Relaties
alle pijlers
Emotioneel appèl moeder
zaterdag 31 oktober 2020 om 20:35
Even een nieuwe nick aangemaakt ivm herkenbaarheid. Ik ben benieuwd naar jullie visie en evt adviezen.
Een aantal jaren geleden zijn mijn ouders gescheiden, ik was toen al volwassen en het huis uit. Sinds de scheiding merk ik alleen dat de verhouding tussen mij en mijn moeder veranderd is. Het is ipv moeder-dochter meer 'gelijkwaardig' geworden en neigt in mijn ogen zelfs naar een omgedraaid patroon. Ik merk dat ik hier steeds meer moeite mee krijg en dat ik er daardoor vaak tegenop zie om met mijn moeder af te spreken of contact te hebben. Dat vind ik een heel naar gevoel en ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Ik zal proberen dmv enkele voorbeelden de situatie wat uit te leggen.
Mijn moeder zit, volgens mij, niet heel lekker in haar vel. Ze heeft op meerdere vlakken (emotionele) problemen en ik heb vaak het gevoel dat ze in mij de oplossing ziet voor haar problemen en dat ze mij al dan niet bewust verantwoordelijk maakt om haar te helpen. Ze doet dan een enorm emotioneel appèl op mij en ik vind het lastig om daarin mijn grenzen aan te geven.
Ze is sinds de scheiding alleen en voelt zich bij vlagen eenzaam. Ze geeft vaak hints/opmerkingen dat ze alleen/eenzaam is, gevolgd door een verzoek aan mij (bij haar langskomen, foto's of filmpjes sturen van mijn kinderen, vragen of we thuis zijn en dan aankondigen dat ze bij ons langskomt). Ik vind dit vervelend, want ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. Daarnaast heb ik een eigen, jong gezin waar ik tijd aan wil besteden. Haar verzoeken roepen bij mij weerstand op omdat het voelt als een verplichting. Een soort 'taak' om in onze weekenden bijvoorbeeld tijd voor haar vrij te maken omdat ze anders het hele weekend alleen is of omdat ze ons anders een hele week niet ziet.
Daarnaast draaien de momenten waarop we contact hebben vaak om haar. Ze klaagt veel over van alles en nog wat. Ze heeft een hele sterke mening en visie op bepaalde dingen en er is dan weinig ruimte om daar anders over te denken. Ook vraagt ze ons, en met name mijn man, regelmatig om klusjes te doen die ze ook prima zelf zou kunnen doen. Alsof ze dan een legitieme reden heeft om ons te vragen om langs te komen.
Ik probeer regelmatig hierin mijn grenzen aan te geven en haar probleem vooral niet mijn probleem te maken. Dit werkt alleen altijd maar (zeer) tijdelijk en is geen oplossing voor het onderliggende probleem. Als ze bijvoorbeeld vraagt om morgen af te spreken en ik geef in alle eerlijkheid aan dat we het erg druk hebben gehad en ik even een dagje op de bank wil hangen, dan zegt ze oké. Maar de eerstvolgende vraag is: overmorgen dan?
Een ander ding wat bij mij voor enig schuldgevoel zorgt, is dat ik (wel) heel goed contact heb met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder woont wat dichterbij en we gaan regelmatig even bij haar langs. Het contact met haar voelt als vanzelfsprekend en ongedwongen zonder emotionele lading en verwachtingen. Ik voel me hierover soms schuldig, omdat ik ook snap dat mijn moeder het soms niet makkelijk heeft. Ik hou van mijn moeder en ze is lief en altijd goed voor mij geweest.
Ik ben dus benieuwd naar hoe jullie dit zien. Of er mensen zijn die dit herkennen en hoe zijn jullie daar dan mee omgegaan?
Een aantal jaren geleden zijn mijn ouders gescheiden, ik was toen al volwassen en het huis uit. Sinds de scheiding merk ik alleen dat de verhouding tussen mij en mijn moeder veranderd is. Het is ipv moeder-dochter meer 'gelijkwaardig' geworden en neigt in mijn ogen zelfs naar een omgedraaid patroon. Ik merk dat ik hier steeds meer moeite mee krijg en dat ik er daardoor vaak tegenop zie om met mijn moeder af te spreken of contact te hebben. Dat vind ik een heel naar gevoel en ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Ik zal proberen dmv enkele voorbeelden de situatie wat uit te leggen.
Mijn moeder zit, volgens mij, niet heel lekker in haar vel. Ze heeft op meerdere vlakken (emotionele) problemen en ik heb vaak het gevoel dat ze in mij de oplossing ziet voor haar problemen en dat ze mij al dan niet bewust verantwoordelijk maakt om haar te helpen. Ze doet dan een enorm emotioneel appèl op mij en ik vind het lastig om daarin mijn grenzen aan te geven.
Ze is sinds de scheiding alleen en voelt zich bij vlagen eenzaam. Ze geeft vaak hints/opmerkingen dat ze alleen/eenzaam is, gevolgd door een verzoek aan mij (bij haar langskomen, foto's of filmpjes sturen van mijn kinderen, vragen of we thuis zijn en dan aankondigen dat ze bij ons langskomt). Ik vind dit vervelend, want ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. Daarnaast heb ik een eigen, jong gezin waar ik tijd aan wil besteden. Haar verzoeken roepen bij mij weerstand op omdat het voelt als een verplichting. Een soort 'taak' om in onze weekenden bijvoorbeeld tijd voor haar vrij te maken omdat ze anders het hele weekend alleen is of omdat ze ons anders een hele week niet ziet.
Daarnaast draaien de momenten waarop we contact hebben vaak om haar. Ze klaagt veel over van alles en nog wat. Ze heeft een hele sterke mening en visie op bepaalde dingen en er is dan weinig ruimte om daar anders over te denken. Ook vraagt ze ons, en met name mijn man, regelmatig om klusjes te doen die ze ook prima zelf zou kunnen doen. Alsof ze dan een legitieme reden heeft om ons te vragen om langs te komen.
Ik probeer regelmatig hierin mijn grenzen aan te geven en haar probleem vooral niet mijn probleem te maken. Dit werkt alleen altijd maar (zeer) tijdelijk en is geen oplossing voor het onderliggende probleem. Als ze bijvoorbeeld vraagt om morgen af te spreken en ik geef in alle eerlijkheid aan dat we het erg druk hebben gehad en ik even een dagje op de bank wil hangen, dan zegt ze oké. Maar de eerstvolgende vraag is: overmorgen dan?
Een ander ding wat bij mij voor enig schuldgevoel zorgt, is dat ik (wel) heel goed contact heb met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder woont wat dichterbij en we gaan regelmatig even bij haar langs. Het contact met haar voelt als vanzelfsprekend en ongedwongen zonder emotionele lading en verwachtingen. Ik voel me hierover soms schuldig, omdat ik ook snap dat mijn moeder het soms niet makkelijk heeft. Ik hou van mijn moeder en ze is lief en altijd goed voor mij geweest.
Ik ben dus benieuwd naar hoe jullie dit zien. Of er mensen zijn die dit herkennen en hoe zijn jullie daar dan mee omgegaan?
zondag 1 november 2020 om 09:44
Newsflash: dat is moeders plicht. Die heeft er namelijk voor GEKOZEN om een kind te krijgen. Daar komen plichten bij kijken tot het kind op eigen benen kan en wil staan. Kind kiest er niet voor om geboren te worden en mag nooit, maar dan ook NOOIT terug te horen krijgen dat moeder altijd voor je heeft gezorgd etc. Alsof het een tegenprestatie moet leveren terwijl het er niks aan kan doen dat het geboren is en dat er altijd voor gezorgd is.
Sommige mensen hier snappen er echt niks van en ik hoop voor alle mensen met lullige reacties hier dat ze nooit kinderen zullen krijgen.
zondag 1 november 2020 om 09:45
To, ik zie je zoektocht om op een liefdevolle manier met de negativiteit en de eenzaamheid van je moeder om te gaan. Ik vind het lief dat je wil onderzoeken hoe je hiermee om kan gaan, zodat het voor beide partijen het contact goed blijft.
Iemand noemde het al (geen idee wie), maar is het een optie / idee om een keer met je moeder mee te gaan naar haar psycholoog? Zodat jullie beiden handvatten krijgen om met de situatie om te gaan.
Iemand noemde het al (geen idee wie), maar is het een optie / idee om een keer met je moeder mee te gaan naar haar psycholoog? Zodat jullie beiden handvatten krijgen om met de situatie om te gaan.
zondag 1 november 2020 om 10:05
Dat zijn ouders die hun kind gebruiken voor hun eigen behoeftes zonder die van hun kind te zien en te erkennen.Lachattenoir schreef: ↑01-11-2020 09:51Ach houd toch op met deze onzin. Ik heb medelijden met kinderen die ouders hebben die zo denken.
Met mijn moeder heb ik op een gegeven moment het contact heel basic en volgens een vast schema laten verlopen. Ook in gesprekken met haar heb ik toen heel duidelijk steeds mijn grens aangegeven, daarvoor heb ik hulp bij gekregen van een psycholoog.
Het heeft ons contact verbeterd, en het voelde voor mij niet meer verstikkend. Vanuit die positie heb ik haar later toen ze ernstig ziek werd goed kunnen verzorgen en kon ik er voor haar zijn.
Mijn moeder was ook gescheiden en dat was ook een complicerende factor, boosheid ten opzichte van mijn vader en gemaskeerde boosheid over het contact wat ik met mijn vader had, misschien dat dat bij jou ook speelt. TO wat goed dat je moeder bij een psycholoog loopt!
zondag 1 november 2020 om 10:07
Misschien moet ik af en toe inderdaad wat duidelijker mijn grens communiceren. Dus haar een halt toeroepen als ze volop aan het klagen is, of haar probleem letterlijk weer terugleggen bij haar. Dat ik er voor haar ben weet ze wel, dat benoemt ze ook vaak en ze geeft aan dat ze dat fijn vindt. Dankje, ik neem je tips mee.fifty schreef: ↑01-11-2020 09:31Hartjesboom ik denk dat je het wel goed ziet en doet.
Misschien echt vaste afspraken maken en zeggen dat het daar nu bij blijft.
En misschien ook eens duidelijk benoemen dat jij de issues van je moeder niet kunt oplossen. Dat mag je best zeggen vind ik. Ze is een volwassen vrouw. Je wilt de relatie graag goed houden, dat betekent dat je iemand serieus neemt en dat betekent dat je soms iets zegt wat minder leuk is maar wel nodig.
Omdat je anders nl afstand gaat nemen en dat wil je niet.
Sterkte.
zondag 1 november 2020 om 10:11
Ik heb al een aantal keer voorgesteld dat ik wel mee wilde. Maar dan meer ter ondersteuning van haar. Dat houdt ze tot nu toe af. Maar wellicht kan ik het nog een keer voorstellen, maar vanuit mijn eigen behoefte.Zijdehoentje schreef: ↑01-11-2020 09:45To, ik zie je zoektocht om op een liefdevolle manier met de negativiteit en de eenzaamheid van je moeder om te gaan. Ik vind het lief dat je wil onderzoeken hoe je hiermee om kan gaan, zodat het voor beide partijen het contact goed blijft.
Iemand noemde het al (geen idee wie), maar is het een optie / idee om een keer met je moeder mee te gaan naar haar psycholoog? Zodat jullie beiden handvatten krijgen om met de situatie om te gaan.
zondag 1 november 2020 om 10:12
Er lijkt een soort tweedeling te bestaan hier, twee kampen. Kamp 'het is toch je moeder' en kamp 'ik vind dit teveel'.
Maar er zijn natuurlijk ontzettend veel middenwegen. Ik heb zelf echt grenzen moeten stellen de laatste paar jaar, juist om het contact goed te houden. Juist omdat ik van mijn moeder hou en een fijne band met haar wil. Hoe het ging, was niet goed. Dat knaagde juist aan de band. Grenzen stellen kan het contact ten goede beïnvloeden.
To laat haar moeder niet in de steek, ze wil alleen de relatie zó vormgeven dat ze er zelf ook iets prettigs uithaalt. Dat is niet liefdeloos, of egoïstisch of abnormaal. Niemand heeft er iets aan als to zich volledig wegcijfert en het contact geheel volgens moeders behoefte laat verlopen. Zelfs moeder niet, al zal die denken van wel.
Dus er is helemaal niets mis met kijken hoe het contact anders kan, zodat het ook voor to een fijne band is.
Maar er zijn natuurlijk ontzettend veel middenwegen. Ik heb zelf echt grenzen moeten stellen de laatste paar jaar, juist om het contact goed te houden. Juist omdat ik van mijn moeder hou en een fijne band met haar wil. Hoe het ging, was niet goed. Dat knaagde juist aan de band. Grenzen stellen kan het contact ten goede beïnvloeden.
To laat haar moeder niet in de steek, ze wil alleen de relatie zó vormgeven dat ze er zelf ook iets prettigs uithaalt. Dat is niet liefdeloos, of egoïstisch of abnormaal. Niemand heeft er iets aan als to zich volledig wegcijfert en het contact geheel volgens moeders behoefte laat verlopen. Zelfs moeder niet, al zal die denken van wel.
Dus er is helemaal niets mis met kijken hoe het contact anders kan, zodat het ook voor to een fijne band is.
zondag 1 november 2020 om 10:15
Misschien kun je duidelijke afspraken maken. Je moeder past een dag op de kinderen en dat is leuk, maar dan heeft, zoals iemand al zei, nog steeds geen aanspraak van volwassenen. Ik weet niet, hoe dichtbij ze woont en of het haalbaar om gewoon een keer koffie of thee met haar te gaan drinken? Het hoeft niet lang te zijn.Hartjesboom schreef: ↑01-11-2020 08:57Voor iedereen die vindt dat ik 'liever moet zijn, vaker langs moet gaan, meer empathie moet hebben' ; wanneer zou dat volgens jullie dan genoeg zijn? Ik heb minimaal wekelijks fysiek contact met mijn moeder, vaak meer. Daarnaast spreken we elkaar regelmatig op afstand. Ook al zou ik dagelijks bij mijn moeder langsgaan, dan nog lost het haar issues niet op. Ik weet dat ik een goede en liefdevolle dochter ben. Ik hou van mijn moeder, heb met haar te doen en heb begrip voor de situatie waar zij in zit. Ik doe mijn best om er voor haar te zijn. Maar, ik heb ook mijn eigen leven. Een gezin dat ook aandacht verdient en mijn eigen behoeftes. Dat het contact met mijn moeder vaak negatieve aandacht vraagt vind ik heel vervelend en lastig. Dat is de struggle die ik voel; ik wil er voor haar zijn en goed contact met haar hebben. Ik snap dat ze het niet makkelijk heeft en dat deze periode het extra lastig maakt. Maar ik ben niet het antwoord op haar problemen.
En dat goed contact met mijn schoonmoeder verraad zou zijn?! Sorry, maar dan heb je het echt niet begrepen.
Duidelijkheid, hoe lastig soms ook, lost vaak een hoop op, vooral omdat je schrijft dat je moeder niet onwelwillend is. Dus als je moeder vraagt of jullie thuis zijn en of ze langs kan komen, eerlijk aangeven dat jullie even tijd met het gezin nodig hebben en ook meteen een alternatief noemen. Dus: vandaag lukt het niet, maar eind van de week kom ik even bij je langs, neem ik wat lekkers mee en dan kletsen we even bij.
Als je alleen zegt dat het vandaag niet uitkomt, dan is het ergens wel te begrijpen dat je moeder gaat vragen wanneer het wel uitkomt en dat moet je voor zijn.
zondag 1 november 2020 om 10:19
Wat jammer zeg, dat ze dat (vooralsnog?) niet wil. Ik hoop heel erg dat ze het wel wil zodra je aangeeft dat je het ook voor jezelf wil c.q. voor jullie samen, dat je een betere band wil en dat je haar wil helpen.Hartjesboom schreef: ↑01-11-2020 10:11Ik heb al een aantal keer voorgesteld dat ik wel mee wilde. Maar dan meer ter ondersteuning van haar. Dat houdt ze tot nu toe af. Maar wellicht kan ik het nog een keer voorstellen, maar vanuit mijn eigen behoefte.
zondag 1 november 2020 om 10:19
Wat een bullshit.fifty schreef: ↑31-10-2020 23:54Ik vind het heel sneu voor je moeder, echt , maar ze zal hier toch zelf doorheen moeten.
Ik denk dat je een gesprek moet aangaan en duidelijk moet zijn. Mam als je oppast eten we samen en thats it voor nu. Ik hou van je maar ik kan niet meer nu in deze fase van mijn leven, dat trek ik zelf niet.
Dat is wat ik zou doen. Maar goed, ik ben op mijn 18e expres verder weg gaan studeren dan nodig was omdat ik weg wilde.
Maar ik ben nu midden 50 en zelf net bij mijn man weg. En ja dat is heftig. Maar wel mijn probleem en niet dat van mijn zoon. Nu woont die nog bij me dus dat ligt anders, maar ook weer niet.
Hij heeft zijn leven, ik het mijne. Het is ook een mindset. Die moet jouw moeder krijgen.
zondag 1 november 2020 om 10:25
Precies. Ik ben op zoek naar de gulden middenweg. Ik wil geen afstand nemen van mijn moeder, maar ik begin steeds vaker weerstand te voelen en dat gevoel wil ik ook niet hebben (ook niet voor haar, want dan kan ik er ook niet op een fijne manier voor haar zijn). Ik denk inderdaad dat ik toch beter mijn grenzen aan moet gaan geven en daarin duidelijker moet communiceren. Ook de tip hier om mee te gaan naar de psycholoog neem ik mee, ik hoop dat ze daarvoor open staat.Jufjoke schreef: ↑01-11-2020 10:12Er lijkt een soort tweedeling te bestaan hier, twee kampen. Kamp 'het is toch je moeder' en kamp 'ik vind dit teveel'.
Maar er zijn natuurlijk ontzettend veel middenwegen. Ik heb zelf echt grenzen moeten stellen de laatste paar jaar, juist om het contact goed te houden. Juist omdat ik van mijn moeder hou en een fijne band met haar wil. Hoe het ging, was niet goed. Dat knaagde juist aan de band. Grenzen stellen kan het contact ten goede beïnvloeden.
To laat haar moeder niet in de steek, ze wil alleen de relatie zó vormgeven dat ze er zelf ook iets prettigs uithaalt. Dat is niet liefdeloos, of egoïstisch of abnormaal. Niemand heeft er iets aan als to zich volledig wegcijfert en het contact geheel volgens moeders behoefte laat verlopen. Zelfs moeder niet, al zal die denken van wel.
Dus er is helemaal niets mis met kijken hoe het contact anders kan, zodat het ook voor to een fijne band is.
zondag 1 november 2020 om 10:32
Ik vind dat je best met je ouders rekening mag houden die er altijd voor je zijn geweest. Het is nu een moeilijke tijd. Elkaar nu steunen is dat teveel gevraagd??Escorpion schreef: ↑01-11-2020 09:44Newsflash: dat is moeders plicht. Die heeft er namelijk voor GEKOZEN om een kind te krijgen. Daar komen plichten bij kijken tot het kind op eigen benen kan en wil staan. Kind kiest er niet voor om geboren te worden en mag nooit, maar dan ook NOOIT terug te horen krijgen dat moeder altijd voor je heeft gezorgd etc. Alsof het een tegenprestatie moet leveren terwijl het er niks aan kan doen dat het geboren is en dat er altijd voor gezorgd is.
Sommige mensen hier snappen er echt niks van en ik hoop voor alle mensen met lullige reacties hier dat ze nooit kinderen zullen krijgen.
zondag 1 november 2020 om 10:38
Het leven is nu eenmaal niet maakbaar en in mijn visie ga je met je dierbaren door goede én slechte tijden. Ook als ze even niet de beste versie van zichzelf zijn en jij zelf even niet zo veel uit het contact haalt.
Tenzij je altijd al niet zo’n goede band had met je dierbare, maar dat haal ik niet uit het verhaal.
Tenzij je altijd al niet zo’n goede band had met je dierbare, maar dat haal ik niet uit het verhaal.
zondag 1 november 2020 om 10:42
Daar ben ik het mee eens als het slechts een tijdelijke situatie zou zijn. Dit speelt niet pas sinds de coronacrisis, wat velen hier lijken te denken. Dit speelt al jaren lang en mijn moeder had ook ver daarvoor al haar problemen. Dan is het geen kwestie meer van er zijn voor iemand als ze 'even niet zo lekker in hun vel zitten'. Ik heb ook zeker niet de illusie dat ik de problemen waar zij sinds haar jeugd/jonge volwassenheid al mee loopt op kan lossen. Wil niet zeggen dat ik niet van haar hou en geen goed contact met haar wil.Perlala_Gadeon schreef: ↑01-11-2020 10:38Het leven is nu eenmaal niet maakbaar en in mijn visie ga je met je dierbaren door goede én slechte tijden. Ook als ze even niet de beste versie van zichzelf zijn en jij zelf even niet zo veel uit het contact haalt.
Tenzij je altijd al niet zo’n goede band had met je dierbare, maar dat haal ik niet uit het verhaal.
zondag 1 november 2020 om 10:49
Waarom bespreek je dit niet zoals je dat hier doet? Dat je voelt dat ze het moeilijk heeft. En hoe jij je daarbij voelt.Hartjesboom schreef: ↑01-11-2020 10:42Daar ben ik het mee eens als het slechts een tijdelijke situatie zou zijn. Dit speelt niet pas sinds de coronacrisis, wat velen hier lijken te denken. Dit speelt al jaren lang en mijn moeder had ook ver daarvoor al haar problemen. Dan is het geen kwestie meer van er zijn voor iemand als ze 'even niet zo lekker in hun vel zitten'. Ik heb ook zeker niet de illusie dat ik de problemen waar zij sinds haar jeugd/jonge volwassenheid al mee loopt op kan lossen. Wil niet zeggen dat ik niet van haar hou en geen goed contact met haar wil.
zondag 1 november 2020 om 11:00
Die rolwisseling lijkt mij best lastig, de fase dat je ouder hulpbehoevend wordt. Die fase is er gewoonlijk als je ouders op leeftijd komen. Ik zou alles willen doen voor mijn ouders, mijn moeder zou elke dag op de bank mogen komen zitten als ze dat fijn zou vinden, met mijn vader zou ik dat al lastiger vinden, omdat die veel moeilijker is en dat zou veel meer vragen van mij.
Tegelijkertijd zou ik van mijn kinderen niet verwachten dat zij vulling aan mijn leven geven als ik het moeilijk zou hebben.
Jouw verhaal klinkt wel anders, een psychisch kwetsbare moeder die zich erg afhankelijk opstelt van anderen, en dat is altijd al zo geweest, lees ik in je berichten.
Roos Schlikker heeft een heel mooi boek geschreven over leven met een psychisch kwetsbare moeder. “Moeder van glas”. Over houden van en frustraties.
Tegelijkertijd zou ik van mijn kinderen niet verwachten dat zij vulling aan mijn leven geven als ik het moeilijk zou hebben.
Jouw verhaal klinkt wel anders, een psychisch kwetsbare moeder die zich erg afhankelijk opstelt van anderen, en dat is altijd al zo geweest, lees ik in je berichten.
Roos Schlikker heeft een heel mooi boek geschreven over leven met een psychisch kwetsbare moeder. “Moeder van glas”. Over houden van en frustraties.
zondag 1 november 2020 om 11:04
Zo lees ik het niet. Ze worstelt met wat zaken, dat is wat anders dan je afhankelijk opstellen van anderen.LaverneB schreef: ↑01-11-2020 11:00Die rolwisseling lijkt mij best lastig, de fase dat je ouder hulpbehoevend wordt. Die fase is er gewoonlijk als je ouders op leeftijd komen. Ik zou alles willen doen voor mijn ouders, mijn moeder zou elke dag op de bank mogen komen zitten als ze dat fijn zou vinden, met mijn vader zou ik dat al lastiger vinden, omdat die veel moeilijker is en dat zou veel meer vragen van mij.
Tegelijkertijd zou ik van mijn kinderen niet verwachten dat zij vulling aan mijn leven geven als ik het moeilijk zou hebben.
Jouw verhaal klinkt wel anders, een psychisch kwetsbare moeder die zich erg afhankelijk opstelt van anderen, en dat is altijd al zo geweest, lees ik in je berichten.
Roos Schlikker heeft een heel mooi boek geschreven over leven met een psychisch kwetsbare moeder. “Moeder van glas”. Over houden van en frustraties.
zondag 1 november 2020 om 11:10
Heb je de OP gelezen? Dit is niet iets dat sinds kort speelt. Dit is al meerdere jaren zo.Perlala_Gadeon schreef: ↑01-11-2020 10:38Het leven is nu eenmaal niet maakbaar en in mijn visie ga je met je dierbaren door goede én slechte tijden. Ook als ze even niet de beste versie van zichzelf zijn en jij zelf even niet zo veel uit het contact haalt.
Tenzij je altijd al niet zo’n goede band had met je dierbare, maar dat haal ik niet uit het verhaal.
Alleen al daarom gaat de vergelijking met die vriendin die liefdesverdriet heeft mank.
What if I told you?
zondag 1 november 2020 om 11:18
Ik vind het heel bijzonder dat je haar wel als oppas gebruikt maar de rest is moeilijk en een struggle... ofzo.
Ik herken het claimen wel ansich. Maar betreffende ouder werd hier niet als oppas ingezet. Expres.
Ik vind ook niet dat kinderen een taak hebben richting hun ouders, zat ouders zijn vervelende mensen en kinderen hebben niet gevraagd om op de wereld gezet te worden.
Maar.... TO klinkt een beetje als een verwend nestje die gewoon haar moeder wel als oppas gebruikt.. maar verder een vervelend energiezuigend persoon vind en daarom niet meer contact wil.
Stop met haar als oppas te gebruiken en geef toe dat je liever tijd doorbrengt met schoonmoe. Je hebt wel tijd, je wil het gewoon niet net zoveel besteden aan haar.
Ik herken het claimen wel ansich. Maar betreffende ouder werd hier niet als oppas ingezet. Expres.
Ik vind ook niet dat kinderen een taak hebben richting hun ouders, zat ouders zijn vervelende mensen en kinderen hebben niet gevraagd om op de wereld gezet te worden.
Maar.... TO klinkt een beetje als een verwend nestje die gewoon haar moeder wel als oppas gebruikt.. maar verder een vervelend energiezuigend persoon vind en daarom niet meer contact wil.
Stop met haar als oppas te gebruiken en geef toe dat je liever tijd doorbrengt met schoonmoe. Je hebt wel tijd, je wil het gewoon niet net zoveel besteden aan haar.
zondag 1 november 2020 om 11:32
Als jij een kind bent van een ouder met psychische problemen kun je terecht bij KOPPHartjesboom schreef: ↑01-11-2020 10:42Daar ben ik het mee eens als het slechts een tijdelijke situatie zou zijn. Dit speelt niet pas sinds de coronacrisis, wat velen hier lijken te denken. Dit speelt al jaren lang en mijn moeder had ook ver daarvoor al haar problemen. Dan is het geen kwestie meer van er zijn voor iemand als ze 'even niet zo lekker in hun vel zitten'. Ik heb ook zeker niet de illusie dat ik de problemen waar zij sinds haar jeugd/jonge volwassenheid al mee loopt op kan lossen. Wil niet zeggen dat ik niet van haar hou en geen goed contact met haar wil.
zondag 1 november 2020 om 11:32
Ik begrijp dat jij de problemen van je moeder niet kunt oplossen en dat het zo een nare bijsmaak krijgt, terwijl je volgens mij wel een goede band met haar hebt. Maar wat ik mis is dat jij dit probleem aangeeft bij je moeder. Waarom zou de situatie ineens veranderen als ze niet eens weet dat jij hier mee zit? Nu bouwt er bij jou irritatie op, maar die heb je vooral aan jezelf te danken want als je altijd doet wat je deed, krijg je wat je altijd kreeg. Dus de verandering begint bij jou.
Dit is een blok tekst dat toegevoegd kan worden aan de berichten die je maakt. Er is limiet van 255 tekens.
zondag 1 november 2020 om 11:33
Meen je dat nou? Oppassen is toch iets waar moeder ook iets uithaalt? Dat zal haar juist iets geven om naar uit te kijken in de week.Luci_Mster2 schreef: ↑01-11-2020 11:18Ik vind het heel bijzonder dat je haar wel als oppas gebruikt maar de rest is moeilijk en een struggle... ofzo.
Ik herken het claimen wel ansich. Maar betreffende ouder werd hier niet als oppas ingezet. Expres.
Ik vind ook niet dat kinderen een taak hebben richting hun ouders, zat ouders zijn vervelende mensen en kinderen hebben niet gevraagd om op de wereld gezet te worden.
Maar.... TO klinkt een beetje als een verwend nestje die gewoon haar moeder wel als oppas gebruikt.. maar verder een vervelend energiezuigend persoon vind en daarom niet meer contact wil.
Stop met haar als oppas te gebruiken en geef toe dat je liever tijd doorbrengt met schoonmoe. Je hebt wel tijd, je wil het gewoon niet net zoveel besteden aan haar.
Ik heb zelf nooit ervaren dat ik iets zou moeten als kind richting mijn ouders en ik vind het altijd fijn ze te zien. Ik hoop dat ik dat ook zo kan doorgeven en ervaren met mijn eigen kinderen. Los van het feit of er problemen zijn waar ik het moeilijk mee heb.
zondag 1 november 2020 om 11:34
Dat is een goede. Ik denk omdat ik de problemen die zij heeft anders zie en interpreteer dan zij dat zelf doet. Zij zoekt de oorzaak (en oplossing) vaak extern, terwijl ik denk dat ze in de kern kwetsbaar en ongelukkig met zichzelf is. Haar wat dat betreft een spiegel voorhouden gaat voor een gigantische confrontatie zorgen en zal haar (denk ik) enorm kwetsen. Ze zal het denk ik zien als verwijt of aanval, terwijl ik dat niet zo bedoel. Ik weet niet of ik dat zie zitten om dat gesprek met haar aan te gaan.lindaatje1900 schreef: ↑01-11-2020 10:49Waarom bespreek je dit niet zoals je dat hier doet? Dat je voelt dat ze het moeilijk heeft. En hoe jij je daarbij voelt.
zondag 1 november 2020 om 11:34
Vind ik niet zo bijzonder hoor. Misschien wilde oma zelf wel heel graag oppassen op de kleinkids, zoals zoveel grootouders. Alleen maar lief toch, dat TO haar dat gunt?Luci_Mster2 schreef: ↑01-11-2020 11:18Ik vind het heel bijzonder dat je haar wel als oppas gebruikt maar de rest is moeilijk en een struggle... ofzo.
Ik herken het claimen wel ansich. Maar betreffende ouder werd hier niet als oppas ingezet. Expres.
Ik vind ook niet dat kinderen een taak hebben richting hun ouders, zat ouders zijn vervelende mensen en kinderen hebben niet gevraagd om op de wereld gezet te worden.
Maar.... TO klinkt een beetje als een verwend nestje die gewoon haar moeder wel als oppas gebruikt.. maar verder een vervelend energiezuigend persoon vind en daarom niet meer contact wil.
Stop met haar als oppas te gebruiken en geef toe dat je liever tijd doorbrengt met schoonmoe. Je hebt wel tijd, je wil het gewoon niet net zoveel besteden aan haar.
Verder vind ik de term 'verwend nest' niet van toepassing op iemand die:
-Uit zichzelf naar adviezen zoekt om het contact met haar moeder te verbeteren
-Aangeboden heeft met moeder mee te gaan naar de psycholoog
-Regelmatig videobelt met haar moeder
-Sowieso wekelijks met haar moeder en gezin eet
-Miminaal 1x per week contact heeft met haar moeder
Dat ze soms liever tijd doorbrengt met schoonmams heeft ze al toegegeven. Hoeft ze zich ook niet voor te schamen.
lachattenoir wijzigde dit bericht op 01-11-2020 11:35
1.90% gewijzigd
What if I told you?
zondag 1 november 2020 om 11:34
Dank, ik zal het boek eens opzoeken. Ken het niet.LaverneB schreef: ↑01-11-2020 11:00Die rolwisseling lijkt mij best lastig, de fase dat je ouder hulpbehoevend wordt. Die fase is er gewoonlijk als je ouders op leeftijd komen. Ik zou alles willen doen voor mijn ouders, mijn moeder zou elke dag op de bank mogen komen zitten als ze dat fijn zou vinden, met mijn vader zou ik dat al lastiger vinden, omdat die veel moeilijker is en dat zou veel meer vragen van mij.
Tegelijkertijd zou ik van mijn kinderen niet verwachten dat zij vulling aan mijn leven geven als ik het moeilijk zou hebben.
Jouw verhaal klinkt wel anders, een psychisch kwetsbare moeder die zich erg afhankelijk opstelt van anderen, en dat is altijd al zo geweest, lees ik in je berichten.
Roos Schlikker heeft een heel mooi boek geschreven over leven met een psychisch kwetsbare moeder. “Moeder van glas”. Over houden van en frustraties.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
