Relaties
alle pijlers
Emotioneel appèl moeder
zaterdag 31 oktober 2020 om 20:35
Even een nieuwe nick aangemaakt ivm herkenbaarheid. Ik ben benieuwd naar jullie visie en evt adviezen.
Een aantal jaren geleden zijn mijn ouders gescheiden, ik was toen al volwassen en het huis uit. Sinds de scheiding merk ik alleen dat de verhouding tussen mij en mijn moeder veranderd is. Het is ipv moeder-dochter meer 'gelijkwaardig' geworden en neigt in mijn ogen zelfs naar een omgedraaid patroon. Ik merk dat ik hier steeds meer moeite mee krijg en dat ik er daardoor vaak tegenop zie om met mijn moeder af te spreken of contact te hebben. Dat vind ik een heel naar gevoel en ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Ik zal proberen dmv enkele voorbeelden de situatie wat uit te leggen.
Mijn moeder zit, volgens mij, niet heel lekker in haar vel. Ze heeft op meerdere vlakken (emotionele) problemen en ik heb vaak het gevoel dat ze in mij de oplossing ziet voor haar problemen en dat ze mij al dan niet bewust verantwoordelijk maakt om haar te helpen. Ze doet dan een enorm emotioneel appèl op mij en ik vind het lastig om daarin mijn grenzen aan te geven.
Ze is sinds de scheiding alleen en voelt zich bij vlagen eenzaam. Ze geeft vaak hints/opmerkingen dat ze alleen/eenzaam is, gevolgd door een verzoek aan mij (bij haar langskomen, foto's of filmpjes sturen van mijn kinderen, vragen of we thuis zijn en dan aankondigen dat ze bij ons langskomt). Ik vind dit vervelend, want ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. Daarnaast heb ik een eigen, jong gezin waar ik tijd aan wil besteden. Haar verzoeken roepen bij mij weerstand op omdat het voelt als een verplichting. Een soort 'taak' om in onze weekenden bijvoorbeeld tijd voor haar vrij te maken omdat ze anders het hele weekend alleen is of omdat ze ons anders een hele week niet ziet.
Daarnaast draaien de momenten waarop we contact hebben vaak om haar. Ze klaagt veel over van alles en nog wat. Ze heeft een hele sterke mening en visie op bepaalde dingen en er is dan weinig ruimte om daar anders over te denken. Ook vraagt ze ons, en met name mijn man, regelmatig om klusjes te doen die ze ook prima zelf zou kunnen doen. Alsof ze dan een legitieme reden heeft om ons te vragen om langs te komen.
Ik probeer regelmatig hierin mijn grenzen aan te geven en haar probleem vooral niet mijn probleem te maken. Dit werkt alleen altijd maar (zeer) tijdelijk en is geen oplossing voor het onderliggende probleem. Als ze bijvoorbeeld vraagt om morgen af te spreken en ik geef in alle eerlijkheid aan dat we het erg druk hebben gehad en ik even een dagje op de bank wil hangen, dan zegt ze oké. Maar de eerstvolgende vraag is: overmorgen dan?
Een ander ding wat bij mij voor enig schuldgevoel zorgt, is dat ik (wel) heel goed contact heb met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder woont wat dichterbij en we gaan regelmatig even bij haar langs. Het contact met haar voelt als vanzelfsprekend en ongedwongen zonder emotionele lading en verwachtingen. Ik voel me hierover soms schuldig, omdat ik ook snap dat mijn moeder het soms niet makkelijk heeft. Ik hou van mijn moeder en ze is lief en altijd goed voor mij geweest.
Ik ben dus benieuwd naar hoe jullie dit zien. Of er mensen zijn die dit herkennen en hoe zijn jullie daar dan mee omgegaan?
Een aantal jaren geleden zijn mijn ouders gescheiden, ik was toen al volwassen en het huis uit. Sinds de scheiding merk ik alleen dat de verhouding tussen mij en mijn moeder veranderd is. Het is ipv moeder-dochter meer 'gelijkwaardig' geworden en neigt in mijn ogen zelfs naar een omgedraaid patroon. Ik merk dat ik hier steeds meer moeite mee krijg en dat ik er daardoor vaak tegenop zie om met mijn moeder af te spreken of contact te hebben. Dat vind ik een heel naar gevoel en ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Ik zal proberen dmv enkele voorbeelden de situatie wat uit te leggen.
Mijn moeder zit, volgens mij, niet heel lekker in haar vel. Ze heeft op meerdere vlakken (emotionele) problemen en ik heb vaak het gevoel dat ze in mij de oplossing ziet voor haar problemen en dat ze mij al dan niet bewust verantwoordelijk maakt om haar te helpen. Ze doet dan een enorm emotioneel appèl op mij en ik vind het lastig om daarin mijn grenzen aan te geven.
Ze is sinds de scheiding alleen en voelt zich bij vlagen eenzaam. Ze geeft vaak hints/opmerkingen dat ze alleen/eenzaam is, gevolgd door een verzoek aan mij (bij haar langskomen, foto's of filmpjes sturen van mijn kinderen, vragen of we thuis zijn en dan aankondigen dat ze bij ons langskomt). Ik vind dit vervelend, want ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. Daarnaast heb ik een eigen, jong gezin waar ik tijd aan wil besteden. Haar verzoeken roepen bij mij weerstand op omdat het voelt als een verplichting. Een soort 'taak' om in onze weekenden bijvoorbeeld tijd voor haar vrij te maken omdat ze anders het hele weekend alleen is of omdat ze ons anders een hele week niet ziet.
Daarnaast draaien de momenten waarop we contact hebben vaak om haar. Ze klaagt veel over van alles en nog wat. Ze heeft een hele sterke mening en visie op bepaalde dingen en er is dan weinig ruimte om daar anders over te denken. Ook vraagt ze ons, en met name mijn man, regelmatig om klusjes te doen die ze ook prima zelf zou kunnen doen. Alsof ze dan een legitieme reden heeft om ons te vragen om langs te komen.
Ik probeer regelmatig hierin mijn grenzen aan te geven en haar probleem vooral niet mijn probleem te maken. Dit werkt alleen altijd maar (zeer) tijdelijk en is geen oplossing voor het onderliggende probleem. Als ze bijvoorbeeld vraagt om morgen af te spreken en ik geef in alle eerlijkheid aan dat we het erg druk hebben gehad en ik even een dagje op de bank wil hangen, dan zegt ze oké. Maar de eerstvolgende vraag is: overmorgen dan?
Een ander ding wat bij mij voor enig schuldgevoel zorgt, is dat ik (wel) heel goed contact heb met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder woont wat dichterbij en we gaan regelmatig even bij haar langs. Het contact met haar voelt als vanzelfsprekend en ongedwongen zonder emotionele lading en verwachtingen. Ik voel me hierover soms schuldig, omdat ik ook snap dat mijn moeder het soms niet makkelijk heeft. Ik hou van mijn moeder en ze is lief en altijd goed voor mij geweest.
Ik ben dus benieuwd naar hoe jullie dit zien. Of er mensen zijn die dit herkennen en hoe zijn jullie daar dan mee omgegaan?
zondag 1 november 2020 om 11:38
LaverneB schreef: ↑01-11-2020 11:33Meen je dat nou? Oppassen is toch iets waar moeder ook iets uithaalt? Dat zal haar juist iets geven om naar uit te kijken in de week.
Ik heb zelf nooit ervaren dat ik iets zou moeten als kind richting mijn ouders en ik vind het altijd fijn ze te zien. Ik hoop dat ik dat ook zo kan doorgeven en ervaren met mijn eigen kinderen. Los van het feit of er problemen zijn waar ik het moeilijk mee heb.
Ja. Anders tikte ik het niet he? Duh.
Bedenk dan andere dingen met moeder samen waar ze mooie tijd met kleinkinderen heeft en met TO zelf. IPV structureel oppassen.
Af en toe als de kinderen willen lekker logeren, dagjes weg, wandelingen ect.
Dan voelt moeder zich geen gratis oppas die verder moet opzouten en doen ze ook nog leuke dingen samen. Win-win.
En niet laten oppassen met dat soort emotionele onzin als smoes en verder is het allemaal te veel. Dat is gewoon niet oke.
anoniem_401375 wijzigde dit bericht op 01-11-2020 11:38
1.15% gewijzigd
zondag 1 november 2020 om 11:38
Ik vind dit heel kort door de bocht. Het oppassen is iets wat mijn moeder met heel veel plezier doet. Ze heeft zelf actief gevraagd en aangeboden om op te passen. Als ik zou zeggen dat dat niet meer hoeft, dan zou ik haar alleen maar kwetsen en zou zij totaal niet begrijpen waarom dat niet meer mag. Alsof ik haar het contact met de kleinkinderen ontzeg. Ik gun haar het contact dat ze met mijn kinderen heeft en wil haar dat zeker niet afpakken. Dat ik haar alleen maar 'gebruik' als oppas en verder nergens zin in heb is echt klinkklare onzin.Luci_Mster2 schreef: ↑01-11-2020 11:18Ik vind het heel bijzonder dat je haar wel als oppas gebruikt maar de rest is moeilijk en een struggle... ofzo.
Ik herken het claimen wel ansich. Maar betreffende ouder werd hier niet als oppas ingezet. Expres.
Ik vind ook niet dat kinderen een taak hebben richting hun ouders, zat ouders zijn vervelende mensen en kinderen hebben niet gevraagd om op de wereld gezet te worden.
Maar.... TO klinkt een beetje als een verwend nestje die gewoon haar moeder wel als oppas gebruikt.. maar verder een vervelend energiezuigend persoon vind en daarom niet meer contact wil.
Stop met haar als oppas te gebruiken en geef toe dat je liever tijd doorbrengt met schoonmoe. Je hebt wel tijd, je wil het gewoon niet net zoveel besteden aan haar.
zondag 1 november 2020 om 11:40
Het is ook klinkklare onzin. Lekker negeren.Hartjesboom schreef: ↑01-11-2020 11:38Ik vind dit heel kort door de bocht. Het oppassen is iets wat mijn moeder met heel veel plezier doet. Ze heeft zelf actief gevraagd en aangeboden om op te passen. Als ik zou zeggen dat dat niet meer hoeft, dan zou ik haar alleen maar kwetsen en zou zij totaal niet begrijpen waarom dat niet meer mag. Alsof ik haar het contact met de kleinkinderen ontzeg. Ik gun haar het contact dat ze met mijn kinderen heeft en wil haar dat zeker niet afpakken. Dat ik haar alleen maar 'gebruik' als oppas en verder nergens zin in heb is echt klinkklare onzin.
What if I told you?
zondag 1 november 2020 om 11:40
Ik denk dat jouw moeder jouw afstand ook best zal voelen. Ik denk dat de eerste stap is om dit bespreekbaar te maken. Dit hoef je niet als verwijt te brengen maar je kan zeggen dat het niet bedoelt is om haar te kwetsen maar dat je je zo en zo voelt. Dan hou je het bij jezelf en kan zij daarmee aan de slag gaan, eventueel met haar psycholoog.Hartjesboom schreef: ↑01-11-2020 11:34Dat is een goede. Ik denk omdat ik de problemen die zij heeft anders zie en interpreteer dan zij dat zelf doet. Zij zoekt de oorzaak (en oplossing) vaak extern, terwijl ik denk dat ze in de kern kwetsbaar en ongelukkig met zichzelf is. Haar wat dat betreft een spiegel voorhouden gaat voor een gigantische confrontatie zorgen en zal haar (denk ik) enorm kwetsen. Ze zal het denk ik zien als verwijt of aanval, terwijl ik dat niet zo bedoel. Ik weet niet of ik dat zie zitten om dat gesprek met haar aan te gaan.
Nu weet zij van niks omdat jij niks zegt.
zondag 1 november 2020 om 11:45
Ik reageer niet op iedereen individueel. Dat is niet bij te houden. Ook je laatste reactie was ik nog niet aan toegekomen. Mbt je opmerking over de psycholoog had ik eerder al (meerdere malen) aangegeven dat ik dit een aantal keer heb voorgesteld, maar dat zij dit niet wil. Ook dat ik het nog een keer vanuit mijn eigen behoefte ga voorstellen. KOPP ken ik, daar heb ik op dit moment geen behoefte aan, maar dank voor je tip.
zondag 1 november 2020 om 11:48
Je hoeft het met haar niet in de diepte te hebben over haar mentale problemen hè?Hartjesboom schreef: ↑01-11-2020 11:34Dat is een goede. Ik denk omdat ik de problemen die zij heeft anders zie en interpreteer dan zij dat zelf doet. Zij zoekt de oorzaak (en oplossing) vaak extern, terwijl ik denk dat ze in de kern kwetsbaar en ongelukkig met zichzelf is. Haar wat dat betreft een spiegel voorhouden gaat voor een gigantische confrontatie zorgen en zal haar (denk ik) enorm kwetsen. Ze zal het denk ik zien als verwijt of aanval, terwijl ik dat niet zo bedoel. Ik weet niet of ik dat zie zitten om dat gesprek met haar aan te gaan.
Je kunt op een liefdevolle, warme manier aangeven wat haar gedrag met jou doet. Door het bij jezelf te houden verklein je de kans dat ze het als aanval of verwijt ziet.
What if I told you?
zondag 1 november 2020 om 11:50
Mag je vinden.
Wedden dat haar moeder dat wel zo voelt of gaat voelen. Ze trekt niet voor niets aan TO. En als die dan de boel afhoudt qua ander contact...
Ook al is leuk met de kleinkinderen... zulke gevoelens gaan opspelen.
Zeker als TO met schoonmoe wel meer tijd doorbrengt.
Maar hee het ligt vast helemaal niet aan hoe TO doet en denkt over haar moeder, elk tegengeluid is onzin.
Succes.
zondag 1 november 2020 om 11:51
Iemand is eenzaam... En de dochter heeft het veel te druk met haar eigen gezin... laten we er een berg medicatie in duwen dan zeurt ze niet meer? Want je moeder aandacht geven is te veel gevraagd.
zondag 1 november 2020 om 11:58
Ja laat vooral haar gezin er onder lijden.abracadabra schreef: ↑01-11-2020 11:50Je moeder is eenzaam en jij kan die eenzaamheid niet oplossen want jij hebt het te druk met je "eigen" gezin?
Wow... met zo een dochter heb je geen vijanden meer nodig.
"Sorry, kinderen, mama heeft geen tijd voor jullie, want ze moet elke dag naar oma"
Ik weet niet of jij weet hoe het is om je eenzaam te voelen? Maar zelfs als TO elke dag naar haar moeder zou gaan, is er een grote kans dat dat niet verdwijnt. Zeker niet als de oorzaak niet in je omgeving zit, maar in je psychische gesteldheid. Dan kan TO haar alleen zijn wegnemen door elke dag er heen te gaan, maar eenzaam blijft ze waarschijnlijk.
En wat ik lees "minimaal 1x in de week langs. Regelmatig bellen en facetimen de rest van de week", dan besteed ze echt veel tijd aan haar moeder.
I do cross stitch; so you know that I have the patience to stab something a douzend times
zondag 1 november 2020 om 12:00
Jezus mensen, ik weet dat ik op een forum advies vraag en dat mensen het niet altijd met elkaar eens zullen zijn. Dat hoeft ook niet. Maar sommige reacties hier zijn wel erg ongenuanceerd en ronduit gemeen. Ik weet niet hoe vaak ik nog moet zeggen dat ik zeer regelmatig contact heb met mijn moeder, dat ik om haar geef en wil dat het goed met haar gaat. Dat ik daarnaast ook een eigen leven en een eigen gezin heb, lijkt mij niet egoïstisch. Uitspraken als 'verwend nest, egoïstisch, vijand' slaan echt nergens op en dragen ook niks bij aan deze discussie en mijn vraag.
Ik weet niet waarom ik de behoefte voel om hierop te reageren, blijkbaar raakt het mij toch meer dan ik zou willen. Omdat ik het oprecht goed voor heb met mijn moeder en ik het vervelend vind als men daaraan twijfelt. Maar daarover ben ik jullie geen verantwoording schuldig, dus dit is de laatste keer dat ik daar wat over zeg.
Verder zijn er gelukkig ook veel nuttige reacties waar ik wel wat mee kan. Dank daarvoor
.
Ik weet niet waarom ik de behoefte voel om hierop te reageren, blijkbaar raakt het mij toch meer dan ik zou willen. Omdat ik het oprecht goed voor heb met mijn moeder en ik het vervelend vind als men daaraan twijfelt. Maar daarover ben ik jullie geen verantwoording schuldig, dus dit is de laatste keer dat ik daar wat over zeg.
Verder zijn er gelukkig ook veel nuttige reacties waar ik wel wat mee kan. Dank daarvoor
.
zondag 1 november 2020 om 12:04
En iedereen die roept "ik heb geen moeder meer dus stel je niet aan", heeft een ernstig gebrek aan inlevingsvermogen.
Ik ben zelf ook 3 jaar geleden veel te jong een ouder verloren en ja dat is zwaar kut, dat wens ik niemand toe. Maar een ouder die door eigen psychische problemen je mentaal compleet leegzuigt, dat wens ik net zo min iemand toe.
En mensen die het vergelijken met vrienden waar het kut mee gaat? Ik sta klaar voor al mijn vrienden, maar ik heb toch echt weleens er voor gekozen om meer afstand te nemen omdat ik na elke ontmoeting zo uitgeput was van de negatieve energie dat ik de rest van het weekend moest bijkomen. Moet je voorstellen dat dat je moeder is, waarbij je heel veel meer verantwoordelijkheid voelt om toch te blijven gaan?
TO ik heb helaas geen adviezen, behalve zoals al is gezegd te benoemen wat het met jou doet. Geen verwijten. Niet zeggen dat zij het mis heeft. Maar aangeven dat je er voor haar wil zijn, maar dat hoe het nu gaat jou zoveel energie kost dat je er niet voor haar kunt zijn zoals je zou willen. Dan is het aan haar of ze op die voet door wil gaan of niet.
Ik ben zelf ook 3 jaar geleden veel te jong een ouder verloren en ja dat is zwaar kut, dat wens ik niemand toe. Maar een ouder die door eigen psychische problemen je mentaal compleet leegzuigt, dat wens ik net zo min iemand toe.
En mensen die het vergelijken met vrienden waar het kut mee gaat? Ik sta klaar voor al mijn vrienden, maar ik heb toch echt weleens er voor gekozen om meer afstand te nemen omdat ik na elke ontmoeting zo uitgeput was van de negatieve energie dat ik de rest van het weekend moest bijkomen. Moet je voorstellen dat dat je moeder is, waarbij je heel veel meer verantwoordelijkheid voelt om toch te blijven gaan?
TO ik heb helaas geen adviezen, behalve zoals al is gezegd te benoemen wat het met jou doet. Geen verwijten. Niet zeggen dat zij het mis heeft. Maar aangeven dat je er voor haar wil zijn, maar dat hoe het nu gaat jou zoveel energie kost dat je er niet voor haar kunt zijn zoals je zou willen. Dan is het aan haar of ze op die voet door wil gaan of niet.
I do cross stitch; so you know that I have the patience to stab something a douzend times
zondag 1 november 2020 om 12:09
TO heeft vooral behoefte aan reacties die haar gedrag bevestigen en goedkeuren. Ze is niet in staat eens echt kritisch op zichzelf te reflecteren en zich écht de andere reacties die gegeven worden op zich te laten inwerken.
Prima, maar zet dat er even bij in de openingspost voortaan.
Prima, maar zet dat er even bij in de openingspost voortaan.
Geloof niet alles wat je denkt.
zondag 1 november 2020 om 12:17
Absoluut oneens.abracadabra schreef: ↑01-11-2020 11:50Je moeder is eenzaam en jij kan die eenzaamheid niet oplossen want jij hebt het te druk met je "eigen" gezin?
Wow... met zo een dochter heb je geen vijanden meer nodig.
Eenzaamheid zit meestal in mensen zelf. Niet in hun gezelschap. Ik kan bij mijn moeder op bezoek gaan, en ontdekken dat ze in de ochtend een oom en tante op de koffie heeft gehad. In de middag mijn broer en zijn vrouw, later haar zus, en ik kom in de avond. Dan nog kan ze klagen dat ze zo eenzaam is.
Ik kan elke dag bij mijn moeder op bezoek gaan en nog steeds haar eenzaamheid niet oplossen.
Eenzaamheid is een complexer fenomeen dan gewoon simpelweg gezelschap hebben. En bovendien kan moeder zélf stappen ondernemen als ze last heeft van eenzaamheid. Het is niet erg leuk om zwelgende mensen gezelschap te houden.
zondag 1 november 2020 om 12:18
Jouw moeder is een volwassen vrouw en dus ook verantwoordelijk voor haar aandeel in jullie relatie. Als je duidelijk hebt aangegeven dat haar gedrag belastend voor jou en je gezin is, en zij daar geen gehoor aan geeft, dan is het niet raar dat je het contact meer als een taak ziet dan als iets wat voldoening geeft.
Je hoeft je niet schuldig te voelen. Ouders zijn niet heilig en zelfs vaak de oorzaak van heel veel ellende. Kies voor jezelf en je gezin de mensen uit die iets toevoegen, bepaal je eigen grenzen en bewaak die ook; zelfs als het je moeder betreft. Sterkte!
Je hoeft je niet schuldig te voelen. Ouders zijn niet heilig en zelfs vaak de oorzaak van heel veel ellende. Kies voor jezelf en je gezin de mensen uit die iets toevoegen, bepaal je eigen grenzen en bewaak die ook; zelfs als het je moeder betreft. Sterkte!
zondag 1 november 2020 om 12:24
Oh, dat geloof ik best.Hartjesboom schreef: ↑01-11-2020 12:00
Ik weet niet waarom ik de behoefte voel om hierop te reageren, blijkbaar raakt het mij toch meer dan ik zou willen. Omdat ik het oprecht goed voor heb met mijn moeder en ik het vervelend vind als men daaraan twijfelt. Maar daarover ben ik jullie geen verantwoording schuldig, dus dit is de laatste keer dat ik daar wat over zeg.
Alleen is 1x per week samen eten met je moeder nadat ze op de kinderen heeft gepast, wel erg weinig als je het hebt over fysiek contact.
Verder zijn er gelukkig veel goede tips gegeven waar je best wel wat mee kunt.
zondag 1 november 2020 om 12:27
Besef je wel dat een probleem dat door de coronacrisis al bestond nu een stuk acuter is geworden, en dat eenzaamheid echt een ding is? Ik woon ook alleen en zie als ik geluk heb 1 of 2 keer per week een mens. Dat kun je je misschien niet voorstellen als je een druk gezin hebt, maar voor haar is alle andere afleiding weggevallen. Haar clubjes gaan niet meer door, ze zit maar thuis en ze verveelt zich waarschijnlijk helemaal kapot. Waar voor jou 1x per week veel is, is voor haar vermoedelijk het hoogtepunt van haar week. Ik heb geen tips voor je, maar wel dit perspectief. Juist in deze tijd is een beetje begrip zo belangrijk. Als de crisis voorbij is zijn er zoveel meer mogelijkheden om haar week te vullen, dan kun je eens kijken hoe ze iets minder op jou kunt steunen... maar op dit moment ben je waarschijnlijk alles wat ze heeft.
zondag 1 november 2020 om 12:39
Dat bepaal jij niet.
Ik vind 1x per week juist vrij veel, met of zonder kinderen. Zeker in coronatijd.
What if I told you?
zondag 1 november 2020 om 12:42
Lachattenoir schreef: ↑01-11-2020 12:39Dat bepaal jij niet.
Ik vind 1x per week juist vrij veel, met of zonder kinderen. Zeker in coronatijd.
Ik geef mijn mening net als jij.
Het samen eten is een uitvloeisel van het oppassen op de kinderen, geen echte keuze voor een persoonlijk contact.
zondag 1 november 2020 om 12:45
Waarom is het of/of en niet en/en? Kan het niet beiden zijn?
Of is het beter dat ze de kinderen ophaalt, meteen weer weg gaat en dan drie dagen later komt eten?
I do cross stitch; so you know that I have the patience to stab something a douzend times
zondag 1 november 2020 om 12:46
Op NPO2 https://www.npostart.nl/KN_1717591 is er van de boeddhistische omroep een 2 delig programma 'Moeders zijn ook dochters'. Eerste deel is 25 oktober uitgezonden. Gaat ook over het je verantwoordelijk voelen voor het geluk van je moeder.
zondag 1 november 2020 om 12:51
Tuurlijk wel. Het is beide. Het is een keuze geweest om de dag af te sluiten met een gezellig gezamenlijk diner. Het is een persoonlijk contact. Contact waar oma heel blij van wordt want ze ziet én haar dochter én haar kleinkinderen.
Het merendeel van de mensen in mijn omgeving zien hun ouders nu (veel) minder dan 1x per week. En dat is inclusief oppassen op de kinderen.
Maar goed, het maakt niet uit wat wij veel of weinig vinden. Ik hoop dat TO de gulden middenweg kan vinden die bij haar past.
What if I told you?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
