eenzaam is of door een zware tijd gaat na de scheiding met mijn vader? Natuurlijk.
Ze is altijd lief voor je geweest zeg je. Ben dat dan nu ook voor haar. Het zijn vreemde heftige tijden.
Maar hou ik van haar en zou ik het willen verhelpen als ze eenzaam is of door een zware tijd gaat na de scheiding met mijn vader? Natuurlijk.
Ze is altijd lief voor je geweest zeg je. Ben dat dan nu ook voor haar. Het zijn vreemde heftige tijden.
zondag 1 november 2020 om 08:02
Ik herken het wel van na het overlijden van mijn vader (mijn vader overleed, toen ik net een aantal jaar uit huis was). Alleen mijn moeder woont erg ver weg. Dat maakt het lastig, want even een uurtje langsgaan kan niet. Mijn moeder komt regelmatig een aantal dagen. Het is fijn dat het kan en de kinderen zijn gek op haar. Zelf vind ik het na een dag of 3 wel vermoeiend worden, omdat ik toch mijn moeder een soort van moet vermaken.
Als ze dichterbij zou wonen, zou ik veel vaker even een kop koffie gaan drinken of met de kinderen even langsgaan. Dat lijkt mij makkelijker, maar ik snap dat ook daar wel moeilijkheden aan vast zitten.
Mijn tip is om het aan je moeder aan te geven als het je teveel wordt en wees daar ook eerlijk in. Daarnaast is dit ook gewoon een lastige tijd, zeker voor mensen die alleen wonen en deze winter niet veel gaan kunnen. Woont je moeder dusdanig dichtbij dat je haar even met eten uit kan nodigen? Dat zou ik dan denk ik doen. Je bent niet verantwoordelijk voor haar eenzaamheid, maar ik zou haar wel helpen.
Als ze dichterbij zou wonen, zou ik veel vaker even een kop koffie gaan drinken of met de kinderen even langsgaan. Dat lijkt mij makkelijker, maar ik snap dat ook daar wel moeilijkheden aan vast zitten.
Mijn tip is om het aan je moeder aan te geven als het je teveel wordt en wees daar ook eerlijk in. Daarnaast is dit ook gewoon een lastige tijd, zeker voor mensen die alleen wonen en deze winter niet veel gaan kunnen. Woont je moeder dusdanig dichtbij dat je haar even met eten uit kan nodigen? Dat zou ik dan denk ik doen. Je bent niet verantwoordelijk voor haar eenzaamheid, maar ik zou haar wel helpen.
zondag 1 november 2020 om 08:06
Eens. Ik snap wel dat het vervelend voelt omdat ze druk op je legt om haar eenzaamheid te verminderen. En dat het daarom prettiger is om met je schoonmoeder af te spreken, die dat niet doet. Maar het klinkt niet alsof je moeder dat expres doet en nu wordt ze er wel min of meer voor gestraft. Ik heb ook een druk gezin met twee jonge baby's en een vader die eenzaam is. Ik voel me niet verantwoordelijk voor de oplossing, maar vind het wel fijn en belangrijk die eenzaamheid binnen het redelijke te verzachten. Dus komt hij wekelijks op zaterdag langs en blijft dan ook eten. Hij komt niet om op te passen, wij zijn ook gewoon thuis (en wegens corona mag hij de kinderen voorlopig sowieso niet oppakken). Naast dat hij zo z'n kleinkinderen kan zien, kan hij ook praten met andere volwassenen, daar is minstens zo veel behoefte aan. Snap best dat het soms irritant kan zijn, maar het is niet alsof je moeder nog 1000 opties heeft en daar niks mee doet. Door corona zijn er gewoon weinig opties momenteel.Phloxx schreef: ↑01-11-2020 07:44Ben ik verantwoordelijk voor het geluk van mijn moeder? Nee.
Maar hou ik van haar en zou ik het willen verhelpen als ze eenzaam is of door een zware tijd gaat na de scheiding met mijn vader? Natuurlijk.
Ze is altijd lief voor je geweest zeg je. Ben dat dan nu ook voor haar. Het zijn vreemde heftige tijden.
zondag 1 november 2020 om 08:18
Is dat altijd al zo geweest? Dan kost het contact ontzettend veel energie.Ze klaagt veel over van alles en nog wat. Ze heeft een hele sterke mening en visie op bepaalde dingen en er is dan weinig ruimte om daar anders over te denken
Eenzaamheid is echt lastig. Ik ken verschillende mensen die daar last van hebben en het maakt dat de dagen erg lang duren. Zelfs als iemand een of twee uurtjes langs is geweest, of elke dag even belt, duurt een dag nog steeds erg lang.
zondag 1 november 2020 om 08:34
Dank voor je reactie. Ik herken veel van wat je zegt. We hebben de laatste jaren ook periodes gehad waarin het contact een stuk soepeler verliep en mijn moeder beter in haar vel zat. Dat wisselt zich af met periodes dat het minder soepel verloopt. Ik probeer ook wat meer mijn eigen plan te trekken en me minder te laten beïnvloeden door schuldgevoel, plichtbesef of medelijden. Daarnaast probeer ik er uiteraard ook voor haar te zijn.Jufjoke schreef: ↑31-10-2020 21:55Enigszins herkenbaar, to. Hier ook een moeder met wie de relatie moeizamer en complexer is geworden na het overlijden van mijn vader.
Na een paar erg diepe dalen gaat het nu langzaamaan iets beter.
Hoewel ook ik veel van mijn moeder hou, en zij ook van mij, zijn er toch veel momenten geweest de afgelopen vier jaar dat het erg zwaar was om haar rouw, eenzaamheid en depressie op te vangen.
Ik heb er wat beter mee om leren gaan door iets meer emotioneel afstand te nemen. Ik heb nauw contact gehouden, maar als ze erg negatief en klagerig ging doen, stapte ik op een neutrale manier op een ander onderwerp over. Hielp dat niet, dan zei ik: mam, ik kom niet om alleen maar gemopper aan te horen. Ik ga weer. Dat was maar één keer nodig, en heeft uiteindelijk tot een mini doorbraak geleid.
Nu is de stand van zaken: het contact is meestal vanuit behoefte. Soms uit plichtsgevoel. Het is meestal een prettig contact. Soms niet. Maar het voelt niet meer zo ontzettend zwaar om haar te ondersteunen, omdat ze niet meer zo zwaar op me leunt. Ik heb haar in die zin voorzichtig van me af geschud.
zondag 1 november 2020 om 08:37
Achteraf gezien denk ik dat dat wel het geval was. Dat dat ook een van de redenen is waarom mijn vader wilde scheiden. Mijn moeder heeft eigenlijk zo lang ik mij kan herinneren al wel wat problemen gehad, maar heeft dat tot aan de scheiding nooit zo op mij geprojecteerd. Vaker langsgaan gaat inderdaad niet helpen. We hebben echt zeer regelmatig contact, fysiek en op afstand, maar dat lost haar issues niet op. Die kan ik ook niet oplossen. Desondanks heb ik wel met haar te doen en wil ik haar steunen waar kan, maar ook mijn eigen leven blijven leiden.
zondag 1 november 2020 om 08:38
Ze vertelt regelmatig dat ze deze Coronatijd heel zwaar vindt. En dat snap ik ook. Dank voor je tip, positief benaderen is een goede. Daar ga ik zeker (meer) werk van maken.SixthGun schreef: ↑31-10-2020 22:12In hoeverre kun je dit bespreekbaar maken met je moeder? Kun je bijvoorbeeld aan haar vragen hoe zij deze tijden van corona ervaart en wat zij nodig heeft om zich minder eenzaam te voelen? Of kun je aangeven dat jullie huidige relatie verstikkend is en dat dit lastig is voor je, maar dat je haar wel graag wil helpen? Ik zou proberen om haar positief te benaderen en leuke, positieve dingen met haar te doen.
zondag 1 november 2020 om 08:41
Dankjewel, ik denk inderdaad dat veel mensen die hier nu reageren geen idee hebben waar ik het over heb. Fijn voor henEscorpion schreef: ↑31-10-2020 22:27Nou inderdaad zeg. Omdat anderen geen moeder meer hebben, lijkt het alsof TO deze gevoelens niet mag hebben. Mijn eigen moeder probeert me hier overigens ook mee te manipuleren ('straks ben ik dood en dan heb je spijt'). Mensen die zich niet in het verhaal van TO herkennen, hebben werkelijk waar geen idee hoe dit is. Ik lees veel verdriet en benauwdheid en ik herken het. Sterkte, TO.
. Jij ook veel sterkte 
zondag 1 november 2020 om 08:42
Precies dit.Phloxx schreef: ↑01-11-2020 07:44Ben ik verantwoordelijk voor het geluk van mijn moeder? Nee.
Maar hou ik van haar en zou ik het willen verhelpen als ze eenzaam is of door een zware tijd gaat na de scheiding met mijn vader? Natuurlijk.
Ze is altijd lief voor je geweest zeg je. Ben dat dan nu ook voor haar. Het zijn vreemde heftige tijden.
zondag 1 november 2020 om 08:44
Of ze zijn het niet met je eens en vinden dat je best wat liever voor je moeder kunt zijn ipv alleen voor je schoonmoeder. Kan ook heh.Hartjesboom schreef: ↑01-11-2020 08:41Dankjewel, ik denk inderdaad dat veel mensen die hier nu reageren geen idee hebben waar ik het over heb. Fijn voor hen
zondag 1 november 2020 om 08:45
Nou dit dus! Het is je moeder hoor! Die altijd voor je gezorgd heeft.Doorenvogel schreef: ↑31-10-2020 21:19Wat een negatief gepraat over je moeder. Ga gewoon wat vaker langs.
zondag 1 november 2020 om 08:53
Dit heb ik ook wel eens gezien. Dat vond ik toen echt ontzettend confronterend en heeft ook gezorgd dat ik een tijdje minder contact zocht.Jufjoke schreef: ↑31-10-2020 22:44Ja, heel erg lastig. Ook dit is herkenbaar.
Wat het voor mij ook makkelijker heeft gemaakt, is dat mijn moeder een nieuwe vriendin heeft leren kennen waar het echt heel goed mee klikt. Die neemt haar mee op sleeptouw en ze doen van alles samen. Sindsdien is mijn moeder ook minder op mij gaan leunen.
Maar daarnaast: die vriendin kwam pas toen ik al een eind gevorderd was in mijn liefdevol-afschudden-strategie.
En soms was gewoon aanhoren, knikken, beamen en over iets anders beginnen echt heel effectief. Daar heeft ze uiteindelijk toch wel door begrepen dat ze best eens mag vertellen over een rotdag of zo, maar dat het niet oké is om overal de vrolijkerd uit te hangen en mij alleen maar als klaagbaak te gebruiken. Soms, als ze bezoek had en ik was er ook (pre Corona) zág ik haar direct omslaan zodra het bezoek weg was en kreeg ik een hele lading geklaag, gemopper en chagrijn over me heen. En bij het bezoek lopen te vertellen hoe goed het gaat....
Hobbelster, misschien eens proberen niet terug te trekken, maar het wat minder persoonlijk te maken. Knikken, bevestigende geluidjes maken en door op iets anders. Doorbreek haar gedrag door jouw reactie te wijzigen. Wie weet helpt het.
Die tip die je geeft pas ik idd al een tijdje toe , vooral aan de telefoon. Als er echt heftige dingen spelen luister ik wel actiever en probeer mee te denken. Maar verder is het idd aanhoren en niets mee doen.
Je kunt het niet oplossen en jarenlang ook haar leed meezeulen heeft mij in mijn leven ook best veel eigen (psychische) problemen opgeleverd.
Ik vind het nogal veelzeggend van al die mensen die hier reageren met ‘het is toch je moeder’ en ‘doe gewoon elke week een afspraak’ of ‘ben er voor haar’.
Als je moeder al vanaf je vroege puberteit op een bepaalde manier op jou geleund heeft, dan is het op een gegeven moment echt teveel. Dat besef komt meestal pas als je ruimschoots volwassen bent maar je kan dan niet meer terug naar hoe het was met haar. En dus is het zoeken en struggelen naar een nieuwe manier van contact, een balans.
Want zelf zuchten onder het leed van je moeder dat is gewoon immens zwaar als het zo levensbepalend is.
Ik vermoed dat degenen die reageren zoals ik hierboven aangeef, dat niet doorhebben en het ook niet zo zelf hebben meegemaakt anders zouden ze zo niet reageren, zoals Beetjegek hierboven ook weer met “het is je moeder hoor”.
Want precies, het is je moeder, en daarom juist zoekt TO een weg om op een fijne manier met haar moeder om te gaan. Omdat ze ervan houdt. En omdat de huidige dynamiek maakt dat ze er emotioneel zichzelf verder vanaf zet dan ze diep in haar hart eigenlijk wil. Ze wil een fijn contact met haar moeder juist omdat ze zo van haar houdt en omdat het, jawel, haar moeder is.
zondag 1 november 2020 om 08:57
Voor iedereen die vindt dat ik 'liever moet zijn, vaker langs moet gaan, meer empathie moet hebben' ; wanneer zou dat volgens jullie dan genoeg zijn? Ik heb minimaal wekelijks fysiek contact met mijn moeder, vaak meer. Daarnaast spreken we elkaar regelmatig op afstand. Ook al zou ik dagelijks bij mijn moeder langsgaan, dan nog lost het haar issues niet op. Ik weet dat ik een goede en liefdevolle dochter ben. Ik hou van mijn moeder, heb met haar te doen en heb begrip voor de situatie waar zij in zit. Ik doe mijn best om er voor haar te zijn. Maar, ik heb ook mijn eigen leven. Een gezin dat ook aandacht verdient en mijn eigen behoeftes. Dat het contact met mijn moeder vaak negatieve aandacht vraagt vind ik heel vervelend en lastig. Dat is de struggle die ik voel; ik wil er voor haar zijn en goed contact met haar hebben. Ik snap dat ze het niet makkelijk heeft en dat deze periode het extra lastig maakt. Maar ik ben niet het antwoord op haar problemen.
En dat goed contact met mijn schoonmoeder verraad zou zijn?! Sorry, maar dan heb je het echt niet begrepen.
En dat goed contact met mijn schoonmoeder verraad zou zijn?! Sorry, maar dan heb je het echt niet begrepen.
zondag 1 november 2020 om 09:00
Precies dit. Dit is de struggle. Dank voor je begripHobbelster schreef: ↑01-11-2020 08:53Dit heb ik ook wel eens gezien. Dat vond ik toen echt ontzettend confronterend en heeft ook gezorgd dat ik een tijdje minder contact zocht.
Die tip die je geeft pas ik idd al een tijdje toe , vooral aan de telefoon. Als er echt heftige dingen spelen luister ik wel actiever en probeer mee te denken. Maar verder is het idd aanhoren en niets mee doen.
Je kunt het niet oplossen en jarenlang ook haar leed meezeulen heeft mij in mijn leven ook best veel eigen (psychische) problemen opgeleverd.
Ik vind het nogal veelzeggend van al die mensen die hier reageren met ‘het is toch je moeder’ en ‘doe gewoon elke week een afspraak’ of ‘ben er voor haar’.
Als je moeder al vanaf je vroege puberteit op een bepaalde manier op jou geleund heeft, dan is het op een gegeven moment echt teveel. Dat besef komt meestal pas als je ruimschoots volwassen bent maar je kan dan niet meer terug naar hoe het was met haar. En dus is het zoeken en struggelen naar een nieuwe manier van contact, een balans.
Want zelf zuchten onder het leed van je moeder dat is gewoon immens zwaar als het zo levensbepalend is.
Ik vermoed dat degenen die reageren zoals ik hierboven aangeef, dat niet doorhebben en het ook niet zo zelf hebben meegemaakt anders zouden ze zo niet reageren, zoals Beetjegek hierboven ook weer met “het is je moeder hoor”.
Want precies, het is je moeder, en daarom juist zoekt TO een weg om op een fijne manier met haar moeder om te gaan. Omdat ze ervan houdt. En omdat de huidige dynamiek maakt dat ze er emotioneel zichzelf verder vanaf zet dan ze diep in haar hart eigenlijk wil. Ze wil een fijn contact met haar moeder juist omdat ze zo van haar houdt en omdat het, jawel, haar moeder is.
zondag 1 november 2020 om 09:05
Van moeder zelf natuurlijk. Lijkt mij dat TO niet verplicht is te dienen als entertainment of dat voor moeder te regelen. Wat een rare suggestie.
Moeder is verantwoordelijk voor de invulling van haar eigen leven.
Hoe kan het dat zoveel mensen ontevreden zijn over hun lijf en zo weinig mensen tevreden zijn over hun verstand? - EB
zondag 1 november 2020 om 09:08
Beetjegek ook weer?? En wie ben jij dan wel niet?Hobbelster schreef: ↑01-11-2020 08:53Dit heb ik ook wel eens gezien. Dat vond ik toen echt ontzettend confronterend en heeft ook gezorgd dat ik een tijdje minder contact zocht.
Die tip die je geeft pas ik idd al een tijdje toe , vooral aan de telefoon. Als er echt heftige dingen spelen luister ik wel actiever en probeer mee te denken. Maar verder is het idd aanhoren en niets mee doen.
Je kunt het niet oplossen en jarenlang ook haar leed meezeulen heeft mij in mijn leven ook best veel eigen (psychische) problemen opgeleverd.
Ik vind het nogal veelzeggend van al die mensen die hier reageren met ‘het is toch je moeder’ en ‘doe gewoon elke week een afspraak’ of ‘ben er voor haar’.
Als je moeder al vanaf je vroege puberteit op een bepaalde manier op jou geleund heeft, dan is het op een gegeven moment echt teveel. Dat besef komt meestal pas als je ruimschoots volwassen bent maar je kan dan niet meer terug naar hoe het was met haar. En dus is het zoeken en struggelen naar een nieuwe manier van contact, een balans.
Want zelf zuchten onder het leed van je moeder dat is gewoon immens zwaar als het zo levensbepalend is.
Ik vermoed dat degenen die reageren zoals ik hierboven aangeef, dat niet doorhebben en het ook niet zo zelf hebben meegemaakt anders zouden ze zo niet reageren, zoals Beetjegek hierboven ook weer met “het is je moeder hoor”.
Want precies, het is je moeder, en daarom juist zoekt TO een weg om op een fijne manier met haar moeder om te gaan. Omdat ze ervan houdt. En omdat de huidige dynamiek maakt dat ze er emotioneel zichzelf verder vanaf zet dan ze diep in haar hart eigenlijk wil. Ze wil een fijn contact met haar moeder juist omdat ze zo van haar houdt en omdat het, jawel, haar moeder is.
zondag 1 november 2020 om 09:31
Hartjesboom ik denk dat je het wel goed ziet en doet.
Misschien echt vaste afspraken maken en zeggen dat het daar nu bij blijft.
En misschien ook eens duidelijk benoemen dat jij de issues van je moeder niet kunt oplossen. Dat mag je best zeggen vind ik. Ze is een volwassen vrouw. Je wilt de relatie graag goed houden, dat betekent dat je iemand serieus neemt en dat betekent dat je soms iets zegt wat minder leuk is maar wel nodig.
Omdat je anders nl afstand gaat nemen en dat wil je niet.
Sterkte.
Misschien echt vaste afspraken maken en zeggen dat het daar nu bij blijft.
En misschien ook eens duidelijk benoemen dat jij de issues van je moeder niet kunt oplossen. Dat mag je best zeggen vind ik. Ze is een volwassen vrouw. Je wilt de relatie graag goed houden, dat betekent dat je iemand serieus neemt en dat betekent dat je soms iets zegt wat minder leuk is maar wel nodig.
Omdat je anders nl afstand gaat nemen en dat wil je niet.
Sterkte.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
